Κυριάκου Μιχαήλ ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Υπουργείου Υγείας κ.α., ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΡ. 102/97, 12.2.99 Κυριάκου Μιχαήλ ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Υπουργείου Υγείας κ.α., ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΡ. 102/97, 12.2.99 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΡ. 102/97 ΕΝΩΠΙΟΝ: ΑΡΤΕΜΗ, Δ. Αναφορικά με τα άρθρα 146 και 28 του Συντάγματος. Μεταξύ: Κυριάκου Μιχαήλ από την Πάφο Αιτητή , - και - Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω
- Υπουργείου Υγείας
- Διευθυντή Ιατρικών Υπηρεσιών και Υπηρεσιών Δημόσιας Υγείας, Καθ΄ων η αίτηση. ------------ HMEΡΟΜΗΝΙΑ: 12.2.99 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ Για τον αιτητή: κ. Ι. Νικολάου για κα Μαρκίδου Για τους καθ΄ων η αίτηση: κα Γ. Φράγκου. - - - - - - Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο αιτητής διορίστηκε με συμβόλαιο από 1.1.96 για ένα χρόνο για την εκτέλεση καθηκόντων Βοηθού Νεκροτόμου. Ο διορισμός έγινε από το Υπουργείο Υγείας και η επιστολή διορισμού υπογράφεται από το Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου. Το συμβόλαιο εργοδότησης του έληξε την 31.12.
- Σύμφωνα με τα γεγονότα της Ένστασης, κατά τη διάρκεια της εργοδότησης του είχαν υποβληθεί αρκετές σοβαρές καταγγελίες εναντίον του, οι οποίες έτειναν να δυσφημήσουν την υπηρεσία. Το Υπουργείο Υγείας έκρινε ότι η ανανέωση της σύμβασης του δεν θα ήταν προς το δημόσιο συμφέρον και γι΄αυτό στις 23.12.96 τον πληροφόρησε ότι εν όψει της λήξης του συμβολαίου του και εφόσον δεν ήταν δυνατή η ανανέωση του, τερματιζόταν η πάνω σε έκτακτη βάση απασχόληση του ως Βοηθού Νεκροτόμου στο Νοσοκομείο Πάφου από την πιο πάνω ημερομηνία. Η πιο πάνω απόφαση αποτελεί και το αντικείμενο της προσφυγής που κατεχώρησε ο αιτητής στις 11.2.
- Αρχικά με την ένσταση υποβλήθηκε προδικαστική ένσταση ότι το Δικαστήριο δεν είχε δικαιοδοσία να εκδικάσει την προσφυγή, γιατί η προσβαλλόμενη πράξη αναγόταν στη σφαίρα του ιδιωτικού και όχι του δημοσίου δικαίου. Στο στάδιο όμως της γραπτής αγόρευσης των καθ΄ων η αίτηση η προδικαστική αυτή ένσταση εγκατελείφθη. Η θέση αυτή συνάδει και με την απόφαση στην υπόθεση Paschalidou v. Republic
(1969)3 C.L.R. 297, όπου αποφασίστηκε ότι ο διορισμός δασκάλου στη στοιχειώδη εκπαίδευση με σύμβαση, ήταν θέμα δημόσιου δικαίου και τερματισμός τέτοιου διορισμού αποτελούσε διοικητική πράξη μέσα στην έννοια του Άρθρου 146.1 του Συντάγματος. Ας σημειωθεί ότι στην περίπτωση εκείνη η διάρκεια του με σύμβαση διορισμού δεν καθοριζόταν, αλλά θα μπορούσε να τερματισθεί με ενός μηνός προειδοποίηση. Στην υπό εκδίκαση υπόθεση υπάρχει και δεύτερη προδικαστική ένσταση με την οποία οι καθ΄ων η αίτηση ισχυρίζονται ότι ο αιτητής δεν έχει έννομο συμφέρον για το λόγο ότι, με την εκπνοή της περιόδου της σύμβασης του, δεν διατηρούσε πλέον οποιοδήποτε δικαίωμα για επαναδιορισμό, ούτε και η διοίκηση ώφειλε να συνεχίσει την έκτακτη απασχόληση του. Στην υπόθεση Πουμπουρής ν. Δημοκρατία, Αρ. Υπ. 869/85, ημερ. 13.11.91, αποφασίστηκε ότι στην περίπτωση ειδικών συμβάσεων για κάλυψη ωρών διδασκαλίας συγκεκριμένων μαθημάτων για μία σχολική χρονιά δεν δημιουργούνταν οποιαδήποτε μελλοντικά δικαιώματα στο διοριζόμενο. Επίσης, το ίδιο κρίθηκε και για ειδικές συμβάσεις που γίνονται για την κάλυψη συγκεκριμένων εποχιακών αναγκών της υπηρεσίας στην υπόθεση Ιωαννίδης ν. Δημοκρατία, Αρ. Υπ. 628/89, ημερ. 16.12.91. Σύμφωνα με τη νομολογία η παράλειψη διοικητικού οργάνου για να μπορεί να αποτελεί αντικείμενο προσφυγής, πρέπει να αναφέρεται σε παράλειψη οφειλόμενης νόμιμης ενέργειας και συνεπώς όταν η διοίκηση δεν υποχρεούται σε συγκεκριμένη ενέργεια, ή όταν η ενέργεια ανήκει στη διακριτική της ευχέρεια, η παράλειψη του διοικητικού οργάνου δεν συνιστά παράλειψη οφειλόμενης ενέργειας. Στην υπό εξέταση υπόθεση δεν υπήρξε τερματισμός των υπηρεσιών του αιτητή αλλά η συμβατική περίοδος απασχόλησης του έληξε κανονικά στην εκπνοή της περιόδου της σύμβασης, με βάση την οποία είχε εργοδοτηθεί. Συνεπώς ουδεμία υποχρέωση υπήρχε εκ μέρους της διοίκησης να τον επαναδιορίσει. Διαφορετικό θα ήταν ίσως το αποτέλεσμα αν οι υπηρεσίες του αιτητή τερματίζονταν πριν τη λήξη της περιόδου της σύμβασης του. Κάτω από το φως των πιο πάνω κρίνεται ότι ο αιτητής δεν έχει το απαιτούμενο έννομο συμφέρον και ως εκ τούτου η προσφυγή του απορρίπτεται με έξοδα σε βάρος του. Π. Αρτέμης, Δ. /Χ.Π. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο