Emerald Beach Hotels Ltd. κ.ά. ν. Δημοκρατίας κ.ά.
(1991)4 ΑΑΔ 969 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αρχείο σε μορφή PDF - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων
(1991)4 ΑΑΔ 969 12 Μαρτίου, 1991 [Α. Ν. ΛΟΪΖΟΥ, Π.] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ EMERALD BEACH HOTELS LTD. ΚΑΙ ΑΛΛΟΣ, Αιτητές, ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ, Καθ' ων η αίτηση. (Υπόθεση Αρ. 841/88). Διοικητική Πράξη - Βεβαιωτική - Δεν προσβάλλονται με προσφυγή οι βεβαιωτικές διοικητικές πράξεις - Δεν είναι βεβαιωτική η διοικητική πράξη που εκδόθηκε επί διαφορετικού αιτήματος από την προηγούμενη παρεμφερή πράξη καθώς και ύστερα από αίτηση διαφορετικού αιτητή. Εκτοπισθέντες και Παθόντες - Αποκατάσταση εκτοπισμένων - Εκτοπισμένοι ξενοδόχοι - Επαναδραστηριοποίηση - Κριτήρια - Δεν πληρούνται σε περίπτωση που δεν υπήρχε ξενοδοχείο "εν λειτουργία", αλλά μόνο άδεια οικοδομής για ξενοδοχείο που ουδέποτε τέθηκε σε λειτουργία. Με την παρούσα προσφυγή προσβλήθηκε από τους αιτητές η άρνηση των καθ' ων η αίτηση, να τους παραχωρήσουν με εκμίσθωση κρατική γη, προς τουριστική εκμετάλλευση: ανέγερση ξενοδοχείου και οργανωμένων διαμερισμάτων. Στα πλαίσια της διαδικασίας γεννήθηκε θέμα από την εκμίσθωση της γης, που αρχικά ζητήθηκε από τους αιτητές, στο Συμβούλιο Βελτιώσεως Παραλιμνίου για να μετατραπεί σε δημόσιο πάρκο καθώς και από την απόφαση της Διοίκησης ότι οι αιτητές δεν ενέπιπταν στα πλαίσια της υφιστάμενης πολιτικής της κυβέρνησης για επαναδραστηριοποίηση εκτοπισμένων ξενοδόχων επειδή αυτοί απλώς οργανωμένα διαμερίσματα διέθεταν στην Αμμόχωστο πριν από την τουρκική εισβολή. Προβλήθηκαν εκ μέρους των καθ' ων η αίτηση προδικαστικές ενστάσεις ότι η προσφυγή ήταν εκπρόθεσμη και ότι η προσβαλλόμενη πράξη δεν ήταν εκτελεστή γιατί αποτελούσε πράξη βεβαιωτική της απόφασης με ημερομηνία 6 Οκτωβρίου 1983. Οι αιτητές ισχυρίστηκαν ότι ο αιτητής 3 ουδέποτε υπέβαλε οποιαδήποτε αίτηση υπό την προσωπική του ιδιότητα αλλά ότι πάντοτε ενεργούσε ως διευθυντής ή/και ως διευθύνων σύμβουλος των αιτητών εκ μέρους των οποίων είχε υποβάλει τη σχετική αίτηση και συνεπώς ότι η επίδικη απόφαση δεν μπορούσε να είναι βεβαιωτική προηγούμενης εφόσον αυτή απευθυνόταν και αφορούσε διαφορετική αίτηση άλλου προσώπου. Το Ανώτατο Δικαστήριο, απορρίπτοντας την προσφυγή, αποφάσισε ότι:
(1)Με βάση τα ενώπιον του δικαστηρίου γεγονότα, δεν μπορεί να γίνει δεκτή η εισήγηση των καθ' ων η αίτηση περί ταυτότητας των δύο αποφάσεών τους, οπότε η μία θα ήταν απλώς επιβεβαιωτική της άλλης. Στη μία περίπτωση το αίτημα των αιτητών για εκμίσθωση κρατικής γης απορρίφθηκε με την απόφαση της 6 Οκτωβρίου 1983 γιατί δεν ενέπιπτε "στα πλαίσια της υφιστάμενης πολιτικής της Κυβερνήσεως για επαναδραστηριοποίηση εκτοπισμένων ξενοδόχων" ενώ στην άλλη περίπτωση το αίτημα, που απορρίφθηκε, με την επίδικη απόφαση, διαφοροποιήθηκε σε ανταλλαγή κτήματος περιουσίας της αιτήτριας 1 εταιρείας, σε τουρκοκρατούμενη περιοχή της Κύπρου, με "ανάλογο κτήμα χαλίτικο" στην ελεύθερη Κύπρο. Εξ άλλου, προκύπτει ότι η απόφαση της 6.10.83 αναφέρεται σε σχετική αίτηση του αιτητή 3 ενώ η μετέπειτα αλληλογραφία μεταξύ του αιτητή 3 και των διαφόρων κυβερνητικών τμημάτων φαίνεται ότι διεξήχθηκε, τουλάχιστο μερικώς, εκ μέρους της αιτήτριας εταιρείας που αναμφίβολα έχει διαφορετική νομική υπόσταση από τον αιτητή 3. Συνεπώς, οι προδικαστικές ενστάσεις απορρίπτονται.
(2)Το θέμα της εκμίσθωσης του επίμαχου τεμαχίου στο Συμβούλιο Βελτιώσεως Παραλιμνίου δεν μπορεί να αποτελέσει θέμα της παρούσας προσφυγής γιατί είχε απασχολήσει τους καθ' ων η αίτηση σε σχέση με την απορριπτική απόφασή τους της 6η Οκτωβρίου 1983, η οποία αποτελεί διαφορετική απόφαση από την προσβαλλόμενη με την παρούσα προσφυγή, έχει δε προ πολλού παρέλθει η προθεσμία προσβολής τόσο της απόφασης της 6.10.83 όσο και της απόφασης για εκμίσθωση του τεμαχίου στο Συμβούλιο Βελτιώσεως Παραλιμνίου.
(3)Όσον αφορά την προσβαλλόμενη διοικητική πράξη είναι φανερό ότι ορθά θεωρήθηκε η περίπτωση των αιτητών ότι δεν πληρούσε τα κριτήρια επιλογής των εκτοπισμένων ξενοδόχων όπως αυτά είχαν καθοριστεί από την αρμόδια Υπουργική Επιτροπή. Εφόσον οι αιτητές δεν είχαν προ της τουρκικής εισβολής ξενοδοχείο "εν λειτουργία" παρά μόνο άδεια οικοδομής για ξενοδοχείο το οποίο ουδέποτε είχε τεθεί σε λειτουργία, δεν πληρούσαν τα απαιτούμενα κριτήρια Συνεπώς, ουδεμία ύπαρξη πλάνης από μέρους των καθ' ων η αίτηση στοιχειοθετείται. Η επίδικη απόφαση λήφθηκε ορθά και νόμιμα μέσα στα πλαίσια της διακριτικής εξουσίας των καθ' ων η αίτηση. Είναι δε απόλυτα αιτιολογημένη. Η προσφυγή απορρίπτεται, χωρίς έξοδα. Προσφυγή. Προσφυγή εναντίον της απόφασης των καθ' ων η αίτηση με την οποία το αίτημα των αιτητών για εκμίσθωση κρατικής γης απορρίφθηκε. Ι. Ερωτοκρίτου, για τους αιτητές. Στ. Ιωαννίδου (Κα.), Δικηγόρος της Δημοκρατίας Α', για τους καθ' ων η αίτηση. Cur. adv. vult Ο Πρόεδρος κ. Α. Λοΐζου ανάγνωσε την ακόλουθη απόφαση. Α. ΛΟΪΖΟΥ, Π: Οι αιτητές είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης, δια μετοχών και οι αιτητές 2, 3 και 4 μετόχοι και διευθυντές αυτής. Ο αιτητής 3, είναι ο διευθύνων σύμβουλος. Ο αιτητής 3, υπέβαλε στις 12 Σεπτεμβρίου 1980, (Τεκμήριο 1), αίτηση προς το Γενικό Διευθυντή του Κ.Ο.Τ., για εκμίσθωση κρατικής γης εκτάσεως τριών περίπου στρεμμάτων, Τεμάχιο 693 Σχέδιο 41/8.Ε.1, στο Παραλίμνι για τη δημιουργία οργανωμένων διαμερισμάτων. Σε επιστολή του ημερομηνίας 15 Απριλίου 1981, προς το Διευθυντή Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, (Τεκμήριο 2), τον πληροφορούσε ότι η προτιθέμενη αξιοποίηση θα συνίστατο: "Εντός του τεμαχίου εκτάσεως περίπου 30,000 τ.π. ξενοδοχείον δύο αστέρων, δυνάμεως 55/60 δωματίων και εντός τεμαχίου εκτάσεως περίπου 18000 τ.π., δυνάμεως 22/24 οργανωμένα διαμερίσματα δευτέρας τάξεως." Η αίτηση αυτή διαβιβάστηκε στο Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας ως αρμόδιο για τη διαχείριση της κρατικής γης από το οποίο, αφού εξετάστηκε η υπόθεση αποστάληκε στο Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Εμπορίου και Βιομηχανίας στις 29 Αυγούστου 1981 με εισήγηση να υποβληθεί πρόταση προς το Υπουργικό Συμβούλιο για έγκριση της εκμίσθωσης της πιο πάνω κρατικής γης προς τον αιτητή 3 (Τεκμήριο 3). Το Υπουργείο Εμπορίου και Βιομηχανίας υπέβαλε πρόταση με ημερομηνία 21 Σεπτεμβρίου 1981 (Τεκμήριο 4), προς το Υπουργικό Συμβούλιο, καθ' ου η αίτηση 1, με εισήγηση την εκμίσθωση όπως πιο πάνω υπό ορισμένους όμως όρους. Το Υπουργικό Συμβούλιο στη συνεδρία του ημερομηνίας 2 Οκτωβρίου 1981, συμφώνησε όπως το θέμα μελετηθεί περαιτέρω από το Υπουργείο Εμπορίου και Βιομηχανίας και τον Υπουργό Εσωτερικών και υποβληθεί σχετική έκθεση σε αυτό. (Τεκμήριο 5.) Στις 9 Μαρτίου 1982, συγκροτήθηκε στο Υπουργείο Εσωτερικών συνεδρία στην οποία ήσαν παρόντες αριθμός υπουργών και διάφοροι υπηρεσιακοί παράγοντες κατά την οποία εξετάστηκε το όλο θέμα. Σ' αυτή ο Διευθυντής Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως ανέφερε ότι το εμ-βαδο και σχήμα της προτεινόμενης γης δεν ικανοποιούσαν το Τμήμα Πολεοδομίας για τον προτεινόμενο σκοπό και έτσι συμφωνήθηκε να εξεταστεί το ενδεχόμενο εκμίσθωσης στον αιτητή 3, άλλου τεμαχίου στο Παραλίμνι (τεμ. 692 Φ.Σχ.XLII.8.ΕΙ), για ανέγερση από αυτόν ξενοδοχείου δυναμικότητας εκατόν-ογδόντα κλινών. Η πιο πάνω απόφαση της Υπουργικής Επιτροπής διαβιβάστηκε στο Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας το οποίο όμως απάντησε ότι το πιο πάνω τεμάχιο 692, αποφασίστηκε στις 24 Απριλίου 1982 να εκμισθωθεί στο Συμβούλιο Βελτιώσεως Παραλιμνίου για να μετατραπεί σε δημόσιο πάρκο. Τα πιο πάνω διαβιβάστηκαν στον αιτητή 3 με επιστολή του Υπουργείου Εμπορίου και Βιομηχανίας ημερομηνίας 9 Ιουνίου 1982 (Τεκμήριο 7). Το Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας εντόπισε άλλη γη στο Παραλίμνι αλλά με σχετική επιστολή του προς το Υπουργείο Εμπορίου και Βιομηχανίας, ημερομηνίας 23 Σεπτεμβρίου 1982 (Τεκμήριο 8), ανέφερε ότι επειδή ο αιτητής 3 ήταν ιδιοκτήτης οργανωμένων διαμερισμάτων στην Αμμόχωστο και επειδή το σχέδιο επαναδραστηριοποίησης εκτοπισμένων ξενοδόχων όπως καθορίστηκε με απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου κάλυπτε δανειοδότηση και εκμίσθωση κρατικής γης μόνο σε εκτοπισμένους επαγγελματίες ξενοδόχους και όχι σε ιδιοκτήτες οργανωμένων διαμερισμάτων, γι αυτό το Υπουργικό Συμβούλιο αποφάσισε ότι η αίτηση του αιτητή 3, δεν εμπίπτει στα πλαίσια της υφιστάμενης πολιτικής της κυβέρνησης για επαναδραστηριοποίηση εκτοπισμένων ξενοδόχων. Ο Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Εμπορίου και Βιομηχανίας με σχετική επιστολή του ημερομηνίας 6 Οκτωβρίου 1983 (Τεκμήριο 11), πληροφόρησε τον αιτητή 3, ότι η αίτηση του απορρίπτετο για τον πιο πάνω λόγο. Σε μεταγενέστερο στάδιο και συγκεκριμένα στις 24 Απριλίου 1984 το καθ' ου η αίτηση 1, Υπουργικό Συμβούλιο, συμφώνησε να οριστεί Υπουργική Επιτροπή για να μελετήσει το θέμα σχετικά με την επαναδραστηριοποίηση εκτοπισμένων ιδιοκτητών οργανωμένων διαμερισμάτων, η οποία Επιτροπή σε συνεδρία της, ημερομηνίας 6 Ιουνίου 1984, διαπίστωσε ότι τυχόν επέκταση του πιο πάνω σχεδίου με σκοπό την κάλυψη εκτοπισμένων ιδιοκτητών οργανωμένων διαμερισμάτων, λόγω του μεγάλου αριθμού περιπτώσεων που θα εκδήλωναν ενδιαφέρον σε τέτοια περίπτωση, θα δημιουργούσε προβλήματα στην κυβέρνηση απρόβλεπτων διαστάσεων. Ο αιτητής 3, επανέφερε το αίτημα του για παραχώρηση κρατικής γης με επιστολή του 20 Απριλίου 1987, ως Διευθύνων Σύμβουλος των εταιρειών, Ντίνος Αρσενίου Νικολαΐδης, Λτδ., Emerald Beach Hotels Ltd., Kastroulli Beach Hotels Ltd. και Ιάνθη Νικολαΐδου Εστέϊτς Λτδ., (Τεκμήριο 13), στην οποία αναφέρει μεταξύ άλλων τα ακόλουθα: "Προς κατατόπισή σας, Εσωκλείω αντίγραφα βασικών επιστολών και τηλεγραφημάτων τα οποία αντηλλάγησαν από του 1975 σχετικά με την εκμίσθωση Κρατικής Γης προς Τουριστική επαναδραστηριοποίηση, τα οποία ομιλούν αφ' εαυτών. ............. Ως θα προσέξετε από του 1975 καταβάλλομεν προσπάθειες εξασφαλίσεως Κρατικής Γης, και δύο φοράς η εξ Υπουργών Επιτροπή ενέκρινε την τοιαύτη εκμίσθωση, δια να την ακυρώσει μετέπειτα λόγω παραχωρήσεως της Γης σε τοπικά Συμβούλια άνευ σοβαρής δικαιολογίας, πάντοτε με την βεβαίωση ότι το Υπουργείο σας και ο Κ.Ο.Τ. θα εξέβρισκε άλλο τεμάχιο γης προς εκμίσθωση. Επειδή δε αι εφ' ημών Εταιρείες έχουν σοβαρότατες προτάσεις προς ανταλλαγή των περιουσιών τους με Τουρκοκυπριακές εις την Ελεύθερη Κύπρο, θα ηθέλαμε να γνωρίζουμε τί σκέφτεται η Κυβέρνηση σχετικά με το θέμα αυτό." Σχετική απάντηση από το Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Εμπορίου και Βιομηχανίας με ημερομηνία 3 Ιουνίου 1987 (Τεκμήριο 17), αναφέρει: "'Οπως έχετε ειδοποιηθεί και στο παρελθόν από το Υπουργείο τούτο, η αίτηση σας για εκμίσθωση κρατικής γης δεν προωθήθηκε γιατί δεν εντάσσετο στα πλαίσια της πολιτικής για επαναδραστηριοποίηση εκτοπισμένων ξενοδόχων. Η επιστολή μας με τον ίδιο αριθμό και ημερομηνία 6 Οκτωβρίου, 1983, είναι σχετική. Το θέμα εγείρεται στην τελευταία παράγραφο της επιστολής σας ημερομηνίας 20.4.87, δηλαδή την ανταλλαγή των περιουσιών της Εταιρείας σας με Τουρκοκυπριακές στις ελεύθερες περιοχές της Κύπρου, παραπέμφθηκε για σχόλια στην Υπηρεσία Διαχειρήσεως Τουρκοκυπριακών Περιουσιών του Υπουργείου Εσωτερικών· οι απόψεις της εν λόγω Υπηρεσίας αναμένονται και θα σας ενημερώσουμε σχετικά." Ο αιτητής 3, με επιστολή του ημερομηνίας 10 Ιουνίου 1987, (Τεκμήριο 18), αναφέρει μεταξύ άλλων: "Ως σας έχω πληροφορήση το Υπουργείο σας εσφαλμένως κατέταξε την αίτηση μου δια εκμίσθωση κρατικής γης εις το σχέδιο επαναδραστηριοποίησης εκτοπισμένων ξενοδόχων, ενώ εξ υπαρχής ως και η σχετική αλληλογραφία αποδεικνύει, επιστολή μου 29.12.75 και απάντηση Κ.Ο.Τ. 16/1/76, η αίτηση μου αφορούσε ειδική και μοναδική περίπτωση εγκριθέντων κριτηρίων για επαναδραστηριοποίηση της Τουριστικής βιομηχανίας, σύμφωνα με τα εγκριθέντα σχέδια ξενοδοχείου ΕΜΕ-ΡΑΛΔ ΜΠΗΤΣ υπό του Κ.Ο.Τ. και εγκριθείσαν δανειοδότηση από τους Δανειστικούς Επιτρόπους προ της εισβολής, και περιελάμβανε την εξεύρεση και εκμίσθωση γηπέδου εις την Εταιρείαν ΕΜΕΡΑΛΔ ΜΠΗΤΣ ΧΟΤΕΛΣ ΛΤΔ., εις αντικατάσταση της απολεσθείσης γης εκ 15 σκαλών, ιδιοκτησία της εταιρείας που ευρίσκεται εις το κατεχόμενο Μπογάζι Αμμοχώστου." Ο Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Εμπορίου και Βιομηχανίας σε απαντητική επιστολή του ημερομηνίας 4 Ιουλίου 1987, (Τεκμήριο 20), προς τον αιτητή, σε απάντηση της επιστολής του αιτητή ημερομηνίας 20 Απριλίου 1987 (Τεκμήριο 13) αναφέρει τα πιο κάτω: "Όσον αφορά το θέμα που είχατε εγείρει στην τελευταία παράγραφο της επιστολής σας, ημερομηνίας 20.4.87, δηλαδή την ανταλλαγή των περιουσιών σας με Τουρκοκυπριακές στις ελεύθερες περιοχές της Κύπρου σας πληροφορούμε, σε συνέχεια της επιστολής μας ημερομηνίας 3.6.87, ότι όλες οι Τ/Κ περιουσίες που βρίσκονται στις ελεύθερες περιοχές του Κράτους, οι οποίες εγκαταλείφθηκαν από τους ιδιοκτήτες τους έχουν επιταχθεί από την Κυβέρνηση και χρησιμοποιούνται για την ικανοποίηση των αναγκών του προσφυγικού κόσμου. Βεβαίως, οι περιουσίες συνεχίζουν να είναι εγγεγραμμένες στους ιδιοκτήτες τους και δεν μπορούν να εκποιηθούν ή πωληθούν ή ανταλλαγούν με Ε/Κυπριακές περιουσίες. Συνεπώς το θέμα που εγείρεται δεν δύναται να προωθηθεί." Στις 5 Ιουλίου 1987, ο αιτητής 3 με επιστολή του (Τεκμήριο 21) προς τον καθ' ου η αίτηση 2 στην οποία συμφωνεί πως αντί να διαπραγματεύεται την ανταλλαγή περιουσιακών στοιχείων εις τα κατεχόμενα με Τουρκοκυπριακή περιουσία εις την ελεύθερη Κύπρο για να μπορέσει να επαναδραστηριοποιηθεί και επιβιώσει δυσμενών καταστάσεων, θα ήταν καλύτερα, όπως αναφέρει, "η Κυβέρνηση να μου εκμισθώση κρατικήν γην ή να ανταλλάξη κρατικήν γην εις ελεύθερην Κύπρον με ισάξιον κτήμα τουρκοκρατούμενης περιοχής. Επί τούτοις εισηγούμαι την ανταλλαγήν του εκ 15 σκαλών κτήματος της ΕΜΕΡΑΛΔ ΜΠΗΤΣ ΧΟΤΕΛΣ ΛΤΔ εις Μπογάζι Αμμοχώστου με ανάλογο κτήμα χαλίτικο εις ελευθέραν Κύπρον. Και επειδή αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχει διαθέσιμο κτήμα εξ 8 σκαλών εις Αγίαν Νάπαν το οποίο προσεφέρθη προς άλλους από του 1979 και δεν έγινε κατορθωτή η αξιοποίησις του, θα ήμουν διατεθειμένος να το ανταλλάξω με το κτήμα του Μπογαζίου." Στις 27 Απριλίου 1988 (Τεκμήριο 22) ο αιτητής 3 ως Διευθύνων Σύμβουλος των αιτητών 1, με επιστολή του προς τον καθ' ου η αίτηση πρότεινε όπως του παραχωρηθεί κρατική γη για την έγερση του ξενοδοχείου ΕΜΕΡΛΑΔ ΜΠΗΤΣ δια ανταλλαγής με τεμάχιο της εταιρείας στην κατεχόμενη περιοχή της Αμμοχώστου. Στις 9 Αυγούστου 1988, αποστάληκε προς τον αιτητή 3, επιστολή από το Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Εσωτερικών (Τεκμήριο 23), με την οποία τον πληροφορούσε ότι το αίτημα του για παραχώρηση της κρατικής γης στην Αγία Νάπα που ζητούσε για ανέγερση ξενοδοχείου, συζητήθηκε με τον Υπουργό Εμπορίου και Βιομηχανίας, ο οποίος ήταν ο αρμόδιος και ότι η άποψη ήταν ότι η περίπτωση του αιτητή δεν εμπίπτει στην κατηγορία εκείνων που δικαιούνται βοήθεια για επαναδραστηριοποίηση. Προβλήθηκαν εκ μέρους των καθ' ων η αίτηση προδικαστικές ενστάσεις ότι η προσφυγή είναι εκπρόθεσμη και ότι η προσβαλλόμενη πράξη δεν είναι εκτελεστή γιατί όπως είναι ο ισχυρισμός η προσβαλλόμενη απόφαση, ημερομηνίας 9 Αυγούστου 1988, αποτελεί πράξη βεβαιωτική της απόφασης της 6 Οκτωβρίου 1983 (Τεκμήριο 11). Από τα πιο πάνω γεγονότα δεν μπορώ να καταλήξω στο συμπέρασμα όπως είναι η εισήγηση των καθ' ων η αίτηση, θεωρώ ότι το αίτημα των αιτητών για εκμίσθωση κρατικής γης απορρίφθηκε με την απόφαση της 6 Οκτωβρίου 1983, γιατί δεν ενέπιπτε "στα πλαίσια της υφιστάμενης πολιτικής της Κυβερνήσεως για επαναδραστηριοποίηση εκτοπισμένων ξενοδόχων." Το αίτημά του όμως που απορρίφθηκε με την επίδικη απόφαση, όπως συνάγεται από την ενώπιον μου αλληλογραφία μεταξύ των αιτητών και των διαφόρων κυβερνητικών τμημάτων, διαφοροποιήθηκε σε ανταλλαγή κτήματος περιουσίας της αιτήτριας 1 εταιρείας, σε τουρκοκρατούμενη περιοχή της Κύπρου, με "ανάλογο κτήμα χαλίτικο" στην ελεύθερη Κύπρο. Είναι επίσης ο ισχυρισμός των αιτητών, όσον αφορά την πιο πάνω ένσταση ότι ο αιτητής 3 ουδέποτε υπέβαλε οποιαδήποτε αίτηση υπό την προσωπική του ιδιότητα αλλά ότι πάντοτε ενεργούσε ως διευθυντής ή/και ως διευθύνων σύμβουλος των αιτητών εκ μέρους των οποίων είχε υποβάλει την σχετική αίτηση και συνεπώς ότι η επίδικη απόφαση των καθ' ων η αίτηση δεν μπορούσε να είναι βεβαιωτική προηγούμενης εφόσον αυτή απευθύνετο και αφορούσε διαφορετική αίτηση άλλου προσώπου. Όπως διαφαίνεται από τα ενώπιόν μου γεγονότα και που περιέχονται στους σχετικούς φακέλους της διοικήσεως, η απόφαση των καθ' ων η αίτηση ημερομηνίας 6 Οκτωβρίου 1983, αναφέρεται σε σχετική αίτηση του αιτητή 3 ενώ η μετέπειτα αλληλογραφία μεταξύ του αιτητή 3 και των διαφόρων κυβερνητικών τμημάτων φαίνεται ότι διεξήχθηκε τουλάχιστο μερικώς, εκ μέρους της αιτήτριας εταιρείας που αναμφίβολα έχει διαφορετική νομική υπόσταση από τον αιτητή 3. Συνεπώς οι προδικαστικές ενστάσεις απορρίπτονται. Οι ισχυρισμοί των αιτητών όπως περιέχονται στη σχετική γραπτή αγόρευση του δικηγόρου τους είναι ότι οι καθ' ων η αίτηση ενήργησαν κάτω από πλάνη περί τα πράγματα και το νόμο, παρέλειψαν να κάμουν κατάλληλη έρευνα των πραγματικών γεγονότων, ότι η επίδικη απόφαση είναι αναιτιολόγητη και λήφθηκε καθ· υπέρβαση ή/ και κατάχρηση εξουσίας. Είναι ο ισχυρισμός των αιτητών ότι η εκμίσθωση από τους αιτητές του Τεμ. 692 είχε τύχει της έγκρισης όλων των κυβερνητικών τμημάτων προ της 24 Απριλίου 1982, συμπεριλαμβανομένου και του Συμβουλίου Βελτιώσεως Παραλιμνίου. Κατ' επέκταση εφόσον το καθ' ου η αίτηση 2 Υπουργικό Συμβούλιο εγνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει ότι το Τεμ. 692 είχε αποφασιστεί να εκμισθωθεί στους αιτητές η εκμίσθωσή του στο Συμβούλιο Βελτιώσεως Παραλιμνίου ήταν εκ των πραγμάτων αδύνατη και συνεπώς ενήργησε κάτω από πλάνη περί τα πράγματα. Ταυτόχρονα, είναι η εισήγηση ότι η εξ Υπουργών Επιτροπή κατά την εξέταση της σύστασης για εκμίσθωση του τεμαχίου στους αιτητές δεν ήταν δυνατό να είχε υπόψη της οποιαδήποτε αίτηση του Συμβουλίου Βελτιώσεως εφόσον το Συμβούλιο το ίδιο εισηγείτο την εκμίσθωση του εν λόγω τεμαχίου στους αιτητές. Το θέμα της εκμίσθωσης του τεμαχίου 692 στο Συμβούλιο Βελτιώσεως Παραλιμνίου δεν μπορεί να αποτελέσει θέμα της παρούσας προσφυγής γιατί, όπως ήδη αναφέρθηκε πιο πάνω, είχε απασχολήσει τους καθ' ων η αίτηση σε σχέση με την απορριπτική απόφασή τους με ημερομηνία 6 Οκτωβρίου 1983, η οποία αποτελεί διαφορετική απόφαση από την προσβαλλόμενη με την παρούσα προσφυγή, έχει δε προ πολλού παρέλθει η προθεσμία προσβολής της απόφασης τόσο της 6ης Οκτωβρίου 1983, όσο και της απόφασης για εκμίσθωση του τεμαχίου 692 στο Συμβούλιο Βελτιώσεως Παραλιμνίου. Όσον αφορά την προσβαλλόμενη διοικητική πράξη είναι φανερόν ότι ορθά θεωρήθηκε η περίπτωση των αιτητών ότι δεν πληρούσε τα κριτήρια επιλογής των εκτοπισμένων ξενοδόχων όπως αυτά είχα καθοριστεί από την αρμόδια Υπουργική Επιτροπή, τα οποία ήταν τα ακόλουθα: "(i) Δύναται να τύχουν βοήθειας εξ επαγγέλματος ξενοδόχοι εν λειτουργία ξενοδοχείων τάξεως 5-1 αστέρος μόνο και τα οποία ευρίσκονται σήμερα υπό τουρκική κατοχή (ο όρος 'εξ επαγγέλματος ξενοδόχοι' περιλαμβάνει και όσους είχαν σαν κύρια απασχόληση τη λειτουργία ξενοδοχείου). (ii) Εξαιρούνται οι ξενοδόχοι οι οποίοι έτυχαν ήδη βοήθειας μέσω του ΚΟΤ ως επίσης όσοι έχουν άλλως πως ουσιαστικά επαναδραστηριοποιηθεί. (iii) Στοιχεία προτεραιότητας δια την επιλογή αιτητών: (α) Επαγγελματική ικανότης (β) Μέγεθος και τάξις του ξενοδοχείου (γ) Οικονομική κατάσταση και δυνατότητα εξασφαλίσεως αναγκαίας χρηματοδότησης προς συμπλήρωση του αναληφθησόμενου έργου. (δ) Συνεργασία μεταξύ εκτοπισμένων." Από τα γεγονότα που παρουσιάστηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου δεν υπάρχει αμφιβολία ότι εφόσον οι αιτητές δεν είχαν προ της Τουρκικής εισβολής ξενοδοχείο "εν λειτουργία" παρά μόνο άδεια οιδοκομής για ξενοδοχείο το οποίο ουδέποτε είχε τεθεί σε λειτουργία, δεν πληρούσαν τα πιο πάνω κριτήρια. Συνεπώς ουδεμία ύπαρξη πλάνης από μέρους των καθ' ων η αίτηση, έχει στοιχειοθετηθεί με τα πιο πάνω γεγονότα. Για όλους τους πιο πάνω λόγους θεωρώ ότι η επίδικη απόφαση λήφθηκε ορθά και νόμιμα μέσα στα πλαίσια της διακριτικής εξουσίας των καθ' ων η αίτηση. Είναι δε απόλυτα αιτιολογημένη και γι' αυτό η προσφυγή πρέπει ν' απορριφθεί. Συνεπώς η επίδικη απόφαση επικυρώνεται και η προσφυγή αποτυγχάνει και απορρίπτεται χωρίς όμως οποιαδήποτε διαταγή για έξοδα. Προσφυγή απορρίπτεται χωρίς έξοδα. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο