Κουρσάρου κ.ά. ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου (1996) 4 ΑΑΔ 520

(1996)4 ΑΑΔ 520 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αρχείο σε μορφή PDF - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων

(1996)4 ΑΑΔ 520 29 Φεβρουαρίου, 1996 [ΝΙΚΗΤΑΣ, Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ Άρθρο 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΜΕΛΑΝΗ ΚΟΥΡΣΑΡΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ, Αιτητές, ν. ΑΡΧΗΣ ΛΙΜΕΝΩΝ ΚΥΠΡΟΥ, Καθ' ης αίτηση. (Συνεκδικαζόμενες Υποθέσεις Αρ. 932/94 & 1045/94) Προσφυγή βάσει του Άρθρου 146 τον Συντάγματος- Λόγοι ακυρώσεως - Έλλειψη αιτιολογίας - Ανάγκη ειδικής αιτιολογήσεως της παραγνώρισης προσθέτου προσόντος επί διορισμών - Μη ικανοποίησή τους σε διορισμούς στην Αρχή Λιμένων Κύπρου. Προσφυγή βάσει του Άρθρου 146 του Συντάγματος - Δεδικασμένο - Κατάργηση της δίκης επί προσφυγής η προσβαλλόμενη με την οποία πράξη ακυρώθηκε στο πλαίσιο άλλης προσφυγής. Διοικητικό Δίκαιο - Διορισμοί- Γραπτές εξετάσεις-Η εξέχουσα σημασία τους - Παράβαση του ίσου μέτρου των εξετάσεων στην κριθείσα περίπτωση. Οι προσφυγές αφορούσαν την επαναπλήρωση με επανεξέταση κατόπιν ακυρωτικής αποφάσεως 18 θέσεων Λιμενικού Λειτουργού 2ης τάξης. Το Ανώτατο Δικαστήριο, ακυρώνοντας τις επίδικες αποφάσεις, αποφάσισε ότι: 1. Η αιτία για την οποία ακυρώθηκαν οι διορισμοί από το Ανώτατο Δικαστήριο και ενδιαφέρει για τους σκοπούς της απόφασής είναι ότι το Συμβούλιο παρέκαμψε το θέμα κατά πόσο ο αιτητής στην προσφυγή αρ. 1045/94 είχε ή όχι πρόσθετο προσόν. Δεν το ερεύνησε καθόλου. Στο ζωτικό αυτό σημείο δεν υπήρξε κρίση. Στην επανεξέταση και αφού προηγήθηκε σχετική έρευνα, το Συμβούλιο βεβαιώθηκε πως πράγματι ο αιτητής στην δεύτερη προσφυγή κατείχε το πλεονέκτημα, δηλαδή, γνώση της Ολλανδικής γλώσσας. Από ό,τι το Δικαστήριο ήταν σε θέση να διαπιστώσει κανένα από τα ενδιαφερόμενα μέρη δεν είχε προβάδισμα λόγω πρόσθετου προσόντος. Μολοντούτο ο αιτητής δεν διορίστηκε. Αυτό είναι δυνατό, αλλά το διορίζον όργανο είχε υποχρέωση να αιτιολογήσει ειδικά την απόφασή του. Αν δεν εκπληρώσει αυτή του την υποχρέωση η απόφαση πάσχει από ακυρότητα. Αναφορικά με τη φύση και το περιεχόμενο της ειδικής αιτιολογίας είναι αρκετό να γίνει αναφορά σε μία μόνο απόφαση της Ολομέλειας: Χατζηγιάννη και Άλλοι ν. Δημοκρατίας

(1991)3 Α.Α.Δ.

1. Η αιτιολογία που δόθηκε δε συνάδει με τις αρχές που έθεσε η απόφαση Χατζηγιάννη και Άλλοι, (ανωτέρω). Είναι τρωτή για τη γενικότητά της. Μάλιστα με τα δεδομένα που αναφέρθηκαν δεν πλησιάζει καν τις παραμέτρους της απλής αιτιολογίας. Πέρα από αυτό δεν ανταποκρίνεται στα στοιχεία του φακέλου. Είναι μία αυθαίρετη κρίση και επιβάλλεται η ακύρωσή της, όπως διαφάνηκε, για έλλειψη ειδικής αιτιολογίας.
2. Σύμφωνα με την απόφαση της Ολομέλειας στην υπόθεση Κλέαρχος Μιλτιάδους και Άλλοι ν. Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας,

(1989)3 Α.Α.Δ. 1318, "μετά από ακυρωτική απόφαση σε μία προσφυγή, άλλη προσφυγή, με την οποία προσβάλλεται η ίδια πράξη, καθίσταται χωρίς αντικείμενο και απαράδεκτη λόγω του δεδικασμένου ...." Έτσι, λόγω της επιτυχίας της προσφυγής Αρ. 1045/94, ακυρώνονται κατ' ακολουθία οι διορισμοί των ίδιων προσώπων στην προσφυγή Αρ. 932/

1. Παραμένει όμως η εξέταση του κύρους του διορισμού του ενδιαφερόμενου μέρους 4 που δεν ήταν ενδιαφερόμενο μέρος στην προσφυγή Αρ. 1045/
3. Η νομολογία αναγνωρίζει τις γραπτές εξετάσεις ως το πιο ασφαλές κριτήριο για τον προσδιορισμό της αξίας. Στην Ιωάννα Αναστασιάδου-Vantieghem ν. Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας

(1994)4 Α.Α.Δ. 959, κρίθηκε πως η παραγνώριση των αποτελεσμάτων γραπτού διαγωνισμού συνιστά κατάχρηση εξουσίας από το διορίζον όργανο, που στην περίπτωση εκείνη ήταν η Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας, και πλήττει ανεπανόρθωτα το κύρος της απόφασης. Την απόφαση επικύρωσε η Ολομέλεια, που υπογράμμισε την ιδιαίτερη σημασία της γραπτής εξέτασης. Χωρίς την αντικειμενική αυτή μέθοδο πρόσληψης οπωσδήποτε θα ήταν αυξημένοι οι κίνδυνοι διολίσθησης στην αυθαιρεσία. Άλλωστε με την ίδια λογική θα έχαναν τη σημασία τους και οι αξιολογικοί χαρακτηρισμοί της προφορικής εξέτασης. Βασικά στην προκειμένη περίπτωση αγνοήθηκε το ίσο μέτρο των εξετάσεων. Οι προσφυγές επιτυγχάνουν με έξοδα. Αναφερόμενες υποθέσεις: Βασιλείου κ.ά. ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου

(1993)4 Α.Α.Δ. 2470, Republic v. Safirides

(1985)3 C.L.R. 163, Mytides v. Republic

(1988)3 C.L.R. 737, Hans v. Republic

(1989)3 C.L.R. 147, Χατζηγιάννη κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(1991)3 Α.Α.Δ. 317, Γεωργίου κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(1989)3 Α.Α.Δ. 1822, Μυλωνάς ν. Α.ΤΗ.Κ.

(1995)4 Α.Α.Δ. 851, Μιλτιάδους κ.ά. ν. Ε.Δ.Υ.

(1989)3 Α.Α.Δ. 1318, Αναστασιάδου-Vantieghem ν. Δημοκρατίας

(1994)4 Α.Α.Δ. 959, Δημοκρατία ν. Αναστασιάδου-Vantieghem

(1995)3 Α.Α.Δ. 159, Αργύρη ν. Δημοκρατίας

(1995)4 Α.Α.Δ.

1. Προσφυγές. Προσφυγές με τις οποίες προσβάλλεται η απόφαση της Καθ' ης η αίτηση, όπως επαναδιορίσει τα ενδιαφερόμενα μέρη στη θέση του Λιμενικού Λειτουργού 2ης Τάξης αντί των Αιτητών μετά από ακυρωτική απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Λ. Σ. Αγγελίδης, για τους Αιτητές, στην Προσφυγή Αρ. 932/
2. Ε. Μαρκίδου, για τον Αιτητή, στην Προσφυγή Αρ. 1045/
3. Τ. Παπαδόπουλος, για την Καθ' ης η αίτηση. Γ. Τριανταφυλλίδης, για τα Ενδιαφερόμενα μέρη. Cur. adv. vult. ΝΙΚΗΤΑΣ, Δ.: Οι δύο αυτές προσφυγές, που έχουν συνεκδικασθεί, προέρχονται από επανεξέταση, ύστερα από ακυρωτική απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, η οποία αφορούσε την επανα-πλήρωση 18 θέσεων Λιμενικού Λειτουργού, 2ης Τάξης. Είναι όλες θέσεις πρώτου διορισμού. Η πλήρωση τους πρωταρχικά ξεκίνησε από δύο χωριστές διαδικασίες στις 10 Απριλίου, 1991, και 16 Απριλίου,
4. Βλ. απόφαση στην Εμμανουήλ Βασιλείου και Άλλος ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου

(1993)4 Α.Α.Δ.

1. Ας σημειωθεί διευκρινιστικά ότι οι θέσεις ήταν συνολικά
2. Όμως οι υπόλοιποι δύο διορισμοί είχαν επικυρωθεί. Το Διοικητικό Συμβούλιο της Αρχής (που θα αποκαλείται στο εξής απλά ως "Συμβούλιο"), πήρε την επίδικη απόφαση στις 5 Οκτωβρίου, 1994 (Το Παράρτημα Ζ είναι το πλήρες κείμενο). Η Αρχή ουσιαστικά επανέλαβε την ακυρωθείσα απόφασή της. Επα-ναδιόρισε τα ενδιαφερόμενα μέρη. Στην προσφυγή αρ. 932/94 είναι οκτώ: Σωτήρης Αναστασιάδης, Μάριος Καρακόκκινος, Νίκη Δ. Καστώρη, Ηρακλής Α. Κουζούπης, Κυριακή Α. Κυπριανού, Έλε-να Ορθοδόξου, Παναγιώτης Παναγιώτου και Ρεβέκκα Παπαδάκη. Οι ίδιοι, πλην του Ηρακλή Α. Κουζούπη, είναι ενδιαφερόμενα μέρη και στην προσφυγή αρ. 1045/
3. θα πρόσθετα ότι η τελευταία αυτή αίτηση αποσύρθηκε εναντίον του Ανδρέα Ηρακλέους (ενδιαφερόμενου μέρους 2), λόγω του θανάτου του, εκκρεμούσης της διαδικασίας και απορρίφθηκε. Πρέπει προκαταρκτικά να γνωρίζουμε ποια προσόντα θεσπίζει για τη θέση το οικείο σχέδιο υπηρεσίας. Σημαντική είναι η παράγραφος 4, την οποία αντιγράφω πιστά: "4(α) Απολυτήριο αναγνωρισμένης σχολής μέσης εκπαίδευσης και επιτυχία σε ειδικές γραπτές και προφορικές εξετάσεις που θα διεξάγει η Αρχή. (β) Ακεραιότητα χαρακτήρα, αξιοπιστία, υπευθυνότητα, πρωτοβουλία και ευθυκρισία. (γ) Καλή γνώση της Ελληνικής και της Αγγλικής γλώσσας. (δ) Γνώση άλλων ξένων γλωσσών θα θεωρηθεί ως επιπρόσθετο προσόν." Πριν από τις προσλήψεις οι υποψήφιοι υπέστησαν τη δοκιμασία των προφορικών εξετάσεων όπως προβλέφθηκε από το σχέδιο υπηρεσίας. Έγινε χωριστή εξέταση τόσο από την αρμόδια Υπηρεσιακή Επιτροπή (εφεξής "Επιτροπή") όσο και από το Συμβούλιο. Παρακάθησαν ακόμα και σε γραπτή εξέταση. Κατά την επανάκριση αγνοήθηκε η προφορική εξέταση από το Συμβούλιο. Ωστόσο, όπως ρητά μνημονεύεται, το Συμβούλιο έλαβε υπόψη την έκθεση της πιο πάνω Επιτροπής. Οι αιτητές στην πρώτη αριθμητικά προσφυγή αμφισβήτησαν τη νομιμότητα της ενέργειας αυτής, υποβάλλοντας πως παραβιάστηκε έτσι το εφαρμοστέο κρίσιμο πραγματικό καθεστώς. Ο κ. Αγγελίδης, εκ μέρους τους, ανέπτυξε διά μακρών την περίπτωση και αναφέρθηκε στη σχετική νομολογία. Κυρίως τις αποφάσεις της Ολομέλειας Republic v. Safirides

(1985)3 C.L.R. 163, Mytides v. Republic

(1988)3 C.L.R. 737 και Haris v. Republic

(1989)3 C.L.R. 147. Κατά τη γενική αρχή, που υιοθέτησαν οι παράπανω και όλες οι άλλες αποφάσεις επί του θέματος, η ακύρωση διοικητικής απόφασης επαναφέρει την υπόθεση στο χρόνο έκδοσής της. Η νέα πράξη δεν μπορεί να ξεφύγει από το χρονικό αυτό σημείο. Διέπεται από το τότε ισχύον νομικό και πραγματικό καθεστώς. Την παραπάνω θέση των αιτητών αντέκρουσε, επίσης σε κάποια έκταση, η Αρχή, την οποία υιοθέτησε και ο δικηγόρος των ενδιαφερομένων μερών. Τελικά, όταν έγιναν οι προφορικές διευκρινίσεις, ο δικηγόρος των αιτητών συμφώνησε - και ορθά συμφώνησε - ότι η έκθεση της Επιτροπής (Παράρτημα Η) καλώς συνεκτιμήθηκε με τα άλλα στοιχεία της υπόθεσης. Έτσι το θέμα δεν θα μας απασχολήσει άλλο. Η αιτία για την οποία ακυρώθηκαν οι διορισμοί από το Ανώτατο Δικαστήριο και ενδιαφέρει για τους σκοπούς της απόφασής μου είναι ότι το Συμβούλιο παρέκαμψε το θέμα κατά πόσο ο αιτη-τής στην προσφυγή αρ. 1045/94 Εμμανουήλ Βασιλείου, είχε ή όχι πρόσθετο προσόν. Δεν το ερεύνησε καθόλου. Στο ζωτικό αυτό σημείο δεν υπήρξε κρίση. Στην επανεξέταση και αφού προηγήθηκε σχετική έρευνα, το Συμβούλιο βεβαιώθηκε πως πράγματι ο αιτητής κατείχε το πλεονέκτημα, δηλαδή, γνώση της Ολλανδικής γλώσσας. Από ό,τι ήμουν σε θέση να διαπιστώσω κανένα από τα ενδιαφερόμενα μέρη δεν είχε προβάδισμα λόγω πρόσθετου προσόντος. Μολοντούτο ο αιτητής δεν διορίστηκε. Αυτό είναι δυνατό, αλλά το διορίζον όργανο είχε υποχρέωση να αιτιολογήσει ειδικά την απόφαση του. Αν δεν εκπληρώσει αυτή του την υποχρέωση η απόφαση πάσχει από ακυρότητα. Αναφορικά με τη φύση και το περιεχόμενο της ειδικής αιτιολογίας είναι αρκετό ν' αναφερθώ σε μία μόνο απόφαση της Ολομέλειας: Χατζηγιάννη και Άλλοι ν. Δημοκρατίας

(1991)3 Α.Α.Δ. 317. Τη σημαντική αυτή αρχή εκθέτει σφαιρικά και παραστατικά η σύνοψη στη σελ. 321: "Η Νομολογία είναι απόλυτα σταθερή επάνω στο ζήτημα του πρόσθετου προσόντος. Η αρχή είναι πως, όταν το διορίζον όργανο αποφασίσει να επιλέξει υποψήφιο που δεν έχει πρόσθετο προσόν, πρέπει να δώσει πειστικούς λόγους ή ειδική αιτιολογία για την απόφασή του αυτή. Οι λόγοι αυτοί πρέπει να εμφαίνονται στην αιτιολογία της απόφασης. Δεν μπορεί δηλαδή να συναχθούν από τα πρακτικά. Η παράθεση των στοιχείων που λήφθηκαν υπόψη πλάϊ στο όνομα κάθε ενδιαφερόμενου μέρους δεν ικανοποιεί υπό τις περιστάσεις τις απαιτήσεις ειδικής αιτιολογίας που είναι αναγκαία σε περίπτωση παραγνώρισης του πλεονεκτήματος του σχεδίου υπηρεσίας που είχαν ορισμένοι από τους αιτητές. Ούτε μπορεί η αιτιολογία να συναχθεί ή να συμπληρωθεί από τα πρακτικά της Ε.Δ.Υ., όπως εισηγείται ο Γενικός Εισαγγελέας." Παραπέμπω επίσης στην απόφαση της Ολομέλειας στην Α. Γεωργίου και Άλλοι ν. Δημοκρατίας

(1989)3 Α.Α.Δ. 1822 και Κρίστης Μυλωνάς ν. Αρχής Τηλεπικοινωνιών Κύπρου

(1995)4 Α.Α.Δ. 851. Το ουσιαστικό μέρος του κειμένου που αναφέρθηκε και υποστηρίχθηκε πως συνιστά ειδική αιτιολογία έχει ως εξής: "Παρά την ύπαρξη του πιο πάνω επιπρόσθετου προσόντος το Συμβούλιο κρίνει ότι αυτό δεν τον καθιστά καταλληλότερο από τους άλλους υποψηφίους." Συγχρόνως το Συμβούλιο προέβη στη διαπίστωση - που είναι σωστή - ότι η βαθμολογία του αιτητή "είναι μεταξύ των υψηλότερων" και ότι έχει "τα ελάχιστα προαπαιτούμενα προσόντα". Παρατηρώ εδώ πως ο αιτητής έχει πρόσθετο πτυχίο Ναυπηγού από την Ανωτάτη Σχολή Ναυπηγών Αθηνών και πιστοποιητικό σχετιζόμενο με το χειρισμό ηλεκτρονικών υπολογιστών και ότι τα στοιχεία αυτά δεν αξιολογήθηκαν. Παρατηρώ επίσης πως ο αιτητής υπηρέτησε σε λιμενική αποθήκη για τουλάχιστο ενάμιση χρόνο. Η πείρα όμως αυτή χαρακτηρίζεται στην απόφαση σαν "ελάχιστη" και εν πάση περιπτώσει άσχετη με τα καθήκοντα της θέσης. Εδώ η προσπάθεια αιτιολόγησης είναι πεπλανημένη γιατί, όπως υποδείχθηκε, αντιφάσκει με το ίδιο το σχέδιο υπηρεσίας που στο στοιχείο "καθήκοντα και ευθύνες" περιλαμβάνει ρητά και ανάθεση καθηκόντων σε αποθήκες. Έχω τη σαφή άποψη ότι η αιτιολογία που δόθηκε δε συνάδει με τις αρχές που έθεσε η απόφαση Χατζηγιάννη και Άλλοι, (ανωτέρω). Είναι τρωτή για τη γενικότητά της. Μάλιστα με τα δεδομένα που ανέφερα δεν πλησιάζει καν τις παραμέτρους της απλής αιτιολογίας. Πέρα από αυτό δεν ανταποκρίνεται στα στοιχεία του φακέλου. Είναι μία αυθαίρετη κρίση και επιβάλλεται η ακύρωσή της, όπως διαφάνηκε, για έλλειψη ειδικής αιτιολογίας. Κατά συνέπεια ακυρώνονται οι διορισμοί των ενδιαφερομένων μερών στην προσφυγή αυτή, των οποίων τα ονόματα έχω αναφέρει στην αρχή της απόφασής μου. Σύμφωνα με την απόφαση της Ολομέλειας στην υπόθεση Κλέαρχος Μιλτιάδους και Άλλοι ν. Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας

(1989)3 Α.Α.Δ. 1318, "μετά από ακυρωτική απόφαση σε μία προσφυγή, άλλη προσφυγή, με την οποία προσβάλλεται η ίδια πράξη, καθίσταται χωρίς αντικείμενο και απαράδεκτη λόγω του δεδικασμένου ...." 'Ετσι, λόγω της επιτυχίας της προσφυγής Αρ. 1045/94, ακυρώνονται κατ' ακολουθία οι διορισμοί των ίδιων προσώπων στην προσφυγή αρ. 932/

1. Παραμένει όμως η εξέταση του κύρους του διορισμού του Ηρακλή Α. Κουζούπη που δεν ήταν ενδιαφερόμενο μέρος στην προσφυγή αρ. 1045/
2. Κεντρική θέση των αιτητών είναι ότι αγνοήθηκε ανεπίτρεπτα το αποτέλεσμα των γραπτών εξετάσεων σαν καθοριστικός παράγοντας της αξίας των υποψηφίων, που παρέχει ίσο μέτρο κρίσης για όλους με αντικειμενική υπόσταση. Οι ενδιαφερόμενοι κυρίως ανέπτυξαν την πρόταση ότι στην περίπτωση που το Συμβούλιο ενεργούσε πάνω σ' αυτή τη βάση τη σειρά, δηλαδή, επιτυχίας στις εξετάσεις θα αντιστρατευόταν το σχέδιο υπηρεσίας το οποίο δεν θέτει τέτοιο κριτήριο. Απλώς η επίτευξη του βαθμολογικού ορίου (25 στις εκατό μονάδες στην περίπτωση αυτή) ήταν προϋπόθεση για να θεωρηθεί υποψήφιος ο διαγωνιζόμενος. Η νομολογία εν τούτοις προσέδωσε άλλη διάσταση στις γραπτές εξετάσεις. Αναγνωρίζει το μέσο αυτό σαν το πιο ασφαλές κριτήριο για τον προσδιορισμό της αξίας. Στην Ιωάννα Άναστασιάδου-Vantieghem ν. Δημοκρατίας

(1994)4 Α.Α.Δ. 959, κρίθηκε πως η παραγνώριση των αποτελεσμάτων γραπτού διαγωνισμού συνιστά κατάχρηση εξουσίας από το διορίζον όργανο, που στην περίπτωση εκείνη ήταν η Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας, και πλήττει ανεπανόρθωτα το κύρος της απόφασης. Την απόφαση επικύρωσε η Ολομέλεια, που υπογράμμισε την ιδιαίτερη σημασία της γραπτής εξέτασης: Δημοκρατία ν. Ιωάννας Αναστασιάδου-Vantieghem

(1995)3 Α.Α.Δ. 159. Βλ. επίσης Νίκος Αργύρη ν. Δημοκρατίας

(1995)4 Α.Α.Δ.

1. Χωρίς την αντικειμενική αυτή μέθοδο πρόσληψης οπωσδήποτε θα ήταν αυξημένοι οι κίνδυνοι διολίσθησης στην αυθαιρεσία. Άλλωστε με την ίδια λογική θα έχαναν τη σημασία τους και οι αξιολογικοί χαρακτηρισμοί της προφορικής εξέτασης. Βασικά στην περίπτωση των αιτητών Μελανής Κουρσάρου, Βρυώνη Κωνσταντίνου και Λουκίας Πάταλλου αγνοήθηκε το ίσο μέτρο των εξετάσεων. Παραθέτω συγκριτικό πίνακα: Όνομα Γραπτή Εξέταση Προφορική Εξέταση (Βαθμολογία) (Απόδοση)
2. Ηρακλής Α. Κουζούπης 63 Πολύ καλή (Ενδιαφερόμενο Μέρος)
3. Μελάνη Κουρσάρου 80 Πολύ καλή (Αιτήτρια)
4. Βρυώνης Κωνσταντίνου (Αιτητής) 69,75 Πολύ καλή
5. Λουκία Πάταλλου 68,5 Πολύ καλή (Αιτήτρια) Δεν παρουσιάζεται η ίδια εικόνα σε σχέση με τους αιτητές Ιωάννη Ορφανίδη και Κυριάκο Μ. Κωνσταντίνου, των οποίων η προσφυγή απορρίπτεται χωρίς έξοδα. Σημειώνω παρακάτω την επίδοσή τους: Όνομα Γραπτή Εξέταση (Βαθμολογία) Προφορική Εξέταση (Απόδοση)
6. Ιωάννης Ορφανίδης 62,75 Μέτρια (Αιτητής)
7. Κυριάκος Μ. Κωνστανίνου 62 Καλή (Αιτητής) Η προσφυγή αναφορικά με τους τρεις άλλους αιτητές που κατονόμασα επιτυγχάνει και ο επίδικος διορισμός του ενδιαφερόμενου μέρους (Ηρακλή Α. Κουζούπη) ακυρώνεται. Τα έξοδα των προσφυγών επιδικάζονται εναντίον της Αρχής. Η προσφυγή επιτυγχάνει με έξοδα. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο