ΤΟΚΑΤΛΙΑΝ v. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, Ποινική Έφεση Αρ. 1/2020, 16/7/2020

ΤΟΚΑΤΛΙΑΝ v. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, Ποινική Έφεση Αρ. 1/2020, 16/7/2020 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:AD:2020:B247 ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ (Ποινική Έφεση Αρ. 1/2020) 16 Ιουλίου, 2020 [Α.Ρ. ΛΙΑΤΣΟΣ, Τ.Θ. ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ, Χ. ΜΑΛΑΧΤΟΣ, Δ/ΣΤΕΣ] χχχ ΤΟΚΑΤΛΙΑΝ Εφεσείων ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Εφεσίβλητη --------------- Σ. Αργυρού, για εφεσείοντα. Μ. Μασούρα (κα) για Γενικό Εισαγγελέα, για την εφεσίβλητη. ------------------- Α.Ρ. ΛΙΑΤΣΟΣ, Δ.: Η ομόφωνη απόφαση του Δικαστηρίου θα δοθεί από τον Τ. Θ. Οικονόμου, Δ. ----------- Α Π Ο Φ Α Σ Η [Ex-tempore] Τ.Θ. ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ, Δ.: Ο εφεσείοντας παραδέχθηκε επτά κατηγορίες σε σχέση με παραβίαση της νομοθεσίας περί πρόληψης και καταπολέμησης της παιδικής πορνογραφίας.[1] Του επιβλήθηκαν συντρέχουσες ποινές φυλάκισης δύο ετών. Το δικαστήριο εξέτασε το ενδεχόμενο αναστολής εκτέλεσης της ποινής το οποίο και απέρριψε. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του εφεσείοντα αγορεύοντας υπέδειξε ότι η υπόθεση δεν είναι τόσο σοβαρή όσο άλλες περιπτώσεις στις οποίες αναφέρθηκε, τόσο από πλευράς αριθμού των αρχείων παιδικής πορνογραφίας που βρέθηκαν στην κατοχή του εφεσείοντα, όσο και από πλευράς κατηγοριοποίησης τους. Όμως δεν παύει να χαρακτηρίζεται από εγγενή σοβαρότητα, όπως δεδομένη είναι και η ανάγκη, τόσο στην Κύπρο, όσο και διεθνώς για πάταξη της σεξουαλικής εκμετάλλευσης και του φαινόμενου της παιδικής πορνογραφίας λόγω της αυξανόμενης διάδοσης τους και της τεράστιας κοινωνικής απαξίας που τα χαρακτηρίζει. Θεωρούμε ότι ευλόγως δεν αμφισβητήθηκε το είδος και η έκταση της ποινής. Η έφεση περιορίστηκε στο ζήτημα της αναστολής. Ήταν η εισήγηση της υπεράσπισης ότι το Κακουργιοδικείο δεν έλαβε υπόψιν ή δεν έδωσε επαρκή βαρύτητα σε παράγοντες οι οποίοι θα δικαιολογούσαν την αναστολή, όπως είναι ο χρόνος που παρήλθε μέχρι την επιβολή ποινής, περίοδος κατά την οποία άλλαξαν ουσιωδώς, όπως ετέθη, οι συνθήκες του εφεσείοντα, εφόσον είχε εξεύρει εργασία, φρόντισε να εξασφαλίσει δίπλωμα με προοπτική το μέλλον του και δημιούργησε δεσμό. Έγινε επίσης εισήγηση ότι ενώ το θέμα ουσίας ήταν τα αρχεία, αντιλαμβανόμαστε υπό την έννοια ότι δεν ήταν τόσο σοβαρή περίπτωση όσο σε άλλες υποθέσεις στις οποίες παραπεμφθήκαμε, «το δικαστήριο παρασύρθηκε από άλλα ζητήματα που δεν είχαν σημασία». Το ζήτημα της αναστολής ή όχι της ποινής εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του εκδικάζοντος δικαστηρίου η οποία είναι ευρεία. Το Εφετείο παρεμβαίνει με φειδώ στην περίπτωση όπου διαπιστώνεται σφάλμα αρχής ή όπου, λόγω της μη αναστολής, η ποινική μεταχείριση του κατηγορουμένου αποβαίνει εκδήλως υπερβολικά αυστηρή. Είναι γεγονός ότι το δικαστήριο εξετάζοντας τη δυνατότητα αναστολής δεν πρέπει να περιορίζεται στον αποτρεπτικό χαρακτήρα της ποινής, αλλά θα πρέπει να εξετάζει τα περιστατικά της υπόθεσης στο σύνολο τους και τις προσωπικές συνθήκες του κατηγορούμενου (Αργυρίδης κ.α. ν. Αστυνομίας