Fisher ν. Δημοκρατίας κ.α.
(1992)4 ΑΑΔ 854 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αρχείο σε μορφή PDF - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων
(1992)4 ΑΑΔ 854 10 Μαρτίου, 1992 [ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ, Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ FURIO FISHER, Αιτητής, ν. ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥ, Καθ' ων η αίτηση. (Υπόθεση Αρ. 607/89). Φορολογία - Φορολογία Κεφαλαιουχικών Κερδών - Αγοραία Αξία - Πώληση κτήματος - Διαφορά ως προς την αγοραία αξία κατά την 27/6/1978 - Κατά την εκτίμηση του ακινήτου για τη διακρίβωση της αγοραίας αξίας δεν φαίνεται να λήφθηκε υπόψη η ύπαρξη οικοδομής επί του ακινήτου - Συνιστά πλάνη περί τα πράγματα. Φορολογία - Φορολογία Κεφαλαιουχικών Κερδών - Εξουσία Ανωτάτου Δικαστηρίου - Προσφυγή κατά της αποφάσεως του Εφόρου - Περιορίζεται στον έλεγχο της νομιμότητας και δεν επεμβαίνει αν η απόφαση ήταν εύλογα επιτρεπτή στην κρίση του αρμόδιου διοικητικού οργάνου. Αναθεωρητική Δικαιοδοσία - Δικαστικός Έλεγχος - Επέμβαση Δικαστηρίου - Ο έλεγχος περιορίζεται στα γεγονότα που είχε ενώπιόν του το διοικητικό όργανο κατά την έκδοση της διοικητικής απόφασης. Ο αιτητής προσέβαλε με την προσφυγή του αυτή την απόφαση των καθ' ων η αίτηση να του επιβάλουν πρόσθετο φόρο κεφαλαιουχικών κερδών για κέρδος που προέκυψε από την πώληση κτήματος του στη Λευκωσία. Ο Διευθυντής Τμήματος Εσωτερικών Προσόδων είχε αποδεχθεί τις δηλώσεις που υποβλήθηκαν αναφορικά με το προϊόν πώλησης και διάφορα έξοδα αλλά διαφοροποίησε το ποσό που δηλώθηκε σαν αγοραία αξία κατά την 27/6/1978 στο ποσό των £12,500 αντί £22,500 που είχαν δηλώσει οι συνιδιοκτήτες. Ήταν η θέση του αιτητή ότι η εκτίμηση που ετοιμάστηκε από τους καθ' ων η αίτηση ήταν λανθασμένη και οδήγησε σε πλάνη γιατί δεν λήφθηκε υπόψη κατά τον υπολογισμό της αγοραίας αξίας του ακινήτου το γεγονός ότι σ' αυτό ευρίσκετο μια πολύ καλά συντηρημένη κατοικία επί της οποίας οι αγοραστές προέβησαν στην ανέγερση ενός πρόσθετου ορόφου αμέσως μετά την αγορά του από τους συνιδιοκτήτες. Προς υποστήριξη δε του ισχυρισμού του αυτού ο αιτητής αναφέρθηκε σε εκτίμηση δικού του εκτιμητή σύμφωνα με την οποία η αξία του επίδικη κτήματος κατά την 27/6/1978 ήταν £40,000. Το Ανώτατο Δικαστήριο, ακυρώνοντας την επίδικη απόφαση, αποφάσισε ότι:
(1)Σε υποθέσεις της φύσης αυτής, η εξουσία του διοικητικού Δικαστηρίου περιορίζεται στον έλεγχο της νομιμότητας της επίδικης απόφασης και δεν επεμβαίνει όταν η επίδικη απόφαση ήταν εύλογα επιτρεπτή στην κρίση του αρμόδιου διοικητικού όργανου, ούτε και στην ουσιαστική κρίση της διοίκησης, εκτός αν φανεί ότι υπήρξε πλάνη περί τα πράγματα ή το Νόμο, η υπέρβαση ή κατάχρηση εξουσίας, που σε τέτοιες περιπτώσεις το Δικαστήριο αυτό θα εδικαιολογείτο να επέμβει με την εκτίμηση των γεγονότων ή την απόφαση επί της ουσίας.
(2)Η έκθεση στην οποία αναφέρθηκε ο αιτητής, δεν ήταν ενώπιον του Διευθυντή κατά το χρόνο λήψης της επίδικης απόφασης, και επομένως δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο γιατί, κατά την εξέταση της νομιμότητας μιας διοικητικής πράξης, το Δικαστήριο περιορίζεται στα γεγονότα που ήταν ενώπιον του καθ' ου η αίτηση οργάνου.
(3)Στην εκτίμηση που έγινε από τους καθ' ων η αίτηση δεν έγινε καμιά αναφορά στο γεγονός ότι στο επίδικο κτήμα υπήρχε οικοδομή. Το γεγονός αυτό δεν είναι δυνατόν να οδηγήσει το Δικαστήριο στο συμπέρασμα ότι κατά τον υπολογισμό της αξίας του ακινήτου λήφθηκε υπόψη και η αξία της οικοδομής αυτής. Καταλήγω, συνεπώς, στο συμπέρασμα ότι η επίδικη απόφαση είναι προϊόν πλάνης και για το λόγο αυτό πρέπει να ακυρωθεί. Η επίδικη απόφαση ακυρώνεται με έξοδα. Αναφερόμενες υποθέσεις: Georghiadesv. Republic
(1983)3 C.L.R. 659· Ieronymides v. Republic
(1988)3(C) C.L.R. 2657· Protopapa v. Republic
(1989)3(A) C.L.R. 528· Νικολάου ν. Δημοκρατίας
(1990)3 Α.Α.Δ.
- Προσφυγή. Προσφυγή εναντίον της απόφασης των καθ' ων η αίτηση να επιβάλουν πρόσθετο φόρο κεφαλαιουχικών κερδών από τη διάθεση του κτήματός υπ' αρ. εγγραφής 1278 στη Λευκωσία. Στ. Παναγίδης, για τον αιτητή. Α. Ευαγγέλου, Ανώτερος Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους καθ' ων η αίτηση. Cur. adv. vult. Ο Δικαστής κ. Δημητριάδης ανάγνωσε την ακόλουθη απόφαση. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ, Δ.: Με την προσφυγή αυτή ο αιτητής προσβάλλει την απόφαση του καθ' ου η αίτηση Έφορου να του επιβάλει πρόσθετο φόρο κεφαλαιουχικών κερδών, για κέρδος που προέκυψε από την πώληση του κτήματος υπ' αριθ. εγγραφής 1278, Τεμάχιο 198, Φ./Σχ.21.46.4.IV, στη Λευκωσία. Τα γεγονότα της υπόθεσης έχουν:- Ο αιτητής είναι συνιδιοκτήτης του πιο πάνω τεμάχιου με τον αδελφό του κατά 1/2 μερίδιο έκαστος, το οποίο απέκτησαν δυνάμει δωρεάς από τη μητέρα τους το
- Ο αιτητής είναι κάτοικος Αυστραλίας, και ο αδελφός του είναι κάτοικος Λονδίνου. Το πιο πάνω ακίνητο πωλήθηκε στις 27 Νοεμβρίου, 1983, και σαν τίμημα πώλησης δηλώθηκε το ποσό των £60,000.- για ολόκληρο. Στις 7 Δεκεμβρίου, 1983, ο αιτητής και ο αδελφός του υπέβαλαν ξεχωριστές δηλώσεις διάθεσης ακίνητης ιδιοκτησίας και δήλωσαν σαν αγοραία αξία κατά την 27/6/1978 το ποσό των £22,500.-, και προϊόν πώλησης το ποσό των £30,000.- για το 1/2 μερίδιο του ο καθένας. Ο Διευθυντής του Τμήματος Εσωτερικών Προσόδων απέστειλε ξεχωριστές αρχικές ειδοποιήσεις επιβολής φορολογίας προς τον αιτητή και τον αδελφό του μέσω του συμβούλου τους κ. Φάνου Ιωνίδη, με ημερομηνία 30/9/1986, με τις οποίες αποδέχθηκε τις δηλώσεις που υποβλήθηκαν όσον αφορά το προϊόν πώλησης και διάφορα έξοδα, αλλά διαφοροποίησε το ποσό που δηλώθηκε σαν αγοραία αξία κατά την 27/6/1978, στο ποσό των £12,500.- που αναλογούσε στο 1/2 μερίδιο του καθ' ενός και καθώρισε τον πρόσθετο πληρωτέο φόρο στο ποσό των £2,000.-. Στις 17/10/1986 ο αιτητής και ο αδελφός του, μέσω του πιο πάνω συμβούλου τους, υπέβαλαν ενστάσεις κατά της πιο πάνω φορολογίας με τις οποίες υποστήριζαν ότι η εκτίμηση του Διευθυντή του Τμήματος Εσωτερικών Προσόδων κατά την 27/6/1978 ήταν πιο χαμηλή από την πραγματική. Στις 4/12/1986 ο Διευθυντής του Τμήματος Εσωτερικών Προσόδων, με ξεχωριστές επιστολές προς τον αιτητή και τον αδελφό του, ζήτησε από αυτούς να υποβάλουν μέχρι τις 17/12/1986 αποδεικτικά στοιχεία προς υποστήριξη του ισχυρισμού τους περί της αξίας του κτήματος, υπό μορφή συγκριτικών πωλήσεων ή μελέτη από ανεξάρτητο εκτιμητή ή οτιδήποτε άλλο συγκεκριμένο στοιχείο. Στις 14/3/1989 συζητήθηκε το θέμα μεταξύ του κ. Φ. Ιωνίδη και Λειτουργού του τμήματος Εσωτερικών Προσόδων χωρίς να επέλθει όμως οποιαδήποτε συμφωνία. Στις 10/6/1989 ο Διευθυντής πήρε απόφαση για τις ενστάσεις του αιτητή και του αδελφού του και απηύθυνε προς αυτούς ταυτόσημες επιστολές όπου αναφέρονται τα ακόλουθα:- "................................... (α) Στις 4 Δεκεμβρίου 1986 σας στάληκε επιστολή για να προσκομίσετε στοιχεία για να δικαιολογήσετε τον ισχυρισμό σας ότι η εκτίμησή μου δεν είναι ορθή. Δυστυχώς όμως δεν αναταποκριθήκατε. (β) Έχω εξετάσει τον ισχυρισμό σας ότι η αγοραία αξία του ακινήτου που διαθέσατε (1/2ον μερίδιο) ήταν κατά την 27ην Ιουνίου 1978 μεγαλύτερη από αυτή που έχω καθορίσει στην πιο πάνω φορολογία και σας αναφέρω ότι, με βάση τα στοιχεία που έχω στα χέρια μου και που αφορούν πωλήσεις άλλων παρομοίων κτημάτων στην ίδια περιοχή κατά το ίδιο περίπου χρονικό διάστημα, καθώς και άλλους παράγοντες που έχω υπόψη μου ότι επηρεάζουν την αγοραία αξία της ακίνητης ιδιοκτησίας, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι η εκτίμησή μου είναι κανονική και δεν μπορώ να την αλλάξω. (γ) Όσον αφορά τον τόκο προς 9% σας πληροφορώ ότι ορθά επιβλήθηκε, διότι στο άρθρο 22 του Νόμου 52/80 προνοείται καθαρά η πληρωμή τόκου μετά την πάροδο τριών μηνών από την ημερομηνία της διάθεσης της ιδιοκτησίας μέχρι την ημερομηνία της πληρωμής. ".................................. Εναντίον της απόφασης αυτής ο αιτητής καταχώρησε την προσφυγή αυτή. Είναι η θέση του αιτητή ότι η εκτίμηση που ετοιμάστηκε από τους καθ' ων η αίτηση είναι λανθασμένη γιατί δεν λήφθηκε υπόψη κατά τον υπολογισμό της αγοραίας αξίας του ακινήτου την 27/6/1978 το γεγονός ότι σ' αυτό ευρίσκετο μια πολύ καλύ συντηρημένη κατοικία επί της οποίας οι αγοραστές προέβησαν στην ανέγερση ενός πρόσθετου ορόφου αμέσως μετά την αγορά του από τους αιτητές. Είναι η εισήγηση των αιτητών ότι αυτό αποτελεί πλάνη περί τα πράγματα και ότι για το λόγο αυτό η επίδικη απόφαση πρέπει να ακυρωθεί. Σύμφωνα με τη νομολογία σε υποθέσεις της φύσης αυτής, η εξουσία του διοικητικού Δικαστήριου περιορίζεται στον έλεγχο της νομιμότητας της επίδικης απόφασης και δεν επεμβαίνει όταν η επίδικη απόφαση ήταν εύλογα επιτρεπτή στην κρίση του αρμόδιου διοικητικού όργανου, ούτε και στην ουσιαστική κρίση της διοίκησης, εκτός αν φανεί ότι υπήρξε πλάνη περί τα πράγματα ή το Νόμο, η υπέρβαση ή κατάχρηση εξουσίας, που σε τέτοιες περιπτώσεις το Δικαστήριο αυτό θα εδικαιολογείτο να επέμβει με την εκτίμηση των γεγονότων ή την απόφαση επί της ουσίας. (Βλέπε Georghiades ν. The Republic
(1983)3 C.L.R. 659, Athinoulla leronymides v. The Republic, Υπόθεση Αριθ. 344/85, απόφαση ημερομηνίας 30 Δεκεμβρίου, 1988, Thekla Protopapa v. The Republic, Υπόθεση Αριθ. 13/86, απόφαση ημερομηνίας 27 Απριλίου, 1989). Στην προκειμένη περίπτωση ο αιτητής προς υποστήριξη του πιο πάνω ισχυρισμού του, αναφέρεται σε εκτίμηση δικού του εκτιμητή σύμφωνα με την οποία η αξία του επίδικου κτήματος την 27/6/1978 ήταν £40,000.-, δηλαδή πολύ μεγαλύτερη από αυτήν που καθώρισαν οι καθ' ων η αίτηση. Η έκθεση αυτή δεν ήταν ενώπιον του Διευθυντή κατά το χρόνο λήψης της επίδικης απόφασης, και επομένως δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο γιατί, κατά την εξέταση της νομιμότητας μιας διοικητικής πράξης, το Δικαστήριο περιορίζεται στα γεγονότα που ήταν ενώπιον του καθ' ου η αίτηση οργάνου. (Βλέπε Athinoulla Ieronymides v. The Republic (πιο πάνω) Μαρία Νικολάου ν. της Δημοκρατίας, Υπόθεση Αριθ. 1065/87, απόφαση ημερομηνίας 10 Ιανουαρίου, 1990.) Όπως προκύπτει από τα γεγονότα τα μοναδικά στοιχεία σχετικά με την αξία του επίδικου ακίνητου που ήταν ενώπιον του Έφορου κατά τον υπολογισμόν της αγοραίας αξίας του την 27/6/1978 ήταν η εκτίμηση που είχε γίνει από τον κ. Ματέα, Προϊστάμενο Γραφείου Φόρου Κληρονομιάς, και η οποία είχε γίνει μετά από έρευνα και ανάλυση των συγκριτικών πωλήσεων της περιοχής. Σ' αυτή δεν γίνεται καμμιά αναφορά στο γεγονός ότι στο επίδικο κτήμα υπήρχε οικοδομή. Το γεγονός αυτό δεν είναι δυνατόν να οδηγήσει το Δικαστήριο στο συμπέρασμα ότι κατά τον υπολογισμό της αξίας του ακίνητου λήφθηκε υπόψη και η αξία της οικοδομής αυτής. Καταλήγω, συνεπώς, στο συμπέρασμα ότι η επίδικη απόφαση είναι προϊόν πλάνης και για το λόγο αυτό πρέπει να ακυρωθεί. Η προσφυγή επιτυγχάνει και η επίδικη απόφαση ακυρώνεται. Οι καθ' ων η αίτηση να πληρώσουν τα έξοδα τα οποία να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. Η επίδικη απόφαση ακυρώνεται με έξοδα. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο