MUNIR RIFAEE ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Υπόθεση Αρ. 1579/2005, 6 Ιουλίου 2007

MUNIR RIFAEE ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Υπόθεση Αρ. 1579/2005, 6 Ιουλίου 2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup

1. on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ ΑΝΑΘΕΩΗΡΗΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ (Υπόθεση Αρ. 1579/2005) 6 Ιουλίου 2007 [ΝΙΚΟΛΑΟΥ, Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ MUNIR RIFAEE, Αιτητής, - ν. - ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ 1. ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ, 2. ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΑΡΧΕΙΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ, Καθ΄ ων η αίτηση. --------------------------- Γ. Χαραλαμπίδης, για τον Αιτητή. Ο. Σοφοκλέους, για τους Καθ΄ ων η αίτηση. --------------------------- Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο αιτητής είναι Συριακής καταγωγής και υπηκοότητας. Αφίχθη στην Κύπρο στις 7 Μαΐου 1996 κατόπιν χορήγησης προσωρινής άδειας παραμονής και εργασίας στην Κύπρο. Το αίτημα το είχε υποβάλει η κινηματογραφική εταιρεία Diogenis Herodotou & Sons Ltd η οποία θα τον εργοδοτούσε ως χειριστή μηχανών. Με τον ίδιο τρόπο χορηγήθηκαν παρατάσεις μέχρι την 1 Δεκεμβρίου 1999. Εν συνεχεία ο αιτητής αποτάθηκε για παράταση, επικαλούμενος γάμο που τέλεσε με Ελληνοκυπρία στις 19 Νοεμβρίου 1999. Διαπιστώθηκε όμως ότι η Ελληνοκυπρία ήταν ήδη παντρεμένη αφού, παρόλον που ο γάμος είχε λυθεί εκκλησιαστικώς, δεν είχε εκδοθεί διαζύγιο από το Οικογενειακό Δικαστήριο. Ο Γενικός Εισαγγελέας γνωμάτευσε ότι ο γάμος του αιτητή ήταν άκυρος, και υπό αυτές τις περιστάσεις, η αρμόδια Αρχή, με επιστολή ημερ. 13 Σεπτεμβρίου 2001, ζήτησε από τον αιτητή να αναχωρήσει από την Κύπρο. Αυτός δεν συμμορφώθηκε και, στις 29 Νοεμβρίου 2001, εκδόθηκαν εναντίον του διατάγματα κράτησης και απέλασης. Στις 12 Δεκεμβρίου 2001 προτού εκτελεστούν τα διατάγματα, ο αιτητής τέλεσε δεύτερο γάμο, με άλλη Ελληνοκυπρία. Επικαλέστηκε εκ νέου τον γάμο ως λόγο για να του δοθεί άδεια παραμονής και εργασίας. Αλλά και αυτός ο γάμος θεωρήθηκε άκυρος επειδή, καθώς του λέχθηκε, δεν είχε ακόμα λυθεί ο πρώτος του γάμος, τον οποίο η διοίκηση είχε ήδη θεωρήσει άκυρο. Επομένως, στις 29 Ιουλίου 2002, του δόθηκε αρνητική απάντηση και του ζητήθηκε να αναχωρήσει από την Κύπρο. Φαίνεται όμως να του παρασχέθηκε η ευκαιρία να τακτοποιήσει τα πράγματα. Έτσι στο μεταξύ, στις 28 Μαΐου 2002, ο αιτητής εξασφάλισε διαζύγιο και στις 12 Δεκεμβρίου 2002 τέλεσε νέο γάμο με την ίδια δεύτερη Ελληνοκυπρία. Με βάση αυτό το γάμο του χορηγήθηκε άδεια προσωρινής παραμονής και εργασίας μέχρι 30 Μαρτίου 2003. Στις 20 Μαρτίου 2003, λίγο προτού λήξει αυτή η άδεια, ο αιτητής υπέβαλε αίτηση για πολιτογράφηση και, στις 10 Αυγούστου 2004, υπέβαλε νέα αίτηση να παραμείνει και να εργαστεί στην Κύπρο για ακόμα ένα χρόνο ενώ στο μεταξύ, στις 22 Ιουλίου 2004, κατέθεσε στο Οικογενειακό Δικαστήριο αίτηση για διαζύγιο. Φαίνεται από σημείωση στο σχετικό έντυπο ότι του παραχωρήθηκε, για τις ανάγκες εκείνης της αίτησης, άδεια παραμονής μέχρι 30 Απριλίου 2005. Στις 13 Οκτωβρίου 2004 το Οικογενειακό Δικαστήριο εξέδωσε διαζύγιο. Περίπου ένα χρόνο αργότερα, ο Υπουργός Εσωτερικών απέρριψε την αίτηση για πολιτογράφηση. Το αποτέλεσμα γνωστοποιήθηκε στον αιτητή με επιστολή, ημερ. 14 Οκτωβρίου 2005, με την οποία κλήθηκε να αναχωρήσει από την Κύπρο εντός 15 ημερών. Η άδεια του για παραμονή και εργασία είχε ήδη εκπνεύσει από τις 30 Απριλίου 2005. Παραθέτω το κείμενο της επιστολής γραμμένο, όπως ήταν, στα αγγλικά: «I wish to refer to your application for the acquisition of the Citizenship of Cyprus by naturalization and to inform you that your application was examined carefully but it was not found possible to be approved. The Republic of Cyprus, practising its sovereign rights, decided that you do not possess the qualification under sub-paragraph (
2. c)of section 1 of the Third Schedule for in Article III of the Civil Registry Law of 2002-2003. Moreover in view of the fact you divorced from Cypriot wife, your application dated 10.8.04 requesting a temporary residence and work permit in Cyprus was rejected. You are hereby requested to leave the Republic within 15 days, otherwise our Department will take all the necessary measures for your Removal.» Ο αιτητής δεν συμμορφώθηκε και στις 28 Νοεμβρίου 2005 εκδόθηκαν εκ νέου εναντίον του διατάγματα κράτησης και απέλασης. Με την παρούσα προσφυγή ο αιτητής προσβάλλει μόνο την απόφαση με την οποία δεν του χορηγήθηκε άδεια περαιτέρω παραμονής και εργασίας στην Κύπρο. Παραπέμπει σχετικά στην αίτηση του, ημερ. 10 Αυγούστου 2004, στην οποία αναφέρθηκε και η Διευθύντρια του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης στην προαναφερθείσα επιστολή, ημερ. 14 Οκτωβρίου 2005. Ο αιτητής προβάλλει (α) ότι δεν διεξήχθη δέουσα έρευνα σε σχέση με το αίτημα του να παραμείνει και να εργαστεί στην Κύπρο• (β) ότι δεν λήφθηκε υπόψη το πνεύμα της Οδηγίας 2003/109/ΕΚ σε σχέση με την οποία επικαλείται την απόφαση του Νικολαίδη, Δ. στην Nebojsa Micovic ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, υπόθ. αρ. 1012/2005, ημερ. 18 Νοεμβρίου 2005• (γ) ότι βρισκόταν νόμιμα στη Δημοκρατία και επομένως η περίπτωση του δεν ενέπιπτε στις πρόνοιες του άρθρου 14(α) του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου, Κεφ. 105 (όπως τροποποιήθηκε) με βάση το οποίο η απέλαση διατάσσεται μόνο αν οι αλλοδαποί «καταστούν επικίνδυνοι για την ασφάλεια του Κράτους ή παραβλάπτουν το δημόσιο συμφέρον ή παραβαίνουν τα χρηστά ήθη»• (δ) ότι η αρμόδια αρχή τελούσε υπό πλάνη περί τα πράγματα γιατί θεωρούσε πως από μόνο του το γεγονός ότι ο αιτητής είχε διαζευχθεί ήταν αρκετό για μη ανανέωση της άδειας• (ε) ότι η απόφαση δεν συνοδευόταν από επαρκή, σαφή και συγκεκριμένη αιτιολογία• και (στ) ότι υπήρξε παράβαση ουσιώδους τύπου επειδή η επιστολή ημερ. 14 Οκτωβρίου 2005, με την οποία του γνωστοποιήθηκε η απόφαση, δεν τον πληροφορούσε για τη δυνατότητα του να την προσβάλει. Επισημαίνω εν πρώτοις ότι στην πραγματικότητα η αίτηση του αιτητή, ημερ. 10 Αυγούστου 2004, για παράταση της άδειας του να παραμείνει και να εργάζεται στην Κύπρο για ακόμα ένα χρόνο εγκρίθηκε μερικώς. Όποιος και αν ήταν ο λόγος, του χορηγήθηκε άδεια μέχρι 30 Απριλίου 2005, ήτοι για περίπου 8½ μήνες και ο αιτητής δεν προσέβαλε την απόφαση με αναφορά στο μικρότερο διάστημα. Εν συνεχεία ο αιτητής δεν υπέβαλε άλλη αίτηση αλλά παρέμεινε παράνομα στην Κύπρο όπως άλλωστε παράνομα παρέμενε κατά διαστήματα και στο παρελθόν, αναμένοντας αυτή τη φορά την απόφαση του Υπουργού στο αίτημα του για πολιτογράφηση, όπως το ίδιο προφανώς και η Διευθύντρια του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης. Όταν τελικά ο αιτητής κλήθηκε να αναχωρήσει από την Κύπρο, δεν είχε ακόμα εκπνεύσει ο χρόνος που είχε οριστεί για ενσωμάτωση της Οδηγίας στο εθνικό δίκαιο. Σημειώνω ότι η Οδηγία τέθηκε σε ισχύ στις 23 Ιανουαρίου 2004 και παρεχόταν για τη μεταφορά της διάστημα δύο ετών, ήτοι μέχρι 23 Ιανουαρίου 2006. Δεν μπορούσε λοιπόν ο αιτητής να αρύεται δικαιώματα από την Οδηγία: βλ. Joudine και Joudine ν. Δημοκρατίας, Α.Ε. 55/06 κ.ά., ημερ. 28 Ιουλίου 2006. Μέχρι την ενσωμάτωση της η Οδηγία είχε χρησιμότητα μόνο όπου εθνική διάταξη επιδεχόταν πέραν της μιας ερμηνείας οπότε, αν προσφερόταν δυνατότητα ερμηνείας που προωθούσε τον σκοπό της Οδηγίας, θα έπρεπε να επιλεγόταν εκείνη: βλ. την απόφαση του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στη Maria Pupino C-105/03, ημερ. 16 Ιουνίου 2005 στην οποία αναφέρθηκε η Πλήρης Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου στη Γενικός Εισαγγελέας ν. Κωνσταντίνου