Σανταφιανός ν. Δημοκρατίας
(1997)4 ΑΑΔ 1827 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων
(1997)4 ΑΑΔ 1827 4 Αυγούστου, 1997 [ΑΡΤΕΜΗΣ, Δ/στής] ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΣΑΝΤΑΦΙΑΝΟΣ, Αιτητής, ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ
- ΑΡΧΗΓΟΥ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ,
- ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΤΑΞΕΩΣ, Καθ' ων η αίτηση. (Υπόθεση Αρ. 192/96) Προσφυγή βάσει τον Άρθρον 146 τον Συντάγματος - Έννομο συμφέρον - Μέλλον αλλά βέβαιο και αναπόφευκτο να δημιουργηθεί συμφέρον θεωρείται ενεστώς. Αστυνομική Δύναμη Κύπρου - Αναγκαστική αφυπηρέτηση αξιωματικών - Επιβολή της για λόγους υγείας - Το ορθό νομικό υπόβαθρο παρέχουν οι περί Αστυνομίας Γενικοί Κανονισμοί Κ.Δ.Π. 51/89 και όχι ο περί Συντάξεων Νόμος, Κεφ.
- Προσφυγή βάσει του Άρθρου 146 του Συντάγματος -Λόγοι ακυρώσεως - Παράβαση ουσιαστικής διατάξεως νόμου και αναρμοδιότητα. Ο αιτητής προσέβαλε την απόφαση περί αναγκαστικής αφυπηρέτησής του για λόγους υγείας καθώς και τη ρύθμιση γύρω από τις οφειλόμενες σε αυτόν άδειες και υπερωρίες. Το Ανώτατο Δικαστήριο, ακυρώνοντας την επίδικη απόφαση, αποφάσισε ότι:
- Είναι νομολογημένο ότι το συμφέρον πρέπει να υπάρχει σε όλα τα στάδια της διαδικασίας από την έγερση μέχρι και την εκδίκαση της προσφυγής. Θεωρείται όμως ενεστώς το έννομο συμφέρον και στην περίπτωση που η βλάβη ναι μεν δεν έχει επέλθει στον αιτητή κατά το χρόνο της προσβολής της πράξης, είναι όμως βέβαιο και αναπόφευκτο ότι θα επέλθει στο μέλλον. Στην παρούσα περίπτωση κρίνεται πως η επιστολή ημερ. 23.1.96 περιέχει τη διοικητική απόφαση για αναγκαστική αφυπηρέτηση του αιτητή και συνεπακόλουθη ρύθμιση της άδειας απουσίας καθώς και των υπερωριών του αιτητή. Επίσης, κατά τη γνώμη του Δικαστηρίου, θίγεται άμεσα προσωπικό ενεστώς συμφέρον του αιτητή γιατί από την απόφαση αυτή επηρεάζονται τα δικαιώματα του αναπόφευκτα έστω και αν οι συνέπειες θα επέλθουν στο μέλλον.
- Παρόμοιο θέμα ως προς την ουσία της υπόθεσης εξετάστηκε και στην υπόθεση Παπαγεωργίου κ.ά. ν. Αστυνομίας
(1990)3 Α.Α.Δ. 1254. Στις υποθέσεις αυτές εξετάστηκε η νομιμότητα απόλυσης αξιωματικών της Αστυνομίας με βάση τα Άρθρα 6(
- f)και 7 του Κεφ. 311. Ακολουθώντας την πιο πάνω απόφαση κρίνεται πως το Άρθρο 6(
- e)του Κεφ. 311 δεν συνιστά διάταξη για τερματισμό υπηρεσιών αλλά απλώς περιέχει πρόνοιες για τη ρύθμιση θεμάτων συνταξιοδότησης, και τα θέματα αναγκαστικής αφυπηρέτησης για λόγους υγείας ρυθμίζονται από τους περί Αστυνομίας Γενικούς Κανονισμούς (Κ.Δ.Π. 51/89). Κάτω από το φως των πιο πάνω το Δικαστήριο βρίσκει πως η διαδικασία που ακολουθήθηκε και κατέληξε στην αναγκαστική αφυπηρέτηση του αιτητή ήταν αντίθετη προς το νόμο και λήφθηκε από αναρμόδιο όργανο. Η προσφυγή επιτυγχάνει με έξοδα. Αναφερόμενες υποθέσεις: Μαυρουδής κ.ά. ν. Δημοκρατίας
(1991)3 Α.Α.Δ. 123, Papasavvas v. Republic
(1967)3 C.L.R. 111, Παπαγεωργίου κ.ά ν. Αστυνομίας
(1990)3 Α.Α.Δ. 1254. Προσφυγή. Προσφυγή με την οποία προσβάλλεται η απόφαση του Αρχηγού Αστυνομίας για την αφυπηρέτηση του αιτητή για λόγους υγείας. Αλ. Παναγιώτου, για τον Αιτητή. Α. Χριστοφόρου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ' ων η αίτηση. Cur. adv. vult. ΑΡΤΕΜΗΣ, Δ.: Με την προσφυγή του ο αιτητής ζητά τις πιο κάτω θεραπείες: "1. Διακήρυξη και/ή δήλωση του Δικαστηρίου ότι η πράξη και/ή απόφαση των καθ' ων η αίτηση ημερ. 23.1.1996 με την οποία αποφασίστηκε η αφυπηρέτηση του αιτητή από τις τάξεις της Αστυνομίας για λόγους υγείας από 22.8.1997, είναι άκυρη, παράνομη και στερούμενη οιουδήποτε έννομου αποτελέσματος. 2. Διακήρυξη και/ή δήλωση του Δικαστηρίου ότι η πράξη και/ή απόφαση των καθ' ων η αίτηση ημερ. 23.1.1996 με την οποία αποφασίστηκε ότι η εις πίστη του αιτητή άδεια απουσίας 567 ημερών καθώς και οι 304 ώρες υπερωρίας που του οφείλονταν, δεν θα πληρωθούν στον αιτητή αλλά θα υπολογίζονται ως χρόνος αναγκαστικής άδειας αφυπηρετήσεως είναι άκυρη, παράνομη και στερούμενη οιουδήποτε εννόμου αποτελέσματος." Ο αιτητής από το Σεπτέμβριο του 1997 υπηρετούσε στη θέση του Υπαστυνόμου στην Αστυνομική Δύναμη Κύπρου. Τα τελευταία χρόνια έπασχε από σπονδυλοπάθεια, κατά δε το έτος 1995 υπέστη εγχείρηση στον σπόνδυλο. Μετά από σύσταση ιατροσυμβουλίου ημερ. 13.12.95 ο Αρχηγός Αστυνομίας με επιστολή του ημερ. 23.1.96 πληροφόρησε τον αιτητή ότι αποφασίστηκε η αναγκαστική του αφυπηρέτηση από τις τάξεις της Αστυνομίας για λόγους υγείας από 22.8.97, σύμφωνα με το άρθρο 6(
- e)του Περί Συντάξεων Νόμου, Κεφ. 311. Προφανώς η πιο πάνω απόφαση εγκρίθηκε και από τον οικείο Υπουργό. Το άρθρο 6(
- e)του Κεφ.311 προνοεί τα ακόλουθα: "6. No pension, gratuity or other allowance shall be granted under this Law to any officer except on his retirement from the public service in one of the following cases :- . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . (
- e)on medical evidence to the satisfaction του οικείου Υπουργού that he is incapable by reason of any infirmity of mind or body of discharging the duties of his office and that such infirmity is likely to be permanent;" To ουσιώδες μέρος της επιστολής ημερ. 23.1.96 αναφέρει τα ακόλουθα: "Πληροφορείσθε ότι μετά από σύσταση του Ιατροσυμβουλίου ημερομηνίας 13.12.95, αποφασίστηκε η αφυπηρέτηση σας από τις τάξεις της Αστυνομίας, για λόγους υγείας από τις 22.8.97 σύμφωνα με το άρθρο 6(ε) του περί Συντάξεων Νόμου. Η εις πίστη σας άδεια απουσίας διάρκειας 567 ημερών καθώς και οι υπερωρίες σας διάρκειας 51 ημερών άρχισαν από τις 13.12.95." Μεταξύ των νομικών λόγων ακυρότητας που πρόβαλε ο αι-τητής είναι και το ότι, κατά την εισήγηση του, η απόφαση λήφθηκε από αναρμόδιο όργανο και ότι αυτή είναι αντίθετη προς το Νόμο και το Σύνταγμα. Συγκεκριμένα, όπως εισηγείται στη γραπτή του αγόρευση ο ευπαίδευτος συνήγορος του αιτητή, το αρμόδιο όργανο για να επιληφθεί του θέματος ήταν το Υπουργικό Συμβούλιο και η διαδικασία που έπρεπε να ακολουθηθεί ήταν εκείνη που προνοείται στον Κανονισμό 20
(3)των περί Αστυνομίας Γενικών Κανονισμών (Κ.Δ.Π. 51/89). Εκ μέρους των καθ' ων η αίτηση εγέρθηκε προδικαστική ένσταση για το λόγο ότι η προσφυγή ήταν πρόωρη γιατί η αφυπηρέτηση και οι συνέπειες θα άρχιζαν στο μέλλον, δηλαδή στις 22.8.97 και ως εκ τούτου δεν υπήρχε ενεστώς έννομο συμφέρον του αιτητή να προσβάλει σε αυτό το στάδιο την απόφαση, που εν πάση περιπτώσει ήταν, όπως εισηγήθηκε ο συνήγορος των καθ' ων η αίτηση, πληροφοριακού περιεχομένου. Περαιτέρω, επί της ουσίας υπήρξε η εισήγηση ότι ορθά επικαλέστηκαν οι καθ' ων η αίτηση το άρθρο 6(e) του Κεφ. 311 γιατί τούτο έδιδε το δικαίωμα στους καθ' ων η αίτηση να αποφασίσουν την αναγκαστική αφυπηρέτηση του αιτητή για λόγους υγείας. Όσον αφορά την προδικαστική ένσταση κρίνω ότι αυτή δεν ευσταθεί. Είναι νομολογημένο ότι το συμφέρον πρέπει να υπάρχει σε όλα τα στάδια της διαδικασίας από την έγερση μέχρι και την εκδίκαση της προσφυγής (Μαυρουδής κ.ά. ν. Δημοκρατίας
(1991)3 Α.Α.Δ. 123). Θεωρείται όμως ενεστώς το έννομο συμφέρον και στην περίπτωση που η βλάβη ναι μεν δεν έχει επέλθει στον αιτητή κατά το χρόνο της προσβολής της πράξης, είναι όμως βέβαιο και αναπόφευκτο ότι θα επέλθει στο μέλλον. (Στασινόπουλος, Δίκαιον των Διοικητικών Διαφορών, Έκδοση 1964, σελ. 119. Δέστε και Papasavvas v. Republic
(1967)3 C.L.R. 111, p. 124). Στην παρούσα περίπτωση κρίνω πως η επιστολή ημερ. 23.1.96 περιέχει τη διοικητική απόφαση για αναγκαστική αφυπηρέτηση του αιτητή και συνεπακόλουθη ρύθμιση της άδειας απουσίας καθώς και των υπερωριών του αιτητή. Επίσης, κατά τη γνώμη μου, θίγεται άμεσα προσωπικό ενεστώς συμφέρον του αιτητή γιατί από την απόφαση αυτή επηρεάζονται τα δικαιώματα του αναπόφευκτα έστω και αν οι συνέπειες θα επέλθουν στο μέλλον. Ως εκ τούτου η προδικαστική ένσταση απορρίπτεται. Θα προχωρήσω τώρα να εξετάσω την ουσία της προσφυγής. Παρόμοιο θέμα εξετάστηκε και στην υπόθεση Παπαγεωργίου κ.ά ν. Αστυνομίας
(1990)3 Α.Α.Δ.
- Στις υποθέσεις αυτές εξετάστηκε η νομιμότητα απόλυσης αξιωματικών της Αστυνομίας με βάση τα άρθρα 6(f) και 7 του Κεφ.
- Στις σελ. 1261-1262 της απόφασης αναφέρονται τα ακόλουθα: "Το ερώτημα όμως που προβάλλεται στην κρινόμενη έφεση, και που παραθέτουμε στην αρχή της απόφασης μας, εξετάζεται για πρώτη φορά. Συγκεκριμένα οι δικηγόροι των αιτητών εισηγούναι πως τα άρθρα 6(στ) και 7 του περί Συντάξεων Νόμου δεν παρέχουν εξουσία στο υπουργικό συμβούλιο απολύσεως δημοσίου υπαλλήλου. Ο περί Συντάξεων Νόμος Κεφ.311 είναι νομοθέτημα της αποικιοκρατικής κυβέρνησης της Κύπρου. Είναι δε γνωστό πως οι υπηρεσίες των δημοσίων υπαλλήλων, διαρκούσαν για όσο χρονικό διάστημα ευ-αρεστείτο το Στέμμα. Επομένως, οι διατάξεις των άρθρων 6 και 7 του Κεφ. 311 ήταν παρεπόμενες του υπάρχοντος απόλυτου δικαιώματος απολύσεως δημοσίου υπαλλήλου από το Στέμμα. Όταν συνέβαινε τούτο ο Κυβερνήτης εν Συμβουλίω είχε το δικαίωμα, δυνάμει των πιο πάνω άρθρων, να δώσει σύνταξη, φιλοδώρημα ή άλλο επίδομα στον απολυόμενο. Συμφωνούμε με την εισήγηση των δικηγόρων των αιτητών. Πρόσθετα δε αναφέρομε και τα εξής. Για να μην παραμείνει η αδιαμφισβήτητη εξουσία του Στέμματος να απολύει τους δημόσιους υπαλλήλους κατά το δοκούν στην άγραφη αρχή δικαίου που ίσχυε στις αποικίες, επιφυλάκτηκε ρητά στο άρθρο 5
(1)του περί Συντάξεων Νόμου, που παραθέτουμε σε μετάφραση παρακάτω. "Κανένας δημόσιος υπάλληλος θα έχει απόλυτο δικαίωμα σε αποζημίωση για προσφερθείσες υπηρεσίες ή σε σύνταξη, φιλοδώρημα ή άλλο επίδομα. Ούτε και οποιαδήποτε πρόνοια στον παρόντα Νόμο επηρεάζει το δικαίωμα του Στέμματος να απολύει οποιοδήποτε δημόσιο υπάλληλο οποτεδήποτε και δίχως αποζημίωση." Σκοπός του νόμου αυτού επομένως ήταν η θέσπιση σχεδίου συνταξιοδότησης των δημοσίων υπαλλήλων, αλλά δεν περιέχει διατάξεις για τον τερματισμό των υπηρεσιών τους, δικαίωμα που είχε ανεξέλεγκτα το Στέμμα και που το προαναφερθέν άρθρο διαφύλασσε." Ακολουθώντας το πιο πάνω σκεπτικό κρίνω πως το άρθρο 6(e) του Κεφ.311 δεν συνιστά διάταξη για τερματισμό υπηρεσιών αλλά απλώς περιέχει πρόνοιες για τη ρύθμιση θεμάτων συνταξιοδότησης, και τα θέματα αναγκαστικής αφυπηρέτησης για λόγους υγείας ρυθμίζονται από τους περί Αστυνομίας Γενικούς Κανονισμούς (Κ.Δ.Π. 51/89). Κάτω από το φως των πιο πάνω βρίσκω πως η διαδικασία που ακολουθήθηκε και κατέληξε στην αναγκαστική αφυπηρέτηση του αιτητή ήταν αντίθετη προς το νόμο και λήφθηκε από αναρμόδιο όργανο. Ως εκ τούτου η απόφαση ακυρώνεται με έξοδα υπέρ του αιτητή. Η προσφυγή επιτυγχάνει με έξοδα. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο