Aναστασίου Δήμητρα ν. Συμβουλίου Bελτιώσεως Πεδουλά
(2003)3 ΑΑΔ 600 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων
(2003)3 ΑΑΔ 600 19 Δεκεμβρίου, 2003 [ΑΡΤΕΜΗΣ, ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ, ΝΙΚΟΛΑΟΥ, ΧΑΤΖΗΧΑΜΠΗΣ, ΑΡΕΣΤΗΣ, Δ/στές] ΔΗΜΗΤΡΑ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ, Εφεσείουσα-Αιτήτρια, v. ΣΥΜΩΟΥΛΙΟΥ ΒΕΛΤΙΩΣΕΩΣ ΠΕΔΟΥΛΑ, ΩΣ ΕΧΕΙ ΜΕΤΟΝΟΜΑΣΤΕΙ ΣΕ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΠΕΔΟΥΛΑ, Εφεσιβλήτων-Καθ' ων η αίτηση. (Αναθεωρητική Έφεση Αρ. 3136) Συμβούλιο Βελτιώσεως Πεδουλά ― Υπάλληλοι ― Απόλυση λόγω κατάργησης θέσης ― Διακριτική ευχέρεια του Συμβουλίου ― Εφόσον έγινε λόγω αναγκών του Συμβουλίου νόμιμη ― Επαγόμενη νόμιμη συνέπεια, η απόλυση του υπαλλήλου που κατείχε τη θέση. Η εφεσείουσα επεδίωξε τόσο πρωτόδικα, όσο και κατ' έφεση, την ακύρωση της απόφασης του Συμβουλίου Βελτιώσεως Πεδουλά να την απολύσει, λόγω κατάργησης της θέσης γραφέως, που κατείχε. Η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου, απορρίπτοντας την έφεση, αποφάσισε ότι: Στην παρούσα περίπτωση, ήταν εντός της διακριτικής ευχέρειας των καθ' ων η αίτηση να καταργήσουν τη θέση και είναι αμφίβολο αν θα μπορούσε η κατάργηση να τύχει αναθεώρησης. Αλλά έστω και αν τούτο ήταν δυνατόν, όπως παρατηρεί και το πρωτόδικο Δικαστήριο, δεν έχει τεκμηριωθεί οποιοσδήποτε λόγος για τον οποίο θα ήταν δυνατόν να ακυρωθεί η απόφαση για κατάργηση της θέσης, αφού οι ισχυρισμοί της εφεσείουσας για έλλειψη αιτιολόγησης παράβασης των αρχών της χρηστής διοίκησης και έλλειψης έρευνας ως προς τη φύση της υπηρεσίας της, όσο και ισχυρισμοί για κατάχρηση εξουσίας και αλλότρια κίνητρα, παρέμειναν απλά ισχυρισμοί που δεν τεκμηριώθηκαν. Ως εκ τούτου, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ότι η κατάργηση της θέσης έγινε μετά από διαπίστωση των αναγκών του Συμβουλίου και, κατά συνέπεια, δεν αποδείχθηκε οτιδήποτε μεμπτό στη διαδικασία λήψης της απόφασης κατάργησης της θέσης. Σύμφωνα και με τα στην Ελλάδα ισχύοντα, που επεσήμανε το πρωτόδικο Δικαστήριο, η συνταγματικά κατοχυρωμένη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων τελεί πάντοτε υπό την αίρεση της ύπαρξης θέσης και κατά συνέπεια η κατάργησή της επάγεται και την απόλυση του επηρεαζόμενου υπαλλήλου. Η έφεση απορρίπτεται με έξοδα. Αναφερόμενες Υποθέσεις: Rossides v. Republic, 3 R.S.C.C. 95, Georghiou v. E.A.C. & Others
(1965)3 C.L.R.
- Έφεση. Έφεση από την αιτήτρια εναντίον της απόφασης Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Υπόθεση Αρ. 551/98), ημερομηνίας 19/9/2000, με την οποία απέρριψε την προσφυγή της κατά της απόφασης απόλυσής της, λόγω κατάργησης της θέσης Γραφέως την οποία αυτή κατείχε στο Εφεσίβλητο Συμβούλιο. Ι. Νικολάου, για την Εφεσείουσα Α. Παπακοκκίνου, για τους Εφεσίβλητους. Cur. adv. vult. ΔIKAΣTHPIO: Η ομόφωνη απόφαση του Δικαστηρίου θα δοθεί από τον Π. Αρτέμη, Δ. ΑΡΤΕΜΗΣ, Δ.: Η εφεσείουσα-αιτήτρια Δήμητρα Αναστασίου προσλήφθηκε στην υπηρεσία του Συμβουλίου Βελτιώσεως Πεδουλά, εφεσίβλητων-καθ' ων η αίτηση, το Σεπτέμβριο του
- Στις 5.4.98, οι καθ' ων η αίτηση αποφάσισαν την κατάργηση της θέσης του γραφέως, την οποία κατείχε η εφεσείουσα και γι΄αυτό το λόγο η τελευταία απολύθηκε. Εναντίον της απόφασης αυτής για απόλυσή της, καταχωρήθηκε η Προσφυγή 551/98, η οποία πρωτόδικα απορρίφθηκε. Εναντίον της απορριπτικής αυτής απόφασης η εφεσείουσα καταχώρησε την παρούσα έφεση. Πρωτόδικα εγέρθηκαν από τους καθ' ων η αίτηση δύο προδικαστικά θέματα. Το ένα αφορούσε τον ισχυρισμό τους ότι η περίπτωση ενέπιπτε στον τομέα του Ιδιωτικού Δικαίου και το δεύτερο, τον ισχυρισμό ότι η εφεσείουσα δεν νομιμοποιείτο να ασκήσει προσφυγή, αφού είχε δεχθεί ανεπιφυλάκτως την απόλυση της. Και οι δύο αυτές προδικαστικές ενστάσεις απορρίφθηκαν και δεν αποτελούν αντικείμενο της παρούσας έφεσης. Το πρωτόδικο Δικαστήριο επεσήμανε στην απόφασή του το γεγονός ότι η φύση και οι όροι υπηρεσίας της εφεσείουσας αποτέλεσαν κεντρικό σημείο αντιγνωμίας. Υπήρχε ισχυρισμός από τους καθ' ων η αίτηση ότι ήταν «έκτακτη» υπάλληλος, ισχυρισμός τον οποίο η εφεσείουσα αντέκρουε. Παρόλο ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε ότι στην παρούσα περίπτωση η απόλυση έγινε για λόγους άσχετους προς τη φύση ή τους όρους υπηρεσίας της εφεσείουσας, προχώρησε και ανέλυσε το ενώπιον του εγερθέν θέμα. Ακολούθως, το πρωτόδικο Δικαστήριο ασχολήθηκε με το θέμα της κατάργησης της θέσης, καταλήγοντας πως ήταν απόλυτα θεμιτό να καταργηθεί η θέση και με την κατάργηση της να απολυθεί η εφεσείουσα, είτε ήταν μόνιμη ή «έκτακτη» υπάλληλος. Δεν θεωρούμε αναγκαίο να ασχοληθούμε, υπό τις περιστάσεις, με τη φύση και τους όρους της υπηρεσίας της εφεσείουσας. Το ζήτημα αποφασίζεται ευθέως με βάση το γεγονός της κατάργησης της θέσης. Θεωρούμε επί του προκειμένου ορθή τη θέση του πρωτόδικου Δικαστηρίου. Όπως τονίζεται και πρωτόδικα η κατάργηση θέσης είναι θεσμός που διαφέρει από τον τερματισμό υπηρεσιών υπαλλήλου. Στην υπόθεση Rossides v. The Republic, 3 R.S.C.C. 95, αποφασίστηκε πως η δημιουργία ή κατάργηση θέσεων ενέπιπτε στην αρμοδιότητα της Αρχής Ηλεκτρισμού και όχι της Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας. Στην Georghiou v. E.A.C & Others
(1965)3 C.L.R. 177, αφέθηκε ανοικτό από την Ολομέλεια το θέμα αν η κατάργηση θέσης θα ήταν δεκτική αναθεώρησης κάτω από το άρθρο 146 του Συντάγματος, ως ενδεχομένως οργανική πράξη. Κρίνουμε πάντως ότι, στην παρούσα περίπτωση, ήταν εντός της διακριτικής ευχέρειας των καθ' ων η αίτηση να καταργήσουν τη θέση και είναι αμφίβολο αν θα μπορούσε η κατάργηση να τύχει αναθεώρησης. Αλλά έστω και αν τούτο ήταν δυνατόν, όπως παρατηρεί και το πρωτόδικο Δικαστήριο, δεν έχει τεκμηριωθεί οποιοσδήποτε λόγος για τον οποίο θα ήταν δυνατόν να ακυρωθεί η απόφαση για κατάργηση της θέσης, αφού οι ισχυρισμοί της εφεσείουσας για έλλειψη αιτιολόγησης παράβασης των αρχών της χρηστής διοίκησης και έλλειψης έρευνας ως προς τη φύση της υπηρεσίας της, όσο και ισχυρισμοί για κατάχρηση εξουσίας και αλλότρια κίνητρα, παρέμειναν απλά ισχυρισμοί που δεν τεκμηριώθηκαν. Ως εκ τούτου, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ότι η κατάργηση της θέσης έγινε μετά από διαπίστωση των αναγκών του Συμβουλίου και, κατά συνέπεια, δεν αποδείχθηκε οτιδήποτε μεμπτό στη διαδικασία λήψης της απόφασης κατάργησης της θέσης. Σύμφωνα και με τα στην Ελλάδα ισχύοντα, που επεσήμανε το πρωτόδικο Δικαστήριο, η συνταγματικά κατοχυρωμένη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων τελεί πάντοτε υπό την αίρεση της ύπαρξης θέσης και κατά συνέπεια η κατάργησή της επάγεται και την απόλυση του επηρεαζόμενου υπαλλήλου. Για τους πιο πάνω λόγους η έφεση απορρίπτεται και επιδικάζονται έξοδα εναντίον της εφεσείουσας. H έφεση απορρίπτεται με έξοδα. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο