Yardani Aryan ν. Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων και Άλλης (2010) 3 ΑΑΔ 207

(2010)3 ΑΑΔ 207 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων

(2010)3 ΑΑΔ 207 10 Μαΐου, 2010 [ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ, ΧΑΤΖΗΧΑΜΠΗΣ, ΦΩΤΙΟΥ, ΝΑΘΑΝΑΗΛ, ΠΑΣΧΑΛΙΔΗΣ, Δ/στές] ARYAN YARDANI, Εφεσείων - Αιτητής, ν.

1. ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΑΡΧΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ,
2. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΔΙΑ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ, Εφεσιβλήτων - Καθ' ων η αίτηση. (Αναθεωρητική Έφεση Αρ. 84/2007) Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων ― Απόρριψη ιεραρχικής προσφυγής αλλοδαπού σε σχέση με αίτησή του για χορήγηση πολιτικού ασύλου ― Περιστάσεις υπό τις οποίες τόσο η απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου όσο και αυτή της Αναθεωρητικής Αρχής προσφύγων κρίθηκαν νόμιμες. Ο εφεσείων επεδίωξε την ανατροπή της πρωτόδικης απόφασης, με την οποία απορρίφθηκε η προσφυγή του κατά της σε βάρος του απόφασης της Αναθεωρητικής Αρχής Προσφυγών. Η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου, απορρίπτοντας την έφεση, αποφάσισε ότι:
3. O Εφεσείων φέρνει το επίδικο θέμα και ενώπιον της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου με την έφεσή του, ουσιαστικά επιχειρηματολογώντας εναντίον των διαπιστώσεων της Υπηρεσίας Ασύλου. Ο Εφεσείων ισχυρίζεται ότι, εφ' όσον εβαπτίσθη Χριστιανός και, μετά από τον Ισλαμικό, ετέλεσε και Χριστιανικό γάμο, δεν μπορούσε να θεωρηθεί ότι η αλλαγή του θρησκεύματός του αποσκοπούσε στο να δώσει έρεισμα στο αίτημά του. Όμως η αξιοπιστία του αιτήματος ήταν ακριβώς το ζητούμενο, και ως προς τούτο ήταν σχετική και η τεκμηρίωση του πραγματικού προσηλυτισμού και η γνησιότητα του σκοπού του.
4. Λέγει έπειτα ο Εφεσείων ότι δεν ελήφθη υπ' όψη ο κίνδυνος θανάτου ή ισόβιας κάθειρξης, όπως καταγράφεται σε διεθνείς αναφορές, που αντιμετωπίζουν στο Ιράν πρόσωπα που αλλάζουν τη θρησκεία τους. Το επιχείρημα αυτό βεβαίως παύει να υφίσταται εφ' όσον γίνεται η διαπίστωση ότι επρόκειτο για περίπτωση στην οποία, ο Εφεσείων «χρησιμοποιεί την αλλαγή της θρησκείας του για να δημιουργήσει προϋποθέσεις απόκτησης του ιδιότητας του πρόσφυγα».
5. Άλλος λόγος έφεσης είναι ότι δεν ελήφθη υπ' όψη η ασθένεια του παιδιού του Εφεσείοντα. Τέτοιο θέμα όμως δεν ηγέρθη ούτε ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου ούτε ενώπιον της Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, εξ ου και δεν εξετάσθηκε πρωτοδίκως. Η έφεση απορρίπτεται με έξοδα. Έφεση. Έφεση από τον εφεσείοντα εναντίον της απόφασης Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Νικολάτος, Δ.), (Υπόθεση Αρ. 300/06), ημερ. 17/5/
6. Π. Σιακαλλής για Παπαχαραλάμπους και Αγγελίδης, για τον Εφεσείοντα. Μ. Χατζηγεωργίου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Εφεσίβλητους. Cur. adv. vult. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ, Δ.: Την ομόφωνη απόφαση του Δικαστηρίου θα δώσει ο Δικαστής Χατζηχαμπής. ΧΑΤΖΗΧΑΜΠΗΣ, Δ.: Ο Εφεσείων, πολίτης του Ιράν, έφυγε από τη χώρα του το 1997 μεταβαίνοντας στη Συρία προτιθέμενος να καταλήξει στις ΗΠΑ όπου ευρίσκετο η αδελφή του. Το 1999 πήρε πρόσκληση από την αδελφή του να πάει εκεί, λόγω όμως ορισμένων δυσχερειών που προέκυψαν από το κλείσιμο της πρεσβείας των ΗΠΑ στη Συρία ήρθε στην Κύπρο με σκοπό να προχωρήσει από εδώ στις ΗΠΑ. Στην Κύπρο ήρθε νομίμως με Ιρανικό διαβατήριο ως επισκέπτης πρώτα τον Απρίλιο και μετά τον Ιούλιο του
7. Τρία χρόνια μετά υπέβαλε αίτημα για να του παραχωρηθεί το καθεστώς του πρόσφυγα. Στο ερωτηματολόγιο που συμπλήρωσε ανέφερε επί λέξει: «I came in Cyprus in order to seek for visa to go to US. My mother was seek in hospital in US. I came in Cyprus because the American Embassy in Syria was closed after some incidents (clashes) in Damascus. American Embassy refused to provide me a visa. So I returned to Syria.» Ακολούθως ήταν που επανήλθε τον Ιούλιο του
8. Ανέφερε περαιτέρω ότι ούτε ο ίδιος ούτε μέλη της οικογένειας του ανήκαν σε πολιτική, στρατιωτική, θρησκευτική, εθνική ή κοινωνική οργάνωση και δεν είχαν ενοχληθεί, καταδιωχθεί, συλληφθεί, κρατηθεί ή κακοποιηθεί και ότι δεν του απαγορεύτετο να επιστρέψει στη χώρα του. Ανέφερε όμως ότι: «I left Iran because I did not like the system. I was not a free man, to listen to the radio, to work with my way and so on. I had social reasons.» Το αίτημα του βασίσθηκε αποκλειστικά στο ότι, ένεκα του εν τω μεταξύ προσηλυτισμού του στο Χριστιανισμό, θα αντιμετώπιζε συνέπειες αν επέστρεφε στο Ιράν. Του υπεβλήθησαν λοιπόν στη συνέχεια ερωτήσεις αναφορικά με το θέμα. Εξήγησε ότι η γυναίκα του, την οποία έφερε από τη Συρία στην Κύπρο όπου και έκαναν το γάμο τους το 1999, το 2000 συνάντησε στο δρόμο κάποιο αξιωματούχο των Μορμόνων, του τον σύστησε και ακολούθησε ο προσηλυτισμός του, καθιστάμενος μάλιστα «elder». Σε κάποιο στάδιο του παρατηρήθηκε ότι θα ήταν καλύτερα να απαντά εξ ιδίας γνώσης αντί να συμβουλεύεται βιβλίο ή τις σημειώσεις του. Η Υπηρεσία Ασύλου προέβη σε εκτεταμένη αξιολόγηση της συνέντευξης, διαπιστώνοντας ότι οι γνώσεις του για το Μορμονισμό ήσαν πενιχρές, και μάλιστα προκειμένου για elder (που είναι ο τρίτος βαθμός). Προέβη και σε άλλες διαπιστώσεις. Παρατήρησε, μεταξύ άλλων, ότι, παρά τον προσηλυτισμό του, δεν είχε πρόβλημα να ανανεώσει το διαβατήριο του το
9. Η Υπηρεσία Ασύλου κατέληξε, εξετάζοντας το αίτημα με αναφορά στη βάση του, ότι δηλαδή ο Εφεσείων κατέστη πρόσφυγας «επί τόπου» λόγω δικών του ενεργειών (του προσηλυτισμού του), ότι ο Εφεσείων δεν τεκμηρίωσε με αξιοπιστία το αίτημά του, και συγκεκριμένα ότι υπήρχε βεβαιωμένος φόβος δίωξης του σε περίπτωση επιστροφής του στο Ιράν ή πιθανότητα υποβολής του σε απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση. Όπως παρατήρησε: «Η αξιοπιστία του ΑΑ όπως αναλύεται παραπάνω δεν βεβαιώνει την αυθεντικότητα των προθέσεων του. Αντίθετα διαφαίνεται ότι χρησιμοποιεί την αλλαγή της θρησκείας του για να δημιουργήσει προϋποθέσεις απόκτησης της ιδιότητας του πρόσφυγα.» Ιεραρχική προσφυγή του Εφεσείοντα απερρίφθη από την Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων, η οποία συμφώνησε με τις διαπιστώσεις της Υπηρεσίας Ασύλου ως προς την αξιοπιστία του αιτήματος και το σκεπτικό της αιτιολόγησης της κατάληξης της. Παρατηρώντας δε ότι δεν υπεβλήθησαν νέα στοιχεία που να διαφοροποιούσαν τα πράγματα, η ΑΑΠ εξέτασε και απέρριψε όλους τους λόγους της ιεραρχικής προσφυγής. Ο Εφεσείων προσέφυγε στο Ανώτατο Δικαστήριο το οποίο απέρριψε την προσφυγή του. Διεπιστώθη ότι δεν υπήρχε περιθώριο επέμβασης του Δικαστηρίου εφ΄όσον τα αρμόδια διοικητικά όργανα ενήργησαν στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων τους και της διακριτικής ευχέρειας τους. Τώρα ο Εφεσείων φέρνει το θέμα και ενώπιον της Ολομέλειας με την έφεσή του, ουσιαστικά επιχειρηματολογώντας εναντίον των διαπιστώσεων της Υπηρεσίας Ασύλου. Ο Εφεσείων ισχυρίζεται ότι, εφ΄όσον εβαπτίσθη Χριστιανός και, μετά από τον Ισλαμικό, ετέλεσε και Χριστιανικό γάμο, δεν μπορούσε να θεωρηθεί ότι η αλλαγή του θρησκεύματος του αποσκοπούσε στο να δώσει έρεισμα στο αίτημα του. Όμως η αξιοπιστία του αιτήματος ήταν ακριβώς το ζητούμενο, και ως προς τούτο ήταν σχετική και η τεκμηρίωση του πραγματικού προσηλυτισμού και η γνησιότητα του σκοπού του. Λέγει έπειτα ο Εφεσείων ότι δεν ελήφθη υπ' όψη ο κίνδυνος θανάτου ή ισόβιας κάθειρξης, όπως καταγράφεται σε διεθνείς αναφορές, που αντιμετωπίζουν στο Ιράν πρόσωπα που αλλάζουν τη θρησκεία τους. Το επιχείρημα αυτό βεβαίως παύει να υφίσταται εφ΄όσον γίνεται η διαπίστωση ότι επρόκειτο για περίπτωση στην οποία, για να επαναλάβουμε τα λεχθέντα από την Υπηρεσία Ασύλου, ο Εφεσείων «χρησιμοποιεί την αλλαγή της θρησκείας του για να δημιουργήσει προϋποθέσεις απόκτησης του ιδιότητας του πρόσφυγα». Ασφαλώς είναι δυνατό, όπως λέγει περαιτέρω ο Εφεσείων, για κάποιο να καταστεί πρόσφυγας «επί τόπου», δεν ευσταθεί όμως η εισήγηση του ότι το αίτημα του δεν εξετάσθηκε σε αυτή τη βάση. Απεναντίας, ήταν, όπως ήδη παρατηρήσαμε, σε αυτή τη βάση που αντικρίσθηκε. Εν πάση περιπτώσει όμως, συμφωνούμε ότι τα δεδομένα, και δη η ανανέωση του διαβατηρίου του Εφεσείοντα το 2002 (που ασφαλώς θα γνώριζε τότε τον προσηλυτισμό του η Ιρανική πρεσβεία όταν του ανανέωνε το διαβατήριο, αφού και ο ίδιος λέγει ότι το Ιράν εύκολα παίρνει πληροφορίες για τους πολίτες του) και η έλλειψη πρόθεσης εκ μέρους του Εφεσείοντα να ενεργοποιηθεί θρησκευτικά στο Ιράν αν επέστρεφε εκεί, αναιρούσαν τον κίνδυνο που ισχυρίζετο ότι διέτρεχε. Άλλος λόγος έφεσης είναι ότι δεν ελήφθη υπ΄όψη η ασθένεια του παιδιού του Εφεσείοντα. Τέτοιο θέμα όμως δεν ηγέρθη ούτε ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου ούτε ενώπιον της Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, εξ ου και δεν εξετάσθηκε πρωτοδίκως (αν και έγινε κάποια αναφορά στην αγόρευση) και δεν μπορεί λοιπόν να εξετάζεται. Εξ άλλου, όπως παρατηρήσαμε, άλλη ήταν η όλη βάση του αιτήματος του Εφεσείοντα. Η έφεση αποτυγχάνει και απορρίπτεται. Ο Εφεσείων θα καταβάλει €1000 έξοδα στη Δημοκρατία. Η έφεση απορρίπτεται με έξοδα. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο