Xατζηδημητρίου Kωνσταντία ν. Δημοκρατίας (Γενικός Eισαγγελέας) και Άλλου
(1993)4 ΑΑΔ 1565 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αρχείο σε μορφή PDF - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων
(1993)4 ΑΑΔ 1565 30 Ιουνίου, 1993 [ΠΟΓΙΑΤΖΗΣ, Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ME TO APΘPO 146 TOY ΣYNTAΓMATOΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΑ ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, Αιτήτρια, v. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ TOY ΓΕΝΙΚΟΥ EIΣAΓΓEΛEA KAI AΛΛOY, Καθ' ων η αίτηση. (Υπόθεση Αρ. 314/91) Προσφυγή βάσει του Άρθρου 146 του Συντάγματος - Έννομο συμφέρον - Εφόσον η ύπαρξη ενεστώτος εννόμου συμφέροντος αμφισβητείται, εναπόκειται στον προσφεύγοντα να αποδείξει την ύπαρξή του, με την επέλευση υλικής ή ηθικής βλάβης. Η αιτήτρια που ανήκε στο εναλλάξιμο προσωπικό, προσέβαλε την απόφαση μετακίνησής της από το Υπουργείο Οικονομικών στο Τμήμα Οδικών Μεταφορών. Από τους καθ' ων η αίτηση, προβλήθηκε προδικαστική ένσταση, που δεν αντικρούστηκε με επιχειρήματα από την αιτήτρια, ότι αυτή στερείτο εννόμου συμφέροντος, καθ' ότι η επίδικη απόφαση δεν είχε εκτελεστό χαρακτήρα, εφόσον δεν είχε επιφέρει αλλαγή στο καθεστώς ή τη θέση της αιτήτριας. Το Ανώτατο Δικαστήριο απορρίπτοντας την προσφυγή, αποφάσισε ότι: Για να είναι εκτελεστή και προσβλητέα με προσφυγή κάτω από το Άρθρο 146 του Συντάγματος, η οποιαδήποτε διοικητική απόφαση πρέπει, με την έκδοση και τη δημοσίευση ή κοινοποίησή της, να παράγει έννομα αποτελέσματα, τροποποιώντας προς το χειρότερο την έννομη σχέση μεταξύ της Διοίκησης και του διοικουμένου. Πρέπει επίσης να λεχθεί ότι, εφόσον η ύπαρξη ενεστώτος έννομου συμφέροντος της αιτήτριας έχει αμφισβητηθεί, εναπόκειται στην ίδια να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι με την έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης έχει προκληθεί σ' αυτή βλάβη ή ζημιά υλικής ή ηθικής έστω μορφής. Στην παρούσα υπόθεση δεν προβλήθηκε τέτοιος ισχυρισμός. Είναι δε παραδεχτό ότι, το υπαλληλικό καθεστώς και η θέση της αιτήτριας στην υπηρεσία, ούτε θίγονται ούτε τροποποιούνται με την επίδικη μετακίνησή της, η οποία δε συνεπάγεται αλλαγή του τόπου διαμονής της. Κάτω από αυτές τις περιστάσεις, στερητικές του εκτελεστού χαρακτήρα της επίδικης απόφασης, το Δικαστήριο δε συμφωνεί με την εισήγηση, ότι η ρητή αναφορά στο Άρθρο 48
(3)του περί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμου (Ν. 1/90) στην ανάγκη για δέουσα αιτιολογία, προσδίδει, από μόνη της, εκτελεστό χαρακτήρα στην επίδικη απόφαση. Το Δικαστήριο επίσης δεν είναι ικανοποιημένο ότι η αιτήτρια έχει το απαιτούμενο από το Άρθρο 146.2 του Συντάγματος, ενεστώς έννομο συμφέρον. H προσφυγή απορρίπτεται με £75 έξοδα. Αναφερόμενη υπόθεση: Ekaterini Karapataki v. Republic
(1982)3 C.L.R.
- Προσφυγή. Προσφυγή με την οποία η αιτήτρια προσβάλλει την απόφαση των καθ' ων η αίτηση να την μετακινήσουν από το Υπουργείο Οικονομικών στο Τμήμα Οδικών Μεταφορών από 26.3.
- Α. Παπαχαραλάμπους, για τον Αιτητή. Γ. Φράγκου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ' ων η αίτηση. Cur. adv. vult. ΠOΓIATZHΣ, Δ.: Με την προσφυγή της αυτή η Αιτήτρια προσβάλλει την απόφαση του Διευθυντή Υπηρεσίας Δημόσιας Διοικήσεως και Προσωπικού (που στη συνέχεια θα αναφέρεται ως ο "Διευθυντής"), που κοινοποιήθηκε στην Αιτήτρια με την ακόλουθη επιστολή ημερομηνίας 21 Μαρτίου
- "Έχω οδηγίες να σας πληροφορήσω ότι έχει αποφασιστεί να μετακινηθείτε και με την επιστολή αυτή μετακινείστε από το Υπουργείο Οικονομικών στο Τμήμα Οδικών Μεταφορών, από 26 Μαρτίου
- Η μετακίνησή σας έχει καταστεί αναγκαία για τους πιο κάτω λόγος: (α) Για την ικανοποίηση υπηρεσιακών αναγκών. (β) Για την παροχή ευκαιριών, μέσα στα πλαίσια της εφαρμογής της εναλλαγής καθηκόντων, να εμπλουτίσετε τις γνώσεις και εμπειρίες σας και γενικά να βελτιώσετε την υπηρεσιακή σας κατάρτηση. (Κ. Σχίζας) για Διευθυντή Υπηρεσίας Δημόσιας Διοικήσεως και Προσωπικού" Τα γεγονότα είναι σε συντομία τα εξής: Η Αιτήτρια προσλήφθηκε στο Τμήμα Αναπτύξεως Υδάτων την 28/4/1969 ως ημερομίσθιος τεχνικός. Την 1/4/1978 διορίστηκε από την Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας στην προσωρινή θέση Βοηθού Γραφέα που αργότερα μετονομάστηκε σε Γραφέα 2ης Τάξης και τοποθετήθηκε την ίδια ημερομηνία στο Τμήμα Αναπτύξεως Υδάτων. Με απόφαση του Διευθυντή η Αιτήτρια μετακινήθηκε από 7/1/1985 στο Κρατικό Λαχείο που υπαγόταν στο Γενικό Λογιστήριο. Όταν το Κρατικό Λαχείο αποσπάστηκε από το Γενικό Λογιστήριο και ανατέθηκε στο Υπουργείο Οικονομικών, το προσωπικό του, περιλαμβανομένης της Αιτήτριας, μετακινήθηκε στο Υπουργείο Οικονομικών από 27/6/
- Από 1/5/1990 η Αιτήτρια προάχθηκε στη θέση Γραφέα 1ης Τάξης, Γενικό Γραμματειακό Προσωπικό, Γενικες Κατηγορίες Προσωπικού, την οποία εξακολουθούσε να κατέχει κατά το χρόνο έκδοσης της προσβαλλόμενης απόφασης. Για τους σκοπούς της παρούσας υπόθεσης είναι ουσιώδες να σημειωθεί ότι η θέση αυτή ανήκει στο εναλλάξιμο προσωπικό. Την 1/2/1991 ο Διευθυντής του Κρατικού Λαχείου απέστειλε στο Διευθυντή την ακόλουθη επιστολή: "Διευθυντή Υπηρεσίας Δημόσιας Διοίκησης και Προσωπικού, Παρακαλώ όπως η δ. Ντίνα Χ"Δημητρίου, Γραφέας 1ης τάξης, η οποία υπηρετεί τώρα στο Κρατικό Λαχείο, μετατεθεί σε άλλη Υπηρεσία για να εκτελεί τα καθήκοντα της θέσης την οποία κατέχει. Η δ. Χ"Δημητρίου απασχολείται τώρα με την ετοιμασία καταστάσεων λαχείων που έχουν εξαργυρωθεί ή με την εξαργύρωση λαχείων. Πιστεύουμε ότι η δ.Χ"Δημητρίου μπορεί να προσφέρει αλλού υπηρεσίες ανάλογα με τη θέση της. Παρακαλούμε όπως με τη μετάθεση της δ. Χ"Δημητρίου μας παραχωρήσετε αντικαταστάτη/τρια για την απρόσκοπτη συνέχιση των εργασιών του Κρατικού Λαχείου. Διευθυντής Κρατικού Λαχείου" O Διευθυντής επιλήφθηκε του θέματος και εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση την οποία κοινοποίησε στην Αιτήτρια με την επιστολή το κείμενο της οποίας έχω ήδη παραθέσει. Ο ευπαίδευτος δικηγόρος της Αιτήτριας επικαλείται ως λόγο ακύρωσης της επίδικης απόφασης την έλλειψη δέουσας αιτιολογίας κατά παράβαση, όπως ισχυρίζεται, των γενικών αρχών του διοικητικού δικαίου και ειδικότερα της νομοθετικής πρόνοιας του άρθρου 48
(3)* του περί Δημοσίας Υπηρεσίας Νόμου του 1990 (Νόμος αρ. 1/90). Ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στη ρητή υποχρέωση του Προϊσταμένου του οικείου Τμήματος να δικαιολογεί δεόντως την απόφασή του για "μετακίνηση" υπαλλήλου, η οποία ορίζεται από το εδάφιο
(1)του άρθρου 48 ως "μετατόπιση ενός υπαλλήλου η οποία δε συνεπάγεται αλλαγή τόπου διαμονής". Αναφορικά με την ουσία της προσφυγής, η ευπαίδευτη δικηγόρος του Διευθυντή ισχυρίζεται ότι η επίδικη απόφαση είναι δεόντως αιτιολογημένη και ότι ο Διευθυντής είναι το πιο αρμόδιο πρόσωπο να κρίνει και αποφασίσει θέματα που αφορούν τις ανάγκες της υπηρεσίας. Πέραν αυτού, η ευπαίδευτη δικηγόρος του Διευθυντή ισχυρίζεται ότι η προσφυγή αυτή είναι απαράδεχτη για τους λόγους που εγείρει στην Ένστασή της υπό μορφή προδικαστικών ενστάσεων, οι οποίοι άπτονται της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου να επιληφθεί της ουσίας της προσφυγής. Ο ισχυρισμός της επί του προκειμένου είναι ότι η Αιτήτρια δεν έχει έννομο συμφέρον και ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν είναι εκτελεστή διοικητική πράξη, επικαλείται δε την υπόθεση Ekaterini Karapataki v. Republic
(1982)3 C.L.R. 88. Οι προδικαστικές αυτές ενστάσεις του Διευθυντή δεν έχουν ποτέ απαντηθεί από τον ευπαίδευτο δικηγόρο της Αιτήτριας, ο οποίος επέλεξε να μην καταχωρήσει απαντητική γραπτή αγόρευση σύμφωνα με τις οδηγίες του Δικαστηρίου, στο στάδιο δε των προφορικών διευκρινίσεων δήλωσε ότι δεν είχε οτιδήποτε να προσθέσει στο περιεχόμενο της βασικής γραπτής του αγόρευσης στην οποία δεν αναφέρει οτιδήποτε σχετικό με τις προδικαστικές ενστάσεις που ο Διευθυντής ήγειρε στην Ένστασή του. Συμφωνώ με την απόφαση στην υπόθεση Karapataki (ανωτέρω) την οποία και υιοθετώ. Εκεί λέχθηκε ότι δημόσιοι υπάλληλοι που ανήκουν στο εναλλάξιμο προσωπικό, όπως η Αιτήτρια στην παρούσα προσφυγή, έχουν καθήκον να υπηρετούν από καιρού εις καιρό στο τμήμα εκείνο της Κυβέρνησης στο οποίο η προσφορά τους εξυπηρετεί καλύτερα τις ανάγκες της δημόσιας υπηρεσίας και δε νομιμοποιούνται στην απαίτηση να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε οποιοδήποτε συγκεκριμένο κυβερνητικό τμήμα της εκλογής τους. Στην υπόθεση εκείνη (Karapataki) η Αιτήτρια που ήταν στενογράφος 2ης τάξης ανήκε επίσης στο εναλλάξιμο προσωπικό και είχε προσβάλει με προσφυγή τη μετακίνησή της στο Τμήμα Δημοσίων Έργων του Υπουργείου Συγκοινωνιών και Έργων από το Υπουργείο Εμπορίου και Βιομηχανίας στο οποίο υπηρετούσε. Η προσφυγή της απορρίφθηκε ως απαράδεχτη. Το Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν είχε εκτελεστό χαρακτήρα εφόσο δεν επέφερε αλλαγή στο καθεστώς ή τη θέση της αιτήτριας στην υπηρεσία και δεν παρήγαγε οποιαδήποτε έννομα αποτελέσματα. Στην υπόθεση Karapataki (ανωτέρω) η Διοίκηση ενήργησε βάσει του άρθρου 48
(2)* του περί Δημοσίας Υπηρεσίας Νόμου του 1967 (Νόμος αρ. 33/67) στο κείμενο του οποίου δεν υπάρχει ρητή πρόνοια καθορίζουσα ότι η Διοίκηση ενεργεί επί του προκειμένου με απόφαση δεόντως αιτιολογημένη, όπως υπάρχει στο κείμενο του αντίστοιχου άρθρου 48
(3)του Νόμου αρ. 1/90 βάσει του οποίου ενήργησε η Διοίκηση στην παρούσα υπόθεση. Η διαφορά αυτή στο κείμενο των πιο πάνω νομοθετικών διατάξεων με είχε αρχικά προβληματίσει κατά πόσο η ρητή υποχρέωση του Διευθυντή να αιτιολογήσει δεόντως την επίδικη απόφασή του για μετακίνηση της Αιτήτριας, προσδίδει στην απόφαση αυτή εκτελεστό χαραχτήρα όπως έχει εισηγηθεί ο ευπαίδευτος δικηγόρος της Αιτήτριας. Τελικά κατέληξα στο συμπέρασμα να απορρίψω την εισήγηση αυτή καθώς και την προσφυγή ως απαράδεχτη. Για να είναι εκτελεστή και προσβλητέα με προσφυγή κάτω από το άρθρο 146 του Συντάγματος, η οποιαδήποτε διοικητική απόφαση πρέπει, με την έκδοση και τη δημοσίευση ή κοινοποίησή της, να παράγει έννομα αποτελέσματα, τροποποιώντας προς το χειρότερο την έννομη σχέση μεταξύ της Διοίκησης και του διοικουμένου. Πρέπει επίσης να λεχθεί ότι, εφόσον η ύπαρξη ενεστώτος έννομου συμφέροντος της Αιτήτριας έχει αμφισβητηθεί, εναπόκειται στην ίδια να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι με την έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης έχει προκληθεί σ' αυτή βλάβη ή ζημιά υλικής ή ηθικής έστω μορφής. Στην παρούσα υπόθεση δεν προβλήθηκε τέτοιος ισχυρισμός. Είναι δε παραδεχτό ότι το υπαλληλικό καθεστώς και η θέση της Αιτήτριας στην Υπηρεσία ούτε θίγονται ούτε τροποποιούνται με την επίδικη μετακίνησή της η οποία δε συνεπάγεται αλλαγή του τόπου διαμονής της. Κάτω από αυτές τις περιστάσεις, στερητικές του εκτελεστού χαραχτήρα της επίδικης απόφασης, δε συμφωνώ με την εισήγηση ότι η ρητή αναφορά στο άρθρο 48
(3)του Νόμου αρ. 1/90 στην ανάγκη για δέουσα αιτιολογία προσδίδει, από μόνη της, εκτελεστό χαρακτήρα στην επίδικη απόφαση. Δεν είμαι επίσης ικανοποιημένος ότι η Αιτήτρια έχει το απαιτούμενο από το άρθρο 146.2 του Συντάγματος ενεστώς έννομο συμφέρον. Για τους λόγους που έχω αναφέρει πιο πάνω κρίνω ότι οι προδικαστικές ενστάσεις του Διευθυντή επιτυγχάνουν και ότι η προσφυγή είναι απαράδεχτη. Στερούμαι, ως εκ τούτου, αρμοδιότητας να επιληφθώ της ουσίας της προσφυγής η οποία απορρίπτεται για το μοναδικό αυτό λόγο. Η Αιτήτρια να πληρώσει £75 έναντι των εξόδων της Δημοκρατίας. H προσφυγή απορρίπτεται με £75,- έξοδα σε βάρος της αιτήτριας. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο