ΑΙΤΗΣΗ ΓΙΑ ΠΑΡΟΧΗ ΝΟΜΙΚΗΣ ΑΡΩΓΗΣ ΑΠΟ ALALI ABDULHAMID, Αίτηση Αρ. 10/2010, 6 Μαΐου 2010

(2)(β)(ββ) και συγκεκριμένα στο ότι είναι απίθανο να εκδοθεί θετική δικαστική απόφαση στα πλαίσια πρωτοβάθμιας εκδίκασης της προσφυγής που ενδεχομένως να καταχωρήσει ο Αιτητής. Περαιτέρω, εξήγησε ότι αμφισβητεί τους ισχυρισμούς του Αιτητή, ότι η συνέντευξη ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου δεν ακολούθησε την προβλεπόμενη διαδικασία. Εξήγησε ότι τα όσα δηλώνονται από τους Αιτητές κατά τη συνέντευξη ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου, καταγράφονται και στο τέλος της συνέντευξης, υπογράφονται από τον αιτητή πολιτικού ασύλου, ώστε να μην υπάρξει οποιαδήποτε αμφιβολία για το τι είχε δηλωθεί και καταγραφεί. Το ίδιο, είπε, συνέβη και στην περίπτωση του Αιτητή και της συζύγου του. Προς επιβεβαίωση του γεγονότος, καταχώρησε φωτοαντίγραφο του διοικητικού φακέλου, στον οποίο περιλαμβάνονται και αντίγραφα της συνέντευξης της οποίας η κάθε σελίδα φαίνεται να είναι μονογραμμένη και στο τέλος υπογραμμένη. Το νομικό πλαίσιο στο οποίο στηρίζεται η αίτηση, διαμορφώθηκε μετά την πρόσφατη τροποποίηση του περί Νομικής Αρωγής Νόμου του 2002 (Ν. 165(Ι)/2009) με τον οποίο εισήχθη το άρθρο 6Β. Το εδάφιο 2 του συγκεκριμένου άρθρου, προβλέπει ότι:- «6Β

(2)Παρέχεται δωρεάν νομική αρωγή σε αιτητή ασύλου, ο οποίος ασκεί προσφυγή ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου, δυνάμει του Άρθρου 146 του Συντάγματος- (α) κατά δυσμενούς απόφασης του Προϊσταμένου επί της αίτησης ασύλου του εν λόγω αιτητή, την οποία απόφαση ο Προϊστάμενος έλαβε δυνάμει του άρθρου 5, 11Β, 12Δ, 13, 16Α ή 16Β των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 μέχρι 2009, ή (β) κατά δυσμενούς απόφασης της Αναθεωρητικής Αρχής επί διοικητικής προσφυγής την οποία ο αιτητής ασύλου άσκησε ενώπιόν της σύμφωνα με τους περί Προσφύγων Νόμους του 2000 μέχρι 2009 και η οποία διοικητική προσφυγή αφορούσε δυσμενή απόφαση την οποία ο Προϊστάμενος έλαβε δυνάμει του άρθρου 5, 11Β, 12Δ, 13, 16Α ή 16Β των εν λόγω Νόμων, υπό τις ακόλουθες προϋποθέσεις: (αα) η δωρεάν νομική αρωγή αφορά μόνο την πρωτοβάθμια εκδίκαση της προσφυγής ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου, δυνάμει του Άρθρου 146 του Συντάγματος και όχι την εκδίκαση έφεσης κατά της δικαστικής απόφασης η οποία εκδίδεται στα πλαίσια της εν λόγω πρωτοβάθμιας εκδίκασης, ούτε άλλο ένδικο μέσο· και (ββ) είναι πιθανό να εκδοθεί θετική δικαστική απόφαση στα πλαίσια της εν λόγω πρωτοβάθμιας εκδίκασης της προσφυγής.» Είναι φανερό ότι ο ίδιος ο Νόμος δίδει ευρεία διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να αποφασίσει κατά πόσον «είναι πιθανό να εκδοθεί θετική δικαστική απόφαση» στα πλαίσια της πρωτοβάθμιας εκδίκασης της προσφυγής. Το κριτήριο φέρνει στο προσκήνιο την δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 για την έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος. Δεν διαφωνώ ότι οι αρχές που τέθηκαν από τη νομολογία κατά την ερμηνεία της δεύτερης προϋπόθεσης του άρθρου 32, μπορούν και εδώ να είναι βοηθητικές. Όμως στην περίπτωση αίτησης για νομική αρωγή, θα πρέπει να ληφθεί επιπρόσθετα υπόψη ότι από τη μια ο Αιτητής δεν θα πρέπει να στερηθεί χωρίς επαρκή λόγο, του δικαιώματος που του δίδει το Σύνταγμα να ακουστεί η προσφυγή του από το Ανώτατο Δικαστήριο, στη βάση του Άρθρου 146 και από την άλλη να μην παραχωρείται νομική αρωγή ανεξέλεγκτα, με αποτέλεσμα τη σπατάλη δημοσίου χρήματος με την καταχώρηση προσφυγών οι οποίες δεν έχουν πιθανότητες επιτυχίας. Κατά την άποψή μου, το θέμα θα πρέπει να εξεταστεί με βάση το υλικό που ο Αιτητής θέτει ενώπιον του Δικαστηρίου και στη λογική των πραγμάτων. Αναφορικά με το επίπεδο που θα πρέπει να ικανοποιηθεί το Δικαστήριο, κατά την άποψή μου αρκεί να διαφαίνεται κάποιο ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Στην προκειμένη περίπτωση, η ουσία των παραπόνων του Αιτητή είναι ότι ο Λειτουργός της Υπηρεσίας Ασύλου κατά τη συνέντευξή του ιδίου και της συζύγου του, δεν κατέγραψε όλα όσα του δηλώθηκαν και περαιτέρω ότι κατά τη συνέντευξη της συζύγου του χρησιμοποιήθηκε μεταφραστής ο οποίος χρησιμοποιούσε την αραβική γλώσσα, την οποία η σύζυγος του δεν γνώριζε. Ο Αιτητής δεν προσδιόρισε τα σημεία τα οποία η Υπηρεσία Ασύλου είτε κατέγραψε λανθασμένα, είτε άλλως πως τα παρερμήνευσε. Έχω εξετάσει τους ισχυρισμούς του Αιτητή, πάντοτε σε συνάρτηση με τα στοιχεία που έθεσε ο Αιτητής ενώπιον μου και ιδιαίτερα την απόφαση της Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, την οποία και επιθυμεί να προσβάλει. Δεν έχω ικανοποιηθεί ότι από το ενώπιον μου υλικό, μπορεί να διαπιστωθεί οποιαδήποτε ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Κατ' αρχάς οι ισχυρισμοί του Αιτητή, ότι η Υπηρεσία Ασύλου κατέγραψε λανθασμένα τις θέσεις του Αιτητή και ότι χρησιμοποίησε μεταφραστή με τον οποίο η σύζυγος του δεν μπορούσε να συνεννοηθεί, αδυνατίζουν από τη στιγμή που οι συγκεκριμένοι ισχυρισμοί δεν τέθηκαν από το συνήγορο του Αιτητή ενώπιον της Αναθεωρητικής Αρχής. Καμιά εξήγηση δεν δόθηκε, γιατί τόσο σοβαροί ισχυρισμοί τίθενται για πρώτη φορά ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου. Ούτε δόθηκε οποιαδήποτε εξήγηση γιατί ο Αιτητής και η σύζυγος του υπέγραψαν ως ορθή την κάθε σελίδα της συνέντευξης τους. Ακόμη και αν εμμέσως θεωρηθεί ότι ο Αιτητής αμφισβητεί τον τρόπο που η Υπηρεσία Ασύλου έκρινε την αξιοπιστία του, θα πρέπει να υπενθυμίσω ότι δεν είναι έργο του Δικαστηρίου να επανεκτιμήσει τα γεγονότα και να υποκαταστήσει το έργο της διοίκησης, εκτός βέβαια και αν η κατάληξη είναι προφανώς εσφαλμένη, που στην προκειμένη περίπτωση εκ πρώτης όψεως, δεν διαπιστώνεται να είναι τέτοια (βλ. Latif v. Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων

(2006)3 ΑΑΔ 533). Κατά την άποψή μου, ο Αιτητής απέτυχε να δείξει ότι έχει οποιαδήποτε πιθανότητα, να εκδοθεί θετική δικαστική απόφαση στα πλαίσια της προσφυγής που επιθυμεί να καταχωρήσει στο Ανώτατο Δικαστήριο, με αποτέλεσμα η αίτηση του να μη μπορεί να εγκριθεί. Η αίτηση για νομική αρωγή αποτυγχάνει και απορρίπτεται, χωρίς καμιά διαταγή για τα έξοδα. (Υπ.) Γ. Ερωτοκρίτου, Δ. /ΕΠσ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο