Mαυρομμάτη Όλγα και Άλλος ν. Δημοκρατίας (Aρ.2) (1990) 3 ΑΑΔ 3943 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμ

Art. 146viewed in conjuction with Art.

150 of the Constitution. Para.

Art. 146is definitive of the attributes of a declaratory judgment given under para.

4. The obligation is not confined to observing the judicial declaration of voidance but binds everyone, particularly the Administration, to ".... ενεργόν συμμόρφωσιν προς ταύτην ..." - "active compliance thereto." Asside from the natural implications of para.

Art. 146examined in juxtaposition to para.

4(b), earlier described, there is authority too supporting the proposition that para. 5 is an adjunct to para. 4 definitive of the attributes of a declaratory judgment. In Republic v. Nissiotou, it was held: 'In our opinion only para. 4 of Art. 146 of the Constitution provides about the remedies to be granted in recourse under such Article; and para.

Art. 146

does not provide for a separate or additional remedy but can only be invoked and applied in relation to an application for punishment for contempt of Court under Art. 150 of the Constitution.' The nexus between Art. 150 and judgments given under Art. 146 is made clearer still in a subsequent in the above case: "Under Art. 150 of the Constitution the Supreme Constitutional Court has jurisdiction to punish for contempt of itself; and, of course, one form of contempt is non-compliance with its judgments". Therefore, as a matter of principle, analysis of the provisions of paras. 4 and

Art. 146

of the Constitution and authority, para.

Art. 146

imposes a duty of active compliance, as earlier indicated, for breach of which a person may be committed for contempt under Art. 150 of the Constitution." Στην ίδια απόφαση υποδεικνύεται ότι για την ενεργοποίηση του καθήκοντος για συμμόρφωση δεν επιβάλλεται προγενέστερη επίδοση οπισθογραφημένου αντιγράφου της απόφασης όπως συμβαίνει με αποφάσεις των Πολιτικών Δικαστηρίων. (Δ.42A των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας). H επίκληση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου για τη διεκδίκηση ή προστασία δικαιώματος ενώ ο διάδικος αρνείται ή παραλείπει να συμμορφωθεί με προγενέστερη απόφαση του δικαστηρίου, στην ίδια υπόθεση, περιέχει ένα στοιχείο αντινομίας, τούτο: ενώ επιδιώκεται η προστασία δικαιώματος μέσω των μηχανισμών το δικαίου συγχρόνως οι ίδιοι μηχανισμοί καταστρατηγούνται και υπονομεύονται με την ανυπακοή στην απόφαση του δικαστηρίου, οπόταν ερωτάται αν αρμόζει να επιτραπεί στο διάδικο να ακουστεί εφόσον αρνείται να συμμορφωθεί. Το θεμέλιο του κράτους δικαίου στηρίζεται (α) στην καθιέρωση της δικαστικής εξουσίας ως της μόνης αρχής για τον καθορισμό αμφισβητούμενων δικαιωμάτων και υποχρεώσεων και την επίλυση διαφορών που αναφύονται σε σχέση με αυτά (δικαιώματα και υποχρεώσεις), και (β) στη συμμόρφωση και σεβασμό προς τις αποφάσεις του δικαστηρίου. H αντινομία η οποία διαπιστώνεται από την αφενός επίκληση της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου και αφετέρου τον ανταγωνισμό προς αυτή, με την ανυπακοή προς τις αποφάσεις του δικαστηρίου, έχει επισημανθεί από τα δικαστήρια και σειρά αποφάσεων αναγνωρίζει διακριτική ευχέρεια στο δικαστήριο να αρνηθεί να ακούσει διάδικο ο οποίος τελεί σε παρακοή δικαστικής απόφασης. [Βλ. μεταξύ άλλων Theofylactos Mayrommati and 2 Others v. Cyprus Hotels Co. Ltd