Iωαννίδης Kώστας και Άλλες ν. Kυπριακής Δημοκρατίας (2003) 3 ΑΑΔ 199

(2003)3 ΑΑΔ 199 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων

(2003)3 ΑΑΔ 199 18 Φεβρουαρίου, 2003 [ΠΙΚΗΣ, Π., ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ, ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ, ΗΛΙΑΔΗΣ, ΚΡΑΜΒΗΣ, Δ/στές]

1. ΚΩΣΤΑΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ,
2. ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ ΚΛΩΝΗ,
3. ΠΑΡΘΕΝΟΠΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ ΚΙΤΡΟΥ,
4. ΣΤΥΛΙΑΝΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ, Εφεσείοντες-Αιτητές, v. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ
5. ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ,
6. ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ, Εφεσιβλήτων-Καθ'ων η αίτηση. (Αναθεωρητική Έφεση Αρ. 3274) Πολεοδομία ― Ρυμοτομία ― Απαίτηση μερικής ανάκλησης ρυμοτομίας 18 έτη μετά που κατέστη δεσμευτική ― Δεν υπήρχαν νέα γεγονότα εν τω μεταξύ ― Η απαίτηση ανάκλησης της ρυμοτομίας ορθώς απορρίφθηκε. Οι εφεσείοντες επεδίωξαν την ανατροπή της πρωτόδικης απόφασης που απέρριψε την προσφυγή τους κατά της συναγόμενης από αυτούς άρνησης των εφεσιβλήτων να ανακαλέσουν την προ πολλών ετών τελειωθείσα ρυμοτομία, που έπληττε τα συμφέροντά τους. Η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου, απορρίπτοντας την έφεση, αποφάσισε ότι: Οι εφεσείοντες δεν έχουν προσβάλει τη φύση του ρυμοτομικού σχεδίου σαν μια αυτοτελή διοικητική πράξη που υπόκειται σε προσφυγή, αλλά μια ενδοϋπηρεσιακή απόφαση απόρριψης δικής τους εισήγησης, για μερική ανάκληση ρυμοτομίας, που λήφθηκε μέσα στα πλαίσια της κύριας αίτησης τους για την έκδοση πολεοδομικής άδειας. Η αμφισβήτηση της εγκυρότητας της ρυμοτομίας, που έχει καταστεί δεσμευτική, έπρεπε να είχε γίνει από τους εφεσείοντες το 1980, όταν το σχετικό ρυμοτομικό σχέδιο είχε καταστεί δεσμευτικό. Τα όσα επικαλούνται δεκαοκτώ χρόνια αργότερα δεν αποτελούν νέα στοιχεία ή γεγονότα. Κάτω από τις περιστάσεις, κρίθηκε ότι οι εφεσείοντες δεν απέδειξαν ότι υπήρξαν μεταγενέστερα γεγονότα, που θα δημιουργούσαν την υποχρέωση ανάκλησης της ρυμοτομίας εκ μέρους των εφεσιβλήτων. Η έφεση απορρίπτεται με έξοδα. Αναφερόμενη υπόθεση: Zivlas v. Municipality of Paphos

(1975)3 C.L.R. 349 Έφεση. Έφεση από τους αιτητές εναντίον της απόφασης Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Υπόθεση Αρ. 933/99) ημερομηνίας 3/7/2001, με την οποία απέρριψε την προσφυγή των αιτητών κατά της απόρριψης, στις 17/2/99, της αίτησής τους για μερική ανάκληση της ρυμοτομίας, η οποία επηρέαζε το ακίνητό τους, ως καταχωρηθείσα πρόωρα. Αλ. Κουντουρή για Τ. Παπαδόπουλο, για τους Εφεσείοντες-Αιτητές. Δ. Καλλίγερος, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Εφεσίβλητους-Καθ'ων η αίτηση. Cur. adv. vult. ΠΙΚΗΣ, Π.: Η απόφαση του Δικαστηρίου θα δοθεί από το Δικαστή Τ. Ηλιάδη. ΗΛΙΑΔΗΣ, Δ.: Με την παρούσα έφεση οι εφεσείοντες αμφισβητούν την ορθότητα της πρωτόδικης απόφασης με την οποία απορρίφθηκε η προσφυγή που είχαν καταχωρήσει, γιατί δεν παρουσίασαν νέα γεγονότα που θα δικαιολογούσαν την ανάκληση μέρους του ρυμοτομικού σχεδίου που επηρέαζε την ακίνητη περιουσία τους και γιατί η προσφυγή τους κρίθηκε ότι ήταν πρόωρη. (α) Τα γεγονότα Οι εφεσείοντες υπέβαλαν στο Δήμο Λευκωσίας (ως Πολεοδομική Αρχή) αίτηση για την έκδοση πολεοδομικής άδειας για την επιδιόρθωση υφιστάμενης ισόγειας κατοικίας (στην οποία διέμεναν οι εφεσείοντες 1 και 4) και για την ανέγερση πάνω σε αυτή τριών ορόφων (για τις εφεσείουσες 2 και 3). Το πιο πάνω ακίνητο, που βρίσκεται στη Λεωφόρο Νίκης στους Άγιους Ομολογητές, επηρεαζόταν από σχέδιο ρυμοτομίας που είχε δημοσιευθεί το 1980 και είχε καταστεί δεσμευτικό. Επειδή η κατακόρυφη επέκταση του ακινήτου συνιστούσε επέμβαση στο ρυμοτομικό σχέδιο, οι εφεσείοντες ζήτησαν στις 30/11/98 παράλληλα με την έκδοση πολεοδομικής άδειας, ανάκληση του ρυμοτομικού σχεδίου που επηρέαζε το ακίνητο. Αρχικά ο Δήμος Λευκωσίας απέρριψε την αιτούμενη ανάκληση αλλά όταν οι εφεσείοντες επανήλθαν με νέα τροποποιημένα σχέδια, ο Δήμος Λευκωσίας εισηγήθηκε στο Πολεοδομικό Συμβούλιο μερική ανάκληση της δεσμευτικής ρυμοτομίας που επηρέαζε το πιο πάνω τεμάχιο. Το Πολεοδομικό Συμβούλιο αποφάσισε ομόφωνα στις 17/2/99 να απορρίψει την αίτηση για μερική ανάκληση της ρυμοτομίας. (β) Η πρωτόδικη απόφαση Το Ανώτατο Δικαστήριο στην πρωτόδικη του δικαιοδοσία υπέδειξε ότι η προσφυγή ήταν πρόωρη αφού το Πολεοδομικό Συμβούλιο δεν είχε ακόμα εκδώσει την απόφασή του ως προς την έγκριση ή απόρριψη της αίτησης για την έκδοση πολεοδομικής άδειας, σημειώνοντας ότι η σταθερή επιδίωξη των εφεσειόντων ήταν η έκδοση πολεοδομικής άδειας και όχι η ανάκληση της ρυμοτομίας. Στην πρωτόδικη απόφαση τονίσθηκε επίσης ότι η ζητούμενη πολεοδομική άδεια θα εκδιδόταν όταν θα γινόταν δυνατή η εξεύρεση μιας συμβιβαστικής λύσης που δεν θα επηρέαζε το μακροπρόθεσμο σχεδιασμό της κυκλοφορικής ρύθμισης της Λεωφόρου Νίκης και ότι οι εφεσείοντες είχαν καταχωρίσει πρόωρα την προσφυγή τους ενώ αναμενόταν η έγκριση κανονισμών που θα επέτρεπε τη χορήγηση πολεοδομικής άδειας κατά παρέκκλιση από το σχέδιο ανάπτυξης (Κ.Δ.Π. 309/99). Το Δικαστήριο θεώρησε επίσης σκόπιμο να εξετάσει κατά πόσο η άρνηση ανάκλησης της ρυμοτομίας συνιστούσε εκτελεστή διοικητική πράξη που υπέκειτο σε αναθεωρητικό έλεγχο. Το Δικαστήριο σημείωσε ότι η άρνηση ανάκλησης μιας διοικητικής πράξης δεν θα μπορούσε να έχει το χαρακτήρα της εκτελεστότητας, εκτός αν είχαν προβληθεί νέα στοιχεία ή πραγματικά γεγονότα που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στη διενέργεια μιας νέας έρευνας. Το Δικαστήριο αφού έκρινε ότι δεν υπήρχαν μεταγενέστερα γεγονότα που δημιουργούσαν υποχρέωση μερικής ανάκλησης της δεσμευτικής ρυμοτομίας, απέρριψε την προσφυγή. (γ) Οι λόγοι της έφεσης Με την παρούσα έφεση οι εφεσείοντες ισχυρίζονται ότι το Ανώτατο Δικαστήριο στην πρωτόδικη του δικαιοδοσία εσφαλμένα έκρινε (i) ότι η προσφυγή ήταν πρόωρη, (ii) ότι δεν υπήρξαν μεταγενέστερα γεγονότα που επέβαλλαν την ανάκληση της ρυμοτομίας και (iii) ότι δεν υπήρχε έλλειψη αιτιολογίας και δέουσας έρευνας. Ο βασικός λόγος της έφεσης αμφισβητεί την ορθότητα της πρωτόδικης απόφασης ότι δεν υπήρξαν μεταγενέστερα γεγονότα που επέβαλλαν την ανάκληση της ρυμοτομίας. Ως νέα πραγματικά και νομικά γεγονότα που λήφθηκαν υπόψη και κατέστησαν την άρνηση της ανάκλησης ως εκτελεστή διοικητική πράξη υποδείχθηκαν η μεταγενέστερη της αρχικής ρυμοτομίας μερική ανάκληση της απαλλοτρίωσης που επηρεάζει το επίδικο ακίνητο, κάποια ισχυριζόμενη "συμφωνία - συμβιβασμός" των εφεσειόντων και της διοίκησης για επέμβαση των κολώνων και του τοίχου αντιστήριξης μέσα στη γραμμή ρυμοτομίας, η "ενίσχυση της οικιστικής χρήσης" της περιοχής μέσω της προτεινόμενης ανάπτυξης, ο σκοπός ιδιοκατοίκησης των οικιών που πρόκειται να ανεγερθούν, η ασήμαντη παρέμβαση στο ρυμοτομικό σχέδιο και θέμα ασφαλείας συνιστάμενο στην αναγκαιότητα κατακόρυφης επέκτασης πάνω στα υφιστάμενα υποστηλώματα. Έχει υποβληθεί εκ μέρους των εφεσιβλήτων ότι οι εφεσείοντες είχαν τη δυνατότητα να αμφισβητήσουν την ορθότητα της ρυμοτομίας με την καταχώριση προσφυγής, όταν η ρυμοτομία κατέστη δεσμευτική. Με την παράλειψή τους αυτή οι εφεσείοντες δεν μπορούν, δεκαοκτώ χρόνια αργότερα, να επικαλούνται προσωπικά στοιχεία ή δεδομένα χαρακτηρίζοντας τα ως νέα και πραγματικά γεγονότα που θα επέβαλλαν την υποχρέωση ανάκλησης της ρυμοτομίας. Το βασικό ερώτημα που εγείρεται είναι κατά πόσο οι εφεσείοντες παρουσίασαν νέα γεγονότα που θα μπορούσαν να αιτιολογήσουν την ανάκληση της ρυμοτομίας, δεκαοκτώ χρόνια μετά την ημερομηνία που η ρυμοτομία κατέστη δεσμευτική. Όπως έχει τονισθεί στην υπόθεση Zivlas v. Municipality of Paphos

(1975)3 C.L.R. 349, που αφορούσε αίτημα για την ανάκληση μιας άδειας οικοδομής, "What remains, however, to consider, is whether the refusal of the administration to revoke or withdraw their previous administrative decisions or acts, namely, the building permit and the certificate of approval, is an act or decision of an executory nature which may be the subject of a recourse and as from its occurrence the time prescribed by Article 146.3 of the Constitution starts running. In my view, that decision was a confirmatory one constituting a repetition of the previous decision and based on the same factual and legal basis. It could not become the subject of a recourse under Article 146 of the Constitution, as acts and decisions stating the insistence of the administration and its refusal to revoke a previous executory act is a confirmatory one. There was no reversal of the factual basis upon which the permit and the certificate of approval were issued, nor was there any scope for a new inquiry to be carried out by the administration. ................................. In my opinion all relevant material was known to both the applicant and the respondent Municipality and there was no question of a new inquiry being carried out. There was no examination of facts newly established or pre-existing but until then unknown, which were taken additionally into consideration for the first time. There was complete knowledge of the act from the time that the applicant became aware of those elements generally indispensable and specific on the point capable of being used to base thereon an application for annulment." Η εισήγηση των εφεσιβλήτων ότι οι εφεσείοντες δεν έχουν προβάλει νέα γεγονότα είναι ορθή. Οι εφεσείοντες δεν έχουν προσβάλει τη φύση του ρυμοτομικού σχεδίου σαν μια αυτοτελή διοικητική πράξη που υπόκειται σε προσφυγή, αλλά μια ενδοϋπηρεσιακή απόφαση απόρριψης δικής τους εισήγησης για μερική ανάκληση ρυμοτομίας που λήφθηκε μέσα στα πλαίσια της κύριας αίτησης του για την έκδοση πολεοδομικής άδειας. Η αμφισβήτηση της εγκυρότητας της ρυμοτομίας, που έχει καταστεί δεσμευτική, έπρεπε να είχε γίνει από τους εφεσείοντες το 1980 όταν το σχετικό ρυμοτομικό σχέδιο είχε καταστεί δεσμευτικό. Τα όσα επικαλούνται δεκαοκτώ χρόνια αργότερα δεν αποτελούν νέα στοιχεία ή γεγονότα. Κάτω από τις περιστάσεις κρίνουμε ότι οι εφεσείοντες δεν έχουν αποδείξει ότι υπήρξαν μεταγενέστερα γεγονότα που θα δημιουργούσαν την υποχρέωση ανάκλησης της ρυμοτομίας εκ μέρους των εφεσιβλήτων. Με βάση την πιο πάνω κατάληξη δεν κρίνουμε σκόπιμο να ασχοληθούμε με τους υπόλοιπους λόγους έφεσης. Η έφεση απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος των εφεσειόντων. Η έφεση απορρίπτεται με έξοδα. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο