Τechnical Industrial Suppliers (Kouvlab) Ltd ν. Δημοκρατίας (Yπουργείο Eργασίας και Kοινωνικών Aσφαλίσεων) και Άλλου (1993) 4 ΑΑΔ 176

(1993)4 ΑΑΔ 176 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αρχείο σε μορφή PDF - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων

(1993)4 ΑΑΔ 176 26 Ιανουαρίου, 1993 [ΚΟΥΡΡΗΣ, Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ME TO APΘPO 146 TOY ΣYNTAΓMATOΣ TECHNICAL & INDUSTRIAL SUPPLIERS (KOUVLAB) LTD., Αιτητές, v. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤIAΣ, ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥ, Καθ' ων η αίτηση. (Υπόθεση Αρ. 1049/91) Προσφυγή βάσει του Άρθρου 146 του Συντάγματος - Αντικείμενο - Χρηματικές διαφορές - Εμπίπτουν γενικά στη σφαίρα του ιδιωτικού δικαίου - Απόφαση Διευθυντή Κοινωνικών Ασφαλίσεων ότι οι αιτητές δε δικαιούνται τόκο επί των επιστραφέντων εισφορών, εμπίπτει στη σφαίρα του Δημοσίου Δικαίου. Οι περί Τερματισμού Απασχολήσεως (Ταμείον διά Πλεονάζον Προσωπικόν) Κανονισμοί του 1977 - 1990 - Επιστροφή εισφορών - Καμία πρόνοια στους Κανονισμούς περί επιστροφής των εισφορών με τόκο - Εύλογη η απόφαση του Διευθυντή βάσει της ισχύουσας νομοθεσίας - Δεν παραβιάστηκε η αρχή της ισότητας. Οι αιτητές προσέβαλαν την απόφαση των καθ' ων η αίτηση με την οποία αρνήθηκαν να τους καταβάλουν τόκο επί του επιστραφέντος ποσού των £550.90 που αντιπροσώπευε επιστραφόμενες εισφορές που είχαν καταβληθεί από αυτούς αχρεωστήτως. Από τους καθ' ων η αίτηση προβλήθηκε ο ισχυρισμός ότι η προσβληθείσα απόφαση ήταν, ως χρηματική διαφορά, εκτός της δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου δυνάμει του άρθρου 146 του Συντάγματος. Το Ανώτατο Δικαστήριο απορρίπτοντας την προσφυγή, αποφάσισε ότι:

1. Πράξη ή απόφαση, για να εμπίπτει εντός της εννοίας του Άρθρου 146 του Συντάγματος, και της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου τούτου, πρέπει να έχει εκδοθεί από όργανο, αρχή ή πρόσωπο, κατά την άσκηση εκτελεστικής ή διοικητικής λειτουργίας τους. Πρέπει επίσης, να εμπίπτει στη σφαίρα του δημοσίου και όχι του ιδιωτικού δικαίου. Οι χρηματικές διαφορές εμπίπτουν, γενικά στη σφαίρα του ιδιωτικού δικαίου. Στην παρούσα περίπτωση όμως, το θέμα δεν αποτελεί απλώς μια χρηματική απαίτηση, αλλά έγκειται στο κατά πόσο οι αιτητές δικαιούνται ή όχι στην καταβολή τόκου επί των επιστραφεισών εισφορών τους. Δεν είναι, επομένως, χρηματική διαφορά και εμπίπτει, εντός της εννοίας του Άρθρου 146 του Συντάγματος.
2. Οι Κανονισμοί που προνοούν για την καταβολή εισφοράς πλεονάζοντος προσωπικού, είναι οι περί Τερματισμού Απασχολήσεως (Ταμείον διά Πλεονάζον Προσωπικόν) Κανονισμοί του 1977-1990, για δε την καταβολή τέλους Βιομηχανικής Καταρτίσεως, οι περί Αρχής Βιομηχανικής Καταρτίσεως (Τέλος Καταβλητέον υπό Εργοδοτών) Κανονισμοί του 1979-
3. Στους Κανονισμούς αυτούς δεν υπάρχει πρόνοια για επιστροφή οποιουδήποτε ποσού εισφορών με τόκο. Ούτε υποδείχθηκε στο Δικαστήριο κανένα άλλο νομοθέτημα με βάση το οποίο να επιβάλλεται η καταβολή τόκων σε παρόμοιες περιπτώσεις. Επομένως, η επίδικη απόφαση ήταν εύλογα εφικτή στο Διευθυντή με βάση την ισχύουσα νομοθεσία. Το γεγονός ότι ούτε για την επιστροφή των πληρωθεισών εισφορών υπάρχει ειδική νομοθετική πρόνοια, δεν έχει καμιά σημασία. Ούτε και τίθεται θέμα άδικου πλουτισμού (unjust enrichment) των καθ' ων η αίτηση, αφού επέστρεψαν τις πληρωθείσες, λόγω λάθους στην κατηγορία κατάταξης, εισφορές.
4. Ούτε κι ο ισχυρισμός περί παραβιάσεως της αρχής της ισότητος, που κατοχυρώνεται από το Άρθρο 28 του Συντάγματος, ευσταθεί. Στις περιπτώσεις στις οποίες αναφέρθηκε ο δικηγόρος των αιτητών (αποζημιώσεις για αναγκαστική απαλλοτρίωση, Φόρος Κεφαλαιουχικών Κερδών και Φόρος Εισοδήματος), η καταβολή τόκου επί των επιστρεφομένων ποσών προνοείται από τους σχετικούς Νόμους. H προσφυγή απορρίπτεται χωρίς έξοδα. Αναφερόμενη υπόθεση: Cyprus Sulphur and Copper Co. Ltd v. Δημοκρατίας

(1991)4 Α.Α.Δ.

1. Προσφυγή. Προσφυγή με την οποία οι αιτητές προσβάλλουν την απόφαση των καθ' ων η αίτηση να μην καταβάλουν σ' αυτούς τόκο επί του ποσού των £550.90 που αντιπροσώπευε επιστραφείσες εισφορές των αιτητών. Μ. Σπανού-Αναστασίου, για τους Αιτητές. Μ. Μαλαχτού-Παμπαλλή, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ' ων η αίτηση. Cur. adv. vult. KOYPPHΣ, Δ.: Οι αιτητές, με την παρούσα προσφυγή τους προσβάλλουν την απόφαση των καθ'ων η αίτηση να μην καταβάλουν σ' αυτούς τόκο επί του ποσού των £550,90 που αντιπροσώπευε επιστραφείσες εισφορές των αιτητών. Οι αιτητές είναι εγγεγραμμένη Εταιρεία περιορισμένης ευθύνης. Ο δε Νικόλαος Κουβαράς ήταν Διευθυντής και μέτοχος της Εταιρείας, για τον οποίο οι αιτητές κατέβαλλαν, μεταξύ άλλων, εισφορές πλεονάζοντος προσωπικού και βιομηχανικής κατάρτισης, στα αντίστοιχα ταμεία. Ο κ. Κουβαράς υπέβαλε στις 31/12/90 αίτηση στο Διευθυντή Κοινωνικών Ασφαλίσεων (ο Διευθυντής), για πληρωμή λόγω πλεονασμού. Η αίτησή του απορρίφθηκε και ο Διευθυντής πληροφόρησε τον κ. Κουβαρά ότι έγινε αλλαγή στην κατηγορία ασφάλισής του, από μισθωτό σε αυτοτελώς εργαζόμενο πρόσωπο, αναδρομικά, από 1/12/
2. Οι αιτητές, με επιστολή των ελεγκτών τους, ημερομηνίας 4/6/91, ζήτησαν την επιστροφή των εισφορών στο Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού και το τέλος Βιομηχανικής Κατάρτισης, που κατέβαλαν αναφορικά με τον κ. Κουβαρά για την περίοδο 1/12/75-31/12/89, πλέον τόκους. Ως αποτέλεσμα, επιστράφηκε στους αιτητές το ποσό των £550,90, και ειδοποιήθηκαν σχετικά με επιστολή προς τους ελεγκτές τους, ημερομηνίας 21/6/
3. Το ποσό αυτό αντιπροσώπευε τις εισφορές των αιτητών στα Ταμεία Πλεονάζοντος Προσωπικού και Βιομηχανικής Κατάρτισης, προς όφελος του κ. Κουβαρά για την πιο πάνω περίοδο, όχι όμως τόκους. Οι αιτητές, με επιστολή των δικηγόρων τους ημερομηνίας 5/7/91, ζήτησαν την καταβολή τόκων προς 9% από 1/12/75, επί του πιο πάνω ποσού. Ο Διευθυντής απέρριψε την απαίτηση των αιτητών και κοινοποίησε την απόφασή του με επιστολή προς τους δικηγόρους τους, ημερομηνίας 19/8/91, που έχει ως εξής: "Αναφέρομαι στην επιστολή σας με ημερομηνία 5.7.91 και σε συνέχεια της επιστολής μου με τον ίδιο αρ. φακ. και ημερομηνία 21.6.91 σχετικά με αίτημά σας για καταβολή τόκων ύψους 9% πάνω στο ποσό των £550,90 που επεστράφηκε στους πελάτες σας κ.κ. TECHNICAL & INDUSTRIAL SUPPLIERS LTD. και σας πληροφορώ τα πιο κάτω: Η επιστροφή εισφορών και τέλους που καταβάλλονται αχρεωστήτως στο Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού και στο Ταμείο Βιομηχανικής Καταρτίσεως, αντίστοιχα, όπως στην περίπτωση των πελατών σας, γίνεται σύμφωνα με τους περί Τερματισμού Απασχολήσεως (Ταμείο διά Πλεονάζον Προσωπικό) Κανονισμούς του 1977-1990 και των περί Αρχής Βιομηχανικής Καταρτίσεως (Τέλος Καταβλητέον υπό Εργοδοτών) Κανονισμών του 1979 μέχρι 1991, οι οποίοι δεν προβλέπουν για την καταβολή τόκων στις περιπτώσεις επιστροφής εισφορών ή τέλους. Ενόψει των πιο πάνω, λυπούμαι να σας πληροφορήσω ότι το αίτημά σας δεν μπορεί να ικανοποιηθεί.". Ως αποτέλεσμα καταχωρήθηκε η παρούσα προσφυγή, που βασίζεται στους πιο κάτω λόγους ακυρώσεως:

(1)Η επίδικη απόφαση παραβιάζει τις αρχές της χρηστής διοίκησης και συνιστά κατάχρηση και/ή υπέρβαση εξουσίας.

(2)Η επίδικη απόφαση είναι αποτέλεσμα νομικής πλάνης, και ειδικότερα της εσφαλμένης εντύπωσης ότι οι Κανονισμοί δεν προβλέπουν και/ή δεν επιτρέπουν την καταβολή τόκων στις περιπτώσεις επιστροφής εισφορών ή τέλους.

(3)Η επίδικη απόφαση λήφθηκε χωρίς τη δέουσα έρευνα και/ή ως αποτέλεσμα πλάνης περί τα πράγματα.

(4)Παραβιάστηκε το Άρθρο 28 του Συντάγματος. Από τη δικηγόρο των καθ'ων η αίτηση προβλήθηκε ο ισχυρισμός ότι η προσβαλλλόμενη απόφαση εκφεύγει της δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου την οποία τούτο έχει βάσει του Άρθρου 146 του Συντάγματος. Αν και ο ισχυρισμός αυτός δεν προβλήθηκε υπό μορφή προδικαστικής ένστασης, θ' ασχοληθώ μ' αυτόν στο στάδιο αυτό, αφού, αν ευσταθεί, μπορεί να επηρεάσει την έκβαση της υπόθεσης. Η δικηγόρος των καθ'ων η αίτηση ισχυρίστηκε ότι η προσφυγή αποτελεί, στην ουσία, απαίτηση για πληρωμή, από τη Δημοκρατία, αποζημίωσης για την ισχυριζόμενη ζημιά της αιτήτριας, που συνιστά χρηματική διαφορά της οποίας το ύψος δεν μπορεί να καθοριστεί χωρίς μαρτυρία. Ο δικηγόρος των αιτητών ισχυρίστηκε, βασιζόμενος στην υπόθεση Cyprus Sulphur and Copper Co. Ltd. ν. Δημοκρατίας

(1991)4 Α.Α.Δ. 2197, ότι το θέμα δεν αφορά μόνο συγκεκριμένο επιτόκιο, αλλά την απόφαση του Διευθυντή ότι οι αιτητές δε δικαιούνται στην καταβολή οποιουδήποτε τόκου, κι ότι εμπίπτει εντός της εννοίας του Άρθρου 146 του Συντάγματος. Και αν ακόμα το Δικαστήριο κρίνει ότι ο καθορισμός του επιτοκίου δεν εμπίπτει στη δικαιοδοσία του, μπορεί ν' ακυρώσει την απόφαση του Διευθυντή αν κρίνει ότι οι αιτητές δικαιούνται στην καταβολή τόκου και ν' αφήσει το θέμα του καθορισμού του επιτοκίου στα πολιτικά Δικαστήρια. Υποστήριξε επίσης ότι το Δικαστήριο τούτο έχει εξουσία να καθορίσει το ύψος του επιτοκίου, το οποίο δεν μπορεί να είναι χαμηλότερο του νόμιμου επιτοκίου, δηλαδή 6% ετησίως. Πράξη ή απόφαση, για να εμπίπτει εντός της εννοίας του Άρθρου 146 του Συντάγματος, και της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου τούτου, πρέπει να έχει εκδοθεί από όργανο, αρχή ή πρόσωπο, κατά την άσκηση εκτελεστικής ή διοικητικής λειτουργίας τους. Πρέπει επίσης, να εμπίπτει στη σφαίρα του δημοσίου και όχι του ιδιωτικού δικαίου. Οι χρηματικές διαφορές εμπίπτουν, γενικά στη σφαίρα του ιδιωτικού δικαίου. Στην παρούσα περίπτωση όμως, το θέμα δεν αποτελεί απλώς μια χρηματική απαίτηση, αλλά έγκειται στο κατά πόσο οι αιτητές δικαιούνται ή όχι στην καταβολή τόκου επί των επιστραφεισών εισφορών τους. Δεν είναι, επομένως, χρηματική διαφορά και εμπίπτει, κατά τη γνώμη μου, εντός της εννοίας του Άρθρου 146 του Συντάγματος. Ο ισχυρισμός της δικηγόρου των καθ'ων η αίτηση κρίνεται συνεπώς αβάσιμος και απορρίπτεται. Οι Κανονισμοί που προνοούν για την καταβολή εισφοράς πλεονάζοντος προσωπικού, είναι οι περί Τερματισμού Απασχολήσεως (Ταμείον διά Πλεονάζον Προσωπικόν) Κανονισμοί του 1977-1990, για δε την καταβολή τέλους Βιομηχανικής Καταρτίσεως, οι περί Αρχής Βιομηχανικής Καταρτίσεως (Τέλος Καταβλητέως υπό Εργοδοτών) Κανονισμοί του 1979-1991. Στους Κανονισμούς αυτούς δεν υπάρχει πρόνοια για επιστροφή οποιουδήποτε ποσού εισφορών με τόκο. Ούτε υποδείχθηκε στο Δικαστήριο κανένα άλλο νομοθέτημα με βάση το οποίο να επιβάλλεται η καταβολή τόκων σε παρόμοιες περιπτώσεις. Επομένως, η επίδικη απόφαση ήταν εύλογα εφικτή στο Διευθυντή με βάση την ισχύουσα νομοθεσία. Το γεγονός ότι ούτε για την επιστροφή των πληρωθεισών εισφορών υπάρχει ειδική νομοθετική πρόνοια, δεν έχει καμιά σημασία. Ούτε και τίθεται θέμα άδικου πλουτισμού (unjust enrichment) των καθ'ων η αίτηση, αφού επέστρεψαν τις πληρωθείσες, λόγω λάθους στην κατηγορία κατάταξης, εισφορές. Ούτε κι ο ισχυρισμός περί παραβιάσεως της αρχής της ισότητος, που κατοχυρώνεται από το Άρθρο 28 του Συντάγματος, ευσταθεί. Στις περιπτώσεις στις οποίες αναφέρθηκε ο δικηγόρος των αιτητών (αποζημιώσεις για αναγκαστική απαλλοτρίωση, Φόρος Κεφαλαιουχικών Κερδών και Φόρος Εισοδήματος), η καταβολή τόκου επί των επιστρεφομένων ποσών προνοείται από τους σχετικούς νόμους. Με βάση τα πιο πάνω, βρίσκω ότι κανένας από τους λόγους που προβλήθηκαν για την ακυρότητα της επίδικης απόφασης δεν ευσταθεί και κατά συνέπεια η παρούσα προσφυγή αποτυγχάνει και απορρίπτεται. Καμιά διαταγή για έξοδα. H προσφυγή απορρίπτεται χωρίς διαταγή για έξοδα. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο