ΑΝΔΡΕΑΣ Λ. ΜΑΝΩΛΗ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ, Υπόθεση Αρ. 606/2008, 10 Δεκεμβρίου 2010

(12)της Δήλωσης Πολιτικής » με τον όρο ότι θα υιοθετηθούν από τον αιτητή οι εισηγήσεις της Πολεοδομικής Αρχής που περιγράφονταν στις παραγράφους 5 (α) και (β) στην έκθεσή της. Παρατίθεται απόσπασμα από την έκθεση της Πολεοδομικής Αρχής: «................................ 6. Η Πολεοδομική Αρχή αξιολόγησε την αίτηση με βάση τις πρόνοιες του σχεδίου ανάπτυξης που εφαρμόζεται στην περιοχή, καθώς και τις αρχές του Κανονισμού 19

(1), και αφού έλαβε σοβαρά υπόψη της τα πιο κάτω: (α) ότι η θέση της κατοικίας λόγω της υψομετρικής διαφοράς που βρίσκεται δεν θα επηρεάσει την παραλία , το γύρο περιβάλλον και τη διακίνηση του κοινού προς αυτή, νοουμένου ότι θα επανασχεδιαστεί η ανάπτυξη για να ενταχθεί στα χαρακτηριστικά του τεμαχίου και το περιβάλλον, (β) ότι πρόκειται για ανάπτυξη που θα εξυπηρετεί τις στεγαστικές ανάγκες του αιτητή και όχι για κερδοσκοπικούς σκοπούς, (γ) τη σημείωση προς τον αιτητή όπως περιγράφεται στη γνωστοποίηση άρνησης χορήγησης πολεοδομικής άδειας (παράρτημα 4) που τον ενημέρωνε να επανέλθει αν επιθυμεί με αίτηση για παραχώρηση χαλάρωσης από το Υπουργικό Συμβούλιο, (δ) ότι είναι το μόνο τεμάχιο του αιτητή στην ευρύτερη διοικητική περιοχή του χωριού που προσφέρεται άμεσα για ανέγερση της κατοικίας του και τέλος και το βασικότερο, (ε) ότι το υπό ανάπτυξη τεμάχιο , παράλληλα με την ένταξή του στη ζώνη προστασίας της παραλίας εμπίπτει και εντός της οικιστικής ζώνης Η4 με κατοχυρωμένα τα αναπτυξιακά δικαιώματα τα οποία θα κληθεί το κράτος σε μεταγενέστερο στάδιο να αντισταθμίσει άλλως πως, εισηγείται κατ' αρχάς τη χορήγηση της αιτούμενης πολεοδομικής άδειας κατά παρέκκλιση των προνοιών της παραγράφου 3Α

(12)της Δήλωσης Πολιτικής , θεωρώντας ότι αυτή μπορεί να αιτιολογηθεί με βάση το κριτήριο (ε) του Κανονισμού 19

(1)που αφορά την προσαρμογή της προτεινόμενης ανάπτυξης στα χαρακτηριστικά του χώρου με τον όρο ότι θα υιοθετηθούν από τον αιτητή οι εισηγήσεις της Πολεοδομικής Αρχής που περιγράφονται στις παραγράφους 5(α) και (β) πιο πάνω και θα προταθεί οικοδομή η οποία να εντάσσεται αρμονικά στο χώρο. Στην συνέχεια απαιτείται παραχώρηση χαλάρωσης των προνοιών της Κ.Δ.Π. 82/83 σύμφωνα με το άρθρο 5Α του περί Προστασίας της Παραλίας Νόμου.» Την έκθεση της, η Πολεοδομική αρχή, διαβίβασε στον Πρόεδρο του Συμβουλίου Μελέτης Παρεκκλίσεων. Απόψεις αναφορικά με το αίτημα του αιτητή, προς τον Πρόεδρο του Συμβουλίου Μελέτης Παρεκκλίσεων, διατύπωσε και ο Διευθυντής του Τμήματος Πολεοδομίας με επιστολή του ημερομηνίας 31 Ιανουαρίου 2007, ο οποίος εισηγείτο όπως το αίτημα του αιτητή για παρέκκλιση αντιμετωπισθεί θετικά, σύμφωνα με τους όρους και τις εισηγήσεις που η Πολεοδομική Αρχή διετύπωσε στην έκθεσή της. Το Συμβούλιο Μελέτης Παρεκκλίσεων αποφάσισε ομόφωνα να εισηγηθεί στο Υπουργικό Συμβούλιο να απορρίψει την αίτηση για χορήγηση πολεοδομικής άδειας κατά παρέκκλιση των προνοιών του Τοπικού Σχεδίου Πάφου θεωρώντας ότι η αίτηση του αιτητή δεν ενέπιπτε στα κριτήρια του Κανονισμού 19

(1)(α)-(ιβ) των περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας (Παρεκκλίσεις) Κανονισμών του 1999. Οι λόγοι για τους οποίους το Συμβούλιο δεν ήταν υπέρ της έγκρισης του αιτήματος του αιτητή διατυπώθηκαν στην παράγραφο Β της Εισήγησής του προς το Υπουργικό Συμβούλιο και είναι οι ακόλουθοι: «(α) Η προτεινόμενη κατοικία χωροθετείται σε Ζώνη Προστασίας της Παραλίας και τυχόν έγκριση της θα οδηγήσει σε υποβάθμιση του τοπίου και του τοπικού περιβάλλοντος (παρ. 1.2 του Κεφ. 1). Συνεπώς, τυχόν έγκριση της αίτησης επηρεάζει ουσιωδώς τη γενική στρατηγική του ισχύοντος Σχεδίου Ανάπτυξης (Δήλωσης Πολιτικής) (Κανονισμός 19

(2), Κ.Δ.Π. 309/99). (β) Ο αιτητής είναι κάτοχος άλλου τεμαχίου, εντός της Οικιστικής Ζώνης Η4, κατάλληλου για ανέγερση κατοικίας εφόσον προβεί σε κατάλληλες ενέργειες για την εξασφάλιση δικαιώματος διάβασης. (γ) Δεν υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι πρόκειται για εξαιρετική ειδική περίπτωση ώστε να γίνει προσπάθεια για εξασφάλιση άδειας κατά παρέκκλιση, ειδικά μέσα σε Ζώνη Προστασίας της Παραλίας όπου απαιτείται η εξυπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος γι' αυτό. (δ) Τυχόν αδειοδότηση της προτεινόμενης ανάπτυξης θα δημιουργήσει κακό προηγούμενο και την υποχρέωση για παρόμοια αντιμετώπιση και άλλων αιτήσεων.» Το Υπουργικό Συμβούλιο στη συνέχεια, ασκώντας τις εξουσίες που του παρέχονται από το άρθρο 26 του περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας Νόμου, στη συνεδρία του ημερομηνίας 17 Ιανουαρίου 2008 και υιοθετώντας την εισήγηση του Συμβουλίου Παρεκκλίσεων αποφάσισε να απορρίψει το αίτημα του αιτητή, θεωρώντας ότι η αίτησή του «δεν εμπίπτει σε κανένα από τα κριτήρια του Κανονισμού 19

(1)(α)-(ιβ) των περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας (Παρεκκλίσεις) Κανονισμών του 1999 και επειδή η ανάπτυξη επηρεάζει ουσιωδώς τη γενική στρατηγική του ισχύοντος Σχεδίου Ανάπτυξης (Δήλωσης Πολιτικής ) Κανονισμός 19

(2)(ΚΔΠ 309/ 99)» . Στις 18.3.2008 η Πολεοδομική Αρχή γνωστοποίησε στον αιτητή την απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου ημερομηνίας 17.1.2008, δυνάμει της οποίας η αίτηση του αιτητή απερρίφθη, σύμφωνα με την εισήγηση του Συμβουλίου Μελέτης Παρεκκλίσεων. Ο αιτητής ισχυρίζεται ότι η απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου με την οποία απερρίφθη το αίτημά του για έκδοση πολεοδομικής άδειας κατά παρέκκλιση είναι αναιτιολόγητη, λήφθηκε χωρίς τη διεξαγωγή δέουσας έρευνας και είναι αντίθετη με τις αρχές της χρηστής διοίκησης. Είναι προφανές ότι είναι ελλιπής η έρευνα που διεξήγαγε το Συμβούλιο Μελέτης Παρεκκλίσεων στο όλο θέμα, υποβάλλει η ευπαίδευτη συνήγορος του αιτητή. Ενώ η πολεοδομική αρχή, που αποτελεί το αρμόδιο Τμήμα το οποίο παρέχει επιστημονική υποστήριξη στο Συμβούλιο Μελέτης Παρεκκλίσεων, συνέστησε, καταρχήν, την έγκριση της αίτησης του αιτητή, το τελευταίο, κατά πλήρη αντίθεση με τα πραγματικά δεδομένα της περίπτωσης του αιτητή, όπως αυτά είχαν τεθεί ενώπιον του, απέρριψε την επίδικη αίτηση χωρίς όμως να παρέχει επαρκή αιτιολογία, τη στιγμή μάλιστα που όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς συνηγορούσαν υπέρ της έγκρισης της αίτησης. Ειδικότερα, υποβάλλει η ευπαίδευτη συνήγορος του αιτητή, αναφορικά με τον πρώτο λόγο απόρριψης της αίτησης, ότι δηλαδή τυχόν έγκριση της αίτησης επρόκειτο να υποβαθμίσει το τοπικό περιβάλλον, αυτό επισημαίνει, συγκρούεται με τη θέση της Πολεοδομικής Αρχής. Σύμφωνα με τον Κανονισμό 11 της ΚΔΠ 309/99, υποδεικνύει η ευπαίδευτη συνήγορος, «Στο Συμβούλιο παρέχεται επιστημονική υποστήριξη από το Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως και διοικητική υποστήριξη από το Υπουργείο Εσωτερικών». Η Πολεοδομική Αρχή, επισημαίνει περαιτέρω η κα Ευσταθίου , υπέδειξε ότι η θέση της κατοικίας, λόγω υψομετρικής διαφοράς, «δεν θα επηρεάσει την παραλία, το γύρο περιβάλλον και τη διακίνηση του κοινού.» Συνακόλουθα, δεν υπάρχει εξήγηση, στη βάση ποίων δεδομένων, το Συμβούλιο Μελέτης Παρεκκλίσεων, έκρινε εντελώς το αντίθετο. Αναφορικά με το δεύτερο λόγο απόρριψης της αίτησης, που αφορά στο ότι ο αιτητής είναι κάτοχος άλλου τεμαχίου εντός της Οικιστικής Ζώνης Η4, κατάλληλου για ανέγερση κατοικίας εφόσον προβεί σε κατάλληλες ενέργειες, η ευπαίδευτη συνήγορος του αιτητή παραπέμπει και πάλι στην έκθεση της Πολεοδομικής Αρχής και συγκεκριμένα στη σελίδα 3 παράγραφο (δ) όπου αναφέρεται ειδικά ότι : «Ο αιτητής είναι ιδιοκτήτης άλλων πέντε τεμαχίων στο Παχύαμμο εκ των οποίων τα τέσσερα βρίσκονται σε απόμακρες περιοχές εντός της γεωργικής ζώνης Γ3 ενώ το πέμπτο που φέρει τον αριθμό 713 και σημειώνεται με κόκκινο χρώμα στο χωρομετρικό σχέδιο που επισυνάπτεται ως Παράρτημα 7 αν και βρίσκεται μέσα στην οικιστική ζώνη Η4, εντούτοις όμως στο παρόν στάδιο στερείται προσπέλασης γεγονός που δεν επιτρέπει την άμεση ανάπτυξή του. Επίσης, η Πολεοδομική Αρχή στην έκθεσή της σημείωσε ότι το επίδικο τεμάχιο αποτελεί «το μόνο» τεμάχιο που προσφέρεται άμεσα για ανέγερση της κατοικίας του αιτητή. Περαιτέρω, επισημαίνει η ευπαίδευτη συνήγορος, όταν το Συμβούλιο Μελέτης Παρεκκλίσεων αναφέρεται σε άλλο τεμάχιο του αιτητή «κατάλληλο για ανέγερση κατοικίας» προφανώς εννοεί το τεμάχιο 713. Το τεμάχιο όμως εκείνο, υποβάλλει στη συνέχεια η ευπαίδευτη συνήγορος, πέραν των όσων η Πολεοδομική Αρχή αναφέρει, συνορεύει με 2 άλλα τεμάχια, τα οποία ανήκουν σε Τουρκοκύπριους και συνακόλουθα είναι αδύνατη, στο παρόν στάδιο, η εξασφάλιση προσπέλασης μέσω των τεμαχίων εκείνων. (Προς τεκμηρίωση της θέσης της επισύναψε στην αγόρευση της το σχετικό πιστοποιητικό εγγραφής του τεμαχίου εκείνου). Ο αιτητής δεν έχει άλλο «κατάλληλο» τεμάχιο για ανέγερση κατοικίας και το μόνο κατάλληλο είναι το επίδικο, όπως ακριβώς έχει υποδειχθεί και από την Πολεοδομική Αρχή, επομένως η περίπτωση του αιτητή είναι ειδική, υποβάλλει η κα Ευσταθίου. Ωστόσο δεν διερευνήθηκε κατά πόσο η περίπτωση του αιτητή δικαιολογούσε παρέκκλιση από τη Δήλωση Πολιτικής και τη γενική στρατηγική και αυτό, εισηγείται η κα Ευσταθίου, συνιστά παράβαση του άρθρου 44

(4)του περί Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμου (Ν.158

(1)/98), τη στιγμή μάλιστα που σύμφωνα πάντοτε με τον ισχυρισμό της, είχαν ήδη δοθεί άδειες και είχαν ήδη κτιστεί κατοικίες, σε άλλα τεμάχια στην ίδια περιοχή.[1] Επιπρόσθετα αναφέρει η κα Ευσταθίου το γεγονός ότι η περιοχή στην οποία εντάσσεται η ιδιοκτησία του αιτητή είναι ακριτική περιοχή, περιοχή την οποία η Κυπριακή Δημοκρατία στη βάση ειδικών σχεδίων ενισχύει την περαιτέρω ανάπτυξη, θα έπρεπε να είχε οδηγήσει τους καθ' ων η αίτηση σε προσεκτική εξέταση των δεδομένων της αίτησης. Ωστόσο δεν φαίνεται να απασχόλησε το Συμβούλιο Μελέτης Παρεκκλίσεων η θέση της Πολεοδομικής Αρχής ότι το επίδικο τεμάχιο, παράλληλα με την ένταξη του στη ζώνη προστασίας της παραλίας, βρισκόταν και «εντός της οικιστικής ζώνης Η4 με κατοχυρωμένα τα αναπτυξιακά δικαιώματα» του. Τέλος επισημαίνει η κα Ευσταθίου, κατά παράβαση της αρχής της Καλής Πίστης και της Δικαιολογημένης Εμπιστοσύνης του Πολίτη, οι καθ' ων η αίτηση αγνόησαν προηγούμενη εισήγηση του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως περί δυνατότητας υποβολής αίτησης για παραχώρηση χαλάρωσης από το Υπουργικό Συμβούλιο. Καταρχήν αναφορικά με τα ουσιαστικά χαρακτηριστικά της αίτησης, τονίζεται ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να υπεισέλθει σε πρωτογενή εξέταση τους. Πρόκειται για έλεγχο που εκφεύγει της αναθεωρητικής δικαιοδοσίας του ακυρωτικού Δικαστηρίου. Από τα ενώπιον μου όμως στοιχεία και κατόπιν εξέτασης των αντίστοιχων θέσεων των διαδίκων στη βάση της εκατέρωθεν επιχειρηματολογίας τους, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι οι ισχυρισμοί του αιτητή περί έλλειψης δέουσας έρευνας και επαρκούς αιτιολόγησης της απόρριψης του αιτήματος του, είναι βάσιμοι . Πράγματι προκύπτει ότι το Συμβούλιο Παρεκκλίσεων το οποίο είναι αρμόδιο σύμφωνα με το Νόμο να συμβουλεύει το Υπουργικό Συμβούλιο στην άσκηση των αρμοδιοτήτων του που προκύπτουν από το εδάφιο

(2)του άρθρου 26 του Νόμου, εισηγήθηκε την απόρριψη του αιτήματος του αιτητή χωρίς να διερευνήσει τα ουσιώδη δεδομένα της συγκεκριμένης αίτησης του αιτητή που είχαν τεθεί στη διάθεσή του και χωρίς να προβεί σε αξιολόγηση και κατ΄ επέκταση συνεκτίμηση των θέσεων των αρμοδίων τμημάτων. Οι απόψεις των αρμοδίων φορέων, έθεταν προϋποθέσεις που αφορούσαν την προτεινόμενη ανάπτυξη στο επίδικο τεμάχιο του αιτητή, ως όρο για να συστήσουν την κατά παρέκκλιση χορήγηση πολεοδομικής άδειας. Από τη στιγμή που υπήρχαν αλληλοσυγκρουόμενες θέσεις επί των ιδίων δεδομένων, οι καθ' ων η αίτηση όφειλαν, κατά την κρίση μου, να παραθέσουν τα στοιχεία εκείνα που τους οδήγησαν σε αντίθετη άποψη από εκείνην των άλλων εμπλεκομένων φορέων. Σύμφωνα με τον Κανονισμό 15

(1)και

(2)της ΚΔΠ 309/99: «15.-

(1)Κατά τη μελέτη της αίτησης, το Συμβούλιο λαμβάνει υπόψη τα ακόλουθα: (α) Έκθεση της οικείας Πολεοδομικής Αρχής, (β) Έκθεση της οικείας Τοπικής Αρχής , σε περίπτωση που η Τοπική Αρχή είναι διαφορετική από την Πολεοδομική Αρχή , (γ) Έκθεση του οικείου επάρχου , σε περίπτωση Τοπικής Αρχής άλλης από το δήμο, (δ) Έκθεση άλλης υπηρεσίας ή φορέα, σύμφωνα με το Παράρτημα 2 των παρόντων Κανονισμών, νοουμένου....... (ε) Έκθεση του Διευθυντή του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως, όταν αυτός δεν είναι Πολεοδομική Αρχή .

(2)Το Συμβούλιο μπορεί να ζητήσει την υποβολή επιπρόσθετων στοιχείων ή δικαιολογητικών από τον αιτητή ή οποιανδήποτε αρχή, υπηρεσία ή φορέα, μέσα σε τακτό χρονικό διάστημα.» Με δεδομένο ότι ο ίδιος ο Νόμος περιέχει τη φράση «λαμβάνει υπόψη», η άποψη των αρμοδίων υπηρεσιών αποκτά ιδιαίτερη σημασία και συμφωνώ με την ευπαίδευτη συνήγορο του αιτητή ότι πρέπει να αξιολογείται και να συνεκτιμάται, από το Συμβούλιο Μελέτης Παρεκκλίσεων, η έκθεση της Πολεοδομικής Αρχής, κατά τη διαδικασία κατάρτισης της σχετικής εισήγησής του, προς το Υπουργικό Συμβούλιο. Την αποφασιστική αρμοδιότητα λήψης της τελικής απόφασης την έχει ασφαλώς το αποφασίζον όργανο, αυτό όμως δεν εξυπακούει ότι απαλλάσσεται της υποχρέωσής του να παρέχει επαρκή και δέουσα αιτιολόγηση σε περίπτωση απόκλισης του από την άποψη των διαφόρων γνωμοδοτικών οργάνων, την οποία, δια νόμου, οφείλει να λαμβάνει υπόψη του. Επίσης στον ίδιο Κανονισμό 15 της ΚΔΠ 309/99 προνοούνται και τα ακόλουθα σχετικά: «

(3)Το Συμβούλιο εξετάζει την αίτηση με βάση τα δεδομένα που τίθενται στη διάθεσή του, όπως και τα συμπεράσματα του από ενδεχόμενη δημόσια ακρόαση, και καταλήγει σε αιτιολογημένη Εισήγηση προς το Υπουργικό Συμβούλιο.

(4)Η εισήγηση του Συμβουλίου είναι δυνατό να προνοεί για απόρριψη της αίτησης ή για τη χορήγηση πολεοδομικής άδειας κατά παρέκκλιση, σύμφωνα με την αίτηση ή με τροποποιήσεις, κατά την κρίση του Συμβουλίου.

(5)Σε περίπτωση εισήγησης για χορήγηση παρέκκλισης, αυτή αιτιολογείται με βάση τα κριτήρια και τις αρχές του Κανονισμού 19 και το Συμβούλιο μπο­ρεί να εισηγηθεί την επιβολή όρων, περιλαμβανομένων και όρων που αφορούν αντισταθμιστικά μέτρα, (όπως αυτά καθορίζονται στους Κανονισμούς 20 και 21).» Η απλή και γενική αναφορά του Συμβουλίου Μελέτης Παρεκκλίσεων, στο ότι «τυχόν έγκριση της ( αίτησης) θα οδηγήσει σε υποβάθμιση του τοπίου και του τοπικού περιβάλλοντος» δεν συνιστά επαρκή αιτιολόγηση, κατά την κρίση μου, εφόσον αυτή έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τα όσα η Πολεοδομική Αρχή αναφέρει στην Έκθεση της ημερομηνίας 13.3.2006, ότι δηλαδή «η θέση της κατοικίας λόγω της υψομετρικής διαφοράς που βρίσκεται δεν θα επηρεάσει την παραλία, το γύρο περιβάλλον και τη διακίνηση του κοινού ...». Λαμβάνω επίσης υπόψη ότι είχαν ζητηθεί και οι απόψεις του αρμοδίου για θέματα περιβάλλοντος φορέα, που είναι η Υπηρεσία Περιβάλλοντος. Σημειώνω συναφώς ότι τα όσα διαλαμβάνονται στην εισήγηση της Υπηρεσίας Περιβάλλοντος αποτέλεσαν και τους όρους που έθεσε η Πολεοδομική Αρχή για την έγκριση της αίτησης. Είναι επομένως ορθή η παρατήρηση της κας Ευσταθίου ότι η Υπηρεσία Περιβάλλοντος κατέληξε, όχι σε εισήγηση για απόρριψη της αίτησης, αλλά στην υπόδειξη ότι πρέπει να διασφαλιστεί ότι «η προτεινόμενη ανάπτυξη είναι ορθά χωροθετημένη ώστε να συνεισφέρει σε περιβαλλοντικούς, οικονομικούς και κοινωνικούς στόχους» . Συνακόλουθα, ενόψει των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον μου καθώς και των στοιχείων του διοικητικού φακέλου, κρίνω ότι η αναφορά της Διοίκησης στο ότι «τυχόν έγκριση της (αίτησης) θα οδηγήσει σε υποβάθμιση του τοπίου και του τοπικού περιβάλλοντος», συνιστά γενική και αόριστη κατάληξη της οποίας δεν διαφαίνεται ούτε και επεξηγείται το σκεπτικό. Αποτελεί πάγια νομολογιακή αρχή ότι απόφαση η οποία λαμβάνει υπόψιν τις αντιφατικές προτάσεις, χωρίς συγκεκριμένη και σαφή αιτιολογία για το αποτέλεσμα, είναι νομικά μεμπτή. Σχετικό επί του θέματος είναι και το ακόλουθο απόσπασμα, από τα Πορίσματα Νομολογίας του Συμβουλίου της Επικρατείας του Μιχ. Στασινόπουλου 1929-1959, σελ. 186, 187, όπου αναφέρονται τα ακόλουθα: «Δ. Αόριστος αιτιολογία. Καθιστά αναιτιολόγητον την πράξιν αιτιολογία αόριστος καθιστώσα αδύνατον τον δικαστικόν αυτής έλεγχον, μη εκθέτουσα τα γεγονότα, εξ ων εμορφώθη η κρίσις της Διοικήσεως 625

(30), 422

(47), 284

(49), 122

(51), 216

(59), η δυναμένη να εφαρμοσθή εις πάσαν περίπτωσιν, η περιλαμβάνουσα αντιφατικάς προτάσεις, αναιρούσας αλλήλας 257

(52), η θεμελιουμένη επί εικασιών και υποθέσεων, αίτινες δεν άγουσιν αναγκαίως εις το εις ό αύτη καταλήγει συμπέρασμα: 848

(59), η τοσούτον αόριστος και γενική, ώστε να μη καθίσταται ευχερής η εξ άλλων στοιχείων του φακέλου συμπλήρωσις της 1792, 1945

(46). Δεν αποτελεί αιτιολογίαν έκφρασις αποτελούσα αορίστως συμπέρασμα της Διοικήσεως 159, 700

(45), 1181, 1226

(46).» Υπό το φως των προαναφερομένων, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι η απόφαση Συμβουλίου Παρεκκλίσεων είναι αναιτιολόγητη και κατά συνέπεια η τελική απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου, η οποία βασίστηκε σ΄ αυτή, είναι νομικά μεμπτή. Η προσφυγή επιτυγχάνει και η επίδικη διοικητική απόφαση ακυρώνεται. Έξοδα €1.200.-, πλέον Φ.Π.Α., αν υπάρχει, υπέρ του αιτητή. Μ.Μ. ΝΙΚΟΛΑΤΟΣ, Δ. /ΕΑΠ. [1] Στην γραπτή αγόρευση του αιτητή, επισυνάπτονται ως ΣΥΝΗΜΜΕΝΟ 3(α) φωτογραφία του τεμαχίου 426 το οποίο συνορεύει με το επίδικο 774 (πρώην 440), ως ΣΥΝΗΜΜΕΝΟ 3(β) φωτογραφία του τεμαχίου 434 και ως ΣΥΝΗΜΜΕΝΟ 3(γ) φωτογραφία του τεμαχίου 441 (ή 431) που βρίσκονται προς την αριστερή πλευρά του επίδικου τεμαχίου. Επισυνάπτεται ως ΣΥΝΗΜΜΕΝΟ 4 πρόσφατο επίσημο τοπογραφικό του Κτηματολογίου. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο