Κυπριανού ν. Δημοκρατίας κ.ά.
(1997)4 ΑΑΔ 1923 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων
(1997)4 ΑΑΔ 1923 13 Αυγούστου 1997 [ΝΙΚΟΛΑΟΥ, Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Α. ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ, Αιτητής, ν.
- ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ,
- ΤΜΗΜΑ ΤΕΛΩΝΕΙΩΝ, Καθ' ων η αίτηση. (Υπόθεση Αρ. 730/95) Προσφυγή βάσει του Άρθρου 146 του Συντάγματος - Συνένωση περισσοτέρων προσφυγών σε κοινή διαδικασία εκδικάσεως - Εκ παραδρομής αποκλεισμός της συνεκδίκασης παρά την ύπαρξη των προς τούτο προϋποθέσεων - Συνέπειες - Επηρεασμός του διατάγματος περί εξόδων. Δημόσιοι Υπάλληλοι - Προαγωγές - Κριτήρια του Άρθρου 35
(3)του Ν. 1/90- Συσχέτιση αξίας, προσόντων και αρχαιότητας στην κριθείσα περίπτωση - Σύσταση του Διευθυντή - Όροι νομιμότητάς της και πλήρωσή τους υπό τις περιστάσεις - Ρόλος της σύστασης - Νόμιμη η αιτιολογία της επιλογής. [Πέραν των ανωτέρω τίτλων η απόφαση του Δικαστηρίου διαβάζεται ως σύνολο]. Η προσφυγή απορρίπτεται χωρίς έξοδα. Αναφερόμενες υποθέσεις: Στυλιανού κ.ά. ν. Χατζηκωνσταντίνου και Άλλη
(1994)3 Α.Α.Δ. 387, Καψοσιδέρης ν. Δημοκρατίας
(1995)3 Α.Α.Δ. 170, Χριστοδουλίδου ν. Δημοκρατίας
(1996)4 Α.Α.Δ.
- Προσφυγή. Προσφυγή με την οποία προσβάλλεται η προαγωγή του ενδιαφερόμενου μέρους στη θέση Βοηθού Τελώνη, Τμήμα Τελωνείων αντί του αιτητή. Α. Ανδρέου με Α. Ζαχαρίου, για τον Αιτητή. Α. Κουρσουμπά, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ' ων η αίτηση. Cur. adv. vult. ΝΙΚΟΛΑΟΥ, Α.: Η Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας, (Ε.Δ.Υ.), με απόφαση ημερομηνίας 27 Απριλίου 1995, επέλεξε το ενδιαφερόμενο πρόσωπο Γιόλα Λυσιώτου για προαγωγή στη μόνιμη (Τακτ. Προϋπ.) θέση Βοηθού Τελώνη, Τμήμα Τελωνείων. Κατόπιν αποδοχής, η Ε.Δ.Υ, καθόρισε την 1 Ιουνίου 1995 ως ημερομηνία έναρξης ισχύος της προαγωγής. Και ακολούθησε σχετική δημοσίευση στην Επίσημη Εφημερίδα ημερομηνίας 16 Ιουνίου
- Ο αιτητής, που ήταν υποψήφιος για τη θέση, προσβάλλει την απόφαση. Την προσέβαλε και άλλη υποψήφιος. Επρόκειτο για την υπόθεση αρ. 625/95 στην οποία εξέδωσα απόφαση στις 25 Οκτωβρίου
- Για την καθ' ης είχε εμφανιστεί και εκεί η ιδία συνήγορος. Η οποία ωστόσο, εκ παραδρομής καθώς μπορεί να υποθέσει κανείς, δεν αποτάθηκε για συνένωση των δύο. Γι' αυτό προέκυψε η χωριστή εξέταση τους. Πάντως προσεγγίζω ό,τι εγείρεται εδώ, υπό το φως των αγορεύσεων των συνηγόρων των μερών, αδέσμευτος από ό,τι αποφάσισα στην προηγούμενη υπόθεση. Δύο είναι οι βασικές θέσεις που προώθησε ο αιτητής. Πρώτο, προβάλλει ότι η σύσταση του διευθυντή στερείται αιτιολογίας με αντίστοιχη αντανάκλαση και στην προσβαλλόμενη απόφαση. Κατά τον αιτητή η σύσταση πάσχει διότι, κατά την άποψη του, αποτελείται από "γενικές και αόριστες αναφορές .... σχετικά με τα προσόντα και την αξιολόγηση του ενδιαφερόμενου μέρους χωρίς δικαιολόγηση τους σε σύγκριση με κάθε ένα από τους άλλους υποψηφίους και ειδικά με τον αιτητή ...." και διότι, πάλι κατά την άποψη του, παρεισέφρησαν υποκειμενικά κριτήρια δεδομένου ότι ο διευθυντής, μη έχοντας προσωπική γνώση των προσόντων του αιτητή, δεν τα ανέλυσε όπως έπραξε στην περίπτωση του ενδιαφερομένου μέρους στην οποία είχε τη δυνατότητα προσωπικής γνώσης λόγω τοποθέτησης. Δεύτερο, ο αιτητής προβάλλει ότι ο ίδιος είχε εν πάση περιπτώσει έκδηλη υπεροχή. Προς διακρίβωση της αξίας, προσόντων και αρχαιότητας επί των οποίων πρέπει να στηρίζεται η απόφαση για προαγωγή, -δέστε άρθρο 35
(3)του περί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμου του 1990 όπως τροποποιήθηκε - η Ε.Δ.Υ., σύμφωνα με το εδάφιο
(4)του ίδιου άρθρου οφείλει να: "....λαμβάνει δεόντως υπόψη το περιεχόμενο των Προσωπικών Φακέλων και των Φακέλων των Ετήσιων Υπηρεσιακών Εκθέσεων των υποψηφίων, αιτιολογημένες συστάσεις του Προϊστάμενου του Τμήματος στο οποίο υφίσταται η κενή θέση και την εντύπωση την οποία η Επιτροπή αποκόμισε για τους υποψηφίους κατά την προφορική εξέταση, αν αυτή έγινε." Από το περιεχόμενο των φακέλων προέκυπτε, καθώς είναι νομίζω προφανές, ότι ως προς την αξία και την αρχαιότητα ο αιτητής υπερτερούσε του ενδιαφερομένου προσώπου ενώ ως προς τα προσόντα ήταν ισοδύναμοι. Η διαφορά τους στη βαθμολογημένη αξία συνίστατο στο ότι ενώ για τα έτη 1993, 1992 και 1991, 1989 και 1988 είχαν το ίδιο καλές αξιολογήσεις, εντούτοις α) για το έτος 1990 ο αιτητής είχε 3 εξαίρετα - 5 πολύ ικανοποιητικά και το ενδιαφερόμενο πρόσωπο 2 εξαίρετα - 6 πολύ ικανοποιητικά· β) για το έτος 1987 ο αιτητής είχε 10 εξαίρετος - 2 λίαν καλός και το ενδιαφερόμενο πρόσωπο 7 εξαίρετη - 5 λίαν καλή' και γ) για το έτος 1986 ο αιτητής είχε 9 εξαίρετος - 3 λίαν καλός και το ενδιαφερόμενο πρόσωπο 5 εξαίρετη - 7 λίαν καλή. Η διαφορά για το 1990 που είχε σχετική εγγύτητα στον χρόνο λήψης της απόφασης ήταν μικρή, ενώ η σημασία της διαφοράς για το 1986 και 1987 ήταν περιορισμένη ενόψει του μήκους του διαρρεύσαντος διαστήματος. Η σημασία της διαφοράς στην αρχαιότητα ήταν και πάλι περιορισμένη δεδομένου ότι επρόκειτο περί προηγούμενης αρχαιότητας έντεκα μηνών: στη θέση που κατείχαν διορίστηκαν και οι δύο στις 15 Ιουλίου 1985 ενώ στην προηγούμενη θέση ο αιτητής διορίστηκε την 1 Ιουνίου 1977 και το ενδιαφερόμενο πρόσωπο στις 2 Μαΐου 1978. Αυτή η οπωσδήποτε ευνοϊκή για τον αιτητή εικόνα μεταβλήθηκε με τη σύσταση του διευθυντή. Καθώς λέχθηκε στην απόφαση Ολυμπία Στυλιανού κ.ά. ν. Κωνσταντίνου Χατζηκωνσταντίνου και Δημοκρατίας
(1994)3 Α.Α.Δ. 387: ".... η σύσταση του Γενικού Διευθυντή δεν αποτελεί παράλληλη προς εκείνη της ΕΔΥ κρίση ως προς το ποιος υπερέχει κατά αξία με βάση το περιεχόμενο των φακέλων και με αυτή την έννοια δεν αποσκοπεί στην αποτίμηση της σταδιοδρομίας τους. Σύσταση που απλώς αναπαράγει τα μετρήσιμα στοιχεία του φακέλλου δεν μπορεί να λειτουργεί ως ανεξάρτητος δείκτης αξίας.... Ο προϊστάμενος του οικείου τμήματος έχει τη δυνατότητα να εκτιμήσει τις ανάγκες της θέσης και η σημασία της σύστασής του έγκειται στο γεγονός ότι εμπεριέχει τη γνώμη του ως προς το ποιός από τους υποψηφίους είναι ο αξιότερος από την άποψη της συγκέντρωσης των ικανοτήτων και των ιδιοτήτων που απαιτούν τα καθήκοντα της θέσης." Η σύσταση του διευθυντή στην προκείμενη περίπτωση εντασσόταν σε αυτό το νομολογημένο πλαίσιο και ήταν, όπως ορίζει το άρθρο 35
(4)του Νόμου, αιτιολογημένη. Τα όσα με τη σύσταση αποδίδονται στο ενδιαφερόμενο πρόσωπο ως ιδιότητες και ικανότητες δεν αποτελούσαν "γενικές και αόριστες αναφορές" χωρίς έρεισμα όπως πρότεινε ο αιτητής. Ούτε και απαιτείτο ξεχωριστή σύγκριση με τον κάθε άλλο υποψήφιο: βλ. Καψοσιδέρης ν. Δημοκρατίας
(1995)3 Α.Α.Δ. 170. Εξ άλλου η θέση του αιτητή ότι στη σύσταση λειτούργησε προς όφελος του ενδιαφερομένου προσώπου η δυνατότητα προσωπικής γνώσης του διευθυντή, οδηγώντας τον σε υποκειμενική προτίμηση, δεν βασίζεται σε οποιοδήποτε διακριβώσιμο στοιχείο. Στο ζήτημα γενικά της επάρκειας της σύστασης υιοθετώ και εδώ τα όσα ανέφερα στην υπόθεση Κρυστάλλω Χριστοδουλίδου ν. Δημοκρατίας
(1996)4 Α.Α.Δ. 2851: "Στην προκείμενη περίπτωση υπήρξε από τον διευθυντή αποκάλυψη και περιγραφή των πηγών. Οι οποίες ήταν η δική του προσωπική γνώση ως διευθυντή και τα όσα του μετέδωσαν οι προϊστάμενοι και αξιολογούντες λειτουργοί των υποψηφίων. Επρόκειτο κατ' αρχήν για επιτρεπτές πηγές. Δεν νομίζω ότι η μη αναφορά σε ονόματα απέκλειε τη δυνατότητα αιτιολογίας εκ των όσων προέρχονταν από αυτές τις πηγές. Ούτε και νομίζω εν τέλει ότι η μη καταγραφή των επιμέρους στοιχείων και περιστάσεων που οδήγησαν στη σύσταση την καθιστά αναιτιολόγητη εφόσον δεν διατυπώνεται απλώς προτίμηση χωρίς αναφορά σε λόγους αλλά εξειδικεύονται σε αυτή οι ιδιότητες και ικανότητες που την εξηγούν ανακλαστικά, με αναφορά στα όσα πρόδηλα αποδίδονται στις πηγές. Αυτή τη λύση στο πρόβλημα έδωσε και ο Κωνσταντινίδης, Δ. στην υπόθεση Κρυστάλλω Χριστοδουλίδου ν. Δημοκρατίας
(1995)4 Α.Α.Δ.2587, λέγοντας τα εξής: "Στην παρούσα περίπτωση κάθε άλλο παρά η σύσταση ήταν το αποτέλεσμα μή καταγραφεισών πληροφοριών από άγνωστες πηγές ή της "μυστικής" προσωπικής γνώσης του Διευθυντή. Οι πληροφορίες ως συμπληρωματικό στοιχείο, λήφθηκαν από τους προϊσταμένους και τους αξιολογούντες λειτουργούς των υποψηφίων, αυτές δε και η προσωπική γνώση του Διευθυντή ευθέως παραπέμπουν σε όσα καταγράφονται ως τα ιδιαίτερα στοιχεία που θεωρήθηκαν ότι καθιστούν καταλληλότερους τους συστηθέντες. Είναι γνωστή ακριβώς ποιά είναι η γνώμη του Διευθυντή και επίσης είναι γνωστοί και οι λόγοι που τη διαμόρφωσαν." Η σύσταση του διευθυντή η οποία προσμετρούσε ως νόμιμο, αυτοτελές και ανεξάρτητο στοιχείο κρίσης μπορούσε εύλογα, στην τελική αποτίμηση των όσων η Ε.Δ.Υ, μνημονεύει ότι έλαβε υπόψη, να οδηγούσε στην προσβαλλόμενη απόφαση. Δεν προέκυπτε εν τέλει ζήτημα έκδηλης υπεροχής του αιτητή. Η ληφθεία απόφαση αναδεικνύεται δεόντως αιτιολογημένη. Η προσφυγή απορρίπτεται. Παρά το αποτέλεσμα, δεν εκδίδεται διαταγή για έξοδα εναντίον του αιτητή ενόψει της δικονομικής διάστασης στην οποία έχω ήδη αναφερθεί. Η προσφυγή απορρίπτεται χωρίς έξοδα. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο