ΖΗΝΩΝΑΣ ΑΧΙΛΛΙΔΗ v. ΖΩΗΣ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΒΟΣΚΑΡΙΔΟΥ, ΕΦΕΣΗ ΚΑΤΑ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΑΡ. 45/2016, 12/1/2023

(2015)3 Α.Α.Δ 521, ECLI:CY:AD:2015:D668, στις σελίδες 525 έως 526 και Γρηγορίου ν. Α.Η.Κ. Α.Ε. Αρ. 183/2012 ημερομηνίας 1.6.2020), ECLI:CY:AD:2020:C175. Όπως, αναφέρθηκε στη Χρυσοστόμου κ.α. ν. Κωνσταντινίδου κ.α.

(1998)3 Α.Α.Δ. 316, στη σελίδα 320 και υιοθετήθηκε από την πιο πάνω ισχύουσα νομολογία, για να δικαιολογείται, εκ προοιμίου, η απόρριψη έφεσης, πρέπει να «καταφαίνεται ως αναντίλεκτο γεγονός, ότι η έφεση έχει απωλέσει το αντικείμενο της με την έννοια προφανώς, πως αν αυτό συμβεί, ο εφεσείων δεν θα έχει οποιοδήποτε όφελος από την περαιτέρω προώθηση της.» Εν πάση περιπτώσει, όπως κρίθηκε στην Γρηγορίου ν. Α.Η.Κ., ανωτέρω: «Κατά πόσο ένας εφεσείων σε αναθεωρητική έφεση χάνει το έννομο συμφέρον του είναι θέμα το οποίο αποφασίζεται στη βάση γεγονότων που ακολουθούν την απορριπτική απόφαση.» Υπό τις περιστάσεις, κρίνεται ότι η παρούσα έφεση δεν έχει χάσει το αντικείμενο της. Όπως έχει κριθεί στην υπόθεση Χαραλάμπους ν. Πουλλικά κ.α.

(2002)3 Α.Α.Δ. 685, στις σελίδες 687 έως 688, όπου τα γεγονότα προσομοιάζουν με αυτά στην παρούσα έφεση: «Έχοντας εξετάσει με προσοχή το εγειρόμενο θέμα, έχουμε καταλήξει στο συμπέρασμα πως η παρούσα έφεση δεν έχει χάσει το αντικείμενό της. Ο εφεσείων έχει επιλέξει να συνεχίσει την έφεση του και δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν την εγκατέλειπε αν θα μπορούσε να προβάλει λόγους ακυρότητας για τη δεύτερη απόφαση, λόγους που ίσως έχει να προβάλει στην παρούσα έφεση. Δεν δεχόμαστε ότι η έφεση δεν έχει πλέον αντικείμενο. Αν ο εφεσείων-ΕΜ επιτύχει στην έφεση του και επικυρωθεί η επίδικη διοικητική απόφαση με ανατροπή της ετυμηγορίας του πρωτόδικου Δικαστηρίου, η καθ' ης η αίτηση Αρχή Ηλεκτρισμού θα έχει τότε την υποχρέωση να ανακαλέσει τη δεύτερη απόφαση, συμμορφούμενη με το αποτέλεσμα της έφεσης.» Προφανώς, αν ο εφεσείων, ενδιαφερόμενο πρόσωπο επιτύχει στην έφεση του και επικυρωθεί η επίδικη διοικητική πράξη με ανατροπή της πρωτόδικής απόφασης, το ΤΕΠΑΚ θα έχει, τότε, την υποχρέωση να ανακαλέσει την επακόλουθη απόφαση του επί της επανεξέτασης ημερομηνίας 20.10.2016, συμμορφούμενο με το αποτέλεσμα της έφεσης. Σημειώνεται, βέβαια, ότι η επίκληση από την εφεσίβλητη, για να στηρίξει την προδικαστική της ένσταση, της απόφασης στην υπόθεση Ταρτίου κ.α. ν. Δημοκρατίας κ.α.

(2014)3 Α.Α.Δ. 333, ECLI:CY:AD:2014:C722, και τα όσα σχετικά έχουν κριθεί σ' αυτή, βρίσκονται σε διαφωνία με τα κριθέντα στην Χαραλάμπους ν. Πουλλικά, ανωτέρω. Συγκεκριμένα, παρατίθενται τα σχετικά αποσπάσματα από την απόφαση στην Ταρτίου κ.α. ν. Δημοκρατίας κ.α. , στη σελ. 339 , ανωτέρω, όπου κρίθηκε ότι «Η επανεξέταση οδηγεί σε τετελεσμένα που δεν θα ήταν δυνατόν να ανατραπούν εκ των υστέρων με επιτυχία της έφεσης.». Όπως, επίσης, ότι λανθασμένα κρίθηκε «. στην Πουλλικάς ότι το διοικητικό όργανο θα υποχρεωθεί να ανακαλέσει τη δεύτερη απόφαση συμμορφούμενο με το αποτέλεσμα της έφεσης.». Σύμφωνα με την ισχύουσα νομολογία, πρωτόδικη απόφαση θεωρείται τελική και διατηρεί τον τελικό της χαρακτήρα, παρά την καταχώρηση έφεσης, εκτός αν ανατραπεί, οπότε η ανατροπή της ενεργεί αναδρομικά (βλ. Kyproxil Designs Ltd v. Panos Englezos & Co. Ltd

(1988)1 C.L.R. 546). Επιπρόσθετα, χαρακτηριστικό είναι και το πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση στη Γρηγορίου ν. ΑΗΚ, ανωτέρω: «Επιστρέφοντας στο υπό εξέταση θέμα, σημειώνεται, κατ' αρχάς, πως δεν υπάρχει αρχή δικαίου, η οποία να καθιερώνει ότι η επανεξέταση που διενεργείται από τη διοίκηση μετά από ακυρωτική απόφαση σε προσφυγή καταργεί, χωρίς άλλο, το δικαίωμα έφεσης, εφόσον αυτό ασκείται δεόντως. Εκκρεμούσης της δικαστικής κρίσης του Ανωτάτου Δικαστηρίου κατά την άσκηση της εφετειακής του εξουσίας, δεν είναι νομικά αποδεκτό να εξαρτάται η διατήρηση σε ισχύ του εν λόγω δικαιώματος από την εκάστοτε βούληση της διοίκησης για επανεξέταση. ΄Οπως επισημαίνεται στην υπόθεση Χαραλάμπους ν. Πουλλικά κ.ά.

(2002)3 Α.Α.Δ. 685, στη σελίδα 687, με αναφορά στην περίπτωση επανεξέτασης: «..., θα καταλήγαμε στο ανεπίτρεπτο αποτέλεσμα πως η διοίκηση μπορούσε να ενεργήσει με τέτοιο τρόπο, ώστε να στερήσει το ΕΜ του δικαιώματός του να προσβάλει την περί ης ο λόγος απόφαση.» Στην ουσία, η παρούσα δεν διακρίνεται από την υπόθεση Χαραλάμπους ν. Πουλλικκάς και την υπόθεση Δήμος Αραδίππου κ.α. ν. Γεωργίου (Αρ. 1)

(2003)3 Α.Α.Δ. 25, η οποία υιοθέτησε την προαναφερθείσα κατά τρόπο που να δικαιολογείται απόκλιση από τα εκεί αποφασισθέντα. Σημειώνεται, πως το Εφετείο, δεν κλήθηκε να αποκλίνει από τα όσα η εν λόγω απόφαση καθιέρωσε, ούτε διαπιστώνεται να υπάρχει λόγος που να δικαιολογεί κάτι τέτοιο. Συνακόλουθα, «.δεν καταφαίνεται ως αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η έφεση απώλεσε τη ζωτικότητα της ή κάθε σημασία για τα δικαιώματα» του εφεσείοντος, (βλ. Χρυσοστόμου ν. Κωνσταντινίδου κ.α. ανωτέρω). Υπό το φως όλων των πιο πάνω στοιχείων και για τους λόγους που έχουν εξηγηθεί, κρίνεται ότι η παρούσα έφεση δεν έχει χάσει το αντικείμενο της. Επομένως, η προδικαστική ένσταση απορρίπτεται. Ακολουθεί, η εξέταση του μοναδικού λόγου έφεσης που επικαλέστηκε ο εφεσείων. Με αυτόν, υποβάλλεται ότι, το Δικαστήριο, εσφαλμένα επενέβη και ερμήνευσε πρωτογενώς το απαιτούμενο από την παράγραφο 3 του Σχεδίου Υπηρεσίας της θέσης, προσόν της «δεκαετούς πείρας». Έτσι, αποφάσισε το ίδιο, αντίθετα με ότι εύλογα αποφάσισε το ΤΕΠΑΚ, ως το αρμόδιο όργανο, ότι τα καθήκοντα που ο εφεσείων εκτελούσε, κατά τη διάρκεια της ερευνητικής του δραστηριότητας στο κέντρο Research & Development Engineer στο Coment and Concrete Centre του Πανεπιστημίου του Sheffield, (το Κέντρο CCC), δεν σχετίζονταν με τα καθήκοντα της επίδικης θέσης αλλά ούτε προκύπτει πώς ικανοποιήθηκε το ΤΕΠΑΚ, ότι σχετίζονταν με αυτά. Καταλήγοντας, ότι το Δικαστήριο αποφάσισε λανθασμένα, και με αυτόν τον τρόπο αναρμοδίως και πρωτογενώς, ότι το ΤΕΠΑΚ, υπό πλάνη, έκρινε πως αυτός πληροί το απαιτούμενο προσόν της δεκαετούς πείρας. Ο εφεσείων, ισχυρίζεται, ότι το ΤΕΠΑΚ κατά την επανεξέταση και σε συμμόρφωση με το δεδικασμένο που προέκυψε από την ακυρωτική απόφαση του Δικαστηρίου στην προηγηθείσα προσφυγή αρ. 1425/2007 της εφεσίβλητης, σύστησε νέα πενταμελή Επιτροπή Αξιολόγησης (Ε.Α.), η οποία, στις 12.11.2010 προέβη, στα πλαίσια της επανεξέτασης, σε ενδελεχή έρευνα προς διαπίστωση της απαιτούμενης δεκαετούς πείρας του, ήτοι αυτής που ήταν υπό αμφισβήτηση και αφορούσε τη χρονική περίοδο από τον Ιούνιο του 1995 μέχρι τον Ιούνιο του 1998 στο Κέντρο CCC και κατά πόσο αυτή ήταν συναφής με τα καθήκοντα της επίδικης θέσης. Συγκεκριμένα, υποβάλλει ότι η Ε.Α. αφού μελέτησε σε βάθος τόσο τις επιστολές της Προέδρου της Επιτροπής προς το Πανεπιστήμιο Sheffield όσο και τις αντίστοιχες απαντήσεις του σημερινού Πρύτανη του Πανεπιστημίου και του Κύπριου καθηγητή Πηλακούτα, σε σχέση με την πείρα του, κατά τη συγκεκριμένη εκείνη περίοδο, έκρινε νόμιμα και υπό πλήρη έρευνα, ότι αυτή ήταν συναφής με τα καθήκοντα της θέσης, εφόσον αποκτήθηκε μετά την απόκτηση Πανεπιστημιακού τίτλου σπουδών, πρώτου κύκλου, και ήταν πέραν της εργασίας για απόκτηση του διδακτορικού του τίτλου. Ο εφεσείων, υποβάλλει, επίσης, ότι είχε την ευθύνη άλλων ατόμων (coordinating the project work for his team), όπως και διευθυντικά και συμβουλευτικά καθήκοντα, (Zenon reported directly to the Manager and the Director of the Centre). Συνεπώς, είχε την απαιτούμενη διοικητική και οργανωτική πείρα. Επιπρόσθετα, ισχυρίζεται ότι η τριετής περίοδος εργασίας του στο Κέντρο CCC, με καθήκοντα οργάνωσης και συντονισμού σε ζητήματα τεχνο-υλικών πόρων (Design and testing of concrete precast elements reinforced with advanced composite reinforcing rods), καταδεικνύουν πως ικανοποιούσε το συγκεκριμένο απαιτούμενο προσόν του Σχεδίου Υπηρεσίας. Η εργασία του αυτή δεν εξαντλείτο αποκλειστικά και μόνο σχετικά με την αναφορά «working on research». Επεκτείνετο, ακόμη στον σχεδιασμό προκατασκευασμένων στοιχείων σκυροδέματος, με τη χρήση ινοοπλισμένων πολυμερών ως οπλισμών, αλλά και στο σχεδιασμό και ανάπτυξη συστημάτων σε στοιχεία σκυροδέματος. Τα πιο πάνω στοιχεία καταδεικνύουν, υποβάλλει, ο εφεσείων, ότι η Ε.Α., ως το αρμόδιο όργανο, σύμφωνα με την ισχύουσα νομολογία, προέβη στη δέουσα έρευνα, ερμήνευσε δεόντως το Σχέδιο Υπηρεσίας, προέβη στην ορθή αξιολόγηση του συγκεκριμένου προσόντος της πείρας που απαιτείται από αυτό και έκρινε, αιτιολογημένα, ότι πληρούσε το συγκεκριμένο απαιτούμενο προσόν της «δεκαετούς πείρας». Συνεπώς, καμία πλάνη δεν συνέτρεξε. Η περί του αντιθέτου κρίση του Δικαστηρίου αποτελεί πρωτογενές εύρημα, ως αυτό να ήταν διοικητικό όργανο. Η συνήγορος της εφεσίβλητης, απορρίπτοντας τον πιο πάνω λόγο, υιοθέτησε τα όσα σχετικά κρίθηκαν από το Δικαστήριο, υποστηρίζοντας εμπεριστατωμένα ότι πεπλανημένα κρίθηκε από το ΤΕΠΑΚ ότι ο εφεσείων κατείχε το απαιτούμενο από το Σχέδιο Υπηρεσίας της θέσης προσόν της πείρας. Σύμφωνα με την παράγραφο 3 των «Απαιτούμενων Προσόντων» του Σχεδίου Υπηρεσίας της θέσης, απαιτείται οι υποψήφιοι για την υπό αναφορά θέση να κατέχουν την πιο κάτω πείρα: «Δεκαετής οργανωτική και διοικητική πείρα, μετά την απόκτηση του πρώτου τίτλου σπουδών, σε υπεύθυνη θέση συναφή με τα καθήκοντα της θέσης με τουλάχιστον δύο χρόνια πείρα σε εποπτικά καθήκοντα που να συμπεριλαμβάνουν προγραμματισμό, οργάνωση, καθοδήγηση, έλεγχο εργασιών και διαχείριση προσωπικού και τεχνο-υλικών πόρων.» Ο εφεσείων, διορίστηκε από το ΤΕΠΑΚ στην εν λόγω θέση στις 14.9.2007. Κατά του διορισμού του, η εφεσίβλητη άσκησε επιτυχώς την προσφυγή αρ. 1425/2007, και έτσι αυτός ακυρώθηκε από το Δικαστήριο στις 22.7.2010. Κρίθηκε ότι το ΤΕΠΑΚ υπερέβη τα ακραία όρια της διακριτικής του εξουσίας, αφού η Ε.Α., χωρίς να διερευνήσει τα στοιχεία που έδωσε ο εφεσείων, σχετικά με την πείρα του την περίοδο 1995 έως 1998 και χωρίς να εξετάσει κατά πόσο το πιστοποιητικό του Πανεπιστημίου του Sheffield, με τη χρήση της πρότασης «working on research» αναφερόταν σε εργοδότηση ή ενασχόληση για σκοπούς έρευνας, θεώρησε πεπλανημένα ότι πληρούσε το συγκεκριμένο απαιτούμενο προσόν. Στο πλαίσιο επανεξέτασης της απόφασης που ακυρώθηκε, το ΤΕΠΑΚ, στις 19.11.2010, έλαβε την προσβαλλόμενη απόφαση επαναδιορίζοντας τον εφεσείοντα. Η εφεσίβλητη την αμφισβήτησε με την προσφυγή αρ. 360/2011, και την 1.6.2016 πέτυχε την ακύρωση της. Το Δικαστήριο, έκρινε ότι το ΤΕΠΑΚ «ενήργησε με πλάνη όταν κατέληξε ότι το Ε.Μ. πληροί το απαιτούμενο προσόν της δεκαετούς πείρας, σύμφωνα με το σχέδιο υπηρεσίας της θέσης.». Η κατάληξη αυτή του Δικαστηρίου, έγινε, ομολογουμένως, στα πλαίσια μιας εμπεριστατωμένης ανάλυσης των σχετικών γεγονότων της υπόθεσης, σε συνδυασμό με την ισχύουσα νομολογία. Η Ε.Α. που συστάθηκε, ειδικά, για την επανεξέταση του ζητήματος κατοχής από τον εφεσείοντα του απαιτούμενου προσόντος της «δεκαετούς πείρας», ενεργώντας σύμφωνα με την ακυρωτική απόφαση του Δικαστηρίου στην προσφυγή αρ. 1425/2007, προέβη στην πιο κάτω έρευνα και διαπιστώσεις, όπως φαίνεται στο πρακτικό της συνεδρίας της, ημερομηνίας 12.11.2010. «Ακολούθησε ενδελεχής μελέτη των εγγράφων και πιστοποιητικών που υπέβαλε ο Ζήνωνας Αχιλλίδης στην αρχική του αίτηση. Διαπιστώθηκε ότι από διάφορες θέσεις που κατείχε, τόσο στην Κύπρο όσο και στο εξωτερικό, για την περίοδο Ιούλιο 1998 μέχρι 29 Ιουνίου 2007, είχε συνολική πείρα συναφή με τα καθήκοντα της θέσης οκτώ

(8)χρόνων και εννιάμιση (9 ½) μηνών. Αυτή η πείρα καλύπτει και τα απαιτούμενα δυο

(2)χρόνια πείρας σε εποπτικά καθήκοντα που να συμπεριλαμβάνουν προγραμματισμό, οργάνωση, καθοδήγηση, έλεγχο εργασιών και διαχείριση προσωπικού και τεχνο-υλικών πόρων (Εκτελεστικός Μηχανικός στα Δημόσια Έργα). Ακολούθως εξετάστηκε η επιστολή του Διευθυντή του Cement and Concrete Centre του Πανεπιστημίου του Sheffield, μελετήθηκε για να διαπιστωθεί αν η πείρα αυτή ήταν συναφής με τα καθήκοντα της θέσης, εφ' όσον η πείρα αυτή αποκτήθηκε μετά την απόκτηση Πανεπιστημιακού τίτλου σπουδών, πρώτου κύκλου, και ήταν πέραν της εργασίας για απόκτηση του Διδακτορικού Τίτλου. Η πείρα που αποκτήθηκε από το Ζήνωνα Αχιλλίδη, εργαζόμενος στο Cement and Concrete Centre του Πανεπιστημίου του Sheffield θεωρήθηκε συναφής με τα καθήκοντα της θέσης γιατί, στο Παράρτημα VII, αναφέρει: "Apart from his research work which contributed directly towards his PhD thesis, Zenon was also involved and contributed significantly in various Research and Development (RBD) projects of the Centre, which did not form part of his PhD Thesis. The most important of those projects were: · Design and testing of concrete precast elements reinforced with advanced composite reinforcing rods · Optimizing the design of Ground Anchors (in collaboration with Tarmac) · Redesign and optimization of anchors in concrete (Zenon lead this project) For the above work, Zenon was fully funded by the CCC in the form of a stipend. Part of this was used to cover his PhD fees at the University of Sheffield, and the rest was paid to him as a monthly allowance for his living expenses. For the above projects, Zenon was responsible for organizing and coordinating the project work of his team, which normally comprised researchers and technical staff both at CCC and the collaborating industry. He was responsible for the analysis, design and testing the products developed. Zenon reported directly to the Manager and the Director of the Centre." Η Επιτροπή αποφάσισε ότι η περίοδος Ιουνίου 1995 - Ιουνίου 1998 όπου ο κ. Αχιλλίδης εκπονούσε τη Διδακτορική του Διατριβή, καλύπτει πέραν του υπολοίπου (ένα

(1)χρόνο δυόμιση (2 ½) μήνες συναφούς πείρας που απαιτείται από το Σχέδιο Υπηρεσίας. Η εργασία του στο Κέντρο (CCC) ήταν επιπρόσθετη αυτής που έπρεπε να κάνει για την απόκτηση του Διδακτορικού Τίτλου σπουδών, και είχε ευθύνη άλλων ατόμων (coordinating the project work for his team) και οι δραστηριότητες που καταγράφονται ξεπερνούσαν το γνωστικό αντικείμενο της Διδακτορικής του Διατριβής. Κατά συνέπεια η Επιτροπή αποφάσισε ότι ο κ. Αχιλλίδης πληρούσε τα απαιτούμενα προσόντα για τη θέση.» Συνακόλουθα, το Δικαστήριο, ορθά αποδέκτηκε ότι η πείρα που ο εφεσείων απέκτησε την περίοδο από τον Ιούλιο 1998 μέχρι τις 29 Ιουνίου 2007, εμπίπτει στο συγκεκριμένο απαιτούμενο προσόν. Επειδή, όμως, η πείρα αυτή δεν ικανοποιούσε την απαίτηση για δέκα έτη, ήταν υπό περαιτέρω διερεύνηση η πείρα που αποκτήθηκε από τον εφεσείοντα την περίοδο μεταξύ Ιουνίου 1995 έως Ιουνίου 1998, σύμφωνα και με την ακυρωτική απόφαση του Δικαστηρίου στην υπόθεση αρ. 1425/2007. Εφόσον η πείρα που προβλέπεται στην παράγραφο 3 των «Απαιτούμενων Προσόντων» του Σχεδίου Υπηρεσίας της θέσης, αποτελεί απαιτούμενο προσόν, για να θεωρηθεί κάποιος υποψήφιος, όπως έχει νομολογηθεί, η εξέταση του ανάγεται στην εξουσία του αρμόδιου για διορισμό οργάνου, ήτοι του ΤΕΠΑΚ. Επιτρέπεται παρέμβαση του Δικαστηρίου μόνο στην περίπτωση που διαπιστώνεται αυθαιρεσία ή πλάνη, καθώς, επίσης, στην περίπτωση που η ερμηνεία που έδωσε το ΤΕΠΑΚ δεν ήταν εύλογα επιτρεπτή λαμβανομένου υπόψη του λεκτικού του Σχεδίου Υπηρεσίας, (βλ. Τίκκα κ.α ν. Δημοκρατίας Α.Ε. 38/2015, Α.Ε. 40/2015 ημερομηνίας 27.1.2022, ECLI:CY:AD:2022:C55). Σύμφωνα με την ισχύουσα αυτή αρχή για να ερευνηθεί αν η ερμηνεία που έδωσε η Ε.Α. ήταν εύλογα επιτρεπτή, πρέπει να εξεταστούν οι επιμέρους παραμέτροι που απαιτεί το συγκεκριμένο προσόν. Το Σχέδιο Υπηρεσίας, απαιτούσε όπως η δεκαετής πείρα που αποκτήθηκε μετά την απόκτηση του πρώτου τίτλου σπουδών, έχει σωρευτικά τα εξής χαρακτηριστικά: Είναι οργανωτική, διοικητική, σε υπεύθυνη θέση συναφή με τα καθήκοντα της θέσης. Από αυτά τα δέκα έτη, τα δύο έτη πρέπει να αφορούν πείρα σε εποπτικά καθήκοντα και να περιλαμβάνουν προγραμματισμό, οργάνωση, καθοδήγηση, έλεγχο εργασιών και διαχείριση προσωπικού και τεχνο-υλικών πόρων. Κρίθηκε, ορθά, ότι ο εφεσείων, κατείχε αυτή την πείρα. Συγκεκριμένα, τα καθήκοντα της θέσης, όπως αυτά καθορίζονται στο Σχέδιο Υπηρεσίας είναι: «ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΚΑΙ ΕΥΘΥΝΕΣ Υπάγεται στο Διευθυντή Διοίκησης και Οικονομικών και έχει ευθύνη για:

(1)Οργάνωση, συντονισμό, εποπτεία και αποτελεσματική λειτουργία της Υπηρεσίας.

(2)Χειρισμό θεμάτων που αφορούν στη Διαχείριση Περιουσίας και ιδιαίτερα: (α) Μεριμνά για τον έγκαιρο προγραμματισμό και υποβολή μελετών που αφορούν στην ικανοποίηση των μελλοντικών αναγκών του Πανεπιστημίου σε κτίρια, εξοπλισμό και άλλες μορφές ακίνητης και κινητής περιουσίας (β) Υποβάλλει σχέδια κατανομής χώρων για την ικανοποίηση των διδακτικών, ερευνητικών και άλλων αναγκών και εξασφαλίζει τρόπους σωστής παρακολούθησης και διαχείρισης τους (γ) Προγραμματίζει, ετοιμάζει μελέτες, παρακολουθεί, επιβλέπει και ελέγχει την κτιριολογική ανάπτυξη του Πανεπιστημίου και εποπτεύει όπου υπάρχει, την Ομάδα Ανάπτυξης Πανεπιστημιούπολης (δ) Εποπτεύει και διασφαλίζει την ανταπόκριση του Πανεπιστημίου στις πρόνοιες του Νόμου Περί Ασφάλειας και Υγείας όπως και για την ασφάλεια της Πανεπιστημιακής περιουσίας

(3)Διαχείριση θεμάτων Εξυπηρέτησης και Υποστήριξης και ιδιαίτερα: (α) Διεξαγωγή επιθεωρήσεων, λειτουργία, συντήρηση και επιδιόρθωση των Πανεπιστημιακών εγκαταστάσεων και εξοπλισμού (β) Ευθύνη για την αποτελεσματική τροφοδοσία των εστιατορίων/καφετεριών και καθαρισμό των χώρων και κτιρίων του Πανεπιστημίου (γ) Ευθύνη για την αποτελεσματική λειτουργία των προμηθειών αποθήκης και μεταφορών εντός και εκτός Πανεπιστημιούπολης

(4)Οικονομική διαχείριση που αφορά στις δραστηριότητες της Υπηρεσίας.

(5)Ενεργεί ως ex-officio γραμματέας στις Επιτροπές που διαχειρίζονται θέματα της αρμοδιότητας του.

(6)Συμμετέχει, ανάλογα με τις πρόνοιες του Νόμου, στις συνεδρίες της Συγκλήτου, χωρίς δικαίωμα ψήφου.

(7)Εκτελεί οποιαδήποτε άλλα συναφή καθήκοντα του ανατεθούν.» Στο πλαίσιο διερεύνησης της πείρας του εφεσείοντα κατά την περίοδο Ιουνίου 1995 έως Ιουνίου 1998, διαπιστώνεται ότι η Ε.Α. προέβη σε ειδική έρευνα με σχετική αλληλογραφία, όπου ο αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου του Sheffield στην επιστολή του ημερομηνίας 18.10.2010, απάντησε σχετικά: "As you will know, Dr Achillides was a PhD student in the Department of Civil and Structural Engineering during 1994-1998. The Deputy Director of Human Resources and his team have been searching through their data and there is no record of Dr Achillides having been an employee of the University. However, please note that in most cases, records are deleted after a period of six years after leaving employment, which is in accordance with data protection regulations. With regard to the request for information in paragraph 1 of your letter, I would refer you to Professor Pilakoutas in the Department of Civil and Structural Engineering." Στη συνέχεια κατά την ίδια πιο πάνω ημερομηνία, 18.10.2010, ο καθηγητής Πηλακούτας με επιστολή του παρέθεσε τις πληροφορίες που του ζητήθηκαν, μέρος των οποίων παρατίθενται στο πρακτικό της Ε.Α. ανωτέρω. Κρίσιμο παραμένει, για σκοπούς της παρούσας υπόθεσης, το πιο κάτω απόσπασμα από την επιστολή του, που περιγράφει τα καθήκοντα του εφεσείοντα στο ερευνητικό κέντρο: "For the above projects, Zenon was responsible for organizing and coordinating the project work of his team, which normally comprised researchers and technical staff both at CCC and the collaborating industry. He was also responsible for the analysis, design and testing the products developed. Zenon reported directly to the Manager and the Director of the Centre." Η ονομασία της επίδικης θέσης, «Προϊστάμενος Διαχείρισης Περιουσίας του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου Κύπρου», παράλληλα με τα καθήκοντα και τις ευθύνες της θέσης αυτής, τα οποία και παρατέθηκαν πιο πάνω, σε συνάφεια με την περιγραφή των καθηκόντων που είχε ο εφεσείων κατά τη διάρκεια της ερευνητικής του δραστηριότητας στο Κέντρο CCC, όπως διαπίστωσε και το Δικαστήριο, δε γίνεται αντιληπτό πώς σχετίζονται με τα καθήκοντα της επίδικης θέσης, αλλά ούτε και πώς η Ε.Α. και τελικώς το ΤΕΠΑΚ ικανοποιήθηκαν ότι σχετίζονται με αυτά. Η απαίτηση του Σχεδίου Υπηρεσίας είναι καθοριστικής σημασίας και τα δέκα έτη πείρας πρέπει να ικανοποιούν τις επιμέρους απαιτήσεις (οργανωτική και διοικητική πείρα σε υπεύθυνη θέση συναφή με τα καθήκοντα της θέσης). Μόνο έτσι μπορεί να θεωρηθεί ότι κάποιος υποψήφιος πληροί το απαιτούμενο αυτό προσόν. Υπό το φως όλων των πιο πάνω στοιχείων, κρίνεται ως ορθή η κρίση του Δικαστηρίου, ότι το ΤΕΠΑΚ ενήργησε υπό πλάνη περί τα πράγματα, κρίνοντας ότι ο εφεσείων πληροί το απαιτούμενο προσόν της δεκαετούς πείρας, σύμφωνα με την παράγραφο 3 των «Απαιτούμενων Προσόντων» του Σχεδίου Υπηρεσίας της θέσης. Για τον πιο πάνω λόγο, η έφεση αποτυγχάνει και απορρίπτεται. Επιδικάζονται έξοδα υπέρ της εφεσίβλητης και εναντίον του εφεσείοντα, τα οποία καθορίζονται στο ποσό των €2.000, πλέον Φ.Π.Α. Γ.Ν. ΓΙΑΣΕΜΗΣ, Δ. Δ. ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ, Δ. Ν.Γ. ΣΑΝΤΗΣ, Δ. /γκ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο