Φελλά Xατζησάββα Kυριακού και Άλλη ν. A. Γεωργίου και Άλλου (2000) 3 ΑΑΔ 318

(2000)3 ΑΑΔ 318 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων

(2000)3 ΑΑΔ 318 17 Μαΐου, 2000 [ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ, ΑΡΤΕΜΗΣ, ΝΙΚΟΛΑOY, ΚΑΛΛΗΣ, ΚΡΑΜΒΗΣ, Δ/στές]

1. ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΧΑΤΖΗΣΑΒΒΑ ΦΕΛΛΑ,
2. ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΧΑΤΖΗΣΑΒΒΑ ΦΕΛΛΑ, Εφεσείουσες-Αιτήτριες, v.
3. Α. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΚΑΙ ΥΠΟ ΤΗΝ ΙΔΙOΤΗΤΑ ΤΟΥ ΩΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟΥ & ΧΩΡΟΜΕΤΡΙΑΣ,
4. Σ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΚΑΙ ΥΠΟ ΤΗΝ ΙΔΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΩΣ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟΥ ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΚΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ, Εφεσιβλήτων-Καθ' ων η αίτηση. (Αναθεωρητική Έφεση Αρ. 2530) Αναθεωρητική Δικαιοδοσία ― Αντικείμενο ― Μόνο πράξεις που ανήκουν στη σφαίρα του δημόσιου δικαίου ― Πώληση με δημόσιο πλειστηριασμό ακίνητης περιουσίας, δεν εμπίπτει στη σφαίρα του δημόσιου, αλλά του ιδιωτικού δικαίου. Οι εφεσείουσες επεδίωξαν την ανατροπή της εκκαλούμενης απόφασης, με την οποία η προσφυγή τους κατά της αναγκαστικής πώλησης διά πλειστηριασμού της περιουσίας τους, είχε απορριφθεί ως απαράδεκτη. Η Ολομέλεια του Ανώτατου Δικαστηρίου απορρίπτοντας την έφεση, αποφάσισε ότι: Ο κ. Ευθυμίου καταχώρισε εκ μέρους των εφεσειουσών προσφυγή με το αιτητικό που ακολουθεί, «εναντίον της πώλησης δια εξαναγκασμού την 1.12.96 της ακίνητης περιουσίας μας και κατά των αποφάσεων, πράξεων, και παραλείψεων των ανωτέρω καθ΄ ων η αίτηση επί τω λόγω ότι αυτές είναι αντίθετες προς τας διατάξεις του Συντάγματος και τον Νόμο κ.λπ.». Ο πρωτόδικος συνάδελφος εξέδωσε την εμπεριστατωμένη απόφαση του στις 17.9.
5. Έκρινε πως η προσφυγή ήταν απαράδεκτη, γιατί το ζήτημα αφορούσε σε ιδιωτικό δικαίωμα ακίνητης ιδιοκτησίας, και κατά συνέπεια έξω από τη σφαίρα του δημοσίου δικαίου. Το αποτέλεσμα ήταν αναπόφευκτο. Η απόρριψη της προσφυγής ήταν προφανής από το ίδιο το περιεχόμενο της αίτησης ακύρωσης. Υποδείχθηκε στον κ. Ευθυμίου η νομική πτυχή της υπόθεσης, σε μια προσπάθεια να βοηθηθεί η διαδικασία. Εξέφρασε όμως την επιθυμία και αποφασιστικότητά του αν την προωθήσει, καθώς ήταν δικαίωμά του. Ο ίδιος επανέλαβε πως δέχεται την ορθότητα της πρωτόδικης απόφασης, ότι δηλαδή το θέμα ανάγεται στη σφαίρα του ιδιωτικού δικαίου, ζήτησε όμως από το Δικαστήριο να απευθύνει τις κατάλληλες, κατά τον ίδιο, οδηγίες στο επαρχιακό δικαστήριο που θα επιληφθεί της αιτήσεως, που ήδη καταχωρίστηκε εκ μέρους των εφεσειουσών, από δικηγόρο αυτή τη φορά. Με δισταγμό το Δικαστήριο αποφάσισε να μην επιβαρύνει τις εφεσείουσες με έξοδα. Και τούτο γιατί λόγω της πολύ προχωρημένης ηλικίας τους αφέθησαν στα χέρια του κ. Ευθυμίου, ο οποίος όμως δεν προώθησε ορθά στο δικαστήριο τα όποια δικαιώματα νόμιζαν πως είχαν. Η έφεση απορρίπτεται χωρίς έξοδα. Έφεση. Έφεση από τις αιτήτριες εναντίον της απόφασης Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Γ. Χρυσοστομής, Δ.) στην Υπόθεση Αρ. 76/97, ημερ. 17/9/97, με την οποία απορρίφθηκε η προσφυγή τους κατά της πώλησης με δημόσιο πλειστηριασμό κτήματος στο χωριό Ορούντα στο οποίο οι αιτήτριες ήταν εγγεγραμμένες ιδιοκτήτριες κατά 1/5 ιδανικό μερίδιο. Α. Ευθυμίου, για τις Εφεσείουσες. Α. Μαππουρίδης, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Εφεσίβλητους. Cur. adv. vult. ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ, Δ.: Είναι, νομίζουμε, βοηθητικό να παραθέσουμε πρώτα το ιστορικό της υπόθεσης για να γίνει πιο εύκολα κατανοητό το ζήτημα που εγείρεται στην έφεση. Θα το δανειστούμε μάλιστα από πρόσφατη απόφαση του Εφετείου στην πολιτική έφεση 10243 με τις ίδιες εφεσείουσες και εφεσίβλητο τον Ανδρέα Ιακώβου Νικοδήμου, ημερ. 30.9.1999, όπου και εντοπίζεται το γεγονός από το οποίο και γεννάται το παράπονό τους. «Οι 2 εφεσείουσες, που είναι υπερήλικες, ήσαν εγγγεγραμμένες ιδιοκτήτριες κατά 1/5 ιδανικό μερίδιο σε ένα χωράφι στο χωριό Ορούντα, έκτασης 15 σκαλών και 3 προσταθιών. Τα υπόλοιπα 3/5 ήσαν ιδιοκτησία, κατά 1/5 ιδανικό μερίδιο, του Πέτρου Δ. Χ''Σάββα, Ειρήνης Δ. Χ''Σάββα και Ανδρούλας Χ. Τιριτέλλη. Οι τρεις τελευταίοι πώλησαν τα μερίδια τους στον Ανδρέα Ι. Νικοδήμου, ενεγράφησαν δε στο όνομά του στις 22.4.
6. Στις 6.9.96 ο Νικοδήμου κατέθεσε στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λευκωσίας αίτηση για πώληση, με δημόσιο πλειστηριασμό, ολόκληρου του κτήματος, σύμφωνα με το άρθρο 28

(1)του Κεφ.224, γιατί προφανώς δεν μπορούσε να διαιρεθεί, ώστε να εκδοθούν ξεχωριστοί τίτλοι στους ιδιοκτήτες. Το κτηματολόγιο αποδέχθηκε την αίτηση, μετά που απέρριψε ένσταση των εφεσειουσών. Η πώληση του κτήματος ορίστηκε για την 1.12.

1. Από δηλώσεις που έγιναν στο πρωτόδικο Δικαστήριο αντιλαμβανόμαστε πως η πώληση έχει γίνει. Οι εφεσείουσες καταχώρισαν έφεση - αίτηση, 943/96, στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, εναντίον της απόφασης του Διευθυντή του Κτηματολογίου, να προχωρήσει στην πώληση του κτήματος με δημόσιο πλειστηριασμό. Με αφετηρία την αίτηση αυτή, όπως είπαμε πιο πριν, ακολούθησε πλημμυρίδα καταχώρισης εγγράφων στα πρωτοκολλητεία του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας και του Ανωτάτου Δικαστηρίου, που έφεραν μεν τον τίτλο «αιτήσεις», αλλά δεν πληρούσαν κανένα από τους δικονομικούς θεσμούς, είτε ως προς την ουσία ή τον τύπο.» Επισημαίνεται στο τέλος της πιο πάνω απόφασης πως έχει εκδοθεί η ετυμηγορία του Δικαστηρίου στην αίτηση - έφεση, που καταχώρισαν οι εφεσείουσες, εναντίον της απόφασης του διευθυντή του κτηματολογίου.Στην απόφαση αναφέρεται επίσης πως ο κ. Ευθυμίου, γιος της μιας εφεσείουσας και ανεψιός της άλλης, διεξήγαγε εκ μέρους τους τη διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου, αφού δόθηκε σ' αυτόν η σχετική άδεια, σύμφωνα με το άρθρο 30 του περί Δικηγόρων Νόμου, Κεφ. 2, όπως τροποποιήθηκε. Όμως, το Δικαστήριο έκρινε εκεί πως θα έπρεπε να την αναστείλει, για τους λόγους που αναφέρονται στην απόφαση. Στην υπό συζήτηση έφεση, το Δικαστήριο, μολονότι ήγειρε το ζήτημα της εκπροσώπησης των εφεσειουσών, στις 3.12.98, αποφάσισε να μην ασχοληθεί περαιτέρω με αυτό. Ο κ. Ευθυμίου καταχώρισε εκ μέρους των εφεσειουσών προσφυγή με το αιτητικό που ακολουθεί, και χρησιμοποιούμε το λεκτικό του: «εναντίον της πώλησης διά εξαναγκασμού την 1.12.96 της ακίνητης περιουσίας μας και κατά των αποφάσεων, πράξεων, και παραλείψεων των ανωτέρω καθ' ων η αίτηση επί τω λόγω ότι αυτές είναι αντίθετες προς τας διατάξεις του Συντάγματος και τον Νόμο κ.λπ.» Στην αίτηση ακυρώσεως επισυνάπτεται μεγάλη δέσμη εγγράφων που είναι ολωσδιόλου άσχετα με το επίδικο θέμα της. Ο πρωτόδικος συνάδελφος όμως ασχολήθηκε με αυτό και εξέδωσε την εμπεριστατωμένη απόφασή του στις 17.9.
2. Έκρινε πως η προσφυγή ήταν απαράδεκτη γιατί το ζήτημα αφορούσε σε ιδιωτικό δικαίωμα ακίνητης ιδιοκτησίας, και κατά συνέπεια έξω από τη σφαίρα του δημοσίου δικαίου. Το αποτέλεσμα ήταν αναπόφευκτο. Η απόρριψη της προσφυγής ήταν προφανής από το ίδιο το περιεχόμενο της αίτησης ακύρωσης. Εναντίον της πρωτόδικης απόφασης καταχωρήθηκε η παρούσα έφεση, στην οποία επισυνάφθηκε πάλι πλήθος εγγράφων. Στις δε γραπτές αγορεύσεις του κ. Ευθυμίου γίνονται ατέλειωτες εισηγήσεις και επικλήσεις άρθρων νόμων και του συντάγματος άσχετες με το απλό ζήτημα, που έχουμε επισημάνει στην αρχή της απόφασής μας, όταν αναφερθήκαμε στα γεγονότα της υπόθεσης. Υποδείξαμε στον κ. Ευθυμίου τη νομική πτυχή της υπόθεσης, σε μια προσπάθεια να βοηθήσουμε τη διαδικασία. Εξέφρασε την επιθυμία και αποφασιστικότητά του να την προωθήσει, καθώς ήταν δικαίωμα του. Ανάλωσε ολόκληρο το χρόνο που ο σχετικός διαδικαστικός κανονισμός προβλέπει για αγορεύσεις. Αυτά που είπε δεν είχαν καμιά σχέση με την υπόθεση. Όμως, το μοναδικό σημείο που αγγίζει την έφεση είναι που ο ίδιος επανέλαβε πως δέχεται την ορθότητα της πρωτόδικης απόφασης, ότι δηλαδή το θέμα ανάγεται στη σφαίρα του ιδιωτικού δικαίου, μας ζήτησε όμως να απευθύνουμε τις κατάλληλες, κατά τον ίδιο, οδηγίες στο επαρχιακό δικαστήριο που θα επιληφθεί της αιτήσεως, που ήδη καταχωρίστηκε εκ μέρους των εφεσειουσών, από δικηγόρο αυτή τη φορά. Μετά από μικρή διακοπή εκδώσαμε την απόφασή μας, με την οποία απορρίφθηκε η έφεση. Με δισταγμό αποφασίσαμε να μην επιβαρύνουμε τις εφεσείουσες με έξοδα. Και τούτο γιατί λόγω της πολύ προχωρημένης ηλικίας τους αφέθησαν στα χέρια του κ. Ευθυμίου, ο οποίος όμως δεν προωθεί ορθά στο δικαστήριο τα όποια δικαιώματα νομίζουν πως έχουν. Αντίθετα, εδώ και 4 χρόνια κατακλύζει τα Δικαστήρια, σε όλες τις δικαιοδοσίες τους, με αναρίθμητες αιτήσεις που αποτελούν «συνονθύλευμα ασύντακτου λόγου με ανάκατες και αόριστες αναφορές σε πλήθος άρθρων της νομοθεσίας και κυρίως του Συντάγματος», όπως επισημαίνει το Εφετείο στην υπόθεση που αναφέρουμε πιο πάνω. Όμως, ας μη νομισθεί πως τα Δικαστήρια δεν προσπάθησαν να διευκολύνουν τις εφεσείουσες. Υποδείκνυαν πάντοτε την ορθή διαδικασία που θα 'πρεπε να ακολουθηθεί στην προώθηση του αιτήματός τους, όποιο και αν είναι. Κάτι που έκανε το ίδιο το εφετείο στην υπόθεση που αναφέρουμε πιο πάνω, και επαναλάβαμε εδώ. Η έφεση απορρίπτεται χωρίς έξοδα. Η έφεση απορρίπτεται χωρίς έξοδα. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο