ΗΡΑΚΛΕΟΥΣ κ.α. ν. ΥΠΟΥΡΓΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ κ.α., Αναθεωρητική Έφεση Αρ. 19/13, 1/3/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:AD:2019:C67 ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ (Αναθεωρητική Έφεση Αρ. 19/13) (Υπόθεση Αρ. 472/11) 1 Μαρτίου 2019 [Μ.M. ΝΙΚΟΛΑΤΟΣ, Π., Λ. ΠΑΡΠΑΡΙΝΟΣ, Μ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, Α. ΛΙΑΤΣΟΣ, Τ.Θ. ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ, Δ/ΣΤΕΣ] xxx ΗΡΑΚΛΕΟΥΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ Εφεσείοντες - ΚΑΙ - ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ
- ΥΠΟΥΡΓΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ,
- ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΑΜΥΝΑΣ, Εφεσίβλητοι ----------------------------------- Π. Σιακαλλής για Α. Παπαχαραλάμπους, για τους εφεσείοντες. Θ. Πιπερή (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους εφεσίβλητους. ----------------------------------- ΝΙΚΟΛΑΤΟΣ, Π.: Η ομόφωνη απόφαση του Δικαστηρίου θα δοθεί από τον Τ.Θ. Οικονόμου, Δ. ------------------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ, Δ.: Στις 22.10.2002 εκδόθηκε γνωστοποίηση απαλλοτρίωσης που επηρέαζε τα επίδικα τεμάχια των εφεσειόντων ως «... αναγκαία για σκοπούς άμυνας της Δημοκρατίας και η απαλλοτρίωση της επιβάλλεται για τους πιο κάτω λόγους, δηλαδή, για αντιμετώπιση των αμυντικών αναγκών της Δημοκρατίας.». Οι εφεσείοντες δεν υπέβαλαν ένσταση και στις 27.11.2002 δημοσιεύθηκε Διάταγμα Απαλλοτρίωσης. Η περιουσία περιήλθε στην κυριότητα της Δημοκρατίας. Χρόνια μετά, στις 3.2.2011, οι εφεσείοντες ζήτησαν επιστροφή των τεμαχίων προβάλλοντας ότι οι λόγοι για τους οποίους είχε γίνει η απαλλοτρίωση εξέλειπαν και ότι οι σκοποί της απαλλοτρίωσης δεν πραγματοποιήθηκαν. Το Υπουργείο Άμυνας απέρριψε το αίτημα τους επικαλούμενο τις πρόνοιες του άρθρου 15
(2)(γ) του περί Αναγκαστικής Απαλλοτριώσεως Νόμου του 1962, σύμφωνα με τις οποίες: «(γ) εάν απαλλοτριωθείσα δυνάμει του παρόvτoς Νόμου ακίvητoς ιδιοκτησία κριθή υπό της απαλλoτριoύσης αρχής καθ' οιονδήποτε χρόvov μετά την επίτευξιν του σκoπoύ δι' ov εγέvετo η απαλλοτρίωσις, eν όλω ή eν μέρει ως μη ούσα πλέov αναγκαία διά τον τoιoύτov σκoπόv, η απαλλoτριoύσα αρχή πωλεί, τηρουμένων των διατάξεων των θεσπισθέvτωv δυνάμει του παρόvτoς Νόμου καvovισμώv, την τoιαύτηv περιoυσίαv διά δημoσίoυ πλειστηριασμού.» Η απόφαση αυτή προσεβλήθη υπό των εφεσειόντων με προσφυγή ως προϊόν μη δέουσας έρευνας, ως αναιτιολόγητη και για άλλους λόγους. Το καίριο ερώτημα που προέκυψε ως επίδικο ήταν κατά πόσο είχε εκπληρωθεί ο σκοπός της απαλλοτρίωσης ή όχι. Οι εφεσείοντες ισχυρίζονταν ότι ο σκοπός δεν επιτεύχθηκε διότι, όπως αρχικά προσδιορίστηκε, ήταν τόσο αόριστος, ώστε να μην μπορεί να γίνεται λόγος περί δυνατότητας εκπλήρωσης του σκοπού, εφόσον τέτοιος σκοπός δεν υπήρχε. Εφόσον δεν επιτεύχθηκε ο σκοπός, καταλήγουν, θα έπρεπε κατ΄ εφαρμογή του άρθρου 15
(1)(α)[1] η περιουσία να τους επιστραφεί. Αντιθέτως οι εφεσίβλητοι προέβαλαν ότι ο σκοπός της απαλλοτρίωσης ήταν η αντιμετώπιση των αμυντικών αναγκών της Δημοκρατίας και αυτός ο σκοπός επιτεύχθηκε. Ισχυρίστηκαν περαιτέρω ότι κατ΄ ουσίαν οι εφεσείοντες ζητούσαν παρεμπίπτοντα έλεγχο της διοικητικής πράξης της απαλλοτρίωσης, την οποία δεν είχαν προσβάλει και την οποία οι ίδιοι είχαν ζητήσει. Το πρωτόδικο Δικαστήριο αποδέχθηκε τις θέσεις των εφεσιβλήτων. Ειδικότερα σημείωσε ότι τα επίδικα τεμάχια ήταν ήδη επιταγμένα μαζί με άλλα από το 1999, με το μεγαλύτερο μέρος τους να καταβάλλεται από το δίαυλο στρατιωτικού αεροδρομίου, αποτελώντας δύο ζώνες ασφαλείας εκατέρωθεν του διαύλου. Έχοντας τέτοιο προορισμό, έκρινε το πρωτόδικο Δικαστήριο ότι ο σκοπός της απαλλοτρίωσης τους επιτεύχθηκε και ολοκληρώθηκε όταν από τον Ιούλιο του 2010 τα επίδικα τεμάχια δεν χρειάζονταν πλέον και έπαυσαν να χρησιμοποιούνται με τον παραπάνω τρόπο για σκοπούς άμυνας. Με την παρούσα έφεση προβάλλεται ότι λανθασμένα αποφασίστηκε από το πρωτόδικο Δικαστήριο ότι κατ΄ ουσίαν οι εφεσείοντες επιδιώκουν παρεμπίπτοντα έλεγχο της διοικητικής πράξης της απαλλοτρίωσης την οποία δεν είχαν προσβάλει. Επαναλαμβάνουν δε, ότι ο σκοπός της απαλλοτρίωσης ήταν τόσο γενικός και αόριστος ώστε να ήταν αδύνατη η επίτευξη του και να μην υπήρχε σκοπός για επίτευξη. Συνεπώς δεν βρίσκει εφαρμογή το άρθρο 15
(2)(γ), αλλά το άρθρο 15
(1)(α). Σε συμφωνία με το πρωτόδικο Δικαστήριο κρίνουμε ότι δεν μπορεί να τίθεται εκ των υστέρων ότι η απαλλοτρίωση έγινε χωρίς να καθορίζεται ο σκοπός. Ο σκοπός ορίστηκε και η απαλλοτρίωση τότε δεν προσβλήθηκε με αναφορά στο γενικόλογο του σκοπού ή άλλως πως. Στη συνέχεια δε, ο σκοπός αυτός επιτεύχθηκε. Ορθά κρίθηκε ότι εφαρμοστέες ήταν οι πρόνοιες του άρθρου 15
(2)(γ). Η έφεση απορρίπτεται. Έξοδα υπέρ των εφεσιβλήτων €2.500. Μ.Μ. Νικολάτος, Π. Λ. Παρπαρίνος, Δ. Μ. Χριστοδούλου, Δ. Α. Λιάτσος, Δ. Τ.Θ. Οικονόμου, Δ. [1]
(1)Οσάκις ακίvητoς ιδιοκτησία απηλλοτριώθη μετά την έvαρξιv της ισχύος του Συvτάγματoς, και εντός τριών ετών, από της ημερομηνίας καθ' ηv η ιδιοκτησία περιήλθεν εις την απαλλoτριoύσαv αρχήν, δεν επετεύχθη o σκοπός δι' ov εγέvετo η απαλλοτρίωσις ή η επίτευξις του τoιoύτoυ σκoπoύ εγκατελείφθη υπό της απαλλoτριoύσης αρχής, ή το όλov ή μέρος της τοιαύτης ιδιοκτησίας απεδείχθη ότι υπερβαίνει τας πραγματικάς ανάγκας της απαλλoτριoύσης αρχής, θα εφαρμόζωνται αι ακόλoυθoι διατάξεις, ήτοι- (α) η απαλλoτριoύσα αρχή δι' εγγράφου αυτής γvωστoπoιήσεως προσφέρει την ιδιoκτησίαv εις ηv τιμήν απέκτησεν ταύτην, εις το πρόσωπον εις o αύτη ανήκε προ της απαλλοτριώσεως ή, εάν τoύτo απέθαvεv, εις τους πρoσωπικoύς αvτιπρoσώπoυς ή τους κληρovόμoυς αυτού, oίτιvες υπoχρεoύvται όπως εντός τριών μηvώv από της τοιαύτης γvωστoπoιήσεως απoστείλωσιv εις την απαλλoτριoύσαv αρχήν έγγραφov απoδoχής ή μη απoδoχής της γεvoμέvης πρoσφoράς? εάν εντός της πρoμvησθείσης περιόδου δεν δοθή απάντησις εις την γεvoμέvηv πρoσφoράv αύτη λογίζεται ως μη γεvoμέvη αποδεκτή: .» cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο