EQUITY FOCUS INVESTMENTS LTD ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ , Υπόθεση Αρ. 1552/2010, 5/10/2012

(1)(γ), των Γενικών Προνοιών Πολιτικής της Δήλωσης Πολιτικής και όπως επεξηγείται από την Εντολή 1/94, του Υπουργού Εσωτερικών και, ως εκ τούτου, απέρριψε την αίτηση. Προσβάλλοντας τη νομιμότητα της απόφασης των καθ΄ων η αίτηση ημερομηνίας 8.9.2010, με την οποία απορρίφθηκε η αίτησή της, η αιτήτρια προβάλλει διάφορους λόγους ακύρωσης, τους οποίους θα εξετάσω στη συνέχεια. Η κατ΄ ισχυρισμό παραβίαση της αρχής της ισότητας, της αρχής της χρηστής διοίκησης και της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης του πολίτη προς τη διοίκηση. Επικαλούμενη τις καθιερωθείσες ως ανωτέρω αρχές του διοικητικού δικαίου και παραπέμποντας σε σχετική επί του θέματος τούτου νομολογία, η αιτήτρια θέτει ως υποστηρικτική βάση αυτού του λόγου ακύρωσης, το γεγονός ότι προς όφελος γειτονικού τεμαχίου, ήτοι του τεμ. 125 Φ/Σχ 35/25, εκδόθηκε τόσο πολεοδομική άδεια, όσο και άδεια οικοδομής στο όνομα M. Barrett και άλλου, όπως επίσης και προς όφελος άλλων τεμαχίων, όπως αναφέρεται σε βεβαίωση του Κοινοτάρχη της περιοχής, ενώ για το τεμάχιο της αιτήτριας υπήρξε άρνηση, αν και τα τεμάχια εξυπηρετούνται από τον ίδιο δρόμο (διευρυμένο μονοπάτι). Σύμφωνα πάντα με την αιτήτρια, τόσο το τεμάχιο της αιτήτριας όσο και το γειτονικό με αρ. 125, τελούν υπό το ίδιο πραγματικό και νομικό καθεστώς γιατί και τα δύο εμπίπτουν στην ίδια πολεοδομική ζώνη, ήτοι Γεωργική Γ3, με συγκεκριμένα επιτρεπόμενα πολεοδομικά μεγέθη και, επομένως, με την άρνηση χορήγησης άδειας στην περίπτωση του τεμαχίου της αιτήτριας δημιουργείται άνιση μεταχείριση κατά παραβίαση του Άρθρου 28.1 του Συντάγματος της Δημοκρατίας. Επιπλέον, στη βεβαίωση του Κοινοτάρχη (Παράρτημα 1 στην Αίτηση), αναφέρεται ότι στην περιοχή εκδόθηκαν πολεοδομικές άδειες και για άλλες αναπτύξεις, για δύο από τις οποίες δίδει και τον αριθμό φακέλου. Απορρίπτοντας τις θέσεις αυτές της αιτήτριας, η συνήγορος των καθ΄ων η αίτηση αναφέρει στην αγόρευσή της ότι, ως προς το παρακείμενο τεμάχιο αρ. 125, προς όφελος του οποίου χορηγήθηκε άδεια, τα πραγματικά γεγονότα έχουν ως ακολούθως: Για το τεμάχιο τούτο είχαν υποβληθεί συνολικά τρεις αιτήσεις για έκδοση πολεοδομικής άδειας για την ανέγερση κατοικίας με κολυμβητική δεξαμενή. Η πρώτη υποβλήθηκε στις 22.10.2003 και απορρίφθηκε στις 5.5.2004 λόγω μη ικανοποιητικής προσπέλασης, αφού η διαδικασία εγγραφής του δρόμου προωθείτο, αλλά το δημόσιο μονοπάτι που υπήρχε, δεν μπορούσε να θεωρηθεί ότι αποτελούσε ικανοποιητική προσπέλαση, αφού δεν πληρούσε την προϋπόθεση (β) της παραγράφου 2.9 της Εντολής 1/94 του Υπουργού Εσωτερικών. Στις 14.6.2004 υποβλήθηκε ξανά στην Πολεοδομική Αρχή Πάφου αίτηση για πολεοδομική άδεια, πανομοιότυπη με την απορριφθείσα. Με απόφασή της ημερομηνίας 28.2.2005, η Πολεοδομική Αρχή χορήγησε την εν λόγω άδεια με Όρους. Παρά το ότι δε διαφοροποιήθηκαν τα δεδομένα για εγγραφή δρόμου, ουσιαστικά η θετική απόφαση της αρμόδιας Αρχής φαίνεται να στηρίχθηκε σε γνωμάτευση του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας ημερομηνίας 15.4.1990 και στις αποφάσεις του Γενικού Διευθυντή του Υπουργείου Εσωτερικών, με βάση τις οποίες η γνωμάτευση εκείνη θα μπορούσε να ισχύσει και για τις περιπτώσεις δρόμων για τους οποίους δεν προηγήθηκε απαλλοτρίωση, κατασκευάστηκαν από κρατική Αρχή και τέθηκαν σε λειτουργία ως δημόσιοι δρόμοι σε μόνιμη βάση. Βασίστηκε επίσης η απόφαση και σε πιστοποιητικό του Προέδρου του Κοινοτικού Συμβουλίου Σκουλιού με το οποίο επιστοποιείτο ότι ο εν λόγω δρόμος ανοίχθηκε από τον Έπαρχο Πάφου από το 1960 και χρησιμοποιείται ως δημόσιος δρόμος, συντηρούμενος μέχρι σήμερα από τη Χωριτική Αρχή και ότι είναι ικανοποιητικός για σκοπούς προσπέλασης. Όμως, η εκδοθείσα εκείνη πολεοδομική άδεια παρέμεινε αναξιοποίητη και έληξε. Ακολούθησε η υποβολή τρίτης πανομοιότυπης αίτησης, ημερομηνίας 30.6.2008, για το ίδιο τεμάχιο και η Πολεοδομική Αρχή με απόφασή της ημερομηνίας 17.7.2008 χορήγησε πολεοδομική άδεια με Όρους, λαμβάνοντας υπόψη ότι είχε ήδη χορηγηθεί άδεια στο παρελθόν, η οποία όμως δεν εκδόθηκε έγκαιρα από τον Έπαρχο Πάφου, ο οποίος και εισηγείτο την επέκταση της ισχύος της. Σε σχέση με άλλα δύο τεμάχια, τα οποία επικαλείται ο αιτητής ως παρακείμενα προς όφελος των οποίων εκδόθηκε πολεοδομική άδεια, αυτά είναι τα τεμάχια 122 και 134 και, όπως ισχυρίζονται οι καθ΄ων η αίτηση, η σχετική έρευνα καταδεικνύει ότι δε χορηγήθηκαν οι αιτηθείσες πολεοδομικές άδειες, αν και εξυπηρετούνται τα τεμάχια αυτά από τον ίδιο υπό εγγραφή δρόμο. Ως προς το γεγονός ότι αποδεδειγμένα είχε χορηγηθεί πολεοδομική άδεια προς όφελος του τεμαχίου 125 το οποίο είναι γειτονικό με αυτό της αιτήτριας και τελεί υπό τις ίδιες συνθήκες και δεδομένα, η συνήγορος των καθ΄ων η αίτηση αναφέρει ότι, εσφαλμένα και κατά παρερμηνεία της γνωμάτευσης της Νομικής Υπηρεσίας και των οδηγιών του Γενικού Διευθυντή του Υπουργείου Εσωτερικών, ήταν που χορηγήθηκε πολεοδομική άδεια για το τεμάχιο 125. Ενώ δηλαδή είχαν τεθεί συγκεκριμένες προϋποθέσεις, με βάση τις οποίες υφιστάμενος δρόμος μπορούσε να θεωρηθεί ότι δημιουργούσε δικαιώματα για σκοπούς υποβολής αίτησης για εξασφάλιση πολεοδομικής άδειας, αυτές δεν πληρούνταν. Συγκεκριμένα, οι τεθείσες προϋποθέσεις ήσαν όπως ο δρόμος:

1. i)Κατασκευάστηκε νόμιμα από κυβερνητική/κρατική αρχή,
2. ii)τέθηκε σε λειτουργία ως δημόσιος δρόμος, iii) πληροί όλες τις νόμιμες προϋποθέσεις για να εγγραφεί ως δημόσια οδός με βάση τις πρόνοιες του περί Οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ. 96, και παραμένει μόνο η τυπική εγγραφή των δρόμων. Περαιτέρω, η εγγραφή του δρόμου πρέπει να είναι αναγκαία για να επέλθει η αναγκαία ασφάλεια δικαίου έναντι των διοικουμένων και η νόμιμη χρήση του δρόμου, τόσο για σκοπούς προσπέλασης/κυκλοφορίας, όσο και για κάθε νόμιμη πολεοδομική ανάπτυξη. Αυτές δε οι σωρευτικές προϋποθέσεις δεν πληρούνταν στην περίπτωση του τεμαχίου της αιτήτριας. Βασιζόμενοι σ΄ αυτά τα γεγονότα, οι καθ΄ων η αίτηση, αφού πρώτα ισχυρίζονται ότι ορθά κα νόμιμα ενήργησαν στην περίπτωση του τεμαχίου της αιτήτριας, επικαλούνται τις πρόνοιες του άρθρου 39 του περί Των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμου - Νόμος αρ. 158(Ι)/1999, αναφέροντας ότι, αν η διοίκηση έχει σε μια περίπτωση ασκήσει τη διακριτική της εξουσία παράνομα, δεν πρέπει να συνεχίσει την παρανομία σε άλλες παρόμοιες περιπτώσεις που θα παρουσιαστούν στο μέλλον, διότι δεν αναγνωρίζεται ισότητα στην παρανομία. Απαντώντας στις πιο πάνω θέσεις των καθ΄ων η αίτηση, η αιτήτρια απορρίπτει τη θέση ότι παρερμηνεύτηκε η γνωμάτευση της Νομικής Υπηρεσίας, ενώ αντίθετα ισχυρίζεται ότι ικανοποιούνταν στην περίπτωση της αιτήτριας όλες οι προϋποθέσεις που ετίθεντο στη γνωμάτευση. Ως προς το θέμα τούτο, παρατηρώ τα ακόλουθα: Κατ΄ αρχάς, η γνωμάτευση της Νομικής Υπηρεσίας, ημερομηνίας 15.4.1999, ήταν απάντηση σε ερώτημα που είχε τεθεί από το Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Εσωτερικών ως προς το "κατά πόσο δρόμοι που προκύπτουν από Κυβερνητικά έργα Συνοικισμού Αυτοστέγασης Εκτοπισθέντων καθίστανται αυτόματα δημόσιοι δρόμοι μετά την αποπεράτωση του έργου και δύνανται να θεωρηθούν ότι παρέχουν ικανοποιητική προσπέλαση για σκοπούς εξασφάλισης πολεοδομικής άδειας για το διαχωρισμό παρακείμενης γης σε οικόπεδα." Η γνωμάτευση επί του πιο πάνω ερωτήματος διατυπώθηκε ως ακολούθως: "3. Είμαι της γνώμης ότι δρόμος ο οποίος νομίμως κατασκευάστηκε από κυβερνητική/κρατική αρχή, τέθηκε σε λειτουργία ως δημόσιος δρόμος και πληροί όλες τις νόμιμες προϋποθέσεις για να εγγραφεί ως "δημοσία οδός" με βάση τους ορισμούς Περί Οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ. 96, δημιουργεί δικαιώματα στους περιοίκους οι οποίοι δύνανται να το χρησιμοποιούν και να τον επικαλούνται για σκοπούς υποβολής αίτησης για πολεοδομική άδεια. Αυτό που επιβάλλεται εκ πλευράς διοίκησης είναι τυπική εγγραφή του δρόμου ως "δημόσια οδός" για να επέλθει η αναγκαία ασφάλεια δικαίου έναντι των διοικούμενων και η απρόσκοπτη νόμιμη χρήση του δρόμου τόσο για σκοπούς προσπέλασης/κυκλοφορίας όσο και κάθε νόμιμη πολεοδομική ανάπτυξη. 4. Η πιο πάνω γνώμη καλύπτει και τους δρόμους που προκύπτουν από κυβερνητικό έργο αυτοστέγασης εκτοπισθέντων για τους οποίους, σύμφωνα με το άρθρο 3 του Περί Αναγκαστικής Απαλλοτριώσεως Νόμου 30(Ι) του 1998, "Οι διατάξεις του παρόντος άρθρου θα διαβάζονται ως εάν στους σκοπούς δημόσιας ωφελείας να μη διαλαμβάνεται πρόνοια για απαλλοτρίωση γης, εφόσον έχει απώτερο σκοπό της την έκδοση τίτλων υπέρ εκτοπισθέντων προσώπων."" Παρά το ότι η γνωμάτευση είναι διατυπωμένη σε κάπως γενικότερους όρους, εν τούτοις, δεν παύει να αναφέρεται σε δρόμους οι οποίοι κατασκευάστηκαν ώστε να παρέχουν προσπέλαση σε μεγάλα κυβερνητικά έργα και να τέθηκαν σε λειτουργία ως δημόσιοι δρόμοι, δηλαδή δρόμοι τους οποίους χρησιμοποιούσε ο κόσμος για να διακινείται προς και από τα έργα εκείνα. Περαιτέρω, αυτοί οι δρόμοι θα πρέπει να πληρούν όλες τις προϋποθέσεις για να εγγραφούν ως δημόσιες οδοί με βάση το Νόμο και να παρέμενε μόνο η τυπική εγγραφή τους ως δρόμων. Στην περίπτωση του τεμαχίου της αιτήτριας, αλλά και του παρακείμενου τεμαχίου αρ. 125, δεν ικανοποιούνταν οι πιο πάνω προϋποθέσεις, αφού το υπό αναφορά μονοπάτι δεν κατασκευάστηκε για προσπέλαση σε τέτοια έργα, ούτε τέθηκε σε λειτουργία ως δημόσιος δρόμος οδηγώντας σε τέτοιο έργο. Περαιτέρω, η εγγραφή του μονοπατιού ως δημόσιου δρόμου, όπως ορθά παρατηρούν οι καθ΄ων η αίτηση, δεν ήταν απλά μια τυπικότητα αφού, για να καταστεί δυνατή, απαιτούνταν οι συγκαταθέσεις ιδιοκτητών επηρεαζομένων τεμαχίων οι οποίες δεν είχαν εξασφαλισθεί, ενώ διαδικασία αναγκαστικής απαλλοτρίωσης δεν είχε κινηθεί. Μπορεί επομένως να συναχθεί το συμπέρασμα ότι, ούτε το τεμάχιο 125, ούτε και αυτό της αιτήτριας, διέθεταν κατάλληλη, άνετη και ασφαλή δημόσια προσπέλαση, όπως προνοείται από την Πολιτική 3(Α)

(1)(γ) των Γενικών Προνοιών Πολιτικής της Δήλωσης Πολιτικής και όπως επεξηγείται από την Εντολή 1/94 του Υπουργού Εσωτερικών. Έπεται ότι πράγματι εσφαλμένα και παράτυπα ήταν που χορηγήθηκε πολεοδομική άδεια στην περίπτωση του τεμαχίου 125, όπως θεωρούν οι καθ΄ων η αίτηση και ορθά ήταν που κρίθηκε στην περίπτωση του τεμαχίου της αιτήτριας ότι δεν ικανοποιούνταν οι προϋποθέσεις ικανοποιητικής προσπέλασης. Παραμένει το ερώτημα κατά πόσο με δεδομένη τη μεταχείριση της οποίας έτυχε το παρακείμενο τεμάχιο 125 και κυρίως με τη θετική έκβαση της αίτησης για ανάπτυξή του, η διοίκηση ήταν υποχρεωμένη όπως, για σκοπούς ίσης μεταχείρισης, εγκρίνει και την αίτηση της δεύτερης η οποία τελούσε κάτω από τα ίδια πραγματικά και νομικά δεδομένα. Δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι η απάντηση στο ερώτημα τούτο είναι σαφώς αρνητική. Η κάπως εκτενής αναφορά στην περίπτωση του παρακείμενου τεμαχίου 125 δεν έγινε βέβαια για να διακριβωθεί εδώ δικαστικά κατά πόσο παράτυπα ήταν που χορηγήθηκε πολεοδομική άδεια στην περίπτωση εκείνη, αφού ένα τέτοιο ζήτημα δεν είναι το επίδικο στην παρούσα προσφυγή στην οποία το επίδικο θέμα είναι κατά πόσο νόμιμα ή όχι απορρίφθηκε η συγκεκριμένη αίτηση της εδώ αιτήτριας. Οι αναφορές στην περίπτωση του άλλου τεμαχίου και στον τρόπο εφαρμογής της γνωμάτευσης του Γενικού Εισαγγελέα προς όφελός του έγιναν για να καταδειχθεί κατά πόσο ορθά ή εσφαλμένα, νόμιμα ή παράνομα, ήταν που δεν είχε την ίδια έκβαση η αίτηση της αιτήτριας. Στην απόφαση της Ολομέλειας στην υπόθεση Δημοκρατία ν. Χατζηγεωργίου

(2008)3 ΑΑΔ 100, ο αιτητής επικαλείτο το γεγονός ότι άλλοι υποψήφιοι είχαν περιληφθεί στον Κατάλογο Διοριστέων, έχοντας τα ίδια με αυτόν προσόντα, και επομένως και ο ίδιος θα έπρεπε να περιληφθεί. Το Εφετείο παρατήρησε ότι το ζήτημα εκεί δεν ήταν το κατά πόσο τα προσόντα των άλλων προσώπων που υπέδειξε ο αιτητής δικαιολογούσαν ή όχι τη νόμιμη εγγραφή τους, αφού σύμφωνα με τον περί των Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμο - άρθρο 39, δεν αναγνωρίζεται ισότητα στην παρανομία, αλλά κατά πόσο τα προσόντα που κατείχε ο ίδιος ο αιτητής ήσαν ή όχι τα απαιτούμενα. Σε μια άλλη περίπτωση στην υπόθεση Δημοκρατία ν. Μιχαηλίδη

(2002)3 ΑΑΔ 646 τέθηκε θέμα κατά πόσο το γεγονός ότι σε μια παρόμοια περίπτωση στο παρελθόν είχε δοθεί από την ΕΔΥ εσφαλμένη ερμηνεία σε συγκεκριμένο προσόν που απαιτείτο από παρόμοια πρόνοια σε σχέδιο υπηρεσίας, θα μπορούσε με βάση την αρχή της μη επίδειξης αντιφατικής συμπεριφοράς από τη διοίκηση να την υποχρεώσει να δώσει την ίδια ερμηνεία και στην περίπτωση παρόμοιου προσόντος του αιτητή. Το Εφετείο εμφαντικά τόνισε ότι ". με δικαιολογία την αρχή της μη αντιφατικής συμπεριφοράς της διοίκησης δεν θα μπορούσε η Επιτροπή να οδηγηθεί σε παρανομία ή στη συνέχιση της. Ισότητα στην παρανομία δεν νοείται.". Ανάλυση και ανασκόπηση των αρχών που διέπουν το θέμα της ισότητας εν τη παρανομία, είχε γίνει, μεταξύ άλλων, και στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Κούρρης, Δ.) στην υπόθεση Ανδρούλα Αναστασίου ν. Δημοκρατίας

(1992)4 ΑΑΔ 3750, όπου οι σχετικές αρχές συνοψίστηκαν ως εξής: "Στα "Πορίσματα της Νομολογίας του Συμβουλίου της Επικρατείας", 1929-1959, στη σελίδα 158, αναφέρονται τα πιο κάτω: "ΥΠ. Ουκ ισότης εν τη παρανομία. Εκ του ότι η Διοίκησις δεν εφήρμοσε τον νόμον εις άλλην περίπτωσιν, δεν δημιουργείται ακυρότης εκ της εφαρμογής του επί της κρινομένης υποθέσεως: 761

(36), ούτε η εν τω παρελθόντι ή έναντι ετέρων προσώπων: 1253

(48), 755, 756

(49), 892 (51 γενομένη μη νόμιμος ενέργεια της Διοικήσεως δημιουργεί και υποχρέωσιν αυτής όπως επαναλάβη ομοιομόρφως την παράβασιν: 353, 1187

(53), 1118, 1121

(54).". Επίσης, στην υπόθεση Praxitelis Voyiazianos v. Republic

(1967)3 C.L.R. 239, στη σελίδα 243 αναφέρονται τα εξής: "In view of the above circumstances, I am of the opinion that no question of unequal treatment of, or discrimination against the Applicant could arise, at all, contrary to Article 28, or Article 6, of the Constitution. There can be no right to equal treatment on an illegal basis; because in earlier cases the Respondent took an erroneous view of the law, applicant in this recourse cannot be held to be entitled to the same error on the part of the Respondent. The Applicant had no legitimate interest to expect an illegal decision of the Respondent in his favour." Στην υπόθεση Charalambos K. Proestou v. Republic

(1981)3 C.L.R. 314, στη σελίδα 320, το Δικαστήριο είπε τα εξής αναφορικά με το θέμα της ίσης μεταχείρισης: "... the wrong application of the law in one occasion does not entitle another person even on the same facts" to insist on the continuation of such wrong application of the law.". Περαιτέρω, το ότι δεν μπορεί να επιβληθεί μια εσφαλμένη ερμηνεία και να καταστεί μόνιμη επειδή η διοίκηση ακολούθησε επί μακρό χρόνο μια εσφαλμένη τακτική, επαναβεβαιώθηκε στην υπόθεση Ayios Andronikos Development Co. Ltd. v. Republic

(1985)3 C.L.R. 2362. Στις σελίδες 2388-2389, αναφέρονται τα εξής: "And 'of course if the practice followed in the past by the Department in question was contrary to Law, it cannot create a legal rule which would enable the applicants to succeed in these recourses ...' (Vide P.M. Tseriotis Ltd. And Others v. The Republic

(1970)3 C.L.R. 135 at p. 143 adopted in Makrides v. The Republic

(1979)3 C.L.R. 584, at p. 601 (lines 11-16)). "... Nor does the unlawful act of the Administration in the past or towards others persons, create obligation to it, to repeat likewise the contravention." (Vide the Conclusions from the Jurisprudence of the Greek Council of State 1929-1959 at p. 158 - Ioannou v. The Republic

(1982)3 C.L.R. 1002 at p. 1015)."." Η πιο πάνω νομολογία δίδει και την απάντηση, καθιστώσα αυτό το λόγο ακύρωσης ανεδαφικό είτε υπό το πρίσμα της αρχής περί μη ισότητας εν τη παρανομία, είτε της επίδειξης καλής πίστης από πλευράς της διοίκησης είτε της αναγκαιότητας αισθήματος εμπιστοσύνης ή άλλης συναφούς αρχής. Όπως συνόψισε και η συνήγορος των καθ΄ων η αίτηση την ορθή τοποθέτηση επί του θέματος, η χορήγηση άλλης ή άλλων αδειών στην ίδια περιοχή και υπό τις ίδιες συνθήκες κατά τρόπο παράτυπο, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως δημιουργία νομικής βάσης ή ευνοϊκής κατάστασης υπέρ της αιτήτριας, ώστε να αγνοείται το κρίσιμο ισχύον νομικό καθεστώς και ο ενδεικνυόμενος ορθός και νόμιμος χειρισμός της υπόθεσης. Οι πιο πάνω αρχές της ισότητας, καλής πίστης κλπ, δεν μπορούν να υπερισχύσουν της νομιμότητας και ορθής άσκησης της διακριτικής ευχέρειας της διοίκησης μέσα στο πλαίσιο της ορθής ερμηνείας της υπάρχουσας νομικής κατάστασης. Η κατ΄ ισχυρισμό έλλειψη διενέργειας επαρκούς έρευνας και απόδοσης επαρκούς αιτιολογίας. Κάτω από αυτό το λόγο ακύρωσης, η αιτήτρια ισχυρίζεται ότι οι καθ΄ων η αίτηση αρκέστηκαν στην πληροφόρηση ότι δε λήφθηκαν ακόμα οι συγκαταθέσεις ιδιοκτητών επηρεαζομένων τεμαχίων και δε διερεύνησαν το γιατί δε λήφθηκαν, και/ή ποια διαβήματα έγιναν προς την κατεύθυνση της εξασφάλισής τους ή προς προώθηση απαλλοτρίωσης του απαιτούμενου χώρου. Σε σχέση με το λόγο τούτο ακύρωσης, θα πρέπει να παρατηρηθεί ότι στην απουσία οποιασδήποτε ευθύνης ή υποχρέωσης του Τμήματος Πολεοδομίας για την εξασφάλιση συγκαταθέσεως ιδιοκτητών ή προώθησης απαλλοτρίωσης, η μη διενέργεια έρευνας ως προς οποιαδήποτε καθυστέρηση δεν μπορεί να δημιουργήσει θέμα ως προς το ότι το Τμήμα βασίστηκε στα υπάρχοντα δεδομένα. Η κατ΄ ισχυρισμό παραβίαση του συνταγματικού κατοχυρωμένου δικαιώματος ιδιοκτησίας της αιτήτριας. Είναι η θέση της αιτήτριας ότι η άρνηση χορήγησης πολεοδομικής άδειας στην παρούσα υπόθεση, ισοδυναμεί με στέρηση του δικαιώματος ιδιοκτησίας της αιτήτριας επειδή στηρίζεται στην αδράνεια της διοίκησης να πάρει τις απαραίτητες συγκαταθέσεις για να καταστεί ο δρόμος δημόσιος. Μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ουσιώδης παράγοντας η παράλειψη της διοίκησης να εξασφαλίσει τις συγκαταθέσεις για 11 χρόνια. Σε σχέση με τούτο θα πρέπει κατ΄ αρχάς να επισημανθεί η αντίφαση στις θέσεις της αιτήτριας, η οποία, ενώ προβάλλει έντονα και σε έκταση τη θέση ότι ικανοποιούνταν στην περίπτωσή της όλες οι νόμιμες προϋποθέσεις και υποχρεούτο η διοίκηση να προχωρήσει νόμιμα στη χορήγηση της αιτούμενης άδειας, προβάλλει εν τούτοις παράλληλα και τη θέση ότι προϋπόθεση που δεν ικανοποιείτο στην περίπτωσή της, αυτή της ικανοποιητικής προσπέλασης, καταλογίζεται σε αδράνεια της διοίκησης όπως λάβει μέτρα. Περαιτέρω, θα πρέπει εδώ να υπομνησθεί ότι δεν προσβάλλεται με την προσφυγή η οποιαδήποτε παράλειψη διοικητικού οργάνου να λάβει οποιαδήποτε μέτρα ή να προβεί σε οποιεσδήποτε οφειλόμενες ενέργειες. Προσβάλλεται η απόρριψη από τη διοίκηση της αίτησης της αιτήτριας για χορήγηση πολεοδομικής άδειας η οποία κρίθηκε στη βάση υπαρχόντων δεδομένων. Εν πάση δε περιπτώσει, λόγος ακύρωσης όπως ο εδώ προβληθείς, δεν εγείρεται στο κυρίως σώμα της προσφυγής και δεν μπορεί να εξετασθεί. Η προσφυγή αποτυγχάνει και απορρίπτεται και, ακολουθώντας το αποτέλεσμα, τα έξοδα επιδικάζονται εναντίον της αιτήτριας, όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. K. Κληρίδης, Δ. /ΧΤΘ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο