Schwartz William ν. Δημοκρατίας (Διευθυντής Τμήματος Εσωτερικών Προσόδων) (1993) 4 ΑΑΔ 2912

(1993)4 ΑΑΔ 2912 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αρχείο σε μορφή PDF - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων

(1993)4 ΑΑΔ 2912 17 Δεκεμβρίου, 1993 [ΧΑΤΖΗΤΣΑΓΓΑΡΗΣ, Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ME TO APΘPO 146 TOY ΣYNTAΓMATOΣ WILLIAM SCHWARTZ, YΠO THN IΔIOTHTA TOY ΩΣ EKTEΛEΣTHΣ ΤΗΣ ΔIAΘHKHΣ ΤΗΣ ALICE IVY DURDEY, Αιτητής, v. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΔΙΕΥΘΥΝΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ ΠΡΟΣΟΔΩΝ, Καθ' ων η αίτηση. (Υπόθεση Αρ. 352/92) Φορολογία Κληρονομιών - Ένσταση υποβάλλεται εντός 30 ημερών - Άρθρο 37 των περί Φορολογίας των Κληρονομιών Νόμων 1962 - 1987 - Δυνατή η εύλογη παράταση για ειδικούς λόγους - Εξέταση και απόφαση επί επιπρόθεσμης ένστασης, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η ένσταση έγινε δεκτή παρόλο που ήταν εκπρόθεσμη. Αναθεωρητική Δικαιοδοσία - Αυτεπάγγελτη εξέταση - Το θέμα της εκτελεστότητας διοικητικής απόφασης που αποτελεί το αντικείμενο προσφυγής, εξετάζεται αυτεπάγγελτα από το Δικαστήριο. Φορολογία Κληρονομιών - Άρθρο 41 των περί Φορολογίας των Κληρονομιών Νόμων 1962 - 1987 - Απαιτείται έγγραφη κοινοποίηση της απόφασης επί της ένστασης. Ο αιτητής επεδίωξε με την προσφυγή του, την ακύρωση της απόφασης των καθ' ων η αίτηση, με την οποία επεβλήθηκε φορολογία στη περιουσία της αποβιώσασας ALICE IVY DURDEY βάσει απόφασής τους ότι αυτή είχε σαν τελευταία κατοικία της (DOMICILE) εν ζωή στην Κύπρο, αντί σε οποιαδήποτε άλλη χώρα. Το Ανώτατο Δικαστήριο απορρίπτοντας την προσφυγή, αποφάσισε ότι: 1. Το Δικαστήριο έκρινε αναγκαίο να ασχοληθεί με την εκτελεστότητα της επίδικης απόφασης, που αν και δεν ηγέρθη από τους διαδίκους, είναι θέμα που εξετάζεται αυτεπάγγελτα από το Δικαστήριο: Σύμφωνα με το Άρθρο 37

(1)των περί Φορολογίας των Κληρονομιών Νόμων 1962-1987, η ένσταση υποβάλλεται γραπτώς μέσα σε 30 μέρες από την ημερομηνία της Ειδοποίησης Επιβολής Φορολογίας. Είναι γεγονός ότι ο αιτητής δεν έχει υποβάλλει ένσταση κατά της επιβολής της φορολογίας, εντός των χρονικών ορίων που θέτει το Άρθρο 37

(1)του Νόμου. Όμως στο Άρθρο 37

(1)υπάρχει η εξής επιφύλαξη: "Νοείται ότι εις περιπτώσεις καθ' ας ο Έφορος ικανοποιείται ότι λόγω απουσίας εκ της Δημοκρατίας, ασθενείας ή ετέρας ευλόγου τινός αιτίας, το αμφισβητούν την φορολογίαν πρόσωπον εκωλύετο να υποβάλη την ένστασιν εντός της καθορισμένης προθεσμίας, θα χορηγεί εύλογον κατά τας περιστάσεις παράστασιν της προθεσμίας ταύτης". Από το περιεχόμενο της επιστολής του αιτητή ημερ. 10.2.92, εξάγεται το συμπέρασμα ότι τόσο η φορολογία όσο και το αιτιολογητικό της που είναι το θέμα του domicile αμφισβητήθηκαν. Συγκεκριμένα αναφέρει στην πρώτη παράγραφο ".... it is my duty to question the assessment ....". Είναι επίσης πρόδηλο από το περιεχόμενο της τελευταίας παραγράφου, ότι ο αιτητής ζητά πίστωση χρόνου αναφορικά με την υποβολή της ένστασης. Η εξέταση του περιεχόμενου της επιστολής του αιτητή ημερ. 10.2.92, από τους καθ' ων, κατάληξη της οποίας ήταν η ετοιμασία του Σημειώματος (Τεκμήριο Χ), οδηγεί το Δικαστήριο στο συμπέρασμα ότι οι καθών η αίτηση δέχθηκαν την ένσταση του αιτητή, παρόλον που υποβλήθηκε εκπρόθεσμα, την εξέτασαν και κατέληξαν στην απόφαση της 17.2.92, η οποία κοινοποιήθηκε προφορικά στο δικηγόρο του αιτητή γύρω στις 20.2.

2. Εκείνο που πρέπει να αποφασιστεί στη συνέχεια, είναι κατά πόσο στη συγκεκριμένη περίπτωση η προφορική κοινοποίηση της απόφασης της διοίκησης επί της ενστάσεως, καθιστά την απόφαση εκτελεστή και κατά συνέπεια υποκείμενη σε προσφυγή κάτω από το Άρθρο 146 του Συντάγματος. Είναι φανερό από την διάταξη του Άρθρου 41 του Νόμου ότι ο Έφορος όταν αποφασίσει αναφορικά με ένσταση για την οποία δεν επήλθε συμφωνία μεταξύ αυτού και του ενισταμένου προσώπου είναι υποχρεωμένος να επιδώσει στο πρόσωπο αυτό την σχετική ειδοποίηση, που αναφέρεται στο Άρθρο
3. Από τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου και κυρίως από το περιεχόμενο του φακέλου της διοίκησης, προκύπτει ότι μέχρι τις 23.4.92 που καταχωρήθηκε η προσφυγή, ο Έφορος δεν είχε επιδώσει τη νενομισμένη ειδοποίηση, που αναφέρεται στο Άρθρο
4. Συνεπώς η κοινοποίηση της επίδικης απόφασης δεν έχει συντελεστεί σύμφωνα με το νενομισμένο τύπο, με αποτέλεσμα η πράξη να μην καθίσταται εκτελεστή και υποκείμενη σε προσφυγή κάτω από το Άρθρο 146 του Συντάγματος. H?προσφυγή απορρίπτεται χωρίς έξοδα. Προσφυγή. Προσφυγή εναντίον της απόφασης των καθ' ων η αίτηση, με την οποία επεβλήθη φορολογία στη περουσία της αποβιωσάσης Alice Ivy Durdey, τέως εκ Λευκωσίας με βάση ότι η αποβιώσασα είχε σαν τελευταία κατοικία (Domicile) στη ζωή της την Κύπρο αντί οποιαδήποτε άλλη χώρα. Α. Ξενοφώντος, για τον Αιτητή Λ. Δημητριάδου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ' ων η αίτηση. Cur. adv. vult. XATZHTΣAΓΓAPHΣ, Δ.: Ο αιτητής με την παρούσα προσφυγή ζητά την εξής θεραπεία: "Δήλωσιν ότι η πράξις και/ή απόφασις του Γραφείου Φόρου Κληρονομιών, Τμήμα Εσωτερικών Προσόδων ημερ. 17 Φεβρουαρίου 1992 (περίπου), με την οποίαν επεβλήθη φορολογία επί της περιουσίας της αποβιωσάσης ALICE IVY DURDEY τέως εκ Λευκωσίας με βάσιν ότι η αποβιώσασα είχε σαν τελευταίον DOMICILE εις την ζωήν της την Κύπρον αντί οιανδήποτε άλλην χώραν, είναι άκυρος και εστερουμένη οιουδήποτε νομίμου αποτελέσματος." O αιτητής είναι ο εκτελεστής της διαθήκης της Alice Ivy Durdey που απεβίωσε στη Λευκωσία στις 15.6.
5. Στις 25.7.91 υποβλήθηκε στον καθ' ου η αίτηση Έφορο Φόρου Κληρονομιών από τον αιτητή, δήλωση περιουσίας για την περιουσία της αποβιώσασας. Ο Φ. Φιλίππου, αρμόδιος λειτουργός του Τμήματος Φόρου Κληρονομίας με Σημείωμά του ημερ. 8.11.91 προς τον άμεσα προϊστάμενο του (κυανό 20 στον φάκελο του Τμήματος) εισηγήθηκε την επιβολή φόρου κληρονομίας £6.590 αφού, όπως ανέφερε, η αποθανούσα επέλεξε ως κατοικία της (domicile) την Κύπρο. Ο άμεσα προϊστάμενος ενέκρινε την πιο πάνω εισήγηση στις 11.11.91 και δύο μέρες αργότερα ο Έφορος Φόρου Κληρονομιών με Ειδοποίηση Επιβολής Φορολογίας ημερ. 13.11.91 επέβαλε φόρο κληρονομίας £6.590 αφού εκτίμησε ότι η καθαρή αξία της περιουσίας της αποβιώσασας τόσο στην Κύπρο όσο και στην Αγγλία ανερχόταν σε £40.301,
6. Ο Έφορος κατά τον υπολογισμό του φόρου έλαβε υπόψη την περιουσία της αποβιώσασας στην Αγγλία επειδή έκρινε ότι αυτή επέλεξε ως κατοικία (domicile) την Κύπρο. Ο αιτητής δεν υπέβαλε γραπτή ένσταση κατά της φορολογίας εντός 30 ημερών από την ημερομηνία της Ειδοποίησης Επιβολής Φορολογίας, όπως ορίζει το άρθρο 37 των περί Φορολογίας των Κληρονομιών Νόμων 1962-1987 (ο Νόμος). Ο αιτητής όμως με επιστολή του ημερ. 10.2.92 προς τον Έφορο Φόρου Κληρονομίας αμφισβήτησε την φορολογία εφόσον όπως ανέφερε, η εκτίμηση της περιουσίας περιλάμβανε και λεφτά που η αποβιώσασα διατηρούσε στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το περιεχόμενο της επιστολής έχει ως εξής: "Estate Duty Officer Nicosia Dear Sir I write in response to the assessment on case P
7. As the executor of the estate it is my duty to question the assessment which includes money in UK which has no relation to Cyprus. I have consulted Mr Nicos Ionides, who informs me that the matter relates to domicile. I have consulted the solicitor who is assisting me in this matter and after considerable research he assures me that in this case it is clear that Miss Durdey was not domiciled in Cyprus. For your reference I include a copy of his letter to me clarifying the matter. When I visited the tax office to discuss the matter I was asked to write this letter. It was mentioned at that time that it I should have made representation earlier. I can only say that it has taken some time between when I received the notification and now to be in touch with the relatives, tax advisor and solicitor all in turn. I would ask that you take that into consideration." Στην πιο πάνω επιστολή του ο αιτητής επεσύναψε επιστολή του δικηγόρου του που απευθυνόταν σ' αυτόν ημερ. 8.2.92 στην οποία ο δικηγόρος υποστήριζε ότι η αποθανούσα είχε διατηρήσει το Βρεττανικό domicile της. Στην εν λόγω επιστολή ο δικηγόρος παρέθετε ορισμένα στοιχεία που κατά την άποψή του υποστήριζαν το συμπέρασμα ότι η αποβιώσασα δεν είχε αλλάξει το domicile της. Στη συνέχεια στο φάκελο του Τμήματος είναι καταχωρημένο άλλο Σημείωμα του Φ. Φιλίππου (Τεκμήριο Χ) και το οποίο αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής: "Π446 ALICE IVY DURDEY, τέως εκ Λ/σίας Εμελέτησα την επιστολή του διαχειριστή ημερ. 10.2.92 και αναφέρω τα εξής: Το θέμα που εγείρει ο διαχειρ. και υποστηρίζει στην επιστολή του είναι ότι το DOMICILE της αποθανούσης δεν ήταν η ΚΥΠΡΟΣ αλλά η ΑΓΓΛΙΑ και ως εκ τούτου δεν υπόκειται σε Φόρο Κληρονομίας επειδή πρέπει να εξαιρεθούν οι καταθέσεις στην Αγγλία, όπως υποστηρίζει. Αν εξαιρεθούν οι καταθέσεις στην Αγγλία, τότε η καθαρή αξία της περιουσίας από £40,301= θα μειωθεί σε δΤΙΠΟΤΕ και το Σύνολο Ενεργ. από £45,301 σε £4,
8. Δηλαδή Φόρος Κληρ. ΤΙΠΟΤΕ. ................................................................................................. ........................................................................................................ Από όλα τα πιο πάνω και από τα στοιχεία που υπάρχουν στο φάκελό μας είμαι σίγουρος ότι το DOMICILE της αποθανούσας ήταν η Κύπρος. Αν ήθελε να επιστρέψει στην Αγγλία θα το έκανε πριν πεθάνει αφού είχε και αρκετά χρήματα στην Αγγλία για να ζήσει εκεί ή θα ζητούσε στη Διαθήκη της να ΤΑΦΕΙ στην Αγγλία. ................................................................................................. ...................................................................................................... Πιστεύω ότι δεν μπορούμε να μειώσουμε τη φορολογία μας για όλους τους πιο πάνω λόγους που ανάφερα εκτός εάν έχει πληρωθεί φόρος στην Αγγλία για την περιουσία που είχε στην Αγγλία. Το DOMICILE της αποθανούσης είμαι βέβαιος ότι είναι στην ΚΥΠΡΟ. Υποβάλλεται για οδηγίες, παρακαλώ." To πιο πάνω Σημείωμα υπογράφηκε από τον Φ. Φιλίππου στις 14.2.92, και στο κάτω μέρος του αναγράφονται τα εξής: "Κον Φιλίππου, Συμφωνώ. Να ζητηθεί και αντίγραφο των Εγγράφων Διαχείρησης της Αγγλίας εάν έγινε διαχείρηση." Ακολουθεί η υπογραφή του άμεσα προϊστάμενου και η ημερομηνία 17.2.
9. Επίσης στις 17.2.92 ο Έφορος Φόρου Κληρονομιών με επιστολή του ζήτησε από τον αιτητή να υποβάλει αντίγραφο των εγγράφων διαχείρησης και της φορολογίας που έγιναν στην Αγγλία. Στις 23.4.92 ο αιτητής κατεχώρησε την παρούσα προσφυγή. Το επίδικο θέμα στην παρούσα προσφυγή είναι κατά πόσο η αποθανούσα απέβαλε το Βρεττανικό "domicile of origin" και υιοθέτησε ως "domicile of choice" την Κύπρο. Αν η απάντηση στο πιο πάνω ερώτημα είναι θετική τότε η απόφαση του Εφόρου να συμπεριλάβει στην εκτίμηση της περιουσίας της αποβιώσασας και την περιουσία στο εξωτερικό και να επιβάλει την επίδικη φορολογία ήταν ορθή και νόμιμη. Οι απόψεις των διαδίκων επί του θέματος είναι εκ διαμέτρου αντίθετες. Προτού εξετάσω την ουσία της υπόθεσης έκρινα αναγκαίο να ασχοληθώ με την εκτελεστότητα της επίδικης απόφασης που αν και δεν ηγέρθη από τους διαδίκους, είναι θέμα που εξετάζεται αυτεπάγγελτα από το Δικαστήριο. Από τα ενώπιόν μου στοιχεία δεν μπορούσε να εξαχθεί με βεβαιότητα οποιοδήποτε συμπέρασμα ως προς το ποια ήταν η συγκεκριμένη πράξη/απόφαση του Εφόρου που προσβάλλεται όπως επίσης και ως προς το χρόνο και τρόπο κοινοποίησης της στον αιτητή. Έτσι έκρινα αναγκαίο να επανανοίξω την υπόθεση για να δώσω την ευκαιρία στους δικηγόρους να παράσχουν τις δέουσες διευκρινήσεις. Σύμφωνα με το δικηγόρο του αιτητή, το αντικείμενο της προσφυγής είναι η απόφαση του Τμήματος να θεωρήσει ότι η αποβιώσασα είχε αποβάλει το Βρεττανικό domicile της και είχε υιοθετήσει την Κύπρο ως την κατοικία της. Η απόφαση αυτή ήταν το αποτέλεσμα της επιστολής του αιτητή ημερ. 10.2.92 με την οποία όπως υπέβαλε ο δικηγόρος του, εζητείτο για πρώτη φορά να εξεταστεί το θέμα του domicile. Είναι επίσης η θέση του ότι δεν υπήρξε ένσταση κατά της φορολογίας. Η επίδικη απόφαση περιέχεται κατά την άποψή του στο ενδοϋπηρεσιακό Σημείωμα (Τεκμήριο Χ) που εκτίθεται πιο πάνω και συγκεκριμένα στη σημείωση του άμεσα προϊσταμένου ότι συμφωνεί με την εισήγηση του αρμόδιου λειτουργού που φέρει ημερομηνία 17.2.
10. Η πιο πάνω απόφαση σύμφωνα με το δικηγόρο του αιτητή κοινοποιήθηκε σ' αυτόν προσωπικά σε επίσκεψή του στο Τμήμα "περίπου στις 19-20 του μηνός". Το γεγονός της προφορικής κοινοποίησης της απόφασης καθώς και η ημερομηνία κοινοποίησής της δεν έχει αμφισβητηθεί από τους καθ' ων η αίτηση. Κατά το στάδιο των τελικών διευκρινήσεων, η δικηγόρος της Δημοκρατίας αναφέρθηκε με περισσότερη λεπτομέρεια στο γεγονός ότι δεν ακολουθήθηκε η διαδικασία ένστασης που προβλέπει το άρθρο 37 του Νόμου. Έχοντας υπόψη το γεγονός αυτό συνεχίζει, η απόφαση που περιέχεται στο σχετικό Σημείωμα (Τεκμήριο Χ) δεν αποτελεί απόφαση επί της ένστασης εξ ου και δεν έχει σταλεί μετά ειδοποίηση επιβολής φορολογίας. Ανέφερε επίσης ότι από πουθενά δεν προκύπτει ότι έχει γίνει επέκταση του χρόνου για υποβολή της ένστασης και κατά συνέπεια αν δεν συμπληρωθεί η διαδικασία που προβλέπει ο Νόμος ως προς το θέμα της ένστασης τότε, ούτε η προσφυγή μπορεί να προχωρήσει. Διαζευκτικά, εισηγείται ότι η εκτελεστή πράξη είναι η Ειδοποίηση Επιβολής Φορολογίας ημερ. 13.11.91 γεγονός που καθιστά την προσφυγή εκπρόθεσμη και ότι η απόφαση που περιέχεται στο Τεκμήριο Χ είναι επιβεβαιωτική και σίγουρα όχι απόφαση επί ενστάσεως που υπεβλήθη συμφώνως των προνοιών του Νόμου. Διαφωνώ με την εισήγηση των δικηγόρων ότι ο αιτητής δεν έχει υποβάλει ένσταση κατά της αρχικής φορολογίας. Σύμφωνα με το άρθρο 37

(1)η ένσταση υποβάλλεται γραπτώς μέσα σε 30 μέρες από την ημερομηνία της Ειδοποίησης Επιβολής Φορολογίας. Είναι γεγονός ότι ο αιτητής δεν έχει υποβάλει ένσταση κατά της επιβολής της φορολογίας, εντός των χρονικών ορίων που θέτει το άρθρο 37

(1)του Νόμου. Όμως, στο άρθρο 37

(1)υπάρχει η εξής επιφύλαξη: "Νοείται ότι εις περιπτώσεις καθ' ας ο Έφορος ικανοποιείται ότι λόγω απουσίας εκ της Δημοκρατίας, ασθενείας ή ετέρας ευλόγου τινός αιτίας, το αμφισβητούν την φορολογίαν πρόσωπον εκωλύετο να υποβάλη την ένστασιν εντός της καθωρισμένης προθεσμίας, θα χορηγή εύλογον κατά τας περιστάσεις παράτασιν της προθεσμίας ταύτης." Από το περιεχόμενο της επιστολής του αιτητή ημερ. 10.2.92, που παράθεσα αυτούσιο πιο πάνω, εξάγεται το συμπέρασμα ότι τόσο η φορολογία όσο και το αιτιολογητικό της που είναι το θέμα του domicile αμφισβητήθηκαν. Συγκεκριμένα αναφέρει στην πρώτη παράγραφο ".... it is my duty to question the assessment ..... ". Είναι επίσης πρόδηλο από το περιεχόμενο της τελευταίας παραγράφου ότι ο αιτητής ζητά πίστωση χρόνου αναφορικά με την υποβολή της ένστασης. Η εξέταση του περιεχομένου της επιστολής του αιτητή ημερ. 10.2.92 από τους καθ' ων, κατάληξη της οποίας ήταν η ετοιμασία του Σημειώματος (Τεκμήριο Χ), με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι καθών η αίτηση δέχθηκαν την ένσταση του αιτητή, παρόλο που υποβλήθηκε εκπρόθεσμα, την εξέτασαν και κατέληξαν στην απόφαση της 17.2.92, η οποία κοινοποιήθηκε προφορικά στο δικηγόρο του αιτητή γύρω στις 20.2.

1. Εκείνο που πρέπει να αποφασιστεί στη συνέχεια, είναι κατά πόσο στη συγκεκριμένη περίπτωση η προφορική κοινοποίηση της απόφασης της διοίκησης επί της ενστάσεως καθιστά την απόφαση εκτελεστή και κατά συνέπεια υποκείμενη σε προσφυγή κάτω από το Άρθρο 146 του Συντάγματος. Αναφορικά με το θέμα της κοινοποίησης διοικητικής πράξης παραπέμπω στο εξής απόσπασμα από το Σύγγραμμα του Κυριακόπουλου "Διοικητικόν Ελληνικόν Δίκαιο", 4η έκδοση, Τόμος Β, σελ. 369-397: "Η βεβαία διατύπωσις της βουλήσεως του διοικητικού οργάνου εν τη διοικητική πράξει διά της συντάξεως και υπογραφής ταύτης, δηλοί ότι η πράξις εξεδόθη. Αλλ' η έκδοσις μόνη δε συνεπιφέρει τα εξ αυτής αναμενόμενα έννομα αποτελέσματα. Η διοικητική πράξις, ως δήλωσις βουλήσεως, διά ν' αποκτήση νομικήν ενέργειαν, δέον να παύση αποτελούσα internum και εξωτερικευθή, ήτοι να περιέλθη εις το πρόσωπον, εις ό αφορά. Επομένως, η διοικητική πράξις δέον ν' ανακοινούται εις τον ενδιαφερόμενον. Κατά τίνα τύπον δέον να γίνη η ανακοίνωσις αύτη, εξαρτάται εξ αυτής της φύσεως της πράξεως, εφ' όσον εν τη συγκεκριμένη περιπτώσει ο νόμος δεν ορίζη ιδιαίτερον τύπον." (Η υπογράμμιση είναι δική μου). To άρθρο 41 του Νόμου προνοεί ότι: "Εις περίπτωσιν καθ' ην δεν επέρχεται συμφωνία ως προς το ποσόν του πληρωτέου φόρου μεταξύ του Εφόρου και του ενισταμένου προσώπου, ο Έφορος θα χωρή εις την λήψιν αποφάσεως επί της υποβληθείσης ενστάσεως και θα επιδίδη τω προσώπω τούτω ειδοποίησιν όπως καταβάλη τον φόρον συμφώνως τη τοιαύτη αποφάσει επί της ενστάσεως. Εις την τοιαύτην ειδοποίησιν θα επισυνάπτηται αντίγραφον της καταστάσεως της δεικνυούσης λεπτομερείας της γενομένης εκτιμήσεως της περιουσίας ως αύτη ανεθεωρήθη ή ετροποποιήθη υπό του Εφόρου κατά την λήψιν της αποφάσεως επί της υποβληθείσης ενστάσεως." (H υπογράμμιση είναι δική μου). Είναι φανερό από την πιο πάνω διάταξη ότι ο Έφορος όταν αποφασίσει αναφορικά με ένσταση για την οποίαν δεν επήλθε συμφωνία μεταξύ αυτού και του ενισταμένου προσώπου είναι υποχρεωμένος να επιδώσει στο πρόσωπο αυτό την σχετική ειδοποίηση που αναφέρεται στο άρθρο
2. Από τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιόν μου και κυρίως από το περιεχόμενο του φακέλου της διοίκησης προκύπτει ότι μέχρι τις 23.4.92 που καταχωρήθηκε η προσφυγή ο Έφορος δεν είχε επιδόσει τη νενομισμένη ειδοποίηση, που αναφέρεται στο άρθρο
3. Συνεπώς η κοινοποίηση της επίδικης απόφασης δεν έχει συντελεστεί σύμφωνα με το νενομισμένο τύπο, με αποτέλεσμα η πράξη να μην καθίσταται εκτελεστή και υποκείμενη σε προσφυγή κάτω από το άρθρο 146 του Συντάγματος. Με βάση τα πιο πάνω, η προσφυγή είναι πρόωρη και ως εκ τούτου απορρίπτεται χωρίς έξοδα. H προσφυγή απορρίπτεται χωρίς έξοδα. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο