Θ. ΠΑΠΑΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ v. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΩΝ ΠΟΡΩΝ, ΕΦΕΣΗ ΚΑΤΑ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΑΡ. 76/18, 5/4/2021

Θ. ΠΑΠΑΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ v. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΩΝ ΠΟΡΩΝ, ΕΦΕΣΗ ΚΑΤΑ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΑΡ. 76/18, 5/4/2021 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:AD:2021:A115 ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΕΦΕΣΗ ΚΑΤΑ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΑΡ. 76/18 5 Απριλίου, 2021 {Α. ΛΙΑΤΣΟΣ, Γ. ΓΙΑΣΕΜΗ, Δ. ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ, Δ/ΣΤΕΣ] Θ. ΠΑΠΑΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ Εφεσείουσα/Αιτήτρια ΚΑΙ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΩΝ ΠΟΡΩΝ Εφεσίβλητου/Καθ' ού η αίτηση ....... Αίτηση ημερ. 19/10/2018 για την παροχή άδειας στον κ. Χ. Χαραλάμπους να εμφανίζεται στο Δικαστήριο εκπροσωπώντας την αιτήτρια/εφεσείουσα Ο Χ. Χαραλάμπους, αιτητής παρουσιάζεται προσωπικά Μ. Χατζηγεωργίου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας Α΄, για Εφεσίβλητο/Καθ' ου η αίτηση ..... Α. ΛΙΑΤΣΟΣ, Δ: Την ομόφωνη απόφαση του Δικαστηρίου θα δώσει η Δικαστής Δ. Σωκρατους. ...... Α Π Ο Φ Α Σ Η Δ. ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ, Δ: Η εφεσείουσα είχε καταχωρήσει την προσφυγή αρ. 473/10 ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου, το οποίο με απόφαση του ημερ. 30/11/2017 την απέρριψε ως μη παραδεκτή. Στις 14/3/2018 ο κ. Χ. Χαραλάμπους, υιός της εφεσείουσας, καταχώρησε, εκ μέρους της εφεσείουσας, (ως ανέφερε), στο Διοικητικό Δικαστήριο αίτηση για παράταση του χρόνου καταχώρησης έφεσης εναντίον της εκδοθείσας στις 30/11/2017 απόφασης. Το Δικαστήριο, με απόφαση του ημερ. 29 Μαϊου 2018 απέρριψε το αίτημα με το εξής καταληκτικό σχόλιο «.. το αίτημα για παράταση του χρόνου καταχώρησης έφεσης επί της απόφασης στην προσφυγή 473/2010 έχει τεθεί μετά την εκπνοή του εν λόγω χρόνου, με υπέρμετρη καθυστέρηση και χωρίς επαρκή αιτιολόγηση τέτοιας καθυστέρησης. Τυχόν έγκριση του αιτήματος, συνεπώς, θα παραβίαζε κατά την κρίση μου, υπό τα άνω δεδομένα, την αρχή της τελεσιδικίας, το σχετικό με την κατά κανόνα επιβαλλόμενη υποχρέωση τήρησης του κανονιστικού πλαισίου των προθεσμιών για καταχώρηση εφέσεων και, άρα, τα συμφέροντα ορθής απονομής της δικαιοσύνης.» Εναντίον της απορριπτικής ως άνω απόφασης, ο Χ. Χαραλάμπους καταχώρησε έφεση. Μετά από σχετικές παρατηρήσεις του Εφετείου ότι δεν μπορεί να υπάρξει έφεση διά πληρεξουσίου, καταχωρήθηκε εκ μέρους του κ. Χ. Χαραλάμπους η κρινόμενη αίτηση με την οποία επιζητείται αφ' ενός διάταγμα με το οποίο να παρατείνεται ο χρόνος καταχώρησης της έφεσης αναδρομικά από την ημερομηνία καταχώρησης της και αφ' ετέρου άδεια του Δικαστηρίου με την οποία να επιτραπεί στον ίδιο, ως υιό της εφεσείουσας, να την αντιπροσωπεύει στο Δικαστήριο για σκοπούς διεκπεραίωσης της αίτησης και έφεσης. Το δικονομικό αυτό διάβημα, συνάντησε την ένσταση της εφεσίβλητης/καθ' ης η αίτηση, η οποία προτάσσει ως λόγο απόρριψης του αιτήματος, την απουσία έννομου συμφέροντος του προσώπου που καταχώρησε την αίτηση και τη μη ύπαρξη δικαιώματος του να παρουσιάζεται στο Δικαστήριο αντί της Αιτήτριας. Ο άξονας γύρω από τον οποίο περιστράφηκε η επιχειρηματολογία του Χ. Χαραλάμπους για να πείσει για την ανάγκη αποδοχής του αιτήματος του, ήταν: Η ηλικία της εφεσείουσας, η οποία κατά το χρόνο καταχώρησης της αίτησης ήταν 91 ετών, καθώς και η κακή κατάσταση της υγείας της, η οποία σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, δεν της επιτρέπει τις μετακινήσεις, ούτε τις εντάσεις μιας δικαστικής διαμάχης, αλλά ούτε και τη γνώση για ύπαρξη δικαστικών διαδικασιών. Ιδιαίτερη μνεία έκανε για το γεγονός ότι είναι γνώστης των υποθέσεων της μητέρας του και έχει γίνει αποδεκτός από διάφορα Δικαστήρια ως αντιπρόσωπος της. Η αντίθετη άποψη της καθ' ης η αίτηση, έγκειται στο ότι η επίδικη αίτηση της εφεσείουσας γίνεται από πρόσωπο το οποίο δεν έχει έννομο συμφέρον ούτε έχει δικαίωμα να παρουσιάζεται και παρέπεμψε προς υποστήριξη της θέσης αυτής σε αριθμό αποφάσεων. Επί του εν λόγω θέματος είναι αρκετό να υπομνησθεί η αρχή ότι το «συμφέρον γενικώς συνίσταται στη χρησιμότητα που έχει για τον αιτούντα η νομική ρύθμιση (αποκατάσταση της νομικής του κατάστασης που έχει διαταραχθεί από μια διοικητική πράξη) η οποία μπορεί να επέλθει με την εξαφάνιση της προσβαλλόμενης πράξης ή την ακύρωση της παράλειψης» (Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου του Επ. Σπηλιωτοπούλου, Τόμος 2, 14η έκδοση, σελ. 81) Σύμφωνα με την The Onisi Ltd v. Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω Υπουργικού Συμβουλίου, Α.Ε. 202Α/2010 ημερ. 13/2/2017, η οποία υιοθέτησε το λόγο παλαιότερων αποφάσεων: «Το έννομο συμφέρον θα πρέπει να υπάρχει σε όλα τα στάδια της διαδικασίας, από την έγερση της προσφυγής μέχρι την εκδίκαση της και την έκδοση της σχετικής απόφασης περιλαμβανομένης βεβαίως και της έφεσης.» Στην παρούσα περίπτωση είναι σαφές ότι ο Χ. Χαραλάμπους δεν έχει αυτή την ιδιότητα. Μπορεί να έχει συμφέρον επί της περιουσίας της μητέρας του, πλην όμως δεν κέκτηται έννομο συμφέρον εν τη εννοία της νομολογίας και του νόμου. Ούτε βέβαια ισχυρίζεται ότι έχει. Εκείνο που δηλώνει είναι πως βάσει κληρονομικού δικαιώματος θα καταστεί ιδιοκτήτης επί της περιουσίας της μητέρας του και ως εκ τούτου έχει ηθικό καθήκον να την υπερασπίσει. Η έφεση, όπως ο τίτλος της παρουσιάζει, κατονομάζει ως εφεσείουσα τη Θ. Παπανικοπούλου, η οποία ως ιδιοκτήτρια ακίνητης περιουσίας στην Πόλη Χρυσοχούς, θα επηρεαζόταν από το προτιθέμενο να επιβληθεί τοπικό σχέδιο, και συνεπώς υπό την ιδιότητα αυτή, έχει αναμφισβήτητα έννομο συμφέρον. Το εφετήριο όμως έχει υπογραφεί από τον Χ. Χαραλάμπους, ως κατόχου ειδικού πληρεξούσιου. Για τούτο έγινε και η σχετική παρατήρηση από το Εφετείο στη δικάσιμο ημερ. 14/9/18. Το κυρίως αίτημα το οποίο εξετάζεται είναι η επιθυμία του αιτητή να εκπροσωπήσει τη μητέρα του. Και αυτό είναι διαφορετικό και ασύνδετο με την ύπαρξη έννομου συμφέροντος, η ύπαρξη του οποίου αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την καταχώρηση προσφυγής ή έφεσης. Ο κ. Χαραλάμπους δεν είναι δικηγόρος και δεν έχει τα προσόντα του «ασκείν την δικηγορία» όπως ο περί Δικηγόρων Νόμος Κεφ. 2 ορίζει. Ο εν λόγω Νόμος απαγορεύει την άσκηση δικηγορίας από μη εγγεγραμμένο δικηγόρο, καθιστώντας μάλιστα ποινικό αδίκημα οποιαδήποτε ενέργεια τείνει να διενεργηθεί κατά παράβαση του εν λόγω Νόμου. Ωστόσο, υπό ορισμένες ρητές προϋποθέσεις, το άρθρο 30 του περί Δικηγόρων Νόμο υπό τον πλαγιότιτλο «Διάδικοι», προβλέπει ότι: «Ανεξάρτητα από οποιαδήποτε διάταξη που περιέχεται στο Νόμο αυτό, κάθε διάδικος σε οποιαδήποτε πολιτική ή ποινική διαδικασία δύναται να εμφανίζεται αυτοπροσώπως και να διεθύνει την υπόθεση του, και όταν υπάρχουν διάφοροι διάδικοι σε πολιτική διαδικασία οι οποίοι έχουν κοινά συμφέροντα, οποιοσδήποτε από τους διάδικους αυτούς δύναται να εξουσιοδοτηθεί γραπτά από τον άλλο ή τους άλλους να εμφανίζεται εκ μέρους τους και να διευθύνει την υπόθεση, και το δικαστήριο που επιλαμβάνεται πολιτικής διαδικασίας δύναται, όταν κρίνει αυτό πρέπον, με προσωπική αίτηση οποιουδήποτε διάδικου, να επιτρέπει σε οποιοδήποτε πρόσωπο, το οποίο είναι στενός συγγενής του διάδικου αυτού, να εμφανίζεται εκ μέρους του και να διευθύνει την υπόθεση για λογαριασμό του.» (Η υπογράμμιση είναι του Δικαστηρίου) Σημειώνεται, ότι η ως άνω νομοθετική ρύθμιση που έγινε δεν αφορά στο δικαίωμα προσφυγής στο Δικαστήριο όπως το κατοχυρώνει το άρθρο 30 του Συντάγματος, το οποίο και παραμένει άθικτο (Lindos Constructions Ltd v. Διευθυντή Κοινωνικών Ασφαλίσεων