KEMEK TRANSPORT LTD ν. Αναθεωρητικής Αρχής Αδειών κ.α., ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΡ. 700/94, 15 Μαΐου 1998

(1)από Μοσφιλωτή - Σιά και Αλάμπρα και

(2)από Πέρα Χωριό - Νήσου και Δάλι, σε μια προσπάθεια κατοχύρωσης των συμφερόντων τοπικών περιφερειακών εταιρειών που επηρεάζονταν από διερχόμενα υπεραστικά και αγροτικά λεωφορεία. Ο Πρόεδρος της Αρχής Αδειών με επιστολή του ημερομηνίας 28/11/91 πληροφόρησε την αιτήτρια εταιρεία ότι απαγορεύθηκε η επιβίβαση και αποβίβαση επιβατών στα λεωφορεία της αιτήτριας εταιρείας που διέρχονταν από τα πιο πάνω χωριά. Η σχετική απόφαση θα επανεξεταζόταν μετά από πέντε μήνες αφού η Αρχή Αδειών θα ελάμβανε υπόψη τις απόψεις των παραγόντων των χωριών και των Χωριτικών Αρχών. Η αιτήτρια εταιρεία άσκησε ιεραρχική προσφυγή και στις 30/5/94 η Αναθεωρητική Αρχή τροποποιώντας την αρχική απόφαση της Αρχής Αδειών επέτρεψε την επιβίβαση και αποβίβαση επιβατών για τη διαδρομή Μοσφιλωτής - Σιάς - Αλάμπρας - Πέρα Χωρίου - Νήσου - Δαλιού από και προς Λεμεσό. Εξυπακούεται ότι η απαγόρευση θα εξακολουθούσε να ισχύει για τις διαδρομές από και προς Λευκωσία. Είναι η θέση της αιτήτριας εταιρείας ότι η σχετική απόφαση της Αναθεωρητικής Αρχής είναι άκυρη αφού πάσχει από έλλειψη αιτιολογίας και δέουσας έρευνας. (α) Ελλειψη δέουσας έρευνας Εχει υποβληθεί εκ μέρους της αιτήτριας εταιρείας ότι όχι μόνο η Αναθεωρητική Αρχή δεν προέβηκε σε δική της έρευνα αλλά επιπρόσθετα δεν έλαβε υπόψη ότι η Αρχή Αδειών,

(1)Εξέτασε την αίτηση της ΠΕΕΑ χωρίς να ακούσει την αιτήτρια εταιρεία,

(2)Δεν προέβηκε σε επανεξέταση της υπόθεσης μετά την πάροδο πέντε μηνών και

(3)Δεν εξέδωσε τελική απόφαση πάνω στο θέμα. Η εγκυρότητα της απόφασης της Αρχής Αδειών της 23/10/91 δεν μπορεί να προσβληθεί με την παρούσα προσφυγή. Η πιο πάνω απόφαση θα μπορούσε να αποτελέσει αυτοτελές αντικείμενο άλλης διαδικασίας. Ομως η αιτήτρια εταιρεία επέλεξε την καταχώριση ιεραρχικής προσφυγής και κάτω από τις περιστάσεις το Δικαστήριο δεν μπορεί να επεισέλθει σε αυτό το στάδιο στην εγκυρότητα της απόφασης της Αρχής Αδειών. Οι πρόνοιες του άρθρου 4(Α) του Νόμου 84/84 παρέχουν στην Αναθεωρητική Αρχή το δικαίωμα να επικυρώνει, ακυρώνει, τροποποιεί, αντικαθιστά και παραπέμπει την υπόθεση στην Αρχή Αδειών διατάσσοντάς την να προβεί σε ορισμένη ενέργεια. Στην παρούσα περίπτωση η Αναθεωρητική Αρχή δεν υιοθέτησε την απόφαση της Αρχής Αδειών αλλά αφού διεξήγαγε τη δική της έρευνα κατέληξε στην απόφαση που είχε ως αποτέλεσμα τη διαφοροποίηση από τις αποφάσεις της Αρχής Αδειών. Από το σχετικό φάκελο της Διοίκησης που έχει κατατεθεί ως τεκμήριο, φαίνεται ότι η Αναθεωρητική Αρχή άκουσε τις απόψεις των ενδιαφερόμενων μερών στις 7/4/94 και κατέληξε στη σχετική απόφαση της στις 30/5/94. Η πιο πάνω τελική απόφαση κοινοποιήθηκε με επιστολή της Αναθεωρητικής Αρχής ημερομηνίας 9/6/94 και στην αιτήτρια εταιρεία. Στην πιο πάνω επιστολή επισυνάφθηκε και η σχετική απόφαση της Αναθεωρητικής Αρχής της 30/5/94 που βασίστηκε πάνω στα όσα είχαν παρουσιαστεί (είτε προφορικά είτε με έγγραφα) ενώπιον της Αναθεωρητικής Αρχής. Από τα πιο πάνω φαίνεται ότι η Αναθεωρητική Αρχή είχε προβεί σε όλες τις αναγκαίες ενέργειες για την εξέταση της ιεραρχικής προσφυγής. Αφού άκουσε τις απόψεις των δύο πλευρών και έλαβε υπόψη της και τα υπόλοιπα έγγραφα στοιχεία που παρουσιάστηκαν μεταξύ των οποίων και "Το Σχέδιο της Σύστασης Περιφερειακών Εταιρειών Αγροτικών Λεωφορείων για Εξυγίανση του Συγκοινωνιακού Συστήματος της Υπαίθρου" που ετοιμάστηκε από το Τμήμα Χερσαίων Μεταφορών του Υπουργείου Συγκοινωνιών και Εργων, κατέληξε στη σχετική απόφαση της. Μέσα στα πιο πάνω πλαίσια η εισήγηση για τη μη διενέργεια δέουσας έρευνας δεν μπορεί να ευσταθήσει. (β) Ελλειψη αιτιολογίας Εχει επίσης υποβληθεί εκ μέρους της αιτήτριας εταιρείας ότι η σχετική απόφαση πάσχει από έλλειψη αιτιολογίας. Μια διοικητική απόφαση πρέπει να είναι αιτιολογημένη σε βαθμό που να παρέχει στο Δικαστήριο τη δυνατότητα να ελέγχει τη νομιμότητα της. Η αοριστία και η ασάφεια που καθιστά αδύνατο τον έλεγχο μιας διοικητικής απόφασης μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την ακύρωση της πράξης. (Ιδε Δαγτόγλου "Γενικό Διοικητικό Δίκαιο", 3η Εκδοση, 1992, παράγραφοι 636, 646, 647). Η αιτιολογία μπορεί να πάρει ακόμα και λακωνική μορφή νοουμένου ότι το συμπέρασμα ανταποκρίνεται προς τα γεγονότα που περιέχονται στο σχετικό φάκελο. Οπως αναφέρεται στο "Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου" του Σπηλιωτόπουλου, 6η Εκδοση, σελ. 168, "Στις περιπτώσεις που η αιτιολογία δεν επιβάλλεται από τις διατάξεις, αλλά από τη φύση της πράξης, κατά γενικό κανόνα, δεν είναι ανάγκη να περιέχεται στο σώμα της πράξης, αλλά μπορεί να προκύπτει από το φάκελο (ΣΕ 3650 - 1971), δεν θεωρείται δε ως "τύπος" της πράξης και μάλιστα ουσιώδης." Οπως αναφέρεται και στα "Πορίσματα Νομολογίας του Συμβουλίου της Επικρατείας, σελ. 185, "Επί διοικητικής πράξεως αιτιολογητέας, ως εκ της φύσεώς της, δεν είναι απαραίτητον να υπάρχη αιτιολογία εις το σώμα της πράξεως, εφ' όσον η αιτιολογία δεν αξιούται ρητώς υπό του νόμου, αλλά δύναται ν' αναπληρούται εκ των στοιχείων του φακέλλου ................. Αλλά η εκ του φακέλλου αναπλήρωσις της ελλειπούσης αιτιολογίας δύναται να χωρήση μόνον, εφ' όσον ευθέως και αμέσως προκύπτει τοιαύτη εκ των στοιχείων του φακέλλου, διότι άλλως, το Συμβούλιο της Επικρατείας θα έπρεπε ν' αναζητήση και σταθμίση αυτό τα στοιχεία ταύτα, οπότε θα υποκαθίστατο εις την αρμοδίαν διοικητικήν αρχήν εν τη κατ' ουσίαν εκτιμήσει των αποδεικτικών και λοιπών στοιχείων." Σχετική με το πιο πάνω θέμα είναι και η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας 3650/1971 όπου τονίστηκε ότι, "Επειδή εκ των ανωτέρω διατάξεων, κατ' εφαρμογήν των οποίων εξεδόθη η προσβαλλομένη απόφασις δεν προκύπτει ότι επιβάλλεται η εν τω σώματι αυτής αιτιολογία ως ουσιώδης και επί ποινή ακυρότητος τασσόμενος τύπος, πλην όμως η πράξις αύτη, ως αφορώσα εις περιορισμόν της προσωπικής ελευθερίας, τυγχάνει ως εκ της φύσεώς της αιτιολογητέα εν τη εννοία ότι αν αύτη δεν περιέχει εν τω σώματι αυτής αιτιολογίαν, απαιτείται πάντως εκ του οικείου φακέλλου να προκύπτωσι τα δεδομένα, κατ' εκτίμησιν και αξιολόγησιν των οποίων οι εκδόντες ταύτην Υπουργοί ήχθησαν εις την κρίσιν περί της συνδρομής των προϋποθέσεων του νόμου προς έκδοσιν αυτής." Το θέμα έχει εξεταστεί και στην Κύπρο όπου τονίστηκε ότι η αιτιολογία μιας πράξης μπορεί να συμπληρωθεί ή να αναπληρωθεί και "από το σύνολο της όλης διοικητικής ενέργειας". (Ιδε Republic v. Myrtiotis

(1975)3 C.L.R. 484 και Christodoulides and Others v. Republic

(1984)3(B) C.L.R. 1297.) Στην παρούσα περίπτωση μπορεί η σχετική απόφαση της Αναθεωρητικής Αρχής της 30/5/1994 να φαίνεται λακωνική χωρίς να αιτιολογεί πλήρως τους λόγους που οδήγησαν στη λήψη της απόφασης. Ομως η απόφαση αναφέρει ότι είχε ληφθεί αφού τα μέλη της Αρχής αξιολόγησαν όλα τα στοιχεία που υπήρχαν ενώπιον τους, τα οποία συμπεριλάμβαναν τόσο την προφορική μαρτυρία όσο και τα έγγραφα που είχαν παρουσιαστεί. Η σχετική αιτιολογία μπορεί να εξαχθεί επαρκώς από την προφορική μαρτυρία που έχει παρουσιαστεί και από τις δύο πλευρές και από τα έγγραφα στοιχεία του φακέλου που περιέχουν και τη σχετική έκθεση του Τμήματος Χερσαίων Μεταφορών. Συνεπακόλουθα η εισήγηση για την έλλειψη αιτιολογίας απορρίπτεται. Η αίτηση απορρίπτεται. Εχοντας υπόψη τα ιδιάζοντα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης δεν εκδίδεται οποιοδήποτε διάταγμα για έξοδα. Τ. ΗΛΙΑΔΗΣ, Δ. /ΔΓ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο