Πιερίδης κ.ά. ν. Υπ. Συγκ. & Έργων κ.ά.
(1989)3 ΑΑΔ 369 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αρχείο σε μορφή PDF - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων
(1989)3 ΑΑΔ 369 22 Φεβρουαρίου, 1989 [Α. ΛΟΪΖΟΥ, Π.] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ ΠΙΕΡΙΔΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ, Αιτητές, ν. ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΚΑΙ ΕΡΓΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥ, Καθ' ων η Αίτηση. (Υποθέσεις Αρ. 632/87, 904/87) Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου - Εποπτεία Υπουργού - Διοικητική πράξη εκδοθείσα σύμφωνα με αρμοδιότητα νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου (Αρχή Λιμένων) - Δε δικαιολογείται καταχώρηση αιτήσεως ακυρώσεως εναντίον του Υπουργού, που έχει την γενική εποπτεία του συγκεκριμένου νομικού προσώπου Εκτελεστή διοικητική πράξη - Βεβαιωτική πράξη - Απόφαση καθορίζουσα λιμενικά δικαιώματα και κοινοποιηθείσα με επιστολή Ιανουαρίου 1987 - Έγγραφος διαμαρτυρία για την επιβολή αυτήν από τον ενδιαφερόμενο - Επιμονή της αρχής στην επιβολή, κοινοποιηθείσα με επιστολή Μαΐου 1987- Η δεύτερη επιστολή κοινοποιεί επιβεβαιωτική απόφαση - Επομένως η σχετική προσφυγή είναι εκπρόθεσμη. Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου - Αρχή Λιμένων - Ο περί Αρχής Λιμένων Κύπρου Νόμος, 1973 (Ν.38/73), Άρθρο 25 - Οι Περί Αρχής Λιμένων Κύπρου (Καταβλητέα Δικαιώματα) Κανονισμοί 1976-1987 -Παράπονο ότι οι κανονισμοί 276/86 είναι Ultra vires του Άρθρου 25, γιατί το τελευταίο προνοεί ότι οι κανονισμοί δύνανται να καθορίζουν διαφορετικά δικαιώματα διά διαφορετικός περιοχάς λιμένων και διαφορετικός κατηγορίας πλοίων - Αβάσιμος ο ισχυρισμός, γιατί το Άρθρο 25 παρέχει εξουσία διαφοροποιήσεως, αλλά δεν επιβάλλει διαφοροποίηση. Οι πιο πάνω Αιτήσεις Ακυρώσεως στρέφονται εναντίον πράξεων της Αρχής Λιμένων Κύπρου, με τις οποίες επιβλήθηκαν διάφορα ποσά ως δικαιώματα για ελλιμενισμό των πλοίων των αιτούντων στον Λιμένα Πάφου. Τα παράπονα των αιτούντων και οι νομικές αρχές, που εφάρμοσε το Ανώτατο Δικαστήριο, απορρίπτοντας τις αιτήσεις Ακυρώσεως φαίνονται στα πιο πάνω περιληπτικά σημειώματα. Οι Αιτήσεις απορρίπτονται χωρίς διαταγή για έξοδα. Αναφερόμενες υποθέσεις: Marangos v. Municipal Committee of Famagusta
(1970)3 C.L.R. 7, Nicosia Race Club v. Republic
(1984)3 C.L.R. 799, Association & Contractors for Electrical Installations v. Council of Ministers
(1986)3 C.L.R. 2504, Lefkatis and Others v. Republic
(1985)3 C.L.R. 1372, Sol Maritime Services v. Cyprus Ports Authority
(1984)1 C.LM.
- Προσφυγές. Προσφυγές εναντίον της απόφασης των καθ' ων η αίτηση με την οποία καθορίσθησαν τα δικαιώματα ελλιμενισμού του σκάφους "ΛΟΥΪΖΑ" διά την περίοδον 19.12.86 -15.5.
- Χ. Λοΐζου, για τους Αιτητές. Α. Βλαδιμήρου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας Β' για τους Καθ' ων η αίτηση
- Τ. Παπαδόπουλος, για τους Καθ' ων η αίτηση
- Cur .adv.vult. Α. ΛΟΪΖΟΥ, Π: Εξέδωσε την ακόλουθη απόφαση. Οι δύο αυτές προσφυγές έχουν συνεκδικασθεί με οδηγίες του Δικαστηρίου γιατί παρουσιάζουν κοινά νομικά σημεία. Επειδή όμως το αιτητικό και στις δύο προσφυγές είναι ταυτόσημο και περιέχει στην ουσία τους νομικούς λόγους πάνω στους οποίους στηρίζονται αυτές, θα παραθέσω εκείνο της προσφυγής Αρ. 632/87 και από το αιτητικό της προσφυγής Αρ. 904/87, μόνο την πρώτη παράγραφο μέσα στην οποία αναφέρεται το όνομα του σκάφους του αιτητή στην προσφυγή εκείνη, που είναι άλλος από τον αιτητή της πρώτης προσφυγής όπως και τις περιόδους για τις οποίες απαιτούνται τα δικαιώματα ελλιμενισμού του σκάφους του. Αιτητικό στην προσφυγή Αρ. 632/87: "Α. Δήλωση του Σεβαστού Δικαστηρίου ότι τα καθορισθέντα δικαιώματα ελλιμενισμού του σκάφους 'ΛΟΥΪΖΑ' του αιτητού διά την περίοδο 19.12.86-15.5.87 δυνάμει αποφάσεως του καθ' ου η αίτηση αρ. 2 ημερ. 15.5.87 και κοινοποιηθή στον αιτητή την 20.5.87 είναι αυθαίρετα αδικαιολόγητα και εναντίον και καθ' υπέρβαση των προνοιών του Ν. 38/73 αρ. 25 και αρ.
- Β. Δήλωση του Σεβαστού Δικαστηρίου ότι οι Κανονισμοί ΚΔΠ. 279/86 που καθορίζουν τα τέλη ελλιμενισμού του σκάφους 'ΛΟΥΪΖΑ' όπως και άλλων παρομοίων σκαφών είναι εναντίον των προνοιών του Νόμου 38/73 διότι εγένοντο άνευ οιασδήποτε και/η οιασδήποτε κανονικής μελέτης που να λαμβάνει όλους τους παράγοντες υπ' όψη. Γ. Δήλωση του Σεβαστού Δικαστηρίου ότι η επιβολή δικαιωμάτων ελλιμενισμού διά το σκάφος ' ΛΟΥΪΖΑ' του αιτητού είναι άνιση και δυσμενής έναντι των αλιευτικών και ερασιτεχνικών σκαφών για τα οποία ουδέν τέλος ελλιμενισμού επεβλήθη υπό του καθ' ου η αίτηση αρ.2 κατά παράβαση των ρητών προνοιών του Ν.28/73 άρθρο
- (α) Ο ανωτέρω καθορισμός των δικαιωμάτων εβασίσθη επί των Κανονισμών ΚΔΠ. 279/86 οι οποίοι εγένοντο εις αντίθεση και καθυπέρβαση των προνοιών του Νόμου 38/73 διότι τα προβλεπόμενα δικαιώματα είναι αυθαίρετα και άνευ οιασδήποτε κανονικής μελέτης. (β) Ο άνω καθορισμός δικαιωμάτων είναι άνισος και δυσμενής έναντι της μη επιβολής οιωνδήποτε δικαιωμάτων διά τα αλιευτικά και ερασιτεχνικά αλιευτικά σκάφη και συνεπώς αντίκειται προς τας προνοίας του άρθρου 28 του Συντάγματος." Η δε πρώτη παράγραφος του αιτητικού στην προσφυγή 904/87, είναι η πιο κάτω: "Α. Δήλωση του Σεβαστού Δικαστηρίου ότι τα καθορισμένα δικαιώματα ελλιμενισμού του σκάφους 'SPLIT INFINITY' του αιτητού διά την περίοδο 19.12.86-18.12.87 δυνάμει αποφάσεως του καθ' ου η αίτηση αρ. 2 ημερ. 28.8.87 - και 8.10.87 και κοινοποιηθήσης στον αιτητή τη 31.8.87 και 12.10.87 αντιστοίχως είναι αυθαίρετα αδικαιολόγητα και εναντίον και καθ' υπέρβαση των προνοιών του Ν. 38/73 άρθρου 25 και άρθρου 10." Και οι δύο προσφυγές στρέφονται από τη μια μεριά εναντίον του Υπουργού Συγκοινωνιών και Έργων, που αναφέρεται σαν ο καθ' ου η αίτηση Αρ.1 και από την άλλη του Οργανισμού ή Αρχής Λιμένων Κύπρου, όπως περιγράφεται στον τίτλο των σαν η καθ' ης η αίτηση Αρ.
- Ο καθ' ου η αίτηση Αρ.1, όμως ήγειρε προδικαστική ένσταση ότι "δεν εξέδωσε οποιαδήποτε πράξη ή απόφαση η οποία να προσβάλλεται με προσφυγή και/ή την προσβαλλομένη πράξη την οποία εξέδωσε η Αρχή Λιμένων Κύπρου", σύμφωνα με το Άρθρο 4
(1)του Περί Αρχής Λιμένων Κύπρου Νόμου του 1973, Νόμος Αρ. 38 του 1973), όπως τροποποιήθηκε από τους Νόμους Αρ. 59 του 1977, 20 του 1987, 28 του 1979, - και που θα αναφέρονται πιο κάτω σαν ο Νόμος, - που είναι ξεχωριστό νομικό πρόσωπο και εκπροσωπείται ενώπιον κάθε Αρχής σύμφωνα με το Άρθρο 5 του Νόμου από επταμελές Διοικητικό Συμβούλιο. Έχει προβληθεί από τον ευπαίδευτο δικηγόρο των αιτητών το επιχείρημα ότι είναι φανερό από το περιεχόμενο του Νόμου σαν σύνολο ότι ο καθ' ου η αίτηση Αρ. 1 είναι ο αρμόδιος Υπουργός ο οποίος τηρεί στενή εποπτεία επί των πράξεων, παραλείψεων και γενικά της πολιτικής που ασκείται από την καθ' ης η αίτηση Αρ.2, - που θα αναφέρεται πιο κάτω σαν η Αρχή, - σύμφωνα με τα άρθρα 14 και 24 του Νόμου, και συνεπώς αν γίνει αποδεχτό ότι οι Κανονισμοί που έγιναν δυνάμει των προνοιών του Νόμου έγιναν καθ' υπέρβαση εξουσιοδότησης (ultra vires), τότε ο καθ' ου η αίτηση Αρ. 1, είναι συνυπεύθυνος διότι είχε τη δύναμη και καθήκον να αποτρέψει τέτοια απόφαση. Θα ήθελα να πω ότι η επιχειρηματολογία αυτή δεν έχει κανένα νομικό έρεισμα σχετικά με τις υπό εκδίκαση διοικητικές αποφάσεις της Αρχής, και σαν αβάσιμη νομικά δεν γίνεται αποδεχτή μια και το αρμόδιο κατά Νόμο όργανο να αποφασίζει είναι η Αρχή, η δε εποπτεία και έλεγχος της πολιτικής της αρμοδίας διοικητικής αρχής δεν καθιστά από μόνη της συνυπεύθυνο το όργανο της διοίκησης που έχει τη γενική εποπτεία του αρμόδιου οργάνου. Σαν επακόλουθο οι προσφυγές σε όση έκταση στρέφονται εναντίον του καθ' ου η αίτηση Αρ. 1 αποτυγχάνουν και πρέπει να απορριφθούν. Η Αρχή ήγειρε προδικαστική ένσταση και ισχυρίζεται ότι η προσφυγή Αρ. 632/87 δεν μπορεί να προχωρήσει γιατί:-
(1)είναι εκπρόθεσμη και,
(2)η προσβαλλόμενη πράξη και/ή απόφασή της αποτελεί επιβεβαιωτική πράξη και/ή απόφαση προηγούμενης απόφασης της. Πέραν όμως από αυτό και/ή διαζευκτικά, στην προσφυγή αυτή είναι η θέση της Αρχής, σε απάντηση των λόγων πάνω στους οποίους στηρίζονται οι προσφυγές ότι και οι δύο πρέπει να απορριφθούν γιατί: (α) η προσβαλλομένη πράξη και/ή απόφαση της Αρχής λήφθηκε ορθά και νόμιμα και σε ορθή εφαρμογή του Άρθρου 25 του Νόμου και καμιά άνιση ή δυσμενής μεταχείριση των αιτητών προκύπτει, (β) τα επιβληθέντα δικαιώματα στους αιτητές για τα οποία ζητήθηκε η πληρωμή είναι τα ρητά προβλεπόμενα και καθορισθέντα με βάση τους περί Αρχής Λιμένων Κύπρου (Καταβλητέα Δικαιώματα) Κανονισμούς του 1976-1987 που δημοσιεύτηκαν σαν Κ.Δ.Π. 45/76 στο Παράρτημα Τρίτο, Μέρος Ι, της Επίσημης Εφημερίδας της Δημοκρατίας Αρ. 1264 της 26 Μαρτίου 1976 όπως τροποποιήθηκαν με τις Κ.Δ.Π. 162/76, 194/76, 253/
- 194/77, 284/81, 20/83 104/83, 80/84, 105/84, 91/
- 82/86, 95/86,279/86 και 198/87 (που θα αναφέρονται πιο κάτω σαν "οι Κανονισμοί". Η Αρχή είναι οργανισμός δημοσίου δικαίου και ασκεί εξουσία και αρμοδιότητα σύμφωνα με το Νόμο με τον οποίο εγκαθιδρύθηκε και ανέλαβε τη διαχείριση και εκμετάλλευση των λιμένων της Κύπρου περιλαμβανομένου του λιμένος Πάφου. Με βάση το Άρθρο 25 του Νόμου η Αρχή με την έγκριση του Υπουργικού Συμβουλίου εξέδωσε τους Κανονισμούς οι οποίοι προβλέπουν για τα εκάστοτε πληρωτέα δικαιώματα για τη χρήση των κάτω από τη δικαιοδοσία των περιοχών λιμένων και των εγκαταστάσεων της παροχής υπηρεσιών και διευκολύνσεων ή/και άλλως πως. Είναι η θέση της Αρχής ότι οι δύο αιτητές οι οποίοι είναι ιδιοκτήτες των σκαφών "ΛΟΥΪΖΑ" και "SPLIT INFINITY", ελλιμενίζουν τα σκάφη αυτά και κάμπτουν χρήση του λιμανιού Πάφου ή/και παρέχονται σ' αυτούς από μέρους της Αρχής υπηρεσίες ή/και λιμενικές διευκολύνσεις σε σχέση με αυτά, σύμφωνα με τις πρόνοιες των Τροποποιητικών Κανονισμών που περιέχονται στην Κ.Δ.Π. 279/
- Η Αρχή λοιπόν ορθά και νόμιμα με βάση το Νόμο και τους Κανονισμούς επέβαλε στους αιτητές αυτά τα δικαιώματα τα οποία αναφέρονται στις ειδοποιήσεις που επισυνάπτονται στις ενστάσεις. Σε ότι αφορά τον Αιτητή στην Προσφυγή Αρ. 632/87 με επιστολή της ημερομηνίας 13 Ιανουαρίου 1987 απαίτησε πληρωμή των επιβληθέντων δικαιωμάτων για τη χρήση του λιμένος Πάφου και παροχής λιμενικών διευκολύνσεων ή/και υπηρεσιών για το πιο πάνω σκάφος του. Ο αιτη-τής αυτός με επιστολή του ημερομηνίας 14 Ιανουαρίου 1987, (Τεκμήριο "Α"), αμφισβήτησε την επιβολή λιμενικών δικαιωμάτων για το πιο πάνω σκάφος του. Η Αρχή απάντησε τότε με επιστολή της ημερομηνίας 16 Φεβρουαρίου 1987 (Τεκμήριο "Β"). Στη συνέχεια ακολούθησε αλληλογραφία του δικηγόρου του αιτητή με την Αρχή που επισυνάπτονται στην ένσταση σαν Τεκμήρια "Γ", "Η" και "Θ", αντίγραφα των επιστολών του δικηγόρου του αιτητή, ημερομηνίας 3 Απριλίου 1987,26 Ιουνίου 1987 και 16 Ιουλίου 1987, αντίστοιχα και αντίγραφα των επιστολών της Αρχής, ημερομηνίας 13 Απριλίου 1987,7 Μαΐου, 1987,13 Ιουνίου 1987 και 7 Αυγούστου 1987 σαν Τεκμήρια "Δ" ,"Έ",,,"Ί" και "Κ" αντίστοιχα. Η Αρχή απαίτησε πληρωμή των επιβληθέντων στον αιτητή αυτό δικαιωμάτων με τα "Final Demand Notes" ημερομηνίας 2 Απριλίου 1987 και 15 Μαΐου 1987, (Τεκμήρια "ΣΤ" και "Ζ") αντίστοιχα. Η απόφαση για την επιβολή δικαιωμάτων στον αιτητή αυτό για το πιο πάνω σκάφος που λήφθηκε από την Αρχή και κοινοποιήθηκε σ' αυτό με επιστολή της Αρχής ημερομηνίας 13 Ιανουαρίου 1987 με την οποία απαιτήθηκε και η πληρωμή των. Οι επιστολές της Αρχής ημερομηνίας 2 Απριλίου 1987, και 15 Μαΐου 1987 αποτελούν επιβεβαιωτικές πράξεις της απόφασης της Αρχής ημερομηνίας 13 Ιανουαρίου
- Σύμφωνα με τους Κανονισμούς αυτούς για κάθε προβαλλόμενο ή πρυμνοδετούμενο ή άλλως πως προσδενόμενο ή στερεούμενο κατά μήκος ή εις προκυμαία ή προβλήτα ή μόνιμο ή πλωτό κρηπίδωμα μέσα σε περιοχή λιμένος καταβάλλονται τα δικαιώματα που προβλέπονται στο Μέρος III του Πίνακα των Κανονισμών. Ένας πλοιοκτήτης λοιπόν που ελλιμενίζει το σκάφος του και κάμνει χρήση του λιμανιού Πάφου που βρίσκεται κάτω από τη δικαιοδοσία της Αρχής και εφόσον παρέχονται σ' αυτόν οι σχετικές υπηρεσίες και λιμενικές διευκολύνσεις είναι υπόχρεος να καταβάλει τα προβλεπόμενα από τους σχετικούς Κανονισμούς που περιέχονται στην Κ.Δ.Π. 279/86, δικαιώματα στην Αρχή, τα οποία η Αρχή ορθά απαίτησε. Αναφορικά με την προδικαστική ένσταση της Αρχής αξίζει να σημειωθεί ότι η προσφυγή Αρ. 632/87, καταχωρήθηκε στις 30 Ιουλίου, 1987 και προσβάλλει την απόφαση της Αρχής (Τεκμήριο "Ζ" στην ένσταση), ημερομηνίας 15 Μαΐου
- Πριν από την ειδοποίηση ημερομηνίας 15 Μαΐου, 1987 στάληκε στον αιτητή και η τελική ειδοποίηση ημερομηνίας 13 Ιανουαρίου, 1987 στην οποία ο αιτητής απάντησε με την επιστολή του ημερομηνίας 14 Ιανουαρίου, 1987 (Τεκμήριο "Α" στην ένσταση). Τα λιμενικά δικαιώματα που ζητήθηκε η πληρωμή τους από τον αιτητή με την ειδοποίηση ημερομηνίας 15 Μαΐου 1987 και με τις προηγούμενες ειδοποιήσεις αφορούν την ίδια περίοδο που αναφέρεται στην προσβαλλόμενη με την προσφυγή απόφαση για το ίδιο σκάφος του αιτητή. Κατά συνέπεια θεωρώ ότι η προσβαλλόμενη απόφαση της 15ης Μαΐου 1987, αποτελεί επιβεβαιωτική πράξη των προηγουμένων αποφάσεων της Αρχής και για το λόγο αυτό η προσφυγή πρέπει να θεωρηθεί σαν εκπρόθεσμη. Είναι δε φανερόν από την ένσταση και την ανταλλαγείσα μεταξύ Αρχής - αιτητή, αλληλογραφία, πως καμιά επανεξέταση δεν έγινε της υπόθεσης του αιτητή αυτού με βάση οποιαδήποτε νέα γεγονότα, αλλά απλά υπήρξε εμμονή της Αρχής στην αρχική της απόφαση γι αυτό και η προσφυγή Αρ. 632/87 αποτυγχάνει σαν εκπρόθεσμη και πρέπει να απορριφθεί για το λόγο αυτό. Θεωρώ όμως σκόπιμο να εξετάσω την υπόθεση αυτή πάνω στην ουσία μια και τούτο θα πρέπει να γίνει εν πάση περιπτώσει για την προσφυγή Αρ. 904/
- Οι πιο πάνω Κανονισμοί, όπως αναφέρθηκε, εκδόθηκαν με βάση το Άρθρο, 25
(1)του Νόμου που προβλέπει: "25
(1)Τηρουμένων των διατάξεων του παρόντος Νόμου, ο Οργανισμός δύναται τη εγκρίσει του Υπουργικού Συμβουλίου, να καθορίζη διά Κανονισμών, τα εκάστοτε πληρωτέα δικαιώματα διά την χρήσιν των υπό την δικαιοδοσίαν αυτού περιοχών λιμένων και των εν αυταίς εγκαταστάσεων και δι' αγαθά, υπηρεσίας ή διευκολύνσεις παρεχομένας υπό του Οργανισμού ή υφετέρων εντός των περιοχών λιμένων, ως και τους όρους πληρωμής και τον τρόπον επιβολής και εισπράξεως αυτών." Νοείται ότι οι Κανονισμοί ούτοι:- "(α) δύνανται να καθορίζωσι διαφορετικά δικαιώματα διά διαφορετικός περιοχάς λιμένων και διαφορετικάς κατηγορίας πλοίων, επιβατών, ζώων ή αγαθών. (β) δέον όπως μη προνοώσι περί ολικής απαλλαγής δικαιωμάτων ή περί καταβολής μειωμένων, ή επιστροφής δικαιωμάτων." Οι αιτητές ισχυρίζονται βασικά πως οι Κανονισμοί είναι ultra vires του Νόμου επειδή στο πιο πάνω άρθρο του Νόμου προβλέπεται ότι "οι Κανονισμοί ούτοι δύνανται να καθορίζωσι διαφορετικά δικαιώματα διά διαφορετικός περιοχάς λιμένων και διαφορετικός κατηγορίας πλοίων, επιβατών " Η θέση αυτή του αιτητή είναι νομικά και πραγματικά αβάσιμη. Το Άρθρο 25 του Νόμου δίδει, απλά και μόνο, δυνητική ευχέρεια στη διοίκηση όπως η θέσπιση των Κανονισμών μπορεί να προβλέψει για διαφορετικά δικαιώματα για διαφορετικές κατηγορίες πλοίων και διαφορετικές περιοχές λιμένων. Με άλλα λόγια δεν προβλέπεται στο Νόμο θέσπιση Κανονισμών που να προβλέπουν υποχρεωτικά διαφορετικά δικαιώματα για διαφορετικές περιοχές λιμένων και διαφορετικές κατηγορίες πλοίων. Εν πάση όμως περιπτώσει με τον Τροποποιητικό Κανονισμό που περιέχεται στη Κ.Δ.Π. 279/86, προβλέπονται διαφορετικά δικαιώματα και μάλιστα κατά πολύ μειωμένα, για την ειδική κατηγορία πλοίων μήκους μέχρι σαράντα-πέντε μέτρων. Σ' αυτή την κατηγορία που προβλέπει την πληρωμή διαφορετικών δικαιωμάτων - χαμηλοτέρων -κατατάσσονται και τα πλοία των αιτητών. Το ότι οι Τροποποιητικοί αυτοί Κανονισμοί δεν προβλέπουν διαφορετικά δικαιώματα και για διαφορετικές περιοχές λιμένων είναι φανερό πως με βάση τα πιο πάνω, αυτός ο ισχυρισμός των αιτητών είναι παντελώς αβάσιμος. Οι Κανονισμοί και ειδικώτερα αυτοί που βρίσκονται στη Κ.Δ.Π. 279/86 είναι intra vires του Νόμου και ο αντίθετος ισχυρισμός των αιτητών είναι τελείως αβάσιμος. Για μια ανάλυση των Νομικών Αρχών που διέπουν το θέμα της θέσπισης Κανονισμών μέσα ή πέρα της Νομοθετικής εξουσιοδότησης (intra ή ultra vires), αξίζει να γίνει αναφορά στις υποθέσεις, Marangos v. Municipal Committee of Famagusta
(1970)3 C.L.R. 7 στη σελ. 13, Nicosia Race Club v. The Republic
(1984)3 C.L.R. 799 στις σελ. 809-810, Association of Contractors for Electrical Installation v. The Council of Ministers
(1986)3 C.L.R. 2504, και Lefkatis and Others v. The Republic
(1985)3 C.L.R. 1372 στησελ.1380. Στην υπό κρίση υπόθεση οι Κανονισμοί στην Κ.Δ.Π. 279/86 εκδόθηκαν με βάση και σύμφωνα με την προβλεπόμενη από το Άρθρο 25
(1)του Νόμου εξουσιοδότηση για έκδοση Κανονισμών, το δε περιεχόμενό τους είναι σύμφωνο - και μέσα στην εξουσιοδότηση (intra vires) που παρέχεται από το Νόμο για την έκδοση Κανονισμών. Πρέπει δε να σημειωθεί ότι με τους τροποποιητικούς αυτούς Κανονισμούς τα καταβαλλόμενα στην Αρχή δικαιώματα είναι κατά πολύ χαμηλότερα από ότι καταβάλλοντο προηγούμενα με τους Κανονισμούς της Κ.Δ.Π. 124/85. Επίσης οι σχετικοί Κανονισμοί είναι σύμφωνοι και με το άρθρο 25
(2)του Νόμου που ακριβώς υποχρεώνει την Αρχή και το Υπουργικό Συμβούλιο να καθορίζουν τέτοια σε ύψος δικαιώματα που να είναι επαρκή για να εξασφαλίζουν εύλογα ετήσια πρόσοδα στην Αρχή πάνω στη μέση αξία του καθαρού πάγιου κεφαλαίου του υπό εκμετάλλευση στους λιμένας αυτούς όπως προβλέπεται και στη Συμφωνία μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Διεθνούς Τράπεζας Ανασυγκροτήσεως και Αναπτύξεως. Επίσης αξίζει ειδικότερα να παρατηρηθεί πως το Άρθρο 25
(2)του νόμου αναφέρεται στη μέση αξία του καθαρού πάγιου κεφαλαίου του υπό εκμετάλλευση σε όλα τα λιμάνια γενικά, και όχι στο καθένα ειδικότερα λιμάνι. Εν πάση περιπτώσει το Άρθρο 25
(2)του Νόμου υποχρεώνει την Αρχή και το Υπουργικό Συμβούλιο να καθορίζουν τέτοια σε ύψος δικαιώματα τα οποία να είναι τουλάχιστο επαρκή για να εξασφαλίσουν τέτοια ετήσια πρόσοδα όπως προβλέπονται στο Άρθρο 25
(2)του Νόμου. Αναφορικά με τον ισχυρισμό των αιτητών ότι δεν έγινε η δέουσα έρευνα, ανεξάρτητα από το αβάσιμο του ισχυρισμού των αιτητών, παρατηρώ ότι η έκδοση των Κανονισμών αποτελεί έκδοση κανονιστικής πράξης νομοθετικού περιεχομένου (βλέπε Association of Contractors for Electrical Installations (supra)), και έτσι ο μόνος έλεγχος που μπορεί να γίνει από το δικαστήριο είναι αν αυτή η Κανονιστική Πράξη είναι intra vires του Νόμου ή όχι. Αναφορικά με την ποιότητα των παρεχομένων από την Αρχή υπηρεσιών στον αιτητή, εκτός του ότι τους ισχυρισμούς αυτούς τους αντέκρουσε η Αρχή σαν αβάσιμους, αξίζει να γίνει αναφορά στην υπόθεση Sol Maritime Services v. Cyprus Ports Authority
(1984)1 C.L.R. 220 στη σελ. 223 όπου αναφέρεται ότι: "...Such payment of fees does not depend on the extent or nature of any services rendered by the Authority." Περιπλέον καμιά άνιση η δυσμενής μεταχείριση κατά παράβαση του Άρθρου 28 του Συντάγματος προκύπτει στην παρούσα υπόθεση, γιατί η επιβολή λιμενικών δικαιωμάτων στα αλιευτικά και ερασιτεχνικά σκάφη που αναφέρονται οι αιτητές αποτελούν κατηγορία σκαφών στην οποία επιβάλλονται λιμενικά δικαιώματα με βάση πάλιν τους Κανονισμούς της Κ.Δ.Π.279/86, παρόλο που για τα πιο πάνω σκάφη μια και αποτελούν διαφορετική κατηγορία σκαφών, οι Κανονισμοί θα μπορούσαν να προβλέψουν την πληρωμή και διαφορετικών δικαιωμάτων. Για τους πιο πάνω λόγους και οι δύο προσφυγές απορρίπτονται χωρίς έξοδα. Οι προσφυγές απορρίπτονται χωρίς έξοδα. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο