← Κύπρος

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ ν. ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΛΟΥΝΤΑΣ, Υπόθεση Αρ. 356/2010, 7/6/2013

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ ν. ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΛΟΥΝΤΑΣ, Υπόθεση Αρ. 356/2010, 7/6/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup

  1. on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΚΥΠΡΟΥ ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ (Υπόθεση Αρ. 356/2010) 7 Ιουνίου, 2013 [ΜΙΧΑΗΛΙΔΟΥ, Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ, Αιτητής, ν. ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΑΛΟΥΝΤΑΣ, Καθ΄ων η αίτηση. _______________ Μιχάλης Κληρίδης, για τον Αιτητή. Δημήτριος Κυπριανού, για τους Καθ΄ ων η αίτηση. ________________ Α Π Ο Φ Α Σ Η ΜΙΧΑΗΛΙΔΟΥ, Δ.: Ο αιτητής, με την παρούσα προσφυγή προσβάλλει την απόφαση των καθ΄ ων η αίτηση, με την οποία του επιβλήθηκε φόρος κοινοτικών υπηρεσιών, για το έτος 2009, ύψους €850, καθώς και την απόφαση του Επάρχου να απορρίψει την ιεραρχική του προσφυγή, εναντίον της απόφασης των καθ΄ ων η αίτηση. Ο αιτητής, ο οποίος είναι κάτοικος Πάνω Δευτεράς, ασχολείται με τη γεωργία και μέρος των εργασιών του αφορά καλλιέργεια ιδιόκτητης γεωργικής γης, η οποία ευρίσκεται εντός του Κοινοτικού Συμβουλίου των καθ΄ ων η αίτηση. Στις 23.10.2009 οι καθ΄ ων η αίτηση αποφάσισαν να επιβάλουν στον αιτητή, δυνάμει του περί Κοινοτήτων Νόμου του 1999, Ν.86(Ι)/1999, αρ. 83(
  2. iz)(στο εξής «ο Νόμος»), τέλος και/ή φόρο κοινοτικών υπηρεσιών για το έτος 2009, ύψους €850. Ο αιτητής ενημερώθηκε σχετικά με επιστολή, την οποία ισχυρίζεται ότι έλαβε στις 30.12.2009. Ακολούθως, ο αιτητής, με επιστολή του ημερ. 4.1.2010 άσκησε ένσταση εναντίον της απόφασης αυτής, στον ΄Επαρχο Λευκωσίας. Στη συνέχεια ο ΄Επαρχος, αφού εξέτασε την ένσταση του αιτητή, με επιστολή του ημερ. 26.1.2010 - την οποία ο αιτητής έλαβε στις 5.2.2010 - τον ενημέρωσε ότι την απέρριψε. Ο αιτητής προβάλλει ουσιαστικά δύο λόγους ακύρωσης: Η προσβαλλόμενη απόφαση είναι αντίθετη προς το Νόμο, το Σύνταγμα, τους Κανονισμούς και τις Ευρωπαϊκές Οδηγίες και είναι αποτέλεσμα μη δέουσας έρευνας και αιτιολογίας. Ο αιτητής σε κάποιο σημείο της διαδικασίας υπέβαλε αίτημα για να προσθέσει ως διάδικο τον ΄Επαρχο Λευκωσίας, εφ΄ όσον με το αιτητικό του προσβάλλει και την απόφαση του Επάρχου, για απόρριψη της ένστασής του εναντίον της απόφασης του Κοινοτικού Συμβουλίου-Καθ΄ων η αίτηση. Το εκδικάζον Δικαστήριο, ενώπιον του οποίου είχε τεθεί η υπόθεση κατά τον χρόνο εκείνο, απέρριψε το αίτημα. Επομένως, η πράξη που θα έπρεπε να προσβληθεί είναι η τελική απόφαση η οποία εκδόθηκε στην ιεραρχική προσφυγή από τον ΄Επαρχο ημερ. 4.1.2010, και όχι η απόφαση των καθ΄ ων η αίτηση, ημερ. 23.12.2009. Από τη στιγμή που το αποφασίζον όργανο δεν έχει καταστεί διάδικος, η προσφυγή του αιτητή καθίσταται αβάσιμη. Όπως παρατήρησε και ο Νικολαΐδης, Δ. στην απόφασή του ημερ. 9.4.2012, στην αίτηση για τροποποίηση του τίτλου: «Είναι αλήθεια ότι έχει λεχθεί (Μούγιαννου ν. Πειθαρχικού Συμβουλίου ΕΤΕΚ, Υποθ. Αρ. 1174/98, ημερ. 21.8.2000 και ΚΕΟ Δημόσια Λτδ ν. Δημοκρατίας Υποθ. Αρ. 126/2005, ημερ. 23.5.2005), ότι προσφυγές που καταχωρούνται εναντίον της Δημοκρατίας χωρίς την προσθήκη στον τίτλο του αρμόδιου οργάνου ή ακόμα και με λανθασμένη προσθήκη αναρμόδιου τμήματος, γίνονται αποδεκτές, αφού η Κυπριακή Δημοκρατία θεωρείται ως ο γενικός φορέας των κυβερνητικών οργάνων, ενώ η ακριβής αναφορά στην αρχή που εξέδωσε την απόφαση, δεν αποτελεί προϋπόθεση για την εγκυρότητα της προσφυγής (Μιλτιάδου ν. Δημοκρατίας, Αίτηση 247/94, ημερ. 9.12.1994). Στην παρούσα όμως υπόθεση, καθ΄ ου η αίτηση δεν είναι η Δημοκρατία αλλά το Κοινοτικό Συμβούλιο Αγίου Ιωάννη Μαλούντας και συνεπώς η αρχή που καθορίστηκε στην Μούγιαννου δεν ισχύει. Πιθανή πρόσθεση του Επάρχου στη διαδικασία θα παραβίαζε το ΄Αρθρο 146.3 του Συντάγματος (Paralimni Bus Co. Ltd. v. Republic

(1967)3 C.L.R. 559 και Πατσαλίδου ν. Δημοκρατίας
(1989)3 Α.Α.Δ. 2328).». Ανάλυση και κατάληξη την οποία υιοθετώ πλήρως. Με βάση τη νομολογία, όταν απόφαση εκδίδεται μετά από ιεραρχική προσφυγή ή ένσταση με βάση νομοθετική πρόνοια, τούτο συνιστά εκτελεστή πράξη που ενσωματώνει την απόφαση εναντίον της οποίας ασκήθηκε η ένσταση (Λυσιώτης ν. Δημοκρατίας
(2000)3 Α.Α.Δ. 88, σελ. 98-99, Ζίττης ν. Δημοκρατίας
(1998)3 Α.Α.Δ. 394. Βλ. ακόμα Σβανάς ν. Δημοκρατίας
(2011)3(Β) Α.Α.Δ. 576). Η απόφαση λοιπόν των καθ΄ων η αίτηση θα μπορούσε να εξετασθεί μόνο στα πλαίσια εξέτασης της τελικής απόφασης του αρμοδίου οργάνου, του Υπουργού Εσωτερικών ή του Επάρχου Λευκωσίας και όχι αυτοτελώς (Σβανάς ν. Δημοκρατίας, ανωτέρω). Στο σύγγραμμα Η. Κυριακόπουλος - Ελληνικόν Διοικητικόν Δίκαιον, Γ. Ειδικόν Μέρος, 4η ΄Εκδοση, σελ. 98, αναφέρονται τα ακόλουθα: «Επί συνθέτου διοικητικής ενεργείας προκύπτει το ζήτημα: ποία ή ποίαι εκ των πλειόνων πράξεων, αίτινες αποτελούσι την σύνθετον διοικητικήν ενέργειαν, είναι προσβληταί δι' αιτήσεως ακυρώσεως; Εφ' όσον αι πράξεις αύται, και διακεκριμένως λαμβανόμεναι, κέκτηνται το γνώρισμα της εκτελεστότητος, είναι δυνατή η απόσπασις και η προσβολή κεχωρισμένως και αυτοτελώς εκάστης τούτων, αλλά μόνον μέχρι της εκδόσεως της τελευταίας πράξεως, δι' ής περατούται η διοικητική ενέργεια. Μετά την περάτωσιν όμως ταύτης, μόνον η περατώσασα αυτήν πράξις υπόκειται εις προσβολήν επί ακυρώσει, ουχί δε και αυτοτελής, μεμονωμένη και ενδιάμεσός τις πράξις· τούτο δε ισχύει και εν ή έτι περιπτώσει οι λόγοι ακυρώσεως αφορώσιν ουχί αμέσως εις την πράξιν ταύτην άλλ' εις ενδιάμεσον πράξιν, επειδή, μετά την επέλευσιν του τελικού αποτελέσματος, αι προηγηθείσαι πράξεις, συγχωνευόμεναι μετά της τελικής, αποβάλλουσι την ιδία των αυτοτέλειαν. Δια της προσβολής όμως της τελευταίας πράξεως, θεωρούνται και αι προηγηθείσαι αυτής συμπροσβαλλόμεναι, ελεγχομένης και της νομιμότητος τούτων. Ενδεχομένη δε ακύρωσις τοιούτων προηγηθεισών πράξεων επάγεται και την ακύρωσιν των επακολουθησασών, ων υπήρξαν βάσις, ουχί όμως και εκείνων, αίτινες προηγήθησαν, νομίμως γενόμεναι.». Σχετική με το ζήτημα και η Chrikar Trading Ltd κ.α. v. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 993/2005 κ.α., ημερ. 13.7.2011 (Πλήρους Ολομέλειας), όπως υιοθετήθηκε στη Σβανάς, ανωτέρω. Ως εκ τούτου, με βάση τα πιο πάνω η προσφυγή κρίνεται ως απαράδεκτη και θα πρέπει να απορριφθεί. Η προσφυγή απορρίπτεται, με €1.300 έξοδα υπέρ των καθ΄ ων η αίτηση. Δ. Μιχαηλίδου, Δ. /ΜΔ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.