ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΡΥΩΝΙΔΗΣ ν. ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, Υπόθεση Αρ.1080/2005, 5 Νοεμβρίου 2007

ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΡΥΩΝΙΔΗΣ ν. ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, Υπόθεση Αρ.1080/2005, 5 Νοεμβρίου 2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ (Υπόθεση Αρ.1080/2005) 5 Νοεμβρίου, 2007 [Ε. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΡΥΩΝΙΔΗΣ, Αιτητής, ν. ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, ΔΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΚΑΤΑΡΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΡΗΣΗΣ ΜΗΤΡΩΟΥ ΜΑΧΗΤΩΝ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Καθ' ων η Αίτηση. ________________________ Αλ. Μαρκίδης, για τον Αιτητή. Λ. Λάμπρου Ουστά (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, εκ μέρους του Γενικού Εισαγγελέα, για τους Καθ' ων η Αίτηση. ________________________ Α Π Ο Φ Α Σ Η ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, Δ.: Ο αιτητής, ο οποίος φέρει το βαθμό του Αναπληρωτή Λοχία, ζητά, με την προσφυγή του, όπως κηρυχθεί άκυρη και χωρίς νομικό αποτέλεσμα απόφαση των καθ' ων η αίτηση, με την οποία αποφάσισαν να μην τον προτείνουν για προαγωγή επ' ανδραγαθία, σύμφωνα με τον περί Καθιέρωσης της 15ης Ιουλίου 1974 ως ημέρας Μνήμης και Τιμής των Πεσόντων και Αγωνισθέντων για τη Δημοκρατία Νόμο του 2001, (Ν. 24(Ι)/2001), (ο «Νόμος»), για το λόγο ότι η αντιστασιακή του δράση δεν ήταν τέτοια, που να μπορεί να στοιχειοθετήσει πρόταση για προαγωγή του. Με την ψήφιση του Νόμου, ο οποίος προνοεί για την αναγνώριση και καθιέρωση της 15ης Ιουλίου, 1974, ως ημέρας μνήμης και τιμής για όλους όσοι έπεσαν και αγωνίστηκαν για τη Δημοκρατία εναντίον του πραξικοπήματος, καθιδρύθηκε η Επιτροπή Καταρτισμού και Τήρησης Μητρώου Μαχητών της Αντίστασης, (η «Επιτροπή»). Ο αιτητής, στις 30/1/2005, υπέβαλε αίτηση για εγγραφή του στο Μητρώο Μαχητών της Αντίστασης και, με απόφαση της Επιτροπής, ημερομηνίας 11/4/2005, το όνομά του καταχωρήθηκε σ' αυτό. Η εγγραφή του δικαιολογήθηκε, γιατί, ενώ ήταν μαθητής την ημέρα που εκδηλώθηκε το πραξικόπημα - 15/7/1974 - προσέτρεξε στο κάλεσμα του Προέδρου Μακαρίου για ενίσχυση των νομίμων δυνάμεων στην αντίσταση κατά των πραξικοπηματιών. Περαιτέρω, η Επιτροπή αποφάσισε ότι, επειδή τα καθήκοντα που του ανατέθηκαν - φρούρηση του ΚΕΝ Πάφου - και η εκτέλεσή τους δεν έθεσαν τη ζωή του σε άμεσο κίνδυνο, δεν μπορούσε να στοιχειοθετηθεί πρόταση για προαγωγή του επ' ανδραγαθία. Για τα πιο πάνω ο αιτητής ειδοποιήθηκε ανάλογα, με επιστολή της Επιτροπής ημερομηνίας 1/7/2005. Στις 25/8/2005, ζήτησε όπως το αίτημά του επανεξετασθεί, επειδή δύο από τα πρόσωπα, που ήταν μαζί του την ημέρα του πραξικοπήματος και κατονόμαζε στην αίτησή του, μετά από πρόταση της Επιτροπής, προάχθηκαν επ' ανδραγαθία. Η Επιτροπή επανεξέτασε το αίτημά του, με την ίδια όμως κατάληξη, γιατί, καθώς ανέφερε, τα συγκεκριμένα πρόσωπα προτάθηκαν και έλαβαν προαγωγή, επειδή είχαν και άλλη δράση. Προβάλλει ο αιτητής, για ακύρωση της πιο πάνω απόφασης, ότι αυτή συνιστά παραβίαση της αρχής της ισότητας, είναι προϊόν νομικής και/ή πραγματικής πλάνης, λήφθηκε χωρίς τη δέουσα έρευνα και στερείται αιτιολογίας. Το γεγονός, υποστηρίζει ο συνήγορος του αιτητή, ότι αυτός, ηλικίας τότε 15½ χρόνων, ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας για αντίσταση στο πραξικόπημα, δικαιολογεί να προταθεί για προαγωγή επ' ανδραγαθία. Τα καθήκοντα που του ανατέθηκαν - φρούρηση στρατοπέδου το χρόνο του πραξικοπήματος στην Πάφο - λόγω της κατάστασης που επικρατούσε, έθεταν τη ζωή του σε κίνδυνο. Το γεγονός ότι, στο συγκεκριμένο στρατόπεδο, στο οποίο ο αιτητής εκτελούσε χρέη φρουρού, δεν έγινε επίθεση και αυτός δεν κινδύνευσε δεν αφαιρεί από την πράξη του να ανταποκριθεί στο κάλεσμα για αντίσταση, η οποία, από μόνη της, συνιστά πράξη ανδραγαθίας. Είναι, περαιτέρω, η θέση του ότι, ενώ τελούσε υπό τις ίδιες συνθήκες με τους Γιαννή Γιαννίτσαρου και Μιχαλάκη Θεοδοσίου, αφού ήταν μέλος της ομάδας τους, έτυχε διαφορετικής αντιμετώπισης. Είναι νομολογημένο ότι η αρχή της ισότητας, η οποία καθιερώνεται με το ΄Αρθρο 28.1 του Συντάγματος, απαγορεύει τη δημιουργία αυθαίρετων ή συμπτωματικών διακρίσεων. Δεν απαγορεύει, όμως, τη ρύθμιση ανόμοιων περιπτώσεων διαφορετικά, με βάση τις ιδιαίτερες συνθήκες που αφορούν την κάθε περίπτωση. Ούτε απαγορεύει διακρίσεις στη μεταχείριση που θεμελιώνεται σε αντικειμενική εκτίμηση διαφορετικών, στην ουσία, πραγματικών καταστάσεων. Η αρχή της ισότητας παραβιάζεται, όταν η διαφοροποίηση δε στηρίζεται σε αντικειμενική και εύλογη διάκριση - (βλ. Γιασεμίδου κ.ά. ν. Δημοτικού Συμβουλίου κ.ά. (Αρ. 2)