Stilvi Gen. Cleaners Ltd. ν. Δήμου Λ/σίας
(1991)4 ΑΑΔ 1408 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αρχείο σε μορφή PDF - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων
(1991)4 ΑΑΔ 1408 22 Απριλίου, 1991 [ΝΙΚΗΤΑΣ, Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ STILVI GENERAL CLEANERS LTD., Αιτητές, v. ΔΗΜΟΥ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ, Καθ'ου η αίτηση. (Υπόθεση Αρ. 192/89). Οδοί και Οικοδομές - Άδεια Οικοδομής - Αίτηση Ανανέωσης - Ο Περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμος, Κεφ. 96, όπως έχει τροποποιηθεί - Η ρητή διάταξη τον άρθρον 5 σε συσχετισμό με την μεταγενέστερη Κ.Δ.Π. 7/86 και ειδικότερα τον Κανονισμό 5(α) - Αποτελεί κώλυμα για την ανανέωση εκδοθείσης άδειας η θέσπιση, μεταγενέστερα, κανονισμών που βρίσκονται σε διάσταση με τους όρους αυτής της άδειας - Νομολογιακή παραπομπή. Διοικητική Πράξη - Αιτιολογία - Η πράξη στερείται αιτιολογίας αν από τους λόγους που δόθηκαν στο διοικούμενο ή προκύπτουν από το φάκελο δεν συνάγεται η συνδρομή των προϋποθέσεων που υπαγόρευσαν την έκδοσή της. Η παρούσα προσφυγή στράφηκε κατά της απόφασης του καθ' ου η αίτηση Δήμου Λευκωσίας με την οποία απορρίφθηκε το αίτημα περαιτέρω ανανέωσης της άδειας οικοδομής που είχε εκδοθεί υπέρ των αιτητών και βάσει της οποίας είχαν αρχίσει οικοδομικές εργασίες επί του οικείου τεμαχίου γης. Είχαν προηγηθεί αλλεπάλληλες ανανεώσεις της άδειας, λόγω μη αποπεράτωσης των εργασιών στα εκάστοτε χρονικά πλαίσια, έως την τελευταία αίτηση για ανανέωση της 11.1.89 που απορρίφθηκε με την αιτιολογία "..σύμφωνα με την Κ.Δ.Π. αρ. 7/86 η άδεια οικοδομής.... δεν είναι δυνατό να ανανεωθεί", με κοινοποίηση 28.2.89. Η αρχική άδεια είχε χορηγηθεί στις 18.11.83. Το Ανώτατο Δικαστήριο, ακυρώνοντας την επίδικη απόφαση, αποφάσισε ότι:
(1)Η ανανέωση αδειών οικοδομής ρυθμίζεται ειδικά από το άρθρο 5 του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ. 96, όπως έχει τροποποιηθεί. Ρητά προβλέπεται ότι η άδεια ισχύει για περίοδο ενός έτους με δυνατότητα ανανέωσης σε οποιοδήποτε μεταγενέστερο στάδιο αν οι εξουσιοδοτούμενες δομικές εργασίες δεν συμπληρωθούν μέσα στο προβλεπόμενο χρονικό όριο και εφόσον αυτό δεν προσκρούει σε οποιουσδήποτε κανονισμούς που ισχύουν κατά το χρόνο ανανέωσης. Με τη μεταγενέστερη, 22.11.86, ρύθμιση της Κ.Δ.Π. 7/86, ο Δήμος Λευκωσίας, ως αρμόδια αρχή, καθόρισε, με την έγκριση του Υπουργικού Συμβουλίου, οικοδομικές ζώνες εντός της περιοχής των δημοτικών ορίων της πρωτεύουσας. Η ρύθμιση έγινε σύμφωνα με την εξουσιοδοτική διάταξη του άρθρου 14
(1)του Κεφ. 96. Το σχέδιο έθεσε όρους και περιορισμούς ως προς τον αριθμό ορόφων, το ύψος και το συντελεστή δομήσεως στις διάφορες περιοχές που καλύπτει. Εξαιρέθηκαν μόνο οικοδομές για τις οποίες βρισκόταν σε ισχύ οικοδομικής άδεια υπό τον όρο όμως ότι η ανέγερση θα συμπληρωνόταν σε 3 χρόνια από τη δημοσίευσή του, με βάση τα σχέδια που είχαν αρχικά εγκριθεί: Καν. 5(α). Είναι ορθή η πρόταση ότι αποτελεί κώλυμμα στην ανανέωση εκδοθείσας άδειας η θέσπιση, μεταγενέστερα, κανονισμών που βρίσκονται σε διάσταση με τους όρους της. αυτό προκύπτει από απλή ανάγνωση της επιφύλαξης του άρθρου 5 του Νόμου, αλλά έτυχε και δικαστικής εξέτασης.
(2)Έχει όμως τεθεί και το ζήτημα της αιτιολογίας της προσβαλλόμενης απόφασης που, αν και δεν αναπτύχθηκε, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει εγκαταλειφθεί. Η πράξη στερείται αιτιολογίας αν από τους λόγους που δόθηκαν στο διοικούμενο, ή προκύπτουν από το φάκελλο, δεν συνάγεται η συνδρομή των προϋποθέσεων που υπαγόρευσαν την έκδοσή της. Στην προκείμενη περίπτωση η αιτιολογία δεν περιέχει τα πραγματικά στοιχεία που δείχνουν κατά ποιό τρόπο και σε ποιά έκταση οι όροι της άδειας επηρεάστηκαν από τις διατάξεις της κανονιστικής πράξης, πράγμα που θα επέτρεπε στο Δικαστήριο να διαπιστώσει αν πράγματι υπάρχει σύγκρουση με τις πρόνοιές της. Ο δικαστικός έλεγχος της επίδικης πράξης καθίσταται τελικά ανέφικτος. Η γενική και αόριστη επίκληση των κανονισμών στην παρούσα περίπτωση δεν συνιστά επαρκή αιτιολογία. Η επίδικη απόφαση ακυρώνεται χωρίς έξοδα. Αναφερόμενες υποθέσεις: Χατζηϊωσήφ και Άλλοι ν. Δημοκρατίας
(1985)3 Α.Α.Δ. 170 Παπαγεωργίου ν. Δημοκρατίας
(1984)3 Α.Α.Δ.
- Προσφυγή. Προσφυγή εναντίον της απόφασης του Δήμου Λευκωσίας να μη ανανεώσει την άδεια οικοδομής Αρ. 14683 που χορηγήθηγκε στους αιτητές. Π. Αγγελίδης, για τους αιτητές. Κ. Ιντιάνας, για τους καθ' ων η αίτηση. Cur. adv. vult. Ο Δικαστής κ. Νικήτας ανάγνωσε την ακόλουθη απόφαση. ΝΙΚΗΤΑΣ, Δ: Οι αιτητές είναι ιδιοκτήτες και κάτοχοι τεμαχίου γης το οποίον κείται στην εδαφική περιοχή του καθού η αίτηση Δήμου Λευκωσίας. Στις 18/11/83 τους χορηγήθηκε η υπ' αρ. 14683 άδεια για ανέγερση οικοδομής στο οικόπεδο αυτό. Αντίγραφο της προσκομίστηκε ως τεκμ. Β. Είναι αμοιβαία αποδεκτόν ότι οι εργασίες για τον παραπάνω σκοπό άρχισαν έγκαιρα στη διάρκεια της ισχύος της άδειας, αλλά δεν είχαν αποπερατωθεί μέχρι την κανονική λήξη της. Έτσι η άδεια ανανεωνόταν από χρόνο σε χρόνο. Η τελευταία ανανέωση έληξε την 21/1/
- Προηγουμένως και συγκεκριμένα την 11/1/89 οι αιτητές ζήτησαν πάλιν ανανέωση της αρχικής άδειας. Το αίτημά τους, όμως, απερρίφθη με την παρακάτω λιτή αιτιολογία "....σύμφωνα με την Κανονιστική Διοικητική Πράξη αρ. 7/86 η άδεια οικοδομής (ακολουθούν τα στοιχεία που μόλις παρέθεσα) δεν είναι δυνατό να ανανεωθεί". Η προσφυγή στρέφεται κατά του κύρους της απορριπτικής αυτής απόφασης του Δήμου, η οποία κοινοποιήθηκε στους αιτητές με επιστολή ημερ. 28/2/89 (τεκμ. Α). Η ανανέωση αδειών οικοδομής ρυθμίζεται ειδικά από το άρθρο 5 του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου Κεφ. 96, όπως έχει τροποποιηθεί. Σύμφωνα με τη ρητή διάταξη του άρθρου 5 η άδεια ισχύει για περίοδο ενός χρόνου. Ωστόσο αν οι δομικές εργασίες που εξουσιοδοτεί δεν έχουν συμπληρωθεί μέσα στο προβλεπόμενο χρονικό όριο, παρέχεται ευχέρεια ανανέωσης σε οποιοδήποτε μεταγενέστερο στάδιο, εφόσον αυτό δεν προσκρούει σε οποιουσδήποτε κανονισμούς που βρίσκονται σε ισχύ κατά το χρόνο ανανέωσης. Μεταγενέστερα, στις 22/11/86, δημοσιεύθηκε στην επίσημη εφημερίδα της Δημοκρατίας η Κ.Δ.Π. αρ. 7/
- Με τη νέα ρύθμιση ο Δήμος Λευκωσίας, ως αρμόδια αρχή, καθόρισε, με την έγκριση του Υπουργικού Συμβουλίου, οικοδομικές ζώνες εντός της περιοχής των δημοτικών ορίων της πρωτεύουσας. Η ρύθμιση έγινε σύμφωνα με την εξουσιοδοτική διάταξη του άρθρου 14
(1)του Κεφ. 96. Το σχέδιο έθεσε όρους και περιορισμούς ως προς τον αριθμό ορόφων, ύψος και το συντελεστή δόμησης στις διάφορες περιοχές που καλύπτει. Εξαιρέθηκαν μόνο οικοδομές για τις οποίες βρισκόταν σε ισχύ οικοδομική άδεια υπό τον όρο, όμως, ότι η ανέγερσή τους θα συμπληρωνόταν σε 3 χρόνια από τη δημοσίευσή του, με βάση τα σχέδια που είχαν αρχικά εγκριθεί: Καν. 5(α). Η θέση των αιτητών, όπως την παρουσίασε ο δικηγόρος τους, είναι ότι οι πρόνοιες του κανονιστικού διατάγματος, ορθά ερμηνευόμενες, ισχύουν μόνο για νέες οικοδομές. Δεν παρέχουν όμως έρεισμα για απόρριψη αιτήματος για ανανέωση προϋφισταμένης άδειας σύμφωνα με την οποία εκτελέστηκε κάποια εργασία στη διάρκεια της αρχικής ισχύος της, όπως είναι η υπό κρίση περίπτωση. Γιαυτό στερείται σημασίας το γεγονός ότι οι αιτητές δεν αποπεράτωσαν την οικοδομή εντός της τριετίας για την οποία κάμνει πρόβλεψη ο Καν. 5(α). Σύμφωνα με την εισήγηση η διάταξη αυτή θα μπορούσε να εφαρμοστεί μόνο σε περίπτωση που υπήρχε άδεια, αλλά δεν έγινε καμ-μιά απολύτως εργασία. Ωστόσο εδώ ο Δήμος όφειλε να ικανοποιήσει το αίτημα εφόσον εκπληρώθηκε η προϋπόθεση που θέτει το άρθρο 5 του νόμου. Η απορριπτική απόφαση που πήρε στηρίχθηκε σε πεπλανημένη ερμηνεία των σχετικών διατάξεων. Παράλληλα υπέπεσε και σε πλάνη περί τα πράγματα διότι δεν εκτίμησε ορθά τα πραγματικά περιστατικά. Ο δικηγόρος του καθ' ου η αίτηση υπεστήριξε την ορθότητα και νομιμότητα της επίδικης απόφασης, επισημαίνοντας κυρίως ότι οι όροι της άδειας προσέκρουαν στις διατάξεις της Κ ΑΠ. αρ. 7/86 που θεσπίστηκαν στο μεταξύ. Και εφόσον οι αιτητές δεν επωφελήθηκαν της τριετούς αναστολής εφαρμογής της για να αποπερατώσουν την οικοδομή η ικανοποίηση του αιτήματος θα ήταν έκδηλα παράνομη. Πρέπει να σημειωθεί ότι ένας από τους λόγους της προσφυγής είναι πως η επίδικη απόφαση δεν είναι δεόντως αιτιολογημένη. Παρόλο που ο ισχυρισμός αυτός προβλήθηκε στο σώμα της προσφυγής, εντούτοις ο δικηγόρος των αιτητών δεν τον ανέπτυξε στη γραπτή του αγόρευση. Από την άλλη όμως δεν έχει εγκαταλειφθεί και το σημείο παραμένει προς εξέταση. Είναι ορθή η πρόταση ότι αποτελεί κώλυμα στην ανανέωση εκδοθείσης άδειας η θέσπιση, μεταγενέστερα, κανονισμών που βρίσκονται σε διάσταση με τους όρους τέτοιας άδειας. Αυτό προκύπτει από απλή ανάγνωση της επιφύλαξης του άρθρου 5 του νόμου, αλλά έτυχε και δικαστικής εξέτασης στην απόφαση Σοφοκλής Χ"Ίωσήφ και Άλλοι ν. Δημοκρατίας
(1985)3 Α.Α. Α 170, 175 που αφορούσε άδεια για διαίρεση εδαφικής έκτασης σε οικόπεδα. "As a matter of construction of the plain provisions of the law, renewal may be refused if the terms of the division conflict with any regulations in force at the time of renewal. The object here is to put the burden on the owner of the land, in respect of which a permit was granted, in failing to complete the work within the period of one year. If he does not complete he runs the risk of his permit not being renewed or having to be modified if planning policy in the area changes by proper planning regulations. Thus the owner of a permit cannot postpone indefinitely the implementation of the permit." To δικαστήριο συμπληρώνει το συλλογισμό του στη σελ. 176: "If there is change of legislative policy respecting the division of land into building sites in any particular area, as above explained, that may be a proper consideration for refusing renewal of the permit. I am of opinion that renewal must be granted as a matter of course, unless the terms of the permits conflict with any subsequent Regulations in force at the time of application for renewal." Όπως αναφέρεται στα Πορίσματα Νομολογίας του Σ.Ε 1929-1959 σελ. 185 "Η νομική αιτία της εκδόσεως της πράξεως δεν αποτελεί και την αιτιολογίαν αυτής". Η πράξη στερείται αιτιολογίας αν από τους λόγους που δόθηκαν στο διοικούμενο, ή προκύπτουν από το φάκελο, δεν συνάγεται η συνδρομή των προϋποθέσεων που υπαγόρευσαν την έκδοσή της. Στην προκείμενη περίπτωση η αιτιολογία δεν περιέχει τα πραγματικά στοιχεία που δείχνουν κατά ποιό τρόπο και σε ποιά έκταση οι όροι της άδειας επηρεάστηκαν από τις διατάξεις της κανονιστικής πράξης, πράγμα που θα επέτρεπε στο δικαστήριο να διαπιστώσει αν πράγματι υπάρχει σύγκρουση με τις πρόνοιές της. Με άλλα λόγια ο δικαστικός έλεγχος της επίδικης πράξης καθίσταται ανέφικτος. Πρέπει να λεχθεί ότι ο διοικητικός φάκελος δεν είναι ενώπιον του δικαστηρίου, αλλά όταν ζητήθηκε η προσκόμισή του ο δικηγόρος του καθού δήλωσε κατηγορηματικά ότι όλα τα γεγονότα βρίσκονται στο δικαστικό φάκελο. Όμως τα δύο προσκομισθέντα τεκμήρια δεν διαφωτίζουν αυτή την κρίσιμη πτυχή. Έχω καταλήξει ότι η γενική και αόριστη επίκληση των κανονισμών στην παρούσα περίπτωση δεν συνιστά επαρκή αιτιολογία Παραπέμπω σχετικά στα Πορίσματα Νομολογίας σελ. 186 στην παράγραφο με επικεφαλίδα "Επαναληψις διατάξεων νόμου", που υιοθετείται σε πολλές αποφάσεις λ.χ. στην Παπαγεωργίου ν. Δημοκρατίας
(1984)3 Α.Α.Δ. 1348, 1355. Η προσφυγή επιτυγχάνει για τον παραπάνω λόγο. Επομένως αποβαίνει περιττή η έρευνα των πρόσθετων ισχυρισμών. Η επίδικη πράξη ακυρώνεται. Δεν επιδικάζονται έξοδα, γιατί ο λόγος για τον οποίο έγινε δεκτή η αίτηση δεν συζητήθηκε σε έκταση από τους αιτητές. Επίδικη απόφαση ακυρώνεται χωρίς έξοδα. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο