Αλεξάνδρου ν. Δημοκρατίας
(1989)3 ΑΑΔ 80 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αρχείο σε μορφή PDF - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων
(1989)3 ΑΑΔ 80 24 Ιανουαρίου, 1989 [ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ, Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΑΝΤΩΝΑΚΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ, Αιτητής, ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, Καθ' ων η αίτηση. (Υπόθεση Αρ. 305/82). Δημόσιοι Υπάλληλοι - Προαγωγές - Αρχαιότητα - Επικρατεί, όταν τα άλλα κριτήρια είναι ισοδύναμα. Δημόσιοι Υπάλληλοι - Προαγωγές - Αξία - Πρέπει να της αποδίδεται μεγαλύτερη βαρύτητα εφ' όσον αυτό δεν παρερμηνεύεται, ώστε να σημαίνει πως χρησιμοποιείται κατά κανόνα χωρίς ελαστικότητα ως να είναι αποκλειστικά το αποφασιστικό κριτήριο. Δημόσιοι Υπάλληλοι - Προαγωγές - Πλάνη περί τα πράγματα - Δυσμενής εμπιστευτική έκθεση - Η καθ' ης η αίτηση Επιτροπή είχε την εντύπωση πως είχαν εφαρμοσθεί οι κανονισμοί σχετικά με την κοινοποίηση στον αιτητή - Η εντύπωση δεν ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα - Λόγος ακυρώσεως. Με την παρούσα Αίτηση Ακυρώσεως ο αιτητής προσβάλλει την προαγωγή των ενδιαφερομένων προσώπων στη θέση Ανώτερου Γραμματειακού Λειτουργού. Η αρχαιότητα του αιτητή έναντι στα ενδιαφερόμενα πρόσωπα ήταν έκδηλη (6-7 χρόνια στη τελευταία θέση και αρκετά χρόνια καθ' όσον αφορά τον πρώτο διορισμό στην υπηρεσία). Η Τμηματική Επιτροπή δεν συμπεριέλαβε τον αιτητή στον κατάλογο των συστηνομένων για προαγωγή, με τη δικαιολογία ότι στις τρεις τελευταίες εμπιστευτικές εκθέσεις είχε αξιολογηθεί ως "καλός" και δεν είχε δυνατότητα βελτιώσεως. Σχετικά με την έκθεση 1979, στην οποία ο αιτητής σε δύο θέματα είχε αξιολογηθεί ως "μέτριος", με αποτέλεσμα η γενική βαθμολογία του να μετατραπεί σε "καλός", η Επιτροπή ζήτησε από τον Προϊστάμενο του Τμήματος να την πληροφορήσει κατά πόσο οι αξιολογήσεις αυτές είχαν κοινοποιηθεί εγγράφως στον αιτητή, όπως προνοούν οι σχετικοί κανονισμοί για τη σύνταξη των εμπιστευτικών εκθέσεων. Η απάντηση ήταν ότι του είχαν κοινοποιηθεί αλλά προφορικά. Κατά την ακρόαση αποδείχθηκε ότι ο ισχυρισμός για προφορική κοινοποίηση αφορούσε σε κοινοποίηση, που έγινε, μετά το σχετικό ερώτημα, που είχε υποβάλει η Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας. Το Δικαστήριο κατέληξε στο συμπέρασμα πως η Επιτροπή είχε ενεργήσει υπό την εντύπωση ότι είχαν εφαρμοσθεί οι κανονισμοί, ενώ τούτο δεν ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα. Το Ανώτατο Δικαστήριο, ακυρώνοντας την επίδικη απόφαση, αποφάσισε:
(1)Η αρχαιότητα υπερισχύει, όταν τα άλλα κριτήρια είναι ισοδύναμα. Στο κριτήριο της "αξίας" πρέπει να αποδίδεται η μεγαλύτερη βαρύτητα, εφ' όσον δεν παρερμηνεύεται, ώστε να χρησιμοποιείται κατά κανόνα χωρίς ελαστικότητα, ως να είναι το αποκλειστικό και αποφασιστικό κριτήριο. Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά μιας περιπτώσεως μπορεί να δικαιολογήσουν την πρόσδοση μεγαλύτερης σημασίας σε κάποιο άλλο κριτήριο. Βέβαια σε τέτοια περίπτωση πρέπει να δίδονται πειστικοί λόγοι για την παραγνώριση της αξίας.
(2)Η πλάνη περί τα πράγματα αποτελεί λόγο ακυρώσεως, όταν η επίδικη απόφαση λήφθηκε ως αποτέλεσμά της. Ο αιτών είχε βαθμολογηθεί σε δύο θέματα με τον χαρακτηρισμό "μέτριος" στην εμπιστευτική έκθεση του 1979. Ο Προϊστάμενος του Τμήματος ερμήνευσε λανθασμένα την παράγραφο 11 των Κανονισμών ότι δεν επέβαλλε γραπτή πληροφόρηση του αιτητή, γιατί η γενική αξιολόγηση ήταν "καλός". Στο ερώτημα της ίδιας της Επιτροπής, αν οι εν λόγω χαρακτηρισμοί είχαν κοινοποιηθεί στον αιτητή, ο Προϊστάμενος του Τμήματος απάντησε ότι η κοινοποίηση έγινε, αλλά προφορικά. Η ισχυριζόμενη κοινοποίηση έγινε σε χρόνο μεταγενέστερο από το σχετικό ερώτημα της Επιτροπής. Η Επιτροπή θεώρησε ως δεδομένο ότι ο αιτητής είχε πληροφορηθεί το γεγονός ότι είχε χαρακτηρισθεί ως "μέτριος". Το υλικό ενώπιον του Δικαστηρίου κατέδειξε το αντίθετο. Η πλάνη της Επιτροπής συνέχισε για τα ίδια θέματα καθ' όσον αφορά και τις εμπιστευτικές εκθέσεις για τα δύο επόμενα έτη. Η επίδικη απόφαση ακυρώνεται με £50 έξοδα υπέρ του αιτητή. Αναφερόμενες υποθέσεις: Δημοκρατία ν. Ρούσσου
(1987)3 Α.Α.Δ. 1217, Δημοκρατία ν. Ζαχαριάδη
(1986)3 ΑΑ.Δ. 852, Μενελάου ν. Δημοκρατίας
(1969)3 Α.Α.Δ. 36, Δημοκρατία ν. Χαρή
(1985)3 Α.Α.Δ. 106, Γεωργίου ν. Δημοκρατίας
(1976)3 Α.Α.Δ. 74, Ιερείδης ν. Δημοκρατίας
(1980)3 Α.Α.Δ. 165, Χρίστου ν. Δημοκρατίας
(1980)3 Α.Α.Δ. 437, Σεκκίδης ν. Δημοκρατίας
(1988)3 Α.Α.Δ.
- Προσφυγή. Προσφυγή εναντίον της απόφασης της Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας με την οποία προήγαγε τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα στη μόνιμη θέση Ανώτερου Γραμματειακού Λειτουργού αντί του αιτητή. Γ. Στυλιανίδης για τον Ε. Ευσταθίου, για τον Αιτητή. Α. Παπασάββας, Ανώτερος Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ' ων η αίτηση. Cur. adv. vult. ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ, Δ: Ανάγνωσε την ακόλουθη απόφαση. Ο προσφεύγων προσβάλλει με την παρούσα αίτηση ακυρώσεως την απόφαση της Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας, ημερ. 2.7.1982, με την οποία προήγαγε τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα Χαράλαμπο Ευμενίου, Ανδρέα Ιωάννου, Ανδρέα Αθανασιάδη και Κάσσανδρο Μαυράκη, στη μόνιμη θέση Ανώτερου Γραμματειακού Λειτουργού, αντί του ίδιου. Ο λόγος που προβάλλει ο αιτητής για να υποστηρίξει την προσφυγή του είναι πως η Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας δεν άσκησε ορθά τη διακριτική της εξουσία επειδή δεν προήγαγε στη θέση τον καταλληλότερο υποψήφιο, που ήταν ο ίδιος, εφόσον υπερέχει των ενδιαφερομένων προσώπων στην αξία και προσόντα, ενώ συνάμα είναι κατά πολύ αρχαιότερος των. Ο αιτητής γεννήθηκε στις 17.1.1923 και διορίστηκε στη Δημόσια Υπηρεσία στις 10.3.1942, ως Γραμματειακός Βοηθός. Την 1.1.1950 προήχθη σε Γραμματέα Β τάξης, και την 1.3.1965 σε Γραμματέα Α τάξης. Την 1.6.1974 προήχθη σε Ανώτερο Γραφέα, θέση που κατείχε μέχρι της αφυπηρέτησής του το
- Για την πλήρωση των επίδικων θέσεων η Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας ακολούθησε την υπό του Περί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμου (Νόμος 33/67) και Κανονισμών προνοούμενη διαδικασία. Έτσι, στις 17.3.1982 μέσω του Γραμματέα της κλήθηκε η Τμηματική Επιτροπή να εκφράσει τις απόψεις της για τις 4 επίδικες θέσεις, και άλλες 17, που στο μεταξύ κενώθηκαν. Ο αιτητής περιλήφθηκε στο κατάλογο των υποψηφίων που κατείχαν τα προσόντα για προαγωγή αλλά όχι σε αυτό, από 42 υποψήφιους, που συνέστησε η Τμηματική Επιτροπή για προαγωγή. Αντίθετα το όνομα του μπήκε στο κατάλογο από 4 πρόσωπα που δεν συστήθηκαν για προαγωγή και απέναντι στο όνομα του καθενός αναφέρεται η αιτιολογία της αρνητικής τοποθέτησης της Τμηματικής Επιτροπής. Για τον αιτητή γράφονται τα εξής: "Σύμφωνα με τις δύο τελευταίες εμπιστευτικές εκθέσεις έχει αξιολογηθή ως καλός υπάλληλος. Οι αξιολογούντες λειτουργοί αναφέρουν ότι δεν ευρίσκεται στο απαιτούμενο επίπεδο ανώτερου γραφέα (τώρα γραμματειακού λειτουργού), και ότι η απόδοση του αποτελεί το ύψιστο των δυνατοτήτων του. Για τους λόγους αυτούς η τμηματική επιτροπή αδυνατεί να συστήσει αυτόν για προαγωγή." Στις 7.4.82 συνήλθε η Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας για να εξετάσει το θέμα των προαγωγών και αποφάσισε να ακούσει τις απόψεις του Διευθυντή της Υπηρεσίας Δημόσιας Διοίκησης και Προσωπικού. Ο τελευταίος επικοινώνησε με τους τμηματάρχες των υποψηφίων για να μάθει τις απόψεις τους αναφορικά με την αξία του καθενός από αυτούς. Η ΕΔΥ συνήλθε σε νέα συνεδρία, στις 24.4.1982, και άκουσε τις απόψεις του Διευθυντή της Υπηρεσίας Δημόσιας Διοίκησης και Προσωπικού. Όταν αυτός απεχώρησε, αξιολόγησε τους υποψήφιους βάσει των εισηγήσεων της Τμηματικής Επιτροπής, των προσωπικών τους φακέλων και εμπιστευτικών εκθέσεων, αποφάσισε δε να προάξει στις επίδικες θέσεις 11 υποψήφιους από 15.5.82, 11 από 30.4.82 και 9 από 15.5.82, μεταξύ αυτών και τα 4 ενδιαφερόμενα πρόσωπα. Η τελευταία προαγωγή του αιτητή και των ενδιαφερομένων προσώπων, πλην της επίδικης, ήταν στη θέση Γραμματειακού Λειτουργού, ως ακολούθως: Αιτητής : 1.6.74 Κ. Μαυράκης : 1.8.80 Χ. Ευμενίου: ) Α. Ιωάννου : ) 1.11.81 Α. Αθανασιάδης:) Συνεπώς ο αιτητής έχει αρχαιότητα 6-7 χρόνια έναντι των ενδιαφερομένων προσώπων. Είναι νομολογιακά θεμελιωμένο πως η ΕΔΥ έχει καθήκο να επιλέξει τον καταλληλότερο υποψήφιο για διορισμό ή προαγωγή με κριτήρια την υπεροχή στην αξία, προσόντα και αρχαιότητα. Η αρχαιότητα, στην περίπτωση προαγωγής, συσταθμίζεται με τους άλλους παράγοντες, δεν είναι όμως καθοριστικός. Αποκτά βαρύνουσα αξία όταν τα υπόλοιπα στοιχεία στα οποία βασίζεται η αξιολόγηση είναι ισοδύναμα. Πρόσφατα η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου είχε την ευκαιρία να επιληφθεί του ζητήματος αυτού και της ερμηνείας του άρθρου 44
(2)του Νόμου 33/67 στην υπόθεση Δημοκρατία ν. Ρούσσου
(1987)3 Α.Α.Δ, σελ. 1217. Το Ανώτατο Δικαστήριο αναλύει σ' αυτή την πάγια νομολογία για να υποδείξει όμως πως η αρχή, ότι δηλαδή η αξία πρέπει να έχει τη μεγαλύτερη βαρύτητα στο διορισμό ή προαγωγή, ισχύει με τη διαφοροποίηση όμως πως δεν πρέπει να παρερμηνευθεί, έτσι που να εφαρμόζεται με άκαμπτο τρόπο και να φαίνεται ότι είναι το αποκλειστικά αποφασιστικό κριτήριο. Παραθέτω σε μετάφραση το ουσιώδες απόσπασμα στην απόφαση, από τη σελίδα 1222, τελευταία παράγραφος: "Από την άλλη δεν υπάρχει τίποτε στην υπόθεση Ζαχαριάδης που να αποκλείει την εφαρμογή αυτών που ελέχθησαν στην υπόθεση Μενελάου, η οποία και υιοθετήθηκε στην υπόθεση Χαρή, ότι δηλαδή στην αξία πρέπει να αποδίδεται η μεγαλύτερη βαρύτητα,' εφόσο αυτό δεν παρερμηνεύεται ώστε να σημαίνει πως η αξία μπορεί να χρησιμοποιείται κατά κανόνα δίχως ελαστικότητα ως να είναι αποκλειστικά το αποφασιστικό κριτήριο, γιατί ενόψει των αποφάσεων στις Γεωργίου, Ιερείδη, και Χρίστου, δυνατό να υπάρχουν περιπτώσεις τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των οποίων, και εφόσο δεν υπερπηδούνται τα ακραία όρια της ορθής άσκησης της διακριτικής ευχέρειας, κάποιο κριτήριο άλλο από την αξία δυνατό να θεωρηθεί πως έχει μεγαλύτερη σπουδαιότητα αντί άλλων. Αλλά είναι βεβαίως έκδηλο πως πρέπει να δίδονται πειστικοί λόγοι για να δικαιολογηθεί γιατί η αξία δεν έχει χρησιμοποιηθεί σε συγκεκριμένη υπόθεση, λόγω της ύπαρξης ειδικών περιστάσεων, ως ο παράγοντας που έχει τη μεγαλύτερη βαρύτητα." (Παραπομπές στις αποφάσεις που αναφέρονται στο πιο πάνω απόσπασμα). Δημοκρατία ν. Ζαχαριάδη
(1986)3 Α.Α.Δ. 852, Μενελάου ν. Δημοκρατίας
(1969)3 Α.Α.Δ. 36, Δημοκρατία ν. Χαρή
(1985)3 Α.Α.Δ. 106, Γεωργίου ν. Δημοκρατίας
(1976)3 Α.Α.Δ. 74, Ιερείδης ν. Δημοκρατίας
(1980)3 Α.Α.Δ. 165, Χρίστου ν. Δημοκρατίας
(1980)3 Α.Α.Δ.
- Ένας άλλος λόγος για τον οποίο το Διοικητικό Δικαστήριο, στην άσκηση της ελεγκτικής του δικαιοδοσίας, ακυρώνει απόφαση διοικητικού οργάνου, είναι όταν αυτή λήφθηκε ως αποτέλεσμα πλάνης περί τα πράγματα. Η παρούσα υπόθεση παρουσιάζει ακριβώς ένα ιδιάζον στοιχείο το οποίο, κατά τη γνώμη μου, οδηγεί στην ακύρωση της υπό κρίση απόφασης της Ε.Δ.Υ. Τα γεγονότα που συνιστούν το στοιχείο αυτό είναι τα εξής: Στις τρεις τελευταίες εμπιστευτικές εκθέσεις που αφορούν τον αιτητή για τα χρόνια 1979, 1980 και 1981 αξιολογείται στην 3η και 11η παράγραφο ως "μέτριος", με αποτέλεσμα η γενική του αξιολόγηση να ορίζεται ως "καλός". Για τα έτη 1979 και 1980 ο αξιολογών και προσυπογράφων λειτουργός ήταν ο ίδιος, δηλαδή ο κ. Δ. Παντελίδης, Έπαρχος Αμμοχώστου. Στις γενικές παρατηρήσεις και στις δύο εκθέσεις, ο κ. Παντελίδης γράφει τα εξής: "Δεν δύναται ούτος να αξιοποιηθεί εις άλλους τομείς αλλά ούτε ευρίσκεται εις το απαιτούμενο επίπεδο Ανώτερου Γραφέως δι' υπηρεσίαν εις τας Επαρχιακάς Διοικήσεις. Ίσως να ηδύνατο να ανταποκριθή εις τας απαιτήσεις μικροτέρου Γραφείου εάν μετετίθετο." Στην εμπιστευτική έκθεση για το 1981 Προϊστάμενος της Επαρχιακής Διοίκησης ήταν ο κ. Κ. Μάρκου Έπαρχος Αμμοχώστου, ο οποίος στις γενικές παρατηρήσεις σημειώνει τα πιο κάτω: "Η απόδοσή του αποτελεί το ύψιστο των δυνατοτήτων του. Επειδή αφυπηρετεί συντόμως συστήνω ευνοϊκή μεταχείριση." Όταν η Ε.Δ.Υ. πήρε την εμπιστευτική έκθεση που αφορούσε στον αιτητή για το 1979, απηύθυνε στις 18.9.80 επιστολή στον Έπαρχο Αμμοχώστου κ. Παντελίδη, το περιεχόμενο της οποίας πρέπει να παραθέσω αυτούσιο. "Έχω οδηγίες να αναφερθώ στην Ετήσια Εμπιστευτική Έκθεση για το 1979 που υποβλήθηκε για τον κ. Αντώνιο Αλεξάνδρου, Ανώτερο Γραφέα, Γενικό Γραμματειακό Προσωπικό και να παρατηρήσω ότι ο εν λόγω υπάλληλος βαθμολογήθηκε από τον Αξιολογούντα Λειτουργό ως 'μέτριος' στην τρίτη και ενδέκατη παράγραφο της βαθμολογίας (Υπευθυνότητα και Ηγετική ικανότητα). Παρακαλείσθε να πληροφορήσετε το Γραφείο τούτο κατά πόσο η ανωτέρω βαθμολογία γνωστοποιήθηκε γραπτώς στον εν λόγω υπάλληλο και αν αυτός υπέβαλε οποιαδήποτε στοιχεία και λόγους που να αμφισβητεί την εν λόγω αξιολόγησή του, όπως προβλέπεται από την παράγραφο II των Κανονιστικών Διατάξεων που επισυνάπτονται στην εγκύκλιο του Τμήματος Προσωπικού με αριθμό 491 και ημερομηνία 26.3.79 και αφορούν την ετοιμασία και υποβολή Εμπιστευτικών Εκθέσεων για τους Δημόσιους Υπαλλήλους". Στις 24.9.80 ο κ. Παντελίδης απάντησε στην πιο πάνω επιστολή με δική του της οποίας το περιεχόμενο πάλι παραθέτω: "Επιθυμώ να αναφερθώ εις την επιστολήν σας υπ' αρ. Π.3448 της 18ης Σεπτεμβρίου επί του θέματος της Ετησίας Εμπιστευτικής Εκθέσεως του κ. Αντωνίου Αλεξάνδρου, και να σας πληροφορήσω ότι η βαθμολογία του εις την τρίτην και ενδεκάτην παράγραφον δεν του έχει γνωστοποιηθή γραπτώς καθότι η παράγραφος 11 των Κανονιστικών Διατάξεων εθεωρήθη ως εφαρμοζομένη εις την γενικήν αξιολόγησιν ήτις ήτο καλή. Ο κ. Αλεξάνδρου έλαβε γνώσιν προφορικώς της ανωτέρω βαθμολογίας." Η κρινόμενη προσφυγή ήταν ενώπιον του πρώην Προέδρου του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Τριανταφυλλίδη ο οποίος, ενόψει των στοιχείων αυτών, διέταξε στις 7.6.86 επανάνοιξη της υπόθεσης γιατί θεώρησε το ζήτημα σοβαρό. Στη συνέχεια ζήτησε να προσκομιστεί γραπτή ένορκη μαρτυρία του κ. Παντελίδη, καθώς επίσης και του αιτητή, αναφορικά με το επίμαχο ζήτημα, κατά πόσο δηλαδή ο τελευταίος πληροφορήθηκε για το δυσμενές περιεχόμενο της εμπιστευτικής έκθεσης του
- Ο κ. Παντελίδης αναφέρει στην ένορκη δήλωσή του πως ο αιτητής "έλαβε γνώση" της βαθμολογίας του και προς τούτο πληροφόρησε την Ε.Δ.Υ. με επιστολή του στις 24.9.80 (που παραθέτω πιο πάνω). Αντίθετα ο αιτητής βεβαιώνει στην ένορκή του δήλωση πως ποτέ, κατά τη διάρκεια των 40 χρόνων της υπηρεσίας του στη Δημόσια Υπηρεσία, δεν του έγινε οποιαδήποτε παρατήρηση για πλημμελή άσκηση των καθηκόντων του. Στις 6.11.87 κατέθεσαν ενόρκως ενώπιον του πρώην Προέδρου του Ανωτάτου Δικαστηρίου τόσο ο κ. Παντελίδης όσο και ο αιτητής. Παρόλο που οι δικηγόροι υιοθέτησαν ολόκληρο το περιεχόμενο του φακέλου για να εκδώσω απόφαση, έχω τη γνώμη πως δεν μπορώ να αξιολογήσω τη μαρτυρία που έχει δοθεί ενώπιον του κ. Τριανταφυλλίδη, καθόσο μέρος της, αυτή βασίζεται στην αξιοπιστία των προσώπων που κατέθεσαν. Θα σταθμίσω όμως τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα, που είναι αρκετά, για να καταλήξω στο συμπέρασμά μου. Αυτά είναι τα εξής: Ο κ. Παντελίδης δέχεται στην επιστολή του της 24.9.80 προς την Ε.Δ.Υ. πως η δυσμενής αξιολόγηση του αιτητή δεν του είχε γνωστοποιηθεί γραπτώς, αλλά "έλαβε γνώση", για να χρησιμοποιήσω αυτούσια τη φράση του κ. Παντελίδη, προφορικώς της πιο πάνω βαθμολογίας. Αναφέρει δε επίσης στην επιστολή ότι, όπως ο ίδιος ερμήνευσε την παράγραφο 11 των Κανονιστικών Διατάξεων, δεν χρειαζόταν να πληροφορήσει γραπτώς τον αιτητή γιατί η γενική αξιολόγησή του στην εμπιστευτική έκθεση ήταν "καλός". Η ερμηνεία βέβαια του κ. Παντελίδη είναι εσφαλμένη εφόσον στο έντυπο της εμπιστευτικής έκθεσης, που ο ίδιος υπέγραψε, στο μέρος IV, "Συμπληρωματικά Στοιχεία", στην παράγραφο 2, αναγράφονται τα εξής: "Έχει ανακοινωθεί γραπτώς εις αυτόν οιαδήποτε δυσμενής αξιολόγησις εις το Μέρος II και III; εάν ναι, επισυνάψατε αντίγραφο." Ο κ. Παντελίδης δέκτηκε επίσης στη μαρτυρία του πως πληροφόρησε, όπως ο ίδιος ισχυρίστηκε, τον αιτητή για τη δυσμενή αξιολόγησή του μετά τις 18.9.80, που του απέστειλε η Ε.Δ.Υ. την επιστολή. Κάποια μέρα δηλαδή μεταξύ της ημερομηνίας της επιστολής της Ε.Δ.Υ. και της δικής του απαντητικής. Η σύνταξη όμως της εμπιστευτικής έκθεσης για το 1979 έγινε στις 31.1.80, εννιά σχεδόν μήνες νωρίτερα. Ο αιτητής είπε στη μαρτυρία του πως δεν είχε τίποτε το προσωπικό με τον κ. Παντελίδη. Το μόνο ίσως στοιχείο που είχε επέμβει στις σχέσεις τους ήταν γιατί ο κ. Παντελίδης ήθελε να μετατεθεί από την Επαρχιακή Διοίκηση Αμμοχώστου σε αυτή της Λάρνακας, πράγμα το οποίο και έγινε στις 21.3.
- Μετά όμως από διαβήματα του ίδιου του αιτητή η μετάθεση ακυρώθηκε στις 8.4.
- (Δες επιστολές 43 και 44 στον προσωπικό του φάκελο). Το γεγονός που επισημαίνεται είναι πως οι ετήσιες εμπιστευτικές εκθέσεις του αιτητή πριν από το 1979 είναι ευνοϊκές. Δεν αξιολογείται βέβαια ως "εξαίρετος", αλλά μεταξύ του "καλός και "πολύ καλός". Η πρώτη αξιολόγηση που τον υποβαθμίζει στο "καλός" είναι για το 1979 επαναλαμβάνεται δε το 1980 και 1981, 2 χρόνια δηλαδή πριν την αφυπηρέτηση του. Ο αιτητής αισθάνθηκε αδικημένος και πικραμένος που δεν προήχθη, απηύθυνε δε πολλές επιστολές σε διάφορα τμήματα της υπηρεσίας εκφράζοντας τα αισθήματά του αυτά, σημειώνοντας ταυτόχρονα την οικονομική του δυσπραγία και τις επιπτώσεις που είχε η μη προαγωγή του, στο φιλοδώρημα και τη σύνταξή του, λίγους μήνες πριν την αφυπηρέτηση του. Σε αυτές τις επιστολές που περιέχονται στον προσωπικό του φάκελο, ο αιτητής ζήτα επίμονα να μάθει τους λόγους της μη προαγωγής του. Η Ε.Δ.Υ. βέβαια αιτιολόγησε την απόφαση της. Εκείνο όμως που έχει σημασία είναι πως σε καμιά από αυτές τις επιστολές ο αιτητής δεν αναφέρεται στη δυσμενή του αξιολόγηση για τα τελευταία χρόνια, πράγμα που δείχνει πως δεν τη γνώριζε, άλλως πως, με τη συμπεριφορά του που περιγράφω πιο πάνω, δεν ήταν δυνατό να μην εξέφραζε το παράπονο και τη θέση του γι' αυτή. Η σημασία των εμπιστευτικών εκθέσεων και η μη τήρηση των Κανονιστικών Διατάξεων που αφορούν στη σύνταξη τους συζητήθηκε σε έκταση πρόσφατα στην υπόθεση Σεκκίδης ν. Δημοκρατίας
(1988)3(C) Α.Α.Δ.
- Το ουσιώδες μέρος της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου περιέχεται στην τελευταία παράγραφο της σελίδας 2153 που έχει ως εξής, σε μετάφραση: "Όπως έχει ήδη λεχθεί πιο πάνω δεν είμαστε υπόχρεοι βάσει της απόφασης Αργυρίδης να ακυρώνουμε κάθε απόφαση της Ε.Δ.Υ. όπου οι εμπιστευτικές εκθέσεις ετοιμάστηκαν αντικανονικά. Εντούτοις, το Διοικητικό Δικαστήριο πρέπει πάντοτε να εξετάζει κατά πόσο η μη συμμόρφωση με οποιοδήποτε τύπο, έχει τόση σημασία ώστε να επηρεάζει το αποτέλεσμα της απόφασης." Το ουσιώδες και κρίσιμο επομένως σημείο στην παρούσα προσφυγή είναι η επιστολή της Ε.Δ.Υ. στον κ. Παντελίδη στην οποία ερωτά κατά πόσο ο αιτητής έλαβε γνώση της δυσμενούς αξιολόγησής του για το έτος
- Μετά την απάντηση του κ. Παντελίδη η Ε.Δ.Υ. πρέπει να θεώρησε ως δεδομένο πως ο αιτητής είχε πράγματι πληροφορηθεί για την αξιολόγηση αυτή. Με την παράθεση όμως των γεγονότων που κάμνω πιο πάνω καταδεικνύεται το αντίθετο. Η απόφαση της Ε.Δ.Υ. να απευθύνει την επιστολή προς τον κ. Παντελίδη δείχνει βέβαια, και πολύ ορθά, πως η ίδια ενδιαφερόταν να τηρηθούν οι Κανονιστικές Διατάξεις σε ότι αφορά τις εμπιστευτικές εκθέσεις. Από τα γεγονότα επομένως αυτά, λογικό είναι, κατά τη γνώμη μου, το συμπέρασμα πως επηρεάστηκε η απόφαση της Ε.Δ.Υ. όταν έκαμνε τις επίδικες προαγωγές. Τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα αξιολογούνταν, για τα έτη 1979, 1980 και 1981, ως "εξαίρετοι" σε αντίθεση με τον αιτητή που αξιολογείτο "καλός". Ο αιτητής δεν είναι μόνο αρχαιότερος των ενδιαφερομένων προσώπων κατά 6-7 χρόνια από την τελευταία θέση που κατείχαν, αλλά διορίστηκε και στη Δημόσια Υπηρεσία πολύ πριν από αυτά. Ο αιτητής διορίστηκε στις 12.9.41, ο Α. Αθανασιάδης στις 9.7.55, ο Κ. Μαυράκης την 1.3.54, ο Α. Ιωάννου στις 15.3.58 και ο Χ. Ευμενίου την 1.7.
- Στην υπόθεση Ρούσσου, που αναφέρεται πιο πάνω, το Δικαστήριο απεφάνθη πως κατά την αξιολόγηση των εμπιστευτικών εκθέσεων πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η επίδοση του υποψηφίου στο σύνολο της σταδιοδρομίας του, παρόλο που οι πρόσφατες εμπιστευτικές εκθέσεις μπορεί να θεωρηθούν βαρύνουσες γιατί βρίσκονται χρονικά πιο κοντά στην επίδικη απόφαση. (Τα πιο πάνω αναφέρονται στη σελίδα 1224 της απόφασης). Με βάση τα πιο πάνω, κρίνω πως η Ε.Δ.Υ. ενήργησε μετά από πλάνη περί τα πράγματα όταν έπαιρνε την επίδικη απόφαση. Η καλόπιστη δε αυτή πλάνη συνίστατο στο γεγονός ότι υπέθεσε πως ο αιτητής γνώριζε για τη δυσμενή αξιολόγηση του για το 1979, που συνέχισε βέβαια το 1980 και
- Το αίτημα επομένως της προσφυγής επιτυγχάνει και η απόφαση της Επιτροπής της 2.7.82, να προάξει τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα ακυρώνεται. Επιδικάζονται στον αιτητή £50 έξοδα. Η επίδικη απόφαση ακυρώνεται με £50.- έξοδα υπέρ του αιτητή. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο