Άννα κ.ά. ν. Επάρχου Πάφου κ.ά.
(1991)4 ΑΑΔ 2132 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αρχείο σε μορφή PDF - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων
(1991)4 ΑΑΔ 2132 14 Ιουνίου, 1991 [ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ, Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Σ. ΑΝΝΑ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ, Αιτητές, ν. ΕΠΑΡΧΟΥ ΠΑΦΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ, Καθ' ων η αίτηση. (Υπόθεση Αρ. 738/88). Προσφυγή βάσει τον άρθρον 146 τον Συντάγματος - Προβαλλόμενες πράξεις - Δεν μπορεί να αποτελέσει η κατάσχεση κρεββατιών και ομπρέλλων η οποία διενεργήθηκε μέσα στα πλαίσια της διαδικασίας διερεύνησης ποινικών αδικημάτων - Δεν αποτελεί εκτελεστή διοικητική πράξη. Έννομο Συμφέρον - Έλλειψη - Οι αιτητές στερούνται εννόμου συμφέροντος να προσβάλουν την εκμετάλλευση της παραλίας τον Κόλπου των Κοραλλίων από την καθ' ης η αίτηση αρχή καθότι καμμία αίτηση δεν είχαν υποβάλει για έκδοση άδειας, αλλά θεώρησαν από μόνοι τους ότι η άδεια που είχε εκδοθεί σ' αυτούς συνέχιζε να ισχύει και για το επόμενο έτος. Με την προσφυγή τους αυτή οι αιτητές προσέβαλαν ενέργεια των καθ' ων η αίτηση να κατάσχουν τα κρεββατάκια και ομπρέλλες τους, όπως και την τοποθέτηση από τους καθ' ων η αίτηση κρεββατιών και την εκμετάλλευση της παραλίας του Κόλπου των Κοραλλίων από τους ίδιους. Το Ανώτατο Δικαστήριο, απορρίπτοντας την προσφυγή, αποφάσισε ότι:
(1)Η επίδικη κατάσχεση δεν είναι εκτελεστή διοικητική πράξη. Εφόσον έγινε στα πλαίσια διερεύνησης ποινικών αδικημάτων και είναι στενά συνυφασμένη με την δικαστική εξουσία δεν μπορεί να προσβληθεί με προσφυγή.
(2)Οποιοσδήποτε ισχυρισμός σχετικά με την ημερομηνία λήξεως της άδειας που είχε εκδοθεί δεν μπορεί να αποτελέσει θέμα συζήτησης στην παρούσα προσφυγή.
(3)Αναφορικά με την δεύτερη αιτούμενη θεραπεία, η απόφαση των καθ' ων η αίτηση να μην εκδώσουν άλλες άδειες για την περίοδο 1988 αλλά να εκμεταλλευτούν οι ίδιοι την παραλία δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο της παρούσας προσφυγής.
(4)Η απόφαση για άρνηση χορήγησης άδειας για εκμετάλλευση παραλίας αποτελεί εκτελεστή διοικητική πράξη αλλά στην προκειμένη περίπτωση οι αιτητές δεν υπέβαλαν καμμία αίτηση για έκδοση άδειας. Οι αιτητές στερούνται εννόμου συμφέροντος να προσβάλουν την απόφαση της αρμόδιας αρχής να εκμεταλλευτεί η ίδια την παραλία. Η προσφυγή απορρίπτεται με έξοδα. Αναφερόμενες υποθέσεις: Kyriakides v. The Republic, 1 R.S.C.C. 66· Xenophontos v. The Republic, 2 R.S.C.C. 89· Αναστάση ν. Δημοκρατίας (Προσφυγή Αρ. 329/89 ημερ. 24.9.1990). Προσφυγή. Προσφυγή εναντίον της απόφασης των καθ' ων η αίτηση να κατάσχουν και/ή να εμποδίσουν τους αιτητές από του να τοποθετήσουν επί της παραλίας του Κόλπου των Κοραλλιών κρεββατάκια και ομπρέλλες. Χρ. Κιτρομηλίδης, για τους αιτητές. Λ. Κυθραιώτης, για τους καθ' ων η αίτηση Αρ. 1 και
- Μ. Φλωρέντζος, Ανώτερος Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους καθ' ων η αίτηση Αρ.
- Cur adv. vult. Ο Δικαστής κ. Δημητριάδης ανάγνωσε την ακόλουθη απόφαση. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ, Δ: Με την προσφυγή αυτή οι αιτητές ζητούν από το Δικαστήριο τις ακόλουθες θεραπείες: "Α. Η απόφασις και ή πράξις και ή ενέργεια των καθ' ων η αίτησις της 2.8.88 να κατάσχουν και ή να εμποδίσουν τους Αιτητές από του να τοποθετήσουν επί της παραλίας του Κόλπου των Κοραλλιών κρεββατάκια και ομπρέλλες και να ασκήσουν το νόμιμο επάγγελμά των είναι παράνομος, άκυρος και εστερημένη οιουδήποτε εννόμου αποτελέσματος. Β. Η απόφασις και ή πράξις και ή ενέργεια των καθ' ων η αίτησις 1 & 2 να αγοράσουν με χρήματα του δημοσίου και να τοποθετήσουν οι ίδιοι επί της παραλίας του Κόλπου των Κοραλλίων 300 κρεββατάκια και 200 ομπρέλλες προς ιδίαν εκμετάλλευσιν και όφελος, είναι παράνομες ενέργειες καθ' ότι αντίκεινται προς τις υπό του Νόμου και των σχετικών Κανονισμών καθοριζόμενες αρμοδιότητες και εξουσίες των Αρχών Τοπικής Διοικήσεως." Κατά το 1987, το καθ' ου η αίτηση Αρ.2 Συμβούλιο Βελτιώσεως Πέγειας, παραχώρησε στους αιτητές άδεια για τοποθέτηση στην παραλία του Κόλπου των Κοραλλίων κρεββατιών και ομπρέλλων, σύμφωνα με τις εξουσίες που παρέχει το άρθρο 5
(1)(δ) του περί Προστασίας της Παραλίας Νόμου, Κεφ. 59, όπως τροποποιήθηκε από το Νόμο 21/
- Η ισχύς της άδειας, όπως αναφέρεται ρητά σ' αυτή, ήταν μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου,
- Οι αιτητές, κατά το 1988, συνέχιζαν να τοποθετούν κρεββατάκια και ομπρέλλες, ισχυριζόμενοι ότι η εκδοθείσα σ' αυτούς άδεια συνέχιζε να ισχύει μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου,
- Στις 2 Αυγούστου, 1988, οι καθ' ων η αίτηση 1 και 2, με τη συνοδεία της Αστυνομίας, κατέσχαν όλα τα κρεββατάκια και ομπρέλλες των αιτητών, εναντίον των οποίων καταχωρήθηκαν ποινικές υποθέσεις για παράβαση των προνοιών του άρθρου 5
(1)(γ)
(2)του Κεφ. 59, στις οποίες οι αιτητές καταδικάστηκαν. Με την προσφυγή αυτή οι αιτητές προσβάλλουν την ενέργεια των καθ' ων η αίτηση να κατάσχουν τα κρεββατάκια και ομπρέλλες τους, όπως και την τοποθέτηση από τους καθ' ων η αίτηση κρεββατιών και ομπρέλλων και την εκμετάλλευση της παραλίας από τους ίδιους. Είναι ο ισχυρισμός των αιτητών ότι οι καθ' ων η αίτηση ενήργησαν αυθαίρετα και παράνομα και καθ' υπέρβαση ή/και κατάχρηση εξουσίας, εμποδίζοντας τους αιτητές από του να ασκήσουν το επάγγελμά τους, κατά παράβαση του άρθρου 25 του Συντάγματος. Είναι ο ισχυρισμός των καθ' ων η αίτηση ότι η επίδικη κατάσχεση δεν αποτελεί εκτελεστή διοικητική πράξη δυνάμενη να προσβληθεί κάτω από το άρθρο 146 του Συντάγματος. Η εισήγηση των καθ' ων η αίτηση, με την οποία συμφωνώ, είναι ότι η προσβαλλόμενη κατάσχεση διενεργήθηκε μέσα στα πλαίσια της διαδικασίας διερεύνησης ποινικών αδικημάτων εναντίον των αιτητών και της ποινικής τους δίωξης για αδικήματα κατά παράβαση του άρθρου 5
(1)(γ)
(2)του περί Προστασίας της Παραλίας Νόμου, Κεφ.
- Συνεπώς, εφόσον είναι στενά συνυφασμένη με την άσκηση της δικαστικής εξουσίας, δεν αποτελεί εκτελεστή διοικητική πράξη δυνάμενη να προσβληθεί με προσφυγή, εντός της έννοιας του άρθρου 146 του Συντάγματος. Βλ. Phedias Kyriakides v. The Republic, 1 R.S.C.C. 66 στη σελ. 73 και Xenophontos v. The Republic, 2 R.S.C.C.
- Θεωρώ επίσης ότι οποιοσδήποτε ισχυρισμός σχετικά με την ημερομηνία λήξεως της άδειας που τους είχε εκδοθεί δεν μπορεί να αποτελέσει θέμα συζήτησης στην παρούσα προσφυγή, πρώτον γιατί οποιοδήποτε παράπονο θα έπρεπε να είχε προσβληθεί εντός της καθορισμένης προθεσμίας μετά την έκδοση των σχετικών αδειών, και, δεύτερο, η διάρκεια των εκδοθεισών αδειών και το κατά πόσον οι αιτητές κατείχαν άδεια που ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο, δεν είναι θέμα σχετικό με τις αιτούμενες θεραπείες αλλά μπορεί να προβληθεί ως υπεράσπιση στην ποινική διαδικασία εναντίον τους για χρήση της παραλίας χωρίς άδεια. Αναφορικά με τη δεύτερη αιτούμενη θεραπεία, θεωρώ ότι η απόφαση των καθ' ων η αίτηση να μην εκδώσουν άλλες άδειες για την περίοδο του 1988, αλλά να εκμεταλλευτούν την παραλία οι ίδιοι, δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο της παρούσας προσφυγής. Έχει νομολογηθεί ότι η απόφαση του καθ' ου η αίτηση Επαρχου, ως Προέδρου της τοπικής αρχής, να απορρίψει αίτηση για παραχώρηση άδειας για εκμετάλλευση παραλίας είναι εκτελεστή διοικητική πράξη. Βλ. Αναστάση ν. Δημοκρατίας, Αρ. Υπ. 329/89 (η απόφαση δόθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου, 1990 και δεν έχει δημοσιευτεί ακόμα). Στην προκειμένη περίπτωση, απ' ότι φαίνεται από τα γεγονότα, οι αιτητές δεν υπόβαλαν καμιά αίτηση για έκδοση άδειας αλλά θεώρησαν ότι η άδεια που είχε εκδοθεί σ' αυτούς συνέχιζε να ισχύει και για το
- Όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, ουδέποτε πρόσβαλαν την ισχύ της άδειας που τους είχε εκδοθεί. Κάτω από τις περιστάσεις, θεωρώ ότι οι αιτητές, όσον αφορά τη δεύτερη αιτούμενη θεραπεία, δεν μπορούν να θεωρηθούν ως άτομα επηρεασθέντα καθ' οιονδήποτε τρόπο, και στερούνται συνεπώς εννόμου συμφέροντος να προσβάλουν την απόφαση της αρμόδιας αρχής να εκμεταλλευτεί η ίδια την παραλία. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η προσφυγή αποτυγχάνει και απορρίπτεται. Οι αιτητές να πληρώσουν τα έξοδα. Τα έξοδα να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. Προσφυγή απορρίπτεται με έξοδα. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο