Περικλέους Χρίστος ν. Δημοκρατίας
(1994)4 ΑΑΔ 1582 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αρχείο σε μορφή PDF - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων
(1994)4 ΑΑΔ 1582 28 Ιουλίου, 1994 [ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ, Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 146, 25, 26 ΚΑΙ 28 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ, Αιτητής, v. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΗΣ KYΠPOY, ΜΕΣΩ ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΑΡΧΗΣ AΔEIΩN KAI AΛΛOY, Καθ' ων η αίτηση. (Υπόθεση Αρ. 418/92) Αναθεωρητική Αρχή Αδειών ― Ο περί Ρυθμίσεως της Τροχαίας Μεταφοράς Νόμος του 1982 (Ν. 9/82) ― Άρθρα 8 και 6 του Νόμου ― Περιεχόμενο ρύθμισης και συσχέτιση με την κριθείσα περίπτωση. Προσφυγή βάσει του Άρθρου 146 του Συντάγματος ― Λόγοι ακυρώσεως ― Πλάνη περί τα πράγματα ― Η αόριστη επίκλησή της είναι απορριπτέα εφ' όσον δεν αποδεικνύεται από τα στοιχεία του φακέλου ή από τον αιτητή. Διοικητικό Δίκαιο ― Γενικές αρχές ― Αρχή ότι η αιτιολογία διοικητικής απόφασης μπορεί να συμπληρωθεί από το σύνολο των γεγονότων που περιλαμβάνει ο διοικητικός φάκελος ― Εφαρμογή στην κριθείσα περίπτωση. Με τη προσφυγή του ο αιτητής ζήτησε την ακύρωση της απόφασης των καθ' ων η αίτηση με την οποία απορρίφθηκε η ιεραρχική προσφυγή του για ανανέωση/επανέκδοση της οδικής άδειας ή άδειας για χρήση του αγροτικού λεωφορείου του που είχε από το 1956 ως τις 19/4/
- Ο αιτητής προέβαλε πλάνη περί τα πράγματα, έλλειψη αιτιολογίας και παράβαση της πάγιας τακτικής των καθ'ων η αίτηση, σε παρόμοιες περιπτώσεις, εις βάρος του. Το Ανώτατο Δικαστήριο, απορρίπτοντας την προσφυγή, αποφάσισε ότι:
- Η παρούσα περίπτωση δεν αποτελεί ανανέωση ήδη υφιστάμενης άδειας αλλά έκδοση νέας άδειας οδικής χρήσης αγροτικού λεωφορείου. Το θέμα επιλύει ο ίδιος ο Περί Ρυθμίσεως της Τροχαίας Μεταφοράς Νόμος (Ν.9/82). Το Άρθρο 8 του Νόμου ρυθμίζει ειδικά τη χορήγηση άδειας μεταφοράς επιβατών επί κομίστρου κατ' επιβάτη με λεωφορεία. Το Άρθρο 6 του ίδιου Νόμου ορίζει πότε λήγει η άδεια οδικής χρήσης και συγκεκριμένα, προνοεί ότι σε περίπτωση αμέλειας του κατόχου της να προβεί στην ανανέωσή της εντός χρονικής περιόδου πέντε μηνών από τη λήξη της, εκτός αν η Αρχή Αδειών για αποχρώντος κατά την κρίση αυτής λόγον αποφασίσει να εγκρίνει την ακινητοποίηση του οχήματος για χρονική περίοδο που δεν θα υπερβαίνει τα τρία χρόνια. Σχετικό είναι το Άρθρο 6
(2). Στη παρούσα υπόθεση δεν εφαρμόζεται καμιά από τις δύο πιο πάνω περιπτώσεις που προβλέπει ο Νόμος. η αμέλεια του αιτητή να ανανεώσει την άδειά του όχι μόνο δεν εξεπέρασε τους πέντε μήνες, όπως προβλέπει ο Νόμος, αλλά ξεπέρασε κατά πολύ το όριο δηλαδή έφτασε γύρω στα επτά χρόνια. Επίσης θα πρέπει να λεχθεί ότι ο αιτητής με την απλή του επιχειρηματολογία χωρίς περαιτέρω αποδεικτικά στοιχεία δεν απέδειξε ότι η μη έγκαιρη ανανέωση της άδειάς του δεν οφείλετο στην αμέλειά του. Ούτε η κατά την κρίση της Αρχής "ακινητοποίηση του οχήματος", όπως αυτή προβλέπεται από το Νόμο εφαρμόζεται στην περίπτωση του αιτητή. Η Αρχή κατά την άσκηση της διακριτικής της ευχέρειας για την έκδοση της αιτουμένης άδειας οδικής χρήσης, έλαβε υπόψη της τα προβλεπόμενα από το Άρθρο 8
(3)του Νόμου και ειδικά την παράγραφο (β) του άρθρου 8
(3). Ενόψει των πιο πάνω κρίνεται ότι η Αρχή εκτίμησε όλα τα σχετικά γεγονότα της υπόθεσης χωρίς πλάνη περί τα πράγματα γιατί δεν παρέλειψε να λάβη υπόψη οποιοδήποτε υπάρχον γεγονός. Η αόριστη επίκληση λόγου πλάνης είναι απορριπτέα εφόσον αυτή δεν αποδεικνύεται από τα στοιχεία του φακέλου ή από τον αιτητή.
- Είναι γνωστή η αρχή του διοικητικού δικαίου ότι η αιτιολογία διοικητικής απόφασης μπορεί να συμπληρωθεί από το σύνολο των γεγονότων που βρίσκονται στο διοικητικό φάκελο της υπόθεσης. Είναι φανερό από το περιεχόμενο της απόφασης της Αρχής ότι αυτή είχε όλα τα στοιχεία που βρίσκονταν ενώπιόν της, δηλαδή στοιχεία που υπήρχαν στο διοικητικό φάκελο.
- Ο τελευταίος ισχυρισμός του αιτητή αναφέρεται στη παραβίαση της πάγιας τακτικής της Αρχής να αντιμετωπίζει τις αιτήσεις για ανανέωση ληγμένων αδειών ως μία τυπική επαναβεβαίωση της άδειας οδικής χρήσης του οχήματος και όχι ως νέα αίτηση, όπως αντιμετωπίστηκε αυτή του η αίτηση. Ο αιτητής φαίνεται πως παρεξήγησε την πιο πάνω αρχή γιατί προσπαθεί να τη χρησιμοποιήσει αντινομικά δηλαδή κατά παράβαση του προαναφερθέντος Άρθρου 6
(2)του Νόμου 9/82. Εξ άλλου δεν προσδιόρισε ο αιτητής τη χρονική περίοδο που πέρασε για να γίνει η ανανέωση άδειας στην άλλη περίπτωση στην οποία επικαλέστηκε. Η προσφυγή απορρίπτεται με £200 έξοδα. Αναφερόμενη υπόθεση: Γεωργίου v. Δημοκρατίας
(1989)3 Α.Α.Δ.
- Προσφυγή. Προσφυγή εναντίον της απόφασης την καθ' ων η αίτηση με την οποία απορρίφθηκε η ιεραρχική προσφυγή του αιτητή για ανανέωση/επανέκδοση οδικής άδειας ή άδειας για χρήση του αγροτικού λεωφορείου του υπ. αρ. εγγραφής Υ
- Σ. Καραπατάκης, για τον Αιτητή. Γ. Κυριακίδου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ' ων η αίτηση. Cur. adv. vult. ΔHMHTPIAΔHΣ, Δ.: Με τη προσφυγή του αυτή ο αιτητής ζητεί από το Δικαστήριο την ακύρωση της απόφασης των καθ' ων η αίτηση (η Αρχή) που λήφθηκε τις 17/3/92 και με την οποία απορρίφθηκε η ιεραρχική προσφυγή του (αρ. 60/90) για ανανέωση/επανέκδοση της οδικής άδειας ή άδειας για χρήση του αγροτικού λεωφορείου του υπ' αρ. εγγραφής Y 290 που είχε από το 1956 ως τις 19/4/
- Τα γεγονότα της προσφυγής έχουν:- Το λεωφορείο του αιτητή ήταν αδειούχο αγροτικό για τη διαδρομή Πισσούρι-Λεμεσός μέχρι τις 19/4/
- Για λόγους που δεν διευκρινίζονται στη διαδικασία αυτή ο αιτητής δεν υπέβαλε μέχρι τις 3/11/89 καμιά αίτηση για ανανέωση ή επανέκδοση της "άδειας" του λεωφορείου. Στις 3/11/89 ο αιτητής υπέβαλε στην Αρχή Αδειών αίτηση με την οποία ζητούσε την ανανέωση της άδειας του λεωφορείου του. Σύμφωνα με τις πρόνοιες του Άρθρου 6
(2)του Περί Ρυθμίσεως της Τροχαίας Μεταφοράς Νόμου 1982 - Νόμος 9/82 - (ο Νόμος) η άδεια του λεωφορείου έπαυσε να ισχύει αφού δεν ανανεώθηκε μέσα σε πέντε μήνες από τη λήξη της. Στις 29/11/89 η Αρχή Αδειών με απόφασή της απέρριψε την αίτηση του αιτητή αφού έλαβε υπόψη έκθεση του αρμόδιου Επαρχιακού Γραφείου των Οδικών Μεταφορών ότι οι ανάγκες της περιοχής ικανοποιούνταν από τα υφιστάμενα τότε αδειούχα λεωφορεία. Η απόφαση της Αρχής Αδειών κοινοποιήθηκε στον αιτητή με επιστολή της ημερομηνίας 8/12/89. Σαν αποτέλεσμα ο αιτητής στις 17/2/90 καταχώρησε δυνάμει των προνοιών του Άρθρου 4 του Νόμου, όπως αυτός έχει τροποποιηθεί από το Νόμο 84/84, ιεραρχική προσφυγή στην Αρχή. Η Αρχή αφού κατά τις συνεδρίες της τις 16/10/91 και 23/10/91 άκουσε τον αιτητή ζήτησε από τον Αν. Διευθυντή του Τμήματος Οδικών Μεταφορών έκθεση σχετικά με το κατά πόσο η γραμμή Πισσούρι-Λεμεσός εξυπηρετείτο από τα αδειούχα τότε λεωφορεία. Στις 12/2/92 ο Αν. Ελεγκτής Μεταφορών υπέβαλε την έκθεσή του, σύμφωνα με την οποία οι ανάγκες του χωριού Πισσούρι ικανοποιούνται από τα ήδη υφιστάμενα αδειούχα λεωφορεία. Παράλληλα υποβλήθηκε έκθεση των ελεγκτών μεταφορών ημερομηνίας 12/2/92 με την οποία παρουσιάζονταν τα αποτελέσματα καθημερινής επιβατικής καταμέτρησης των αγροτικών λεωφορείων της διαδρομής Πισσούρι-Λεμεσός. Την 28/1/92 η Αρχή έχοντας υπόψη της τις πιο πάνω εκθέσεις και το σύνολο των ενώπιόν της στοιχείων απέρριψε την ιεραρχική προσφυγή του αιτητή κρίνοντας ότι "οι ανάγκες της διαδρομής Πισσούρι - Λεμεσός εξυπηρετούνται ικανοποιητικά από τα αδειούχα λεωφορεία". Η απόφαση αυτή της Αρχής είναι το αντικείμενο της προσφυγής αυτής. Την ακύρωση της επίδικης απόφασης ο αιτητής στηρίζει στους πιο κάτω νομικούς λόγους.
(1)Η Αρχή έδρασε κάτω από πλάνη περί τα πράγματα εκδίδοντας την επίδικη απόφαση.
(2)Η προσβαλλόμενη απόφαση είναι αναιτιολόγητη και
(3)Η Αρχή παραβίασε την πάγια τακτική που ακολουθεί σε παρόμοιες περιπτώσεις ανανέωσης άδειας οδικής χρήσης. Η εισήγηση του αιτητή ότι η επίδικη απόφαση είναι αποτέλεσμα πλάνης περί τα πράγματα στηρίζεται στα πιο κάτω γεγονότα, τα οποία, κατά τη γνώμη του, δεν έλαβε υπόψη της η Αρχή πριν την έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης: Α.(
- i)ότι το λεωφορείο ήταν αδειούχο στη συγκεκριμένη διαδρομή, (
- ii)ήταν ακινητοποιημένο λόγω γεγονότων μη οφειλομένων στην υπαιτιότητά του και Β. ότι ο αιτητής ήταν πρόσωπο που παρείχε υπηρεσίες επί της διαδρομής πριν και μετά την εφαρμογή του Νόμου 9/82. Είναι ο ισχυρισμός του αιτητή ότι η αίτησή του δεν ήταν για έκδοση άδειας οδικής χρήσης του αγροτικού λεωφορείου του ώστε να ισχύουν οι προϋποθέσεις έκδοσής της όπως αυτές τις επικαλέστηκε η Αρχή κατά την έκδοση της επίδικης απόφασης, αλλά επρόκειτο για ανανέωση ήδη υφιστάμενης άδειας. Η μη ανανέωσή της κατά τη λήξη της υποστηρίζει ο αιτητής, είναι αποτέλεσμα λόγων που δεν οφείλονταν στην υπαιτιότητά του. Οι λόγοι αυτοί είναι άγνωστοι. Είναι η θέση της Αρχής ότι αυτή στήριξε την απόφασή της πάνω σε υπαρκτά πραγματικά γεγονότα και περιστατικά όπως αυτά φαίνονται στους σχετικούς φακέλους της υπόθεσης και στα όσα ο αιτητής ανέφερε τόσο ενώπιον της Αρχής Αδειών όσο και ενώπιόν της. Θα πρέπει να διευκρινιστεί ότι η παρούσα περίπτωση δεν αποτελεί ανανέωση ήδη υφιστάμενης άδειας αλλά έκδοση νέας άδειας οδικής χρήσης αγροτικού λεωφορείου. Το θέμα επιλύει ο ίδιος ο Νόμος (9/82). Το Άρθρο 8 του Νόμου ρυθμίζει ειδικά τη χορήγηση άδειας μεταφοράς επιβατών επί κομίστρου κατ' επιβάτη με λεωφορεία. Το Άρθρο 6 του ίδιου Νόμου ορίζει πότε λήγει η άδεια οδικής χρήσης και συγκεκριμένα, προνοεί ότι σε περίπτωση αμέλειας του κατόχου της να προβεί στην ανανέωσή της εντός χρονικής περιόδου πέντε μηνών από τη λήξη της, εκτός αν η Αρχή Αδειών για αποχρώντος κατά την κρίση αυτής λόγους αποφασίσει να εγκρίνει την ακινητοποίηση του οχήματος για χρονική περίοδο που δεν θα υπερβαίνει τα τρία χρόνια. Το σχετικό άρθρο 6
(2)προνοεί ότι:- "Ανεξαρτήτως πάσης ετέρας διατάξεως του παρόντος άρθρου, η άδεια οδικής χρήσεως παύει ισχύουσα εν περιπτώσει αμελείας του κατόχου αυτής όπως προβή εις την ανανέωσιν αυτής εντός χρονικής περιόδου μέχρι πέντε μηνών από της λήξεως αυτής, εκτός εάν η αρχή αδειών δι' αποχρώντος κατά την κρίσιν αυτής λόγους ήθελεν εγκρίνει την ακινητοποίησιν του οχήματος διά χρονικήν περίοδον μη υπερβαίνουσαν τα τρία έτη." Στη παρούσα υπόθεση δεν εφαρμόζεται καμιά από τις δύο πιο πάνω περιπτώσεις που προβλέπει ο Νόμος. Η αμέλεια του αιτητή να ανανεώσει την άδειά του όχι μόνο δεν εξεπέρασε τους πέντε μήνες, όπως προβλέπει ο Νόμος, αλλά ξεπέρασε κατά πολύ το όριο δηλαδή έφτασε γύρω στα επτά χρόνια. Επίσης θα πρέπει να λεχθεί ότι ο αιτητής με την απλή του επιχειρηματολογία χωρίς περαιτέρω αποδεικτικά στοχεία δεν με έπεισε ότι η μη έγκαιρη ανανέωση της άδειάς του δεν οφείλετο στην αμέλειά του. Ούτε η κατά την κρίση της Αρχής "ακινητοποίηση του οχήματος", όπως αυτή προβλέπεται από το Νόμο εφαρμόζεται στη περίπτωση του αιτητή. Η Αρχή κατά την άσκηση της διακριτικής της ευχέρειας για την έκδοση της αιτουμένης άδειας οδικής χρήσης, έλαβε υπόψη της τα προβλεπόμενα από το Άρθρο 8
(3)του Νόμου και ειδικά την παράγραφο (β) του άρθρου 8
(3)η οποία λέγει:- "
(3)Η αρχή αδειών εν τη ενασκήσει της διακριτικής αυτής εξουσίας θα λαμβάνη υπ' όψιν τα κάτωθι: (α) ......................................................................................................... (β) την ύπαρξιν άλλων αδειούχων μεταφορικών επιχειρήσεων παρεχουσών τας αυτάς ή παρομοίας μεταφορικάς υπηρεσίας εις την περιοχήν και τον βαθμόν επαρκείας και τακτικότητος εις τον οποίον αι τοιαύται υπηρεσίαι παρέχονται. (γ) ................................................................................................ (δ) ................................................................................................ (ε) ................................................................................................ Εν όψει των πιο πάνω κρίνω ότι η Αρχή εκτίμησε όλα τα σχετικά γεγονότα της υπόθεσης χωρίς πλάνη περί τα πράγματα γιατί δεν παρέλειψε να λάβη υπόψη οποιοδήποτε υπάρχον γεγονός. Η αόριστη επίκληση λόγου πλάνης είναι απορριπτέα, εφ' όσον αυτή δεν αποδεικνύεται από τα στοιχεία του φακέλου ή από την αιτητή. (Βλέπε σχετικά "Πορίσματα Νομολογίας του Συμβουλίου Επικρατείας 1929-1959" σελίδα 268.) "Ο λόγος περί πλάνης τυγχάνει απορριπτέος οσάκις προβάλλεται αορίστως: 911
(47), 1838
(54)και δεν αποδεικνύεται εκ των στοιχείων του φακέλου ή υπ' αυτού του αιτούντος: 83
(35), 2398
(52), 1125
(52)..." Ο αιτητής ισχυρίζεται επίσης ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι αναιτιολόγητη γιατί δεν περιέχει τα συγκεκριμένα γεγονότα πάνω στα οποία βασίζεται, με αποτέλεσμα να μην καθίσταται δυνατός ο δικαστικός έλεγχος. Είναι γνωστή η αρχή του διοικητικού δικαίου ότι η αιτιολογία διοικητικής απόφασης μπορεί να συμπληρωθεί από το σύνολο των γεγονότων που βρίσκονται στο διοικητικό φάκελο της υπόθεσης. (Βλέπε Γεωργίου ν. Δημοκρατίας
(1989)3 Α.Α.Δ. 589). Η επίδικη απόφαση έχει ως εξής:- "Η παρούσα προσφυγή στρέφεται εναντίον αρνητικής απόφασης της Αρχής Αδειών για ανανέωση/επανέκδοση της άδειας οδικής χρήσης του αγροτικού λεωφορείου αρ. Y290 στην διαδρομή Πισσούρι-Λεμεσός. Από το σύνολο των ενώπιόν μας στοιχείων περιλαμβανομένων και της νέας έκθεσης του Τμήματος Οδικών Μεταφορών ημερομηνίας 12.2.92 που παραλήφθηκε από την Αρχή στις 26.2.92 κρίνουμε ότι οι ανάγκες της διαδρομής Πισσούρι-Λεμεσός εξυπηρετούνται ικανοποιητικά από τα αδειούχα λεωφορεία και γι' αυτό η προσφυγή απορρίπτεται." Είναι φανερό από το περιεχόμενο της απόφασής της Αρχής ότι αυτή είχε όλα τα στοιχεία που βρίσκονταν ενώπιόν της, δηλαδή στοιχεία που υπήρχαν στο διοικητικό φάκελο όπως π.χ. η προφορική εξέταση του αιτητή, οι εκθέσεις του Αν. Ελεγκτή Μεταφορών και των Ελεγκτών Μεταφορών αναφορικά με τις ανάγκες της διαδρομής Πισσούρι-Λεμεσός. Εν όψει των πιο πάνω λόγων και αυτός ο ισχυρισμός του αιτητή για ακύρωση της προσβαλλόμενης απόφασης δεν ευσταθεί και απορρίπτεται. Ο επόμενος ισχυρισμός του αιτητή αναφέρεται στην παραβίαση της πάγιας τακτικής της Αρχής να αντιμετωπίζει τις αιτήσεις για ανανέωση ληγμένων αδειών ως μία τυπική επαναβεβαίωση της άδειας οδικής χρήσης του οχήματος και όχι ως νέα αίτηση, όπως αντιμετωπίστηκε αυτή του η αίτηση. Ο αιτητής παραπέμπει σε απόφαση της Αρχής ημερομηνίας 9/12/92 για άλλο όχημα σύμφωνα με την οποία κρίθηκε ότι η καθυστέρηση ή και η αμέλεια των προσφευγόντων να φροντίσουν έγκαιρα την ανανέωση της άδειάς τους δεν έπρεπε υπό τις περιστάσεις να οδηγούσε στην ακύρωση της άδειας που είχαν. Αναφέρεται ο αιτητής στο ότι το όχημα διαγράφηκε το 1990 ενώ οι αιτητές υπέβαλαν αίτηση για ανανέωση το 1991 και αντιπαραβάλλει τη δική του υπόθεση για να ισχυριστεί ότι αυτός αντιμετωπίστηκε με δυσμένεια και κατά παράβαση της πάγιας τακτικής. Ο αιτητής φαίνεται πως παρεξήγησε την πιο πάνω αρχή γιατί προσπαθεί να τη χρησιμοποιήσει αντινομικά δηλαδή κατά παράβαση του προαναφερθέντος Άρθρου 6
(2)του Νόμου 9/82. Εξ άλλου δεν προσδιόρισε ο αιτητής τη χρονική περίοδο που πέρασε για να γίνει η ανανέωση άδειας στην πιο πάνω περίπτωση. Επομένως και ο πιο πάνω ισχυρισμός του αιτητή απορρίπτεται. Για όλους τους πιο πάνω λόγους η προσφυγή αποτυγχάνει και απορρίπτεται. Ο αιτητής να πληρώσει £200,- έξοδα των καθ' ων η αίτηση. H προσφυγή απορρίπτεται με £200,- έξοδα cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο