Αρχή Τηλεπικοινωνικών Κύπρου ν. Επιτρόπου Ρύθμισης Ηλεκτρονικών Επικοινωνιών και Ταχυδρομείων (2010) 3 ΑΑΔ 286

(2010)3 ΑΑΔ 286 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων

(2010)3 ΑΑΔ 286 15 Ιουνίου, 2010 [ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ, ΧΑΤΖΗΧΑΜΠΗΣ, ΦΩΤΙΟΥ, ΝΑΘΑΝΑΗΛ, ΠΑΣΧΑΛΙΔΗΣ, Δ/στές] ΑΡΧΗ ΤΗΛΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΚΥΠΡΟΥ, Εφεσείουσα - Αιτήτρια, ν. ΕΠΙΤΡΟΠΟΥ ΡΥΘΜΙΣΗΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΩΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΚΑΙ ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΩΝ, Εφεσιβλήτων - Καθ' ων η αίτηση. (Αναθεωρητική Έφεση Αρ. 9/2008) Επίτροπος Ρύθμισης Ηλεκτρονικών Επικοινωνιών και Ταχυδρομείων ― Υποχρεώσεις του Παροχέα Καθολικής Τηλεπικοινωνιακής Υπηρεσίας στα πλαίσια του περί Ρυθμίσεως Ηλεκτρονικών Επικοινωνιών και Ταχυδρομικών Υπηρεσιών Νόμου του 2004, (Ν.112(Ι)/2004), προς άλλους παροχείς ― Ερμηνεία των Άρθρων 111

(3), 105

(2), 19

(3), 28

(2), 20(κ), 20(θ) και 108

(2)του Νόμου σε συνδυασμό προς τις πρόνοιες του κανονισμού 9 της Κ.Δ.Π. 138/2005 και των παραγράφων 14, 10 και 5

(2)του Παραρτήματος ΙΙ της Κ.Δ.Π. 138/2005 ― Ειδικά το περιεχόμενο της υποχρέωσης της Α.ΤΗ.Κ. να χορηγεί το αρχείο του τηλεφωνικού καταλόγου της στον παροχέα που το ζητεί δυνάμει του Νόμου ― Η δυνατότητα, περαιτέρω, του Επιτρόπου να επιβάλει διοικητικό πρόστιμο για παράβαση της εν λόγω υποχρέωσης. Η εφεσείουσα επεδίωξε την ανατροπή της πρωτόδικης απόφασης με την οποία απορρίφθηκε η προσφυγή της κατά της επιβολής χρηματικής διοικητικής ποινής ύψους €50.000 σε βάρος της. Η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου, απορρίπτοντας την έφεση, αποφάσισε ότι:

1. H εισήγηση της Α.ΤΗ.Κ. βασίζεται σε λανθασμένη αντίληψη της παραγράφου 10 του Παραρτήματος ΙΙ της Κ.Δ.Π. 138/
2. Ο κανονισμός 10 καθορίζει όχι τις πληροφορίες που η Α.ΤΗ.Κ. οφείλει να δώσει στο δικαιούχο φορέα, αλλά εκείνες που πρέπει να περιέχονται στον τηλεφωνικό κατάλογο της Α.ΤΗ.Κ.. Τούτου δοθέντος, είναι ακριβώς η παράγραφος 14 που καθορίζει το εύρος της υποχρέωσης της Α.ΤΗ.Κ. προς το φορέα και είναι σαφές ότι η Α.ΤΗ.Κ. έχει υποχρέωση να παρέχει όλες τις πληροφορίες που η ίδια διαθέτει ώστε και ο φορέας να μπορεί να τις προσφέρει αναλόγως στους δικούς του συνδρομητές. Είναι εξ αρχής καθηκόντως και όχι προσθέτως από καλή θέληση, ως ισχυρίζεται η Α.ΤΗ.Κ., που η Α.ΤΗ.Κ. οφείλει να δώσει στο φορέα όλες τις πληροφορίες του τηλεφωνικού καταλόγου της όπως τον έχει συντάξει για δική της χρήση ως προς τους δικούς της συνδρομητές. Η όλη ιδέα είναι ότι ο φορέας, χρησιμοποιώντας τις πληροφορίες του τηλεφωνικού καταλόγου της Α.ΤΗ.Κ., θα μπορεί να προσφέρει στους δικούς του συνδρομητές ανάλογες υπηρεσίες και να μην μειονεκτεί έναντι της Α.ΤΗ.Κ..
3. Εφ' όσον η Α.ΤΗ.Κ. δεν ισχυρίζεται βεβαίως ότι ο τηλεφωνικός κατάλογός της παραβιάζει τα προσωπικά δεδομένα των συνδρομητών της, και εφ' όσον αυτός είναι διαθέσιμος στο ευρύ κοινό, δεν μπορεί να ακούεται να μιλά για παράβαση των προσωπικών δεδομένων των συνδρομητών της ως εκ του ότι τον κατάλογο αυτό τον προμηθεύει στο φορέα δυνάμει της εκ του νόμου υποχρέωσής της. Η παραπομπή της Α.ΤΗ.Κ. στο Άρθρο 105 ως έχει τροποποιηθεί με το Ν. 113(Ι)/2007 και στο Άρθρο 111

(2)ουδόλως στηρίζει τη θέση της ότι μόνο με την τροποποίηση του Άρθρου 105 ρυθμίζεται το θέμα των προσωπικών δεδομένων. Το Άρθρο 105

(2)ήδη παρείχε την αναγκαία προστασία (και ασφαλώς η Α.ΤΗ.Κ. δεν ισχυρίζεται ότι δεν είχε συμμορφωθεί με αυτό), η δε τροποποίηση του Ν.113(Ι)/2007 εξειδικεύει περαιτέρω. Δεν υπάρχει οτιδήποτε που να καταδεικνύει ότι δεν ετηρήθησαν οι πρόνοιες του Άρθρου 105

(2)ως ίσχυε κατά το σχετικό χρόνο. 3. Στην όψη του Άρθρου 28

(2), η περίπτωση της επιβολής διοικητικών προστίμων είναι αυτοτελής περίπτωση στα πλαίσιά του, ούτε θα ήταν δυνατό να γίνεται λόγος για προσωρινή απόφαση για επιβολή διοικητικού προστίμου. 4. Η Α.ΤΗ.Κ. παραπονείται τέλος ότι πρωτοδίκως δεν εξετάσθηκε κατά πόσο ο κανονισμός 9, ο οποίος δίδει στον Επίτροπο την εξουσία να επιβάλει διοικητικό πρόστιμο, είναι ultra vires. Τέτοια εισήγηση βεβαίως δεν είχε γίνει στις αγορεύσεις και δεν θα μπορούσε επομένως να εξετάζετο, αλλά εν πάση περιπτώσει η όλη βάση στην οποία στηρίζεται είναι πεπλανημένη αφού πρόδηλο από το κείμενό του είναι ότι ο κανονισμός 9 εθεσπίσθη με αναφορά στο Άρθρο 20(κ) του Νόμου, το οποίο μάλιστα το ίδιο παρέχει στον Επίτροπο εξουσία επιβολής διοικητικού προστίμου, έστω και αν η Κ.Δ.Π. 138/2005 αναφέρεται ως εκδοθείσα δυνάμει των Άρθρων 20(θ) και 108

(2)που δεν αναφέρονται σε διοικητικό πρόστιμο. Η έφεση απορρίπτεται με έξοδα. Αναφερόμενες Υποθέσεις: Α.ΤΗ.Κ. ν. Ε.Ρ.Η.Ε.Τ.

(2009)3 Α.Α.Δ. 465, Sigma Radio TV Ltd v. Αρχής Ραδιοτηλεόρασης

(2004)3 Α.Α.Δ.

1. Έφεση. Έφεση από την εφεσείουσα εναντίον της απόφασης Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Αρτέμης, Δ.), (Υπόθεση Αρ. 301/06), ημερ. 20/12/
2. Κ. Χατζηϊωάννου με Ν. Χατζηϊωάννου, για την Εφεσείουσα. Α. Σολουκίδου για Χρ. Τριανταφυλλίδη, για τον Εφεσίβλητο. Cur. adv. vult. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ, Δ.: Την ομόφωνη απόφαση του Δικαστηρίου θα δώσει ο Δικαστής Χατζηχαμπής. ΧΑΤΖΗΧΑΜΠΗΣ, Δ.: Η Α.ΤΗ.Κ., ως ο καθορισθείς Παροχέας Καθολικής Τηλεπικοινωνιακής Υπηρεσίας στα πλαίσια του Ν.112(Ι)/2004, υπόγραψε συμφωνία με την εταιρεία Telepassport Telecommunications Ltd (TT), ως δικαιούχο φορέα, για την παροχή προς αυτήν από την Α.ΤΗ.Κ. του αρχείου του τηλεφωνικού καταλόγου της, ως είναι υποχρεωμένη να πράττει η Α.ΤΗ.Κ. δυνάμει του Νόμου, ώστε ο φορέας να μπορεί να προσφέρει και αυτός ανάλογες υπηρεσίες προς τους συνδρομητές του. Η ΤΤ δεν έμεινε ικανοποιημένη με τις πληροφορίες που της προμήθευσε η Α.ΤΗ.Κ. και αποτάθηκε στον Επίτροπο Ρύθμισης Ηλεκτρονικών Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων (Επίτροπο) πληροφορώντας τον ότι αυτές ήσαν ελλιπείς αφού δεν περιλάμβαναν επί μέρους υπηρεσίες των συνδρομητών καταλόγου της Α.ΤΗ.Κ.. Η Α.ΤΗ.Κ., την οποία πληροφόρησε σχετικά ο Επίτροπος, είχε την άποψη ότι οι προμηθευθείσες πληροφορίες δεν ήσαν ελλιπείς και δεν είχε υποχρέωση παροχής των επί μέρους στοιχείων τα οποία εθεωρούσε πρόσθετα. Κατόπιν τούτου, ο Επίτροπος διεξήγαγε έρευνα στο αρχείο της Α.ΤΗ.Κ., διαπιστώνοντας ότι όντως τούτο περιείχε τις εν λόγω πληροφορίες οι οποίες δεν εδόθησαν στην ΤΤ, ώστε ενδεχομένως να παρεβιάζετο το Άρθρο 111

(3)του Νόμου και η παράγραφος 14 του Παραρτήματος ΙΙ της Κ.Δ.Π. 138/2005. Κατόπιν τούτου, ο Επίτροπος απεφάσισε την έναρξη διαδικασίας διοικητικού προστίμου, πληροφορώντας σχετικά την Α.ΤΗ.Κ., αποστέλλοντας της όλα τα σχετικά στοιχεία και καλώντας την να υποβάλει τις γραπτές παραστάσεις της. Με τη συμπλήρωση της διαδικασίας, ο Επίτροπος απεφάσισε την επιβολή διοικητικού προστίμου €50.000 στην Α.ΤΗ.Κ.. Κατά της απόφασης του ασκήθηκε προσφυγή η οποία απερρίφθη, είναι δε ενώπιον μας η έφεση κατά της πρωτόδικης απόφασης. Ο ευπαίδευτος συνήγορος για την Α.ΤΗ.Κ. εδέχθη ενώπιον μας ότι, όσον αφορά τους λόγους έφεσης 1 και 2, οι οποίοι αφορούν το θέμα της φυσικής δικαιοσύνης, τη φύση του διοικητικού προστίμου και τη συνταγματικότητα, αυτοί απαντώνται πλήρως εναντίον της Α.ΤΗ.Κ. στην πρόσφατη απόφαση της Ολομέλειας στην υπόθεση Α.ΤΗ.Κ. ν. Ε.Ρ.Η.Ε.Τ.

(2009)3 Α.Α.Δ. 465, η οποία επικύρωσε την εκεί πρωτόδικη απόφαση στην προσφυγή 1339/2005 στην οποία και είχε ιδιαιτέρως βασισθεί, πέραν της άλλης νομολογίας (ίδε και την απόφαση της Πλήρους Ολομέλειας στην υπόθεση Sigma Radio TV Ltd v. Αρχής Ραδιοτηλεόρασης

(2004)3 Α.Α.Δ. 134), ο αδελφός μας Δικαστής πρωτοδίκως για να απορρίψει τις σχετικές εισηγήσεις της Α.ΤΗ.Κ.. Μας κάλεσε όμως ο κ. Χατζηϊωάννου να αποστούμε από την απόφαση αυτή. Δεν έχουμε λόγο να πράξουμε τούτο, αφού όλες οι διαστάσεις τις οποίες είχε υπ' όψη του ο κ. Χατζηϊωάννου ελήφθησαν υπ' όψη στη νομολογία που αναφέρεται και έτσι δεν θα μας απασχολήσουν οι λόγοι έφεσης 1 και

1. Επί της ουσίας, η Α.ΤΗ.Κ. υπεστήριξε πρωτοδίκως ότι ο Επίτροπος ενήργησε υπό πλάνη βασιζόμενος στην παράγραφο 14 αντί στην παράγραφο 10 του Παραρτήματος 11 της Κ.Δ.Π. 138/2005, αντίστοιχα. Η ίδια εισήγηση γίνεται και ενώπιον μας, παραθέτουμε δε τους εν λόγω κανονισμούς: «
2. Οι πληροφορίες που περιλαμβάνονται στους τηλεφωνικούς καταλόγους ή παρέχονται στο πλαίσιο της υπηρεσίας πληροφοριών καταλόγου είναι οι ελάχιστες αναγκαίες και συνίστανται στο ονοματεπώνυμο, διεύθυνση και τον τηλεφωνικό αριθμό του συνδρομητή.» «
3. Ο πάροχος Καθολικής Τηλεπικοινωνιακής Υπηρεσίας υποχρεούται να ανταποκρίνεται σε κάθε εύλογο αίτημα Δικαιούχου Φορέα ο οποίος επιθυμεί να χρησιμοποιήσει τις πληροφορίες του τηλεφωνικού καταλόγου που κρατά ενήμερο ο παροχέας καθολικής Τηλεπικοινωνιακής Υπηρεσίας προκειμένου να παρέχει και ο ίδιος ανάλογες υπηρεσίες, με την επιφύλαξη της παραγράφου 12 του παρόντος παραρτήματος. Ο παροχέας Καθολικής Τηλεπικοινωνιακής Υπηρεσίας υποχρεούται να παρέχει σχετική πρόσβαση στους Δικαιούχους φορείς οι οποίοι θα του κοινοποιήσουν σχετικό αίτημα, με όρους οι οποίοι θα είναι διαφανείς και αμερόληπτοι ενώ η τιμολόγηση των σχετικών υπηρεσιών θα είναι προσανατολισμένη στο κόστος.» Η Α.ΤΗ.Κ. επικαλείται την παράγραφο 10 για να υποστηρίξει ότι αυτός καθορίζει τις πληροφορίες που όφειλε να δώσει στην ΤΤ και αυτές κατ' ελάχιστο έδωσε. Φρονούμε ότι η εισήγηση της Α.ΤΗ.Κ. βασίζεται σε λανθασμένη αντίληψη της παραγράφου
4. Η παράγραφος 10 καθορίζει όχι τις πληροφορίες που η Α.ΤΗ.Κ. οφείλει να δώσει στο δικαιούχο φορέα αλλά εκείνες που πρέπει να περιέχονται στον τηλεφωνικό κατάλογο της Α.ΤΗ.Κ.. Τούτου δοθέντος, είναι ακριβώς η παράγραφος 14 που καθορίζει το εύρος της υποχρέωσης της Α.ΤΗ.Κ. προς το φορέα και είναι σαφές ότι η Α.ΤΗ.Κ. έχει υποχρέωση να παρέχει όλες τις πληροφορίες που η ίδια διαθέτει ώστε και ο φορέας να μπορεί να τις προσφέρει αναλόγως στους δικούς του συνδρομητές. Είναι εξ αρχής καθηκόντως και όχι προσθέτως από καλή θέληση, ως ισχυρίζεται η Α.ΤΗ.Κ., που η Α.ΤΗ.Κ. οφείλει να δώσει στο φορέα όλες τις πληροφορίες του τηλεφωνικού καταλόγου της όπως τον έχει συντάξει για δική της χρήση ως προς τους δικούς της συνδρομητές. Η όλη ιδέα είναι ότι ο φορέας, χρησιμοποιώντας τις πληροφορίες του τηλεφωνικού καταλόγου της Α.ΤΗ.Κ., θα μπορεί να προσφέρει στους δικούς του συνδρομητές ανάλογες υπηρεσίες και να μην μειονεκτεί έναντι της Α.ΤΗ.Κ.. Άλλη εισήγηση της Α.ΤΗ.Κ. πρωτοδίκως ήταν ότι η υποχρέωση που ο Επίτροπος θεώρησε ότι είχε η Α.ΤΗ.Κ. παραβίαζε τα προσωπικά δεδομένα των συνδρομητών της. Η εισήγηση απερρίφθη, με παραπομπή στην προστασία που προσφέρεται στους συνδρομητές από την παράγραφο 5

(2)του Παραρτήματος ΙΙ. Πέραν τούτου, να παρατηρήσουμε ότι, εφ' όσον η Α.ΤΗ.Κ. δεν ισχυρίζεται βεβαίως ότι ο τηλεφωνικός κατάλογος της παραβιάζει τα προσωπικά δεδομένα των συνδρομητών της, και εφ΄όσον αυτός είναι διαθέσιμος στο ευρύ κοινό, δεν μπορεί να ακούεται να μιλά για παράβαση των προσωπικών δεδομένων των συνδρομητών της ως εκ του ότι τον κατάλογο αυτό τον προμηθεύει στο φορέα δυνάμει της εκ του νόμου υποχρέωσής της. Η παραπομπή της Α.ΤΗ.Κ. στο Άρθρο 105 ως έχει τροποποιηθεί με το Ν.113(Ι)/2007 και στο Άρθρο 111

(2)ουδόλως στηρίζει τη θέση της ότι μόνο με την τροποποίηση του Άρθρου 105 ρυθμίζεται το θέμα των προσωπικών δεδομένων. Το Άρθρο 105

(2)ήδη παρείχε την αναγκαία προστασία (και ασφαλώς η Α.ΤΗ.Κ. δεν ισχυρίζεται ότι δεν είχε συμμορφωθεί με αυτό), η δε τροποποίηση του Ν.113(Ι)/2007 εξειδικεύει περαιτέρω. Δεν υπάρχει οτιδήποτε που να καταδεικνύει ότι δεν ετηρήθησαν οι πρόνοιες του Άρθρου 105

(2)ως ίσχυε κατά το σχετικό χρόνο. Πρωτοδίκως απερρίφθη και άλλη εισήγηση της Α.ΤΗ.Κ., ότι ο Επίτροπος όφειλε να είχε λάβει τη γνώμη της Συμβουλευτικής Επιτροπής όπως προνοεί το Άρθρο 19

(3). Παρετηρήθη από το Δικαστήριο ότι το Άρθρο 28

(2)επιτρέπει την επιβολή διοικητικού προστίμου χωρίς την προηγούμενη γνώμη της Συμβουλευτικής Επιτροπής, αφού προνοεί ότι: «Ο Επίτροπος δεν ζητεί τη γνώμη της Συμβουλευτικής Επιτροπής στις περιπτώσεις έκδοσης Αποφάσεων και/ή Διαταγμάτων δια επιβολή συμμόρφωσης, προσωρινών Αποφάσεων και/ή Διαταγμάτων δια θέματα επειγούσης φύσης ή/και επιβολής διοικητικών προστίμων και/ή άλλων διοικητικών κυρώσεων.» Η Α.ΤΗ.Κ. εισηγείται ενώπιον μας ότι το Άρθρο 28

(2)ισχύει μόνο ως προς προσωρινές αποφάσεις, ότι δηλαδή η αναφορά σε επιβολή προστίμου δεν είναι ανεξάρτητη αλλά συναρτάται προς προσωρινές αποφάσεις. Δεν μπορούμε να συμμερισθούμε την ερμηνευτική αυτή αντίληψη. Στην όψη του Άρθρου 28

(2), η περίπτωση της επιβολής διοικητικών προστίμων είναι αυτοτελής περίπτωση στα πλαίσια του, ούτε θα ήταν δυνατό να γίνεται λόγος για προσωρινή απόφαση για επιβολή διοικητικού προστίμου. Για το λόγο έφεσης που αφορά τη δυνατότητα του Δικαστηρίου να ελέγξει το ύψος του διοικητικού προστίμου, να πούμε μόνο ότι στο περίγραμμα, πέραν της εισήγησης ότι το Δικαστήριο διαθέτει τέτοια εξουσία, δεν γίνεται οποιαδήποτε εισήγηση που να δικαιολογούσε παρέμβαση του Δικαστηρίου στην προκειμένη περίπτωση. Η Α.ΤΗ.Κ. παραπονείται τέλος ότι πρωτοδίκως δεν εξετάσθηκε κατά πόσο ο κανονισμός 9, ο οποίος δίδει στον Επίτροπο την εξουσία να επιβάλει διοικητικό πρόστιμο, είναι ultra vires. Τέτοια εισήγηση βεβαίως δεν είχε γίνει στις αγορεύσεις και δεν θα μπορούσε επομένως να εξετάζετο, θεωρούμε όμως την όλη βάση στην οποία στηρίζεται πεπλανημένη αφού πρόδηλο από το κείμενο του είναι ότι ο κανονισμός 9 εθεσπίσθη με αναφορά στο Άρθρο 20(κ) του Νόμου, το οποίο μάλιστα το ίδιο παρέχει στον Επίτροπο εξουσία επιβολής διοικητικού προστίμου, έστω και αν η Κ.Δ.Π. 138/2005 αναφέρεται ως εκδοθείσα δυνάμει των Άρθρων 20(θ) και 108

(2)που δεν αναφέρονται σε διοικητικό πρόστιμο. Η έφεση αποτυγχάνει και απορρίπτεται. Επιδικάζονται €2000 έξοδα πλέον ΦΠΑ προς όφελος των Εφεσιβλήτων και εναντίον της Εφεσείουσας. Η έφεση απορρίπτεται με έξοδα. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο