Νικολαΐδης ν. Δημοκρατίας
(1995)4 ΑΑΔ 11 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αρχείο σε μορφή PDF - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων
(1995)4 ΑΑΔ 11 12 Ιανουαρίου, 1995 [ΧΑΤΖΗΤΣΑΓΓΑΡΗΣ, Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ, Αιτητής, ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, Καθ' ων η αίτηση. (Υπόθεση Αρ. 610/93) Δημόσιοι Υπάλληλοι - Προαγωγές - Σύσταση του Διευθυντή - Αιτιολογία - Επαρκής στην κριθείσα περίπτωση. Προσφυγή βάσει του Άρθρου 146 του Συντάγματος - Έννομο συμφέρον - Ειδικό έννομο συμφέρον για προβολή συγκεκριμένου λόγου ακυρώσεως - Κρίθηκε ότι δεν συνέτρεχε στην κριθείσα περίπτωση ως προς την προσβολή ειδικά της αναδρομικότητας της κατά τα άλλα νόμιμης προαγωγής καθώς και ως προς την επίκληση της απουσίας πρότασης της αρμόδιας αρχής για πλήρωση της επίδικης θέσης - Νομολογιακά πορίσματα. Ο αιτητής προσέβαλε με την προσφυγή την προαγωγή του Ενδιαφερομένου μέρους στη θέση Προϊσταμένου Νοσηλευτικού Λειτουργού Υπηρεσίας Ψυχικής Υγείας, επικαλούμενος λόγους εξωτερικής νομιμότητας της πράξης και λόγους ουσίας. Το Ανώτατο Δικαστήριο απορρίπτοντας την προσφυγή, αποφάσισε ότι: 1. Με βάση τα δεδομένα εν προκειμένω κρίνεται ότι η σύσταση του Διευθυντή δεν είναι αντίθετη με τα στοιχεία των φακέλων και δεν παραβιάζει το Άρθρο 35
(4)του περί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμου (Ν. 1/90) που προνοεί για αιτιολογημένες συστάσεις. Η εκτίμηση του Διευθυντή εν προκειμένω συνάδει με τα στοιχεία των φακέλων και ικανοποιεί την νομολογιακή απαίτηση για αιτιολογία. Ο Προϊστάμενος στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν στηρίχθηκε μόνο στην προσωπική του γνώση αλλά παράθεσε ταυτόχρονα και τα απτά εκείνα στοιχεία που τον ώθησαν να προτιμήσει το ενδιαφερόμενο μέρος. Ούτε η απόφαση στην υπόθεση Γεώργιος Μαυρομμάτης και Άλλος ν. Κυπριακής Δημοκρατίας στην οποία αναφέρθηκε ο δικηγόρος του αιτητή βοηθά τη θέση του αιτητή γιατί κι εκείνη κρίθηκε με βάση τα δικά της περιστατικά.
- Τόσο ο αιτητής όσο και το ενδιαφερόμενο μέρος ήταν υποψήφιοι και κατείχαν τα απαιτούμενα από το Σχέδιο Υπηρεσίας προσόντα κατά το χρόνο που καθόρισε η ΕΔΥ ως ουσιώδη. Από το περιεχόμενο των φακέλων ο αιτητής δεν φαίνεται να έχει αποκτήσει οποιαδήποτε προσόντα μεταγενέστερα. Ούτε τα προσόντα του ενδιαφερομένου μέρους φαίνεται να έχουν μεταβληθεί αρνητικά σε χρόνο μεταγενέστερο του χρόνου που καθορίστηκε ως ουσιώδης από την ΕΔΥ. Κατά συνέπεια έστω και αν θεωρηθεί ότι η ΕΔΥ δεν έπρεπε να προχωρήσει στη λήψη της επίδικης απόφασης χωρίς την υποβολή σχετικής πρότασης από την αρμόδια αρχή, η οποιαδήποτε παρατυπία ήταν επουσιώδης και δεν έχει επηρεάσει τον αιτητή. Όσον αφορά την αναδρομική ισχύ της προαγωγής του ενδιαφερομένου μέρους παρατηρείται ότι στις υποθέσεις Μερόπης Κολοκασίδου, Χαράλαμπος Σιαπητής και Α. Κωστή αφού αποφασίστηκε ότι οι περί Προϋπολογισμού της ΑΤΗΚ Νόμοι δεν ισοδυναμούσαν με ρητή νομοθετική διάταξη που να επιτρέπει την πλήρωση των θέσεων με προαγωγή με αναδρομική ισχύ κατ' εξαίρεση του κανόνα της μη αναδρομικότητας των διοικητικών πράξεων, το Δικαστήριο προχώρησε σε διαχωρισμό του μέρους της αναδρομικής ισχύος των πράξεων από το μέρος της επιλογής. Οι επίδικες αποφάσεις ακυρώθηκαν μερικώς και μόνο σ' όση έκταση αφορούσαν στην αναδρομική ισχύ των προαγωγών. Ο Δικαστής Πογιατζής στην υπόθεση Χαράλαμπος Σιαπητής αναφέρθηκε και στο θέμα του κατά πόσο ο αιτητής είχε έννομο συμφέρο να επιδιώξει και/ή να επιτύχει μερική μόνο ακύρωση των επίδικων προαγωγών στην έκταση που αφορούσε την αναδρομική ισχύ τους. Κατέληξε δε στο συμπέρασμα ότι ο αιτητής είχε έννομο συμφέρο γιατί οι προοπτικές για τη μελλοντική του ανέλιξη θα ήταν καλύτερες εφόσον με την ακύρωση της αναδρομικότητας των προαγωγών των ενδιαφερομένων μερών η υπεροχή τους σε αρχαιότητα έναντι του θα ήταν μικρότερη.
- Στην παρούσα περίπτωση και με βάση τα ιδιαίτερα περιστατικά της κρίνεται διαφορετικά. Όπως φαίνεται από τον προσωπικό φάκελο του αιτητή αυτός αφυπηρέτησε από τη δημόσια υπηρεσία την 1.5.93 λόγω συμπλήρωσης του 60ου έτους της ηλικίας του και κατά συνέπεια δεν τίθεται θέμα επηρεασμού των προοπτικών του για μελλοντική ανέλιξη. Ο αιτητής όπως επίσης φαίνεται από τα στοιχεία του φακέλου προάχθηκε από 15.4.93 στη θέση Προϊσταμένου Νοσηλευτικού Λειτουργού. Η απόφαση προαγωγής του λήφθηκε κατά τη συνεδρία της ΕΔΥ ημερ. 24.3.92 των πρακτικών. Κατά την πιο πάνω συνεδρία της ΕΔΥ αποφασίστηκε και η προαγωγή του ενδιαφερομένου μέρους στην επίδικη θέση. Με βάση το συμπέρασμα του Δικαστηρίου ότι η απόφαση για προαγωγή του ενδιαφερομένου μέρους λήφθηκε ορθά και νόμιμα από την ΕΔΥ, θεωρείται ότι ο αιτητής δεν έχει το απαιτούμενο έννομο συμφέρον ούτε για προσβολή της αναδρομικής ισχύος της προαγωγής του ενδιαφερομένου μέρους αλλά ούτε και σε σχέση με τον ισχυρισμό ότι η ΕΔΥ παράνομα προχώρησε στην πλήρωση της θέσης χωρίς την υποβολή πρότασης της αρμόδιας αρχής. Στο σημείο αυτό έχει την θέση του το σχετικό απόσπασμα από την πολύ πρόσφατη απόφαση του Κωνσταντινίδη Δ. στην υπόθεση Μάρω Κολοκοτρώνη ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, όπου η αιτήτρια (πτυχιούχος μαθηματικών) πρόβαλε τον ισχυρισμό πως η αρμοδία αρχή δεν είχε εξουσία κατανομής κατά ειδικότητα 225 κενών θέσεων. Η προσφυγή απορρίπτεται χωρίς έξοδα. Αναφερόμενες υποθέσεις: Μαυρομμάτης και Άλλος ν. Δημοκρατίας
(1994)4 Α.Α.Δ. 1839, Κωστή και Άλλοι ν. Α.ΤΗ.Κ.
(1994)4 Α.Α.Δ. 146, Σιαπητής ν. Α.ΤΗ.Κ. (Αρ. 2)
(1993)4 Α.Α.Δ. 2616, Κολοκασίδου ν. Α.ΤΗ.Κ.
(1992)4 Α.Α.Δ. 4801, Κολοκοτρώνη ν. Δημοκρατίας
(1994)4 Α.Α.Δ.
- Προσφυγή. Προσφυγή εναντίον της απόφασης των καθ' ων η αίτηση με την οποία προάχθηκε το ενδιαφερόμενο μέρος στη θέση Προϊσταμένου Νοσηλευτικού Λειτουργού Υπηρεσίας Ψυχικής Υγείας - αναδρομικά από 1.2.92, αντί του αιτητή. Α. Σ. Αγγελίδης, για τον Αιτητή. Α. Βασιλειάδης, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ' ων η αίτηση. Κ. Χρυσοστομίδης, για το Ενδιαφερόμενο μέρος Σ. Μιχαηλίδης. Cur. adv. vult. ΧΑΤΖΗΤΣΑΓΓΑΡΗΣ, Δ.: Ο αιτητής με την προσφυγή του αυτή ζητά την ακύρωση της απόφασης της Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας (ΕΔΥ) με την οποία προάχθηκε το ενδιαφερόμενο μέρος Σάββας Μιχαηλίδης στη θέση Προϊσταμένου Νοσηλευτικού Λειτουργού Υπηρεσίας Ψυχικής Υγείας αναδρομικά από την 1.2.
- Η ΕΔΥ, στη συνεδρίαση της με ημερ. 11.1.93 έλαβε γνώση ότι η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου με την απόφαση της Μαρούλλα Αχιλλέως ν. Κυπριακής Δημοκρατίας
(1992)3 Α.Α.Δ. 565, ακύρωσε την απόφαση της ΕΔΥ σ' ό,τι αφορά την από 15.4.86 προαγωγή του Σάββα Μιχαηλίδη στη θέση Επιθεωρητή Νοσοκόμου Ψυχιατρείου, Ψυχιατρικές Υπηρεσίες. Η ΕΔΥ, ύστερα από την εν λόγω απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αποφάσισε να ειδοποιήσει γραπτώς το Μιχαηλίδη ότι επανέρχεται στη θέση που κατείχε προηγουμένως. Η ΕΔΥ, στη συνεδρίαση της ημερ. 24.3.93 (θέμα Β.
(2)
(1)των πρακτικών), αποφάσισε να προαγάγει τη Μαρούλλα Αχιλλέως στη θέση Επιθεωρητή Νοσοκόμου Ψυχιατρείου, Ψυχιατρικές Υπηρεσίες, αναδρομικά από 15.4.86 μέχρι και την 1.2.92, ημερομηνία κατά την οποία η εν λόγω υπάλληλος αφυπηρέτησε από τη δημόσια υπηρεσία. Στη συνέχεια η ΕΔΥ προχώρησε στην επανεξέταση της πλήρωσης της θέσης, που στο μεταξύ μετονομάστηκε σε θέση Προϊσταμένου/ης Νοσηλευτικού Λειτουργού, που παρέμεινε κενή από 1.2.92 με βάση το νομικό πραγματικό καθεστώς που ίσχυε τότε. Το σχετικό απόσπασμα από τα πρακτικά της πιο πάνω συνεδρίας της ΕΔΥ που ενδιαφέρει για σκοπούς της παρούσας προσφυγής έχει ως εξής: "...η Επιτροπή, αφού έλαβε υπόψη ότι η θέση κενώθηκε εκ νέου με την από 1.2.92 αφυπηρέτηση της Αχιλλέως Μαρούλλας και ενεργώντας μέσα στα πλαίσια της πάγιας πρακτικής που ακολουθεί σε τέτοιες περιπτώσεις αποφάσισε να προχωρήσει στην επανεξέταση της πλήρωσης της θέσης, που στο μεταξύ μετονομάστηκε σε θέση Προϊσταμένου/ης Νοσηλευτικού Λειτουργού, με βάση το νομικό και πραγματικό καθεστώς που ίσχυε κατά την 1.2.
- Η Επιτροπή σημείωσε ότι, για τους σκοπούς της επανεξέτασης αυτής, προάξιμοι είναι οι υποψήφιοι με αυξ. αρ. 1-4, 6 και 7................... Ακολούθως, προσήλθε και πάλι στη συνεδρίαση ο Διευθυντής των Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας, ο οποίος, αφού ενημερώθηκε για τα πιο πάνω και στη διάθεση του τέθηκαν οι Προσωπικοί Φάκελοι και οι Φάκελοι των Ετήσιων Υπηρεσιακών Εκθέσεων των υποψηφίων, κλήθηκε να υποβάλει τη σύσταση του για τους σκοπούς της επανεξέτασης. Ο Διεθυντής ανέφερε τα εξής: "Και οι έξι υποψήφιοι κατείχαν κατά τεκμήριο το απαιτούμενο από το Σχέδιο Υπηρεσίας της θέσης προσόν της πολύ καλής γνώσης της Αγγλικής γλώσσας. Τα τρία τελευταία χρόνια πριν από τον ουσιώδη χρόνο υπερείχαν σε αξία οι Μιχαηλίδης Σάββας, Αραούζος Κυριάκος και Παναγίδης Χαράλαμπος. Ο Μιχαηλίδης όμως υπερείχε σημαντικά σε αρχαιότητα έναντι των δύο προαναφερθέντων και με βάση την προσωπική γνώση που έχω σ' ό,τι αφορά την προσφορά και την απόδοση όλων των υποψηφίων τον συστήνω για προαγωγή. Συστήνοντας το Μι-χαηλίδη, δεν παρέλειψα να λάβω υπόψη μου την υπεροχή σε αρχαιότητα του Νικολαΐδη Δημήτριου έναντι του Μιχαηλίδη, η οποία όμως ανάγεται στη δεκαετία του 50"." Μετά την αποχώρηση του Διευθυντή από τη συνεδρίαση η ΕΔΥ αφού ασχολήθηκε με την αξιολόγηση και σύγκριση των υποψηφίων κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Σάββας Μιχαηλίδης υπερείχε των άλλων υποψηφίων και τον επέλεξε ως τον πιο κατάλληλο για προαγωγή. Στο ενδιαφερόμενο μέρος προσφέρθηκε προαγωγή στην επίδικη θέση αναδρομικά από 1.2.
- Η προαγωγή δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα ημερ. 28.5.93 και ως αποτέλεσμα καταχωρήθηκε η παρούσα προσφυγή. Οι λόγοι ακυρότητας που προβλήθηκαν από το δικηγόρο του αιτητή είναι οι ακόλουθοι:
(1)Η ΕΔΥ προχώρησε στην πλήρωση της επίδικης θέσης χωρίς την υποβολή πρότασης από την αρμόδια αρχή όπως προνοεί το άρθρο 29
(1)του περί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμου του 1990 όπως τροποποιήθηκε, (ο Νόμος). Επιπρόσθετα, το γεγονός αυτό οδήγησε σε παραβίαση του ουσιώδους χρόνου κατοχής των προσόντων, και παραβιάστηκε επίσης η αρχή της μη αναδρομικότητας των διοικητικών πράξεων.
(2)Σύμφωνα με τα στοιχεία των φακέλων αιτητής και ενδιαφερόμενο μέρος είναι ίσοι σε αξία και προσόντα και κατά συνέπεια έπρεπε να υπερισχύσει η αρχαιότητα του αιτητή.
(3)Λανθασμένη εκτίμηση της ΕΔΥ ότι το ενδιαφερόμενο μέρος υπερέχει σε προσόντα και παραγνώριση των προσόντων του αιτητή.
(4)Η σύσταση του Διευθυντή είναι αναιτιολόγητη και δε στηρίζεται στα στοιχεία των φακέλων. Επιπρόσθετα δεν αποκαλύπτεται η προσωπική γνώση του Διευθυντή η οποία λήφθηκε υπόψη για στήριξη της σύστασης.
(5)Αναιτιολόγητη και η απόφαση της ΕΔΥ.
(6)Έλλειψη δέουσας έρευνας. Θα εξετάσω πρώτα τους ισχυρισμούς που σχετίζονται με την ουσιαστική καταλληλότητα των υποψηφίων και τη νομιμότητα της σύστασης του Διευθυντή. Από τα ενώπιον μου στοιχεία προκύπτει ότι στο θέμα της αξίας με βάση τις ετήσιες εμπιστευτικές/υπηρεσιακές εκθέσεις των υποψηφίων υπερέχει το ενδιαφερόμενο μέρος, ειδικότερα κατά τα δύο τελευταία χρόνια πριν τον ουσιώδη χρόνο. Στα προσόντα έχοντας υπόψη τα διάφορα πιστοποιητικά που είναι καταχωρημένα στους προσωπικούς φακέλους, κρίνω ότι αιτητής και ενδιαφερόμενο μέρος είναι ίσοι. Όσον αφορά το στοιχείο της αρχαιότητας η εικόνα που παρουσιάζεται είναι η ακόλουθη: Αιτητής και ενδιαφερόμενο μέρος διορίστηκαν στην αμέσως προηγούμενη της επίδικης θέση στις 15.1.71. Στην προ-προηγούμενη θέση ο αιτητής διορίστηκε στις 11.6.56 και το ενδιαφερόμενο μέρος στις 19.12.60. Η ημερομηνία πρώτου διορισμού του αιτητή είναι η 11.6.56 του δε ενδιαφερομένου μέρους η 15.6.58. Με βάση τα πιο πάνω δεδομένα κρίνω ότι η σύσταση του Διευθυντή δεν είναι αντίθετη με τα στοιχεία των φακέλων και δεν παραβιάζει το άρθρο 35
(4)του Νόμου που προνοεί για αιτιολογημένες συστάσεις. Οι αποφάσεις στις οποίες παρέπεμψε ο κος. Αγγελίδης για να υποστηρίξει ότι η σύσταση αντιβαίνει τις πρόνοιες του πιο πάνω άρθρου και δεν αποκαλύπτει τα στοιχεία που συνθέτουν την προσωπική γνώση του Διευθυντή, διαφοροποιούνται από την παρούσα με βάση τα ιδιαίτερα περιστατικά τους. Στην προκείμενη περίπτωση ο Διευθυντής εκείνο που ουσιαστικά λέει είναι ότι σε σχέση με τους δύο υποψηφίους με τους οποίους το ενδιαφερόμενο μέρος είναι ίσος στο θέμα της αξίας θεωρεί, έχοντας υπόψη και την προσφορά και απόδοση τους κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους ότι η σημαντική αρχαιότητα του ενδιαφερομένου μέρους θα πρέπει να υπερισχύσει. Όσον όμως αφορά τον αιτητή με τον οποίο κρίνει ότι το ενδιαφερόμενο μέρος δεν είναι ίσος σε αξία, θεωρεί ότι η αρχαιότητα του αιτητή που ανάγεται στη δεκαετία του 50 δεν μπορεί να υπερισχύσει της υπεροχής του ενδιαφερομένου μέρους στο θέμα της αξίας. Η πιο πάνω εκτίμηση του Διευθυντή συνάδει με τα στοιχεία των φακέλων και ικανοποιεί κατά την άποψη μου την νομολογιακή απαίτηση για αιτιολογία. Ο Προϊστάμενος στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν στηρίχθηκε μόνο στην προσωπική του γνώση αλλά παράθεσε ταυτόχρονα και τα απτά εκείνα στοιχεία που τον ώθησαν να προτιμήσει το ενδιαφερόμενο μέρος. Ούτε η απόφαση στην υπόθεση Γεώργιος Μαυρομμάτης και Άλλος ν. Κυπριακής Δημοκρατίας
(1994)4 Α.Α.Δ. 1839, στην οποία αναφέρθηκε ο δικηγόρος του αιτητή βοηθά τη θέση του αιτητή γιατί κι εκείνη κρίθηκε με βάση τα δικά της περιστατικά. Αναφέρω απλώς ότι στην υπόθεση εκείνη το ενδιαφερόμενο μέρος ήταν ίσος στο θέμα της αξίας σε σχέση με τον ένα αιτητή και υπερείχε οριακά έναντι του άλλου. Η αρχαιότητα όμως των αιτητών έναντι του ενδιαφερομένου μέρους ήταν 12 και 8 χρόνια αντίστοιχα και ανάγετο σε πολύ μεταγενέστερο χρονικά σημείο. Αναφορικά με τον ισχυρισμό ότι η ΕΔΥ παραγνώρισε τα προσόντα του αιτητή και έκρινε ότι το ενδιαφερόμενο μέρος υπερείχε στα προσόντα, παρατηρώ ότι ένα τέτοιο συμπέρασμα δεν εξάγεται από τα σχετικά πρακτικά. Στα πρακτικά αναφέρεται ότι η ΕΔΥ έλαβε υπόψη τα προσόντα των υποψηφίων και έκρινε με βάση και τα τρία καθιερωμένα κριτήρια στο σύνολο τους ότι το ενδιαφερόμενο μέρος υπερείχε. Στους προσωπικούς φακέλους των υποψηφίων είναι καταχωρημένα τα σχετικά πιστοποιητικά και ελλείψει οποιασδήποτε ένδειξης περί του αντιθέτου τεκμαίρεται ότι λήφθηκαν υπόψη. Αβάσιμοι κρίνονται και οι ισχυρισμοί για έλλειψη αιτιολογίας στην απόφαση της ΕΔΥ και για έλλειψη διεξαγωγής δέουσας έρευνας. Όλα τα στοιχεία πάνω στα οποία βασίστηκε η επίδικη απόφαση περιέχονται στους σχετικούς φακέλους, και δε βλέπω τί περισσότερο μπορούσε να ερευνηθεί. Η επίδικη απόφαση είναι κατά την άποψη μου επαρκώς αιτιολογημένη και εν πάση περιπτώσει η αιτιολογία συμπληρώνεται από τα στοιχεία που περιέχονται στους φακέλους. Έχοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω θεωρώ ότι η απόφαση της ΕΔΥ να προάξει το ενδιαφερόμενο μέρος ήταν υπό τις περιστάσεις εύλογα επιτρεπτή. Ο αιτητής απέτυχε να αποδείξει έκδηλη υπεροχή. Θα προχωρήσω τώρα να εξετάσω τους ισχυρισμούς που σχετίζονται με το θέμα της πλήρωσης της θέσης από την ΕΔΥ χωρίς την υποβολή πρότασης από την αρμόδια αρχή και την παράβαση της αρχής της μη αναδρομικότητας των διοικητικών πράξεων. Εκτός από την παράβαση των προνοιών του άρθρου 29
(1)που προνοεί ότι η ΕΔΥ δεν προβαίνει στην πλήρωση οποιασδήποτε θέσης παρά μόνο ύστερα από λήψη γραπτής πρότασης για το σκοπό αυτό από την αρμόδια αρχή, ο κος. Αγγελίδης υποστήριξε ότι παραβιάστηκε και ο ουσιώδης χρόνος κατοχής προσόντων ο οποίος συνδέεται με το χρόνο λήψης της πρότασης της αρμόδιας αρχής (βλ. άρθρο 35
(2)(β) του Νόμου). Η ΕΔΥ είπε, παρανόμησε γιατί κινήθηκε χωρίς την υποβολή σχετικής πρότασης και καθόρισε η ίδια τον ουσιώδη χρόνο κατοχής των προσόντων. Δέχθηκε επίσης ότι με την αναδρομική ισχύ της προαγωγής του ενδιαφερομένου μέρους παραβιάστηκε η αρχή της μη αναδρομικότητας των διοικητικών πράξεων, και το Δικαστήριο παραπέμφθηκε στις υποθέσεις Α. Κωστής και Άλλοι ν. ΑΤΗΚ
(1994)4 Α.Α.Δ. 146, Χαράλαμπος Σιαπητής ν. ΑΤΗΚ
(1993)4 Α.Α.Δ. 2616 και Μερόπης Κολοκασίδου ν. ΑΤΗΚ
(1992)4 Α.Α.Δ. 4801. Έχοντας υπόψη το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξα πιο πάνω ότι δηλαδή το ενδιαφερόμενο μέρος νόμιμα επιλέγηκε για προαγωγή στην επίδικη θέση, δεν βλέπω πώς οι ισχυρισμοί αυτοί βοηθούν τον αιτητή. Σε σχέση με τον ισχυρισμό ότι η ΕΔΥ παράνομα προέβη στην πλήρωση της θέσης χωρίς την υποβολή σχετικής πρότασης και ότι μετεβλήθη ο ουσιώδης χρόνος κατοχής προσόντων, παρατηρώ ότι τόσο ο αιτητής όσο και το ενδιαφερόμενο μέρος ήταν υποψήφιοι και κατείχαν τα απαιτούμενα από το Σχέδιο Υπηρεσίας προσόντα κατά το χρόνο που καθόρισε η ΕΔΥ ως ουσιώδη. Από το περιεχόμενο των φακέλων ο αιτητής δε φαίνεται να έχει αποκτήσει οποιαδήποτε προσόντα μεταγενέστερα. Ούτε τα προσόντα του ενδιαφερομένου μέρους φαίνεται να έχουν μεταβληθεί αρνητικά σε χρόνο μεταγενέστερο του χρόνου που καθορίστηκε ως ουσιώδης από την ΕΔΥ. Κατά συνέπεια έστω και αν θεωρηθεί ότι η ΕΔΥ δεν έπρεπε να προχωρήσει στη λήψη της επίδικης απόφασης χωρίς την υποβολή σχετικής πρότασης από την αρμόδια αρχή, η οποιαδήποτε παρατυπία ήταν κατά την άποψη μου επουσιώδης και δεν έχει επηρεάσει τον αιτητή. Όσον αφορά την αναδρομική ισχύ της προαγωγής του ενδιαφερομένου μέρους παρατηρώ ότι στις υποθέσεις Μερόπη Κολοκασίδου, Χαράλαμπος Σιαπητής και Α. Κωστή (πιο πάνω) αφού αποφασίστηκε ότι οι περί Προϋπολογισμού της ΑΤΗΚ Νόμοι δεν ισοδυναμούσαν με ρητή νομοθετική διάταξη που να επιτρέπει την πλήρωση των θέσεων με προαγωγή με αναδρομική ισχύ κατ' εξαίρεση του κανόνα της μη αναδρομικότητας των διοικητικών πράξεων, το Δικαστήριο προχώρησε σε διαχωρισμό του μέρους της αναδρομικής ισχύος των πράξεων από το μέρος της επιλογής. Οι επίδικες αποφάσεις ακυρώθηκαν μερικώς και μόνο σ' όση έκταση αφορούσαν στην αναδρομική ισχύ των προαγωγών. Ο Δικαστής Πογιατζής στην υπόθεση Χαράλαμπος Σιαπητής (πιο πάνω) αναφέρθηκε και στο θέμα του κατά πόσο ο αιτητής είχε έννομο συμφέρο να επιδιώξει και/ή να επιτύχει μερική μόνο ακύρωση των επίδικων προαγωγών στην έκταση που αφορούσε την αναδρομική ισχύ τους. Κατέληξε δε στο συμπέρασμα ότι ο αιτητής είχε έννομο συμφέρον γιατί οι προοπτικές για τη μελλοντική του ανέλιξη θα ήταν καλύτερες εφόσον με την ακύρωση της αναδρομικότητας των προαγωγών των ενδιαφερομένων μερών η υπεροχή τους σε αρχαιότητα έναντι του θα ήταν μικρότερη. Στην παρούσα όμως περίπτωση και με βάση τα ιδιαίτερα περιστατικά της κρίνω διαφορετικά. Όπως φαίνεται από τον προσωπικό φάκελο του αιτητή (αρ. φακ. 14744) αυτός αφυπηρέτησε από τη δημόσια υπηρεσία την 1.5.93 λόγω συμπλήρωσης του 60ου έτους της ηλικίας του (ερ. 53) και κατά συνέπεια δεν τίθεται θέμα επηρεασμού των προοπτικών του για μελλοντική ανέλιξη. Ο αιτητής όπως επίσης φαίνεται από τα στοιχεία του φακέλου προάχθηκε από 15.4.93 στη θέση Προϊσταμένου Νοσηλευτικού Λειτουργού (ερ. 58). Η απόφαση προαγωγής του λήφθηκε κατά τη συνεδρία της ΕΔΥ ημερ. 24.3.92 (θέμα Β
(2)
(2)των πρακτικών. Κατά την πιο πάνω συνεδρία της ΕΔΥ αποφασίστηκε και η προαγωγή του ενδιαφερομένου μέρους στην επίδικη θέση. (Θέμα Β
(2)
(1)των πρακτικών). Με βάση το συμπέρασμα μου ότι η απόφαση για προαγωγή του ενδιαφερομένου μέρους λήφθηκε ορθά και νόμιμα από την ΕΔΥ, θεωρώ ότι ο αιτητής δεν έχει το απαιτούμενο έννομο συμφέρο ούτε για προσβολή της αναδρομικής ισχύος της προαγωγής του ενδιαφερομένου μέρους αλλά ούτε και σε σχέση με τον ισχυρισμό ότι η ΕΔΥ παράνομα προχώρησε στην πλήρωση της θέσης χωρίς την υποβολή πρότασης της αρμόδιας αρχής. Στο σημείο αυτό πιστεύω πως έχει τη θέση του το ακόλουθο απόσπασμα από την πολύ πρόσφατη απόφαση του Κωνσταντινίδη Δ. στην υπόθεση Μάρω Κολοκοτρώνη ν. Κυπριακής Δημοκρατίας
(1994)4 Α.Α.Δ. 2552, όπου η αιτήτρια (πτυχιούχος μαθηματικών) πρόβαλε τον ισχυρισμό πως η αρμοδία αρχή δεν είχε εξουσία κατανομής κατά ειδικότητα 225 κενών θέσεων: "Αποτελεί αναπόφευκτη προέκταση της εισήγησης πως η προσδοκία της αιτήτριας για προαγωγή περιορίστηκε παρανόμως αφού κατανεμήθηκαν στους μαθηματικούς μόνο 30 θέσεις. Κάτω από αυτό το πρίσμα δεν μπορώ να δω ποιο θα μπορούσε να είναι το έννομο συμφέρον της αιτήτριας για προσβολή του κύρους των διορισμών καθηγητών των μαθηματικών όπως και η ίδια, επειδή, όπως είναι ο ισχυρισμός της, η κατανομή που έγινε αδίκησε τους μαθηματικούς. Υπενθυμίζω συναφώς πως όχι μόνο η ίδια η προσφυγή αλλά και οι λόγοι ακυρότητας πρέπει να προβάλλονται "μετ' εννόμου συμφέροντος". (Βλ. Πορίσματα Νομολογίας του ΣτΕ 1929-1959, σελ. 270). Το πιο κάτω απόσπασμα από τη μελέτη του Βασιλείου Σκουρή "Η Ασκηση Αιτήσεων Ακυρώσεων από Τρίτους Τόμος Τιμητικός του Συμβουλίου του Επικρατείας 1929-1979, Τόμος 1 σελ. 397, είναι χαρακτηριστικό: ' Για να εξετασθεί ο προβαλλόμενος λόγος ακυρώσεως, πρέπει να προκαλεί η (ενδεχόμενη) παράβαση δεσμευτικών διατάξεων βλάβη στα συμφέροντα του αιτούντος· και μάλιστα στα συμφέροντα εκείνα, από τα οποία αντλεί ο τρίτος τη νομιμοποίηση για την άσκηση αιτήσεως ακυρώσεως. Αντίθετα δεν ασχολείται το Σ.Τ.Ε. με (τυχόν) νομικά ελαττώματα της διοικητικής πράξεως, που δεν θίγουν με κανένα τρόπο τα συμφέροντα του τρίτου. Βλέπουμε δηλ. ότι ο δικαστής επιμένει στην ύπαρξη μιας σχέσεως μεταξύ του προσβαλλόμενου συμφέροντος και του προβαλλομένου λόγου ακυρώσεως. Η ακύρωση της πράξεως μπορεί να στηριχθεί μόνον σε νομικά ελαττώματα, ικανά να βλάψουν πραγματικά τα έννομα συμφέροντα του προσφεύγοντος τρίτου.'" Για όλους τους πιο πάνω λόγους η προσφυγή αποτυγχάνει και απορρίπτεται. Η επίδικη απόφαση επικυρώνεται. Δεν εκδίδεται διαταγή για έξοδα. Η προσφυγή απορρίπτεται χωρίς έξοδα. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο