ΔΑΦΝΗ ΙΩΑΝΝΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ν. ΑΡΧΗΣ ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟΥ ΚΥΠΡΟΥ (ΑΗΚ) κ.α., Υπoθεση Αρ. 607/2009, 28/6/2013

(1)του Νόμου). Στις 4/3/2009 ο Έπαρχος, αφού εξέτασε την υπόθεση, έδωσε τη συγκατάθεση του υπό τους όρους που η συμφωνία η οποία είχε καταρτιστεί στις 31/1/2008, με βάση τις πρόνοιες του άρθρου 43

(1)του περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας Νόμου, προέβλεπε σχετικά με την καταβολή αποζημιώσεων σε τυχόν επηρεαζόμενους ιδιοκτήτες ακινήτων οι οποίοι θα υπέβαλλαν σχετική απαίτηση. Το ύψος των αποζημιώσεων θα καθοριζόταν σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 68 του Νόμου. Η Αρχή ενημέρωσε για τα πιο πάνω την αιτήτρια, η οποία αντιδρώντας καταχώρισε την παρούσα προσφυγή, με την οποία ζητά: "Α. Δήλωση και/ή απόφαση του Δικαστηρίου ότι η απόφαση της Καθ'ης η Αίτηση 1 η οποία κοινοποιήθηκε στην Αιτήτρια με επιστολή της Καθ'ης η Αίτηση 1 ημερ. 10/03/09 (Αντίγραφο επισυνάπτεται ως ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Α στην παρούσα) και με την οποία αποφάσισε την εγκατάσταση και διέλευση εναέριων αγωγών υψηλής τάσης (132KV) πάνω από την ιδιωτική ακίνητη ιδιοκτησία της Αιτήτριας στην Πόλη της Επαρχίας Πάφου με αρ. τεμ. 38, Φ/Σχ. 26/60 Τοποθεσία Λούρα-Μάρθα, είναι άκυρη, παράνομη, αντισυνταγματική και άνευ οιουδήποτε εννόμου αποτελέσματος. Β. Δήλωση και/ή απόφαση του Δικαστηρίου ότι η συγκατάθεση του Καθ'ου η Αίτηση 2 προς την Καθ'ης η Αίτηση 1 ημερ. 4/3/09 η οποία κοινοποιήθηκε στην Αιτήτρια με επιστολή της Καθ'ης η Αίτηση 1 ημερ. 10/03/09 (ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Α) για την εγκατάσταση και διέλευση εναέριων αγωγών υψηλής τάσης (132KV) πάνω από την ιδιωτική ακίνητη ιδιοκτησία της Αιτήτριας στην Πόλι της Επαρχίας Πάφου με αρ. τεμ. 38, Φ/Σχ. 26/60 Τοποθεσία Λούρα-Μάρθα, είναι άκυρη, παράνομη, αντισυνταγματική και άνευ οιουδήποτε εννόμου αποτελέσματος." Αμφότεροι οι καθ'ων η αίτηση καταχώρισαν ένσταση. Στα πλαίσια της δικής του ένστασης ο καθ'ου η αίτηση 2, πρόσθετα των ενστάσεων του επί της ουσίας των λόγων ακύρωσης, προβάλλει με τη μορφή προδικαστικής ένστασης τη θέση ότι «η πράξη του Επάρχου Πάφου δεν είναι εκτελεστή» και συνεπώς η υπό στοιχείο (Β) αιτούμενη θεραπεία θα πρέπει να απορριφθεί. Η θέση που προβάλλεται στα πλαίσια της πιο πάνω προδικαστικής ένστασης με βρίσκει σύμφωνο. Η συγκατάθεση του Επάρχου, η οποία βρίσκεται στο στόχαστρο του υπό στοιχείο (Β) πιο πάνω αιτήματος της αιτήτριας, δεν συνιστά εκτελεστή πράξη εντός της εννοίας των προνοιών του άρθρου 146 του Συντάγματος και συνεπώς δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο αυτοτελούς αναθεωρητικού ελέγχου. Όπως έχει κατ' επανάληψη επισημανθεί, τέτοια συγκατάθεση συνιστά προϋπόθεση για τη λήψη της απόφασης της Αρχής, η οποία είναι και η μόνη που μπορεί να προσβληθεί αυτοτελώς. Είναι μέσα στα πλαίσια ελέγχου της νομιμότητας της απόφασης της Αρχής που παρέχεται δυνατότητα ελέγχου της συγκατάθεσης του Επάρχου (Χαρ. Ιωαννίδης ν. Α.Η.Κ. κ.ά.

(2007)3 Α.Α.Δ. 233). Ενόψει των πιο πάνω, η προδικαστική ένσταση σε σχέση με το υπό στοιχείο (Β) αίτημα της αιτήτριας επιτυγχάνει και συνεπώς η προσφυγή, στο βαθμό και την έκταση που στρέφεται εναντίον της Δημοκρατίας, απορρίπτεται. Ως αποτέλεσμα, παραμένει προς εξέταση η απόφαση της Αρχής. Στα πλαίσια της ένστασης της και η Αρχή, πρόσθετα των ενστάσεων της επί της ουσίας των λόγων ακύρωσης, προβάλλει προδικαστική ένσταση. Συγκεκριμένα, η ευπαίδευτη συνήγορος της Αρχής, με αιχμή του δόρατος της την απόφαση της Ολομέλειας στην υπόθεση Δήμος Λευκωσίας ν. Νιόβης Παπαϊωάννου κ.ά.

(2010)3 Α.Α.Δ. 102, υποβάλλοντας ότι στην κρινόμενη περίπτωση τυγχάνουν κατ' αναλογία εφαρμογής οι αρχές που αφορούν στην περίπτωση πολεοδομικής και άδειας οικοδομής, υποστήριξε ότι η προσφυγή είναι αλυσιτελής εφόσον, παράλληλα με την απόφαση της Αρχής για εγκατάσταση της προτιθέμενης γραμμής, την οποία η αιτήτρια προσβάλλει, η τελευταία δεν προσβάλλει και την πολεοδομική άδεια με την οποία η συγκεκριμένη ανάπτυξη οριστικοποιήθηκε. Κατ' αρχάς θα πρέπει να λεχθεί ότι, εκκρεμούσης της παρούσας προσφυγής, η πολεοδομική άδεια που εκδόθηκε αρχικά ακυρώθηκε με απόφαση του Δικαστηρίου που εκδόθηκε στην Προσφυγή 59/09, Μ. Στεφάνου ν. Δημοκρατίας, ημερομηνίας 11/2/

1. Κατόπιν επανεξέτασης που έλαβε χώρα μετά την ακυρωτική απόφαση, εκδόθηκε νέα πολεοδομική άδεια (ΠΑΦ/00407/2004), ημερομηνίας 7/6/2011, με έγκριση ΠΑΦ/00407/2004/Α, ημερομηνίας 8/6/
2. Η σχετική με την εν λόγω προδικαστική ένσταση επιχειρηματολογία της κας Στιβαρού περιστρέφεται γύρω από την πιο κάτω θέση: "Στην συγκεκριμένη περίπτωση, το θέμα παρουσιάζεται ανάλογο, περισσότερο στην περίπτωση ακύρωσης της Πολεοδομικής Άδειας, για τον απλούστατο λόγο ότι, αμέσως θα εκλείψει το πραγματικό (και νομικό) υπόβαθρο στη βάση του οποίου αποφασίστηκε η συγκεκριμένη πορεία της προτιθέμενης γραμμής. Με απλά λόγια, αν ακυρωθεί η Πολεοδομική Άδεια, αυτόματα ο κατά την τέτοια Άδεια σχεδιασμός της προτιθέμενης γραμμής, παύει να υφίσταται και συνεπώς η όποια απόφαση στηρίζεται ή στηρίχθηκε σ' αυτό το σχεδιασμό (όπως και η επίδικη) θα στερείται νομικής βάσης. Αν από την άλλη, επικυρωθεί η Πολεοδομική Άδεια, τότε το μόνο που θα παραμείνει προς εκδίκαση, είναι η εξέταση των υπολοίπων ισχυρισμών που προβάλλονται. Στη δε παρούσα περίπτωση, αφενός η μη εμπρόθεσμη προσβολή της Πολεοδομικής Άδειας, αυτόματα την επικυρώνει και αφετέρου, οι λόγοι ακύρωσης δεν αφορούν σ' αυτή καθεαυτή την επίδικη απόφαση, αλλά στην έκδοση της Πολεοδομικής Άδειας, αφού τα θέματα της έρευνας και αιτιολογίας που συνιστούν τους βασικούς λόγους ακύρωσης άπτονται της έκδοσης της Πολεοδομικής Άδειας στην οποία είχαν ενεργό εμπλοκή τόσο ο Έπαρχος, όσο και η Αρχή." (Η έμφαση είναι του κειμένου) Οι πιο πάνω θέσεις της Αρχής δεν με βρίσκουν σύμφωνο. Κατ' αρχή θα πρέπει να λεχθεί ότι οι δύο περιπτώσεις - η υπόθεση Νιόβη Παπαϊωάννου και η περίπτωση της εδώ αιτήτριας - διαφοροποιούνται ουσιωδώς, όχι μόνο ως προς τα γεγονότα τους - η υπόθεση Νιόβη Παπαϊωάννου αφορούσε πολεοδομική άδεια και άδεια οικοδομής και τις συνέπειες παράλειψης, παράλληλα με την προσβολή της άδειας οικοδομής και προσβολής της πολεοδομικής άδειας, στη βάση της οποίας η άδεια οικοδομής εκδόθηκε - αλλά και ως προς τις νομικές αρχές που ισχύουν, δεδομένης της συνάφειας που χαρακτηρίζει τις δύο άδειες, συνάφεια η οποία στην κρινόμενη περίπτωση απουσιάζει. Στην παρούσα περίπτωση η έκδοση της πολεοδομικής άδειας και γενικά η πολεοδομική άδεια - παλαιά και νέα - παρέμεναν εσωτερικό θέμα της Αρχής χωρίς δημοσιοποίηση ή κοινοποίηση προς την αιτήτρια, έτσι ώστε να μπορεί, έστω να λεχθεί, ότι η αιτήτρια θα μπορούσε να την προσβάλει αυτοτελώς σε προγενέστερο στάδιο. Σ' αυτό το σημείο θεωρώ σκόπιμο να παρεμβάλω και τα εξής: Το γεγονός ότι η πρώτη πολεοδομική άδεια ακυρώθηκε και στα πλαίσια επανεξέτασης εκδόθηκε νέα, δεν επηρεάζει το έννομο συμφέρον της αιτήτριας να προωθεί την παρούσα προσφυγή της ή την έκβαση, με οποιοδήποτε τρόπο, της προσφυγής. Εξάλλου, τέτοια άδεια εξασφαλίζεται για σκοπούς όδευσης της γραμμής σύμφωνα με τα πολεοδομικά σχέδια και κάποιες γενικές κατευθυντήριες γραμμές, χωρίς ωστόσο να προσδιορίζεται η τελική θέση των πυλώνων, η οποία μπορεί να αναθεωρηθεί μετά τη διαβούλευση με τους αρμόδιους φορείς ή τους επηρεαζόμενους ιδιοκτήτες και σύμφωνα με τους όρους και προϋποθέσεις που ο Έπαρχος ενδεχομένως να θέσει στα πλαίσια της συγκατάθεσης του. Η διέλευση των γραμμών της Αρχής αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, σύνθετη διοικητική ενέργεια εφόσον προϋποθέτει την έκδοση πολεοδομικής άδειας, έγκριση κυβερνητικών τμημάτων, έγκριση επηρεαζόμενων ιδιοκτητών και, σε περίπτωση άρνησης τους, έγκριση του αρμόδιου Επάρχου. Έχω την άποψη ότι όλες αυτές οι ενδιάμεσες πράξεις, γιατί περί ενδιάμεσων πράξεων πρόκειται, είναι προπαρασκευαστικές της τελικής όδευσης η οποία οριστικοποιείται μόνο με την απόφαση της Αρχής η οποία κοινοποιείται στους επηρεαζόμενους ιδιοκτήτες, εφόσον θίγει άμεσα και οριστικά πλέον τα ιδιοκτησιακά συμφέροντα τους. Ενόψει όλων των πιο πάνω, είμαι της γνώμης ότι η αιτήτρια ορθά έστρεψε τα πυρά της εναντίον της νομιμότητας της απόφασης της Αρχής, η οποία είναι, σύμφωνα με την κρίση μου, εκτελεστή διοικητική πράξη δυνάμενη να προσβληθεί αυτοτελώς. Ως αποτέλεσμα και η προδικαστική ένσταση της Αρχής δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται. Έχοντας απορρίψει την προδικαστική ένσταση της Αρχής, στρέφομαι στους λόγους ακύρωσης και την εκατέρωθεν επιχειρηματολογία. Η επίδικη απόφαση παραβιάζει, σύμφωνα με την αιτήτρια, τις πρόνοιες του άρθρου 23 του Συντάγματος και την αρχή της αναλογικότητας. Είναι αναιτιολόγητη και προϊόν ανεπαρκούς και/ή καθόλου έρευνας και/ή πλημμελούς άσκησης διακριτικής εξουσίας και/ή πλάνης περί τα πράγματα και καταστρατηγεί την αρχή της ισότητας και της χρηστής διοίκησης. Τέλος, προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι η προσβαλλόμενη απόφαση παραβιάζει σειρά άρθρων του Συντάγματος, όπως και το άρθρο 31 του Νόμου, δυνάμει των προνοιών του οποίου, υπενθυμίζω, ο Έπαρχος έδωσε τη συγκατάθεση του. Το πραγματικό υπόβαθρο επί του οποίου οι νομικοί ισχυρισμοί της αιτήτριας εδράζονται, είναι συνοπτικά το εξής: Το δυτικό μέρος του τεμαχίου της εντάχθηκε στη βιομηχανική περιοχή Βα4 στις 16/12/2008, δηλαδή προτού ληφθεί η επίδικη απόφαση και προτού χορηγηθεί η συγκατάθεση του Επάρχου. Η αιτήτρια ισχυρίζεται ότι προτού της ζητηθεί από την Αρχή για πρώτη φορά η συγκατάθεση της, είχε ενημερώσει τηλεφωνικά την Αρχή αναφορικά με την εκκρεμούσα αίτηση της για συμπερίληψη της ιδιοκτησίας της στη βιομηχανική ζώνη και είχε ζητήσει την αναθεώρηση των σχεδίων με στόχο την εξεύρεση εναλλακτικής λύσης, προτείνοντας μάλιστα όπως η προτεινόμενη γραμμή, αντί να τέμνει το τεμάχιο της, να περιγυρίσει μέρος του. Η αιτήτρια ισχυρίζεται επίσης ότι, ενώ η Αρχή ήταν ενήμερη του γεγονότος ότι μέρος του τεμαχίου της είχε ενταχθεί στη βιομηχανική ζώνη, εντούτοις, αγνοώντας το γεγονός αυτό προχώρησε στη λήψη της επίδικης απόφασης, κατά παράβαση της αρχικής πολεοδομικής έγκρισης και της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 1999/519/ΕΕ «Περί Περιορισμού Έκθεσης του Κοινού σε Ηλεκτρομαγνητικά Πεδία». Τέλος, η αιτήτρια ισχυρίζεται ότι η συγκατάθεση του Επάρχου δόθηκε υπό συνθήκες πραγματικής πλάνης γιατί δεν είχε ενώπιον του κατά τον ουσιώδη χρόνο τις εναλλακτικές λύσεις όδευσης της γραμμής, ούτε και ακολούθησε την προβλεπόμενη από το άρθρο 31 του Νόμου νενομισμένη διαδικασία. Προς υποστήριξη της επί τούτου θέσης της η αιτήτρια επικαλείται παραβίαση, με την τοποθέτηση επτά πυλώνων στο τεμάχιο της, των πιο κάτω όρων της πολεοδομικής άδειας που η Αρχή είχε εξασφαλίσει: "Α.

(505)Να διασφαλιστεί ότι το επίπεδο ηλεκτρισμού και μαγνητικού πεδίου που θα δημιουργείται από τα καλώδια υψηλής τάσης θα είναι σημαντικά χαμηλότερο από τα επίπεδα που έχουν τεθεί από την Ευρωπαϊκή ένωση όπως αυτά καθορίζονται από την οδηγία 1999/519/ΕΕ περί περιορισμού της έκθεσης του κοινού σε ηλεκτρομαγνητικά πεδία και δεν θα έχουν επιπτώσεις σε οικιστικές περιοχές ή περιοχές οι οποίες χρησιμοποιούνται από το κοινό. (η υπογράμμιση είναι δική μου) Β.

(508)Κατά τη φάση κατασκευής του έργου να γίνει προσπάθεια ώστε οι πυλώνες να τοποθετηθούν στα σύνορα των καλλιεργήσιμων περιοχών για να μην επηρεαστούν στο μέτρο του δυνατού αυτές οι περιοχές. (η υπογράμμιση είναι δική μου) Γ.

(509)Εκτός αν είναι αποδεδειγμένα θα είναι τεχνικά αδύνατο, οι εναέριες γραμμές μεταφοράς να έχουν απόσταση μεταφοράς τουλάχιστο 100μ από οικοδομές οι οποίες χρησιμοποιούνται για μόνιμη ή περιοδική διαβίωση ανθρώπων (κατοικίες ή παραθεριστικές κατοικίες)." Στην αντίπερα όχθη η Αρχή ισχυρίζεται ότι κατά το στάδιο των διαβουλεύσεων με τις εμπλεκόμενες Αρχές και Υπηρεσίες, αλλά και κατά το χρόνο έκδοσης της πολεοδομικής άδειας, ολόκληρο το τεμάχιο της αιτήτριας υπαγόταν στη γεωργική ζώνη. Ισχυρίζεται επίσης ότι ουδέποτε η αιτήτρια υπέβαλε γραπτή ένσταση, παραλείποντας να συμπληρώσει προς το σκοπό αυτό το σχετικό έντυπο που η Αρχή της είχε αποστείλει. Σχετικό αίτημα του Δήμου Πόλης Χρυσοχούς που υποβλήθηκε με στόχο τη διαφοροποίηση της πορείας της γραμμής σε ό,τι αφορά τη βιομηχανική ζώνη, στη βάση του σχεδίου που οι ίδιοι πρότειναν ήταν, σύμφωνα με την κα Στιβαρού, εκπρόθεσμο και ατεκμηρίωτο, αφού υποβλήθηκε μετά την έκδοση της πολεοδομικής άδειας και δεν υποστηριζόταν από οποιαδήποτε απόφαση του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως για επέκταση της βιομηχανικής ζώνης. Εν πάση περιπτώσει, τόσο ο Έπαρχος Πάφου, όσο και το Τμήμα Πολεοδομίας, επέμεναν μέχρι τέλος στις αρχικές τους θέσεις, αποκλείοντας την πιθανότητα μετακίνησης της γραμμής, ενώ ο Δήμος Πόλης Χρυσοχούς, στην πορεία των διαπραγματεύσεων, υποχώρησε, παραχωρώντας τελικά την έγκριση του με το Δελτίο Θεώρησης Σχεδίων ημερομηνίας 13/2/2009 για κατασκευή της γραμμής με βάση τη συμφωνηθείσα πορεία. Τέλος, σε σχέση με το βαθμό επηρεασμού της ιδιοκτησίας της αιτήτριας, ήταν η θέση της κας Στιβαρού ότι η εγκατάσταση της προτιθέμενης γραμμής αφορά μόνο το τμήμα του τεμαχίου που εμπίπτει στη γεωργική ζώνη. Αναφορικά με τη διεξαχθείσα έρευνα, κατ' αρχή θα πρέπει να παρατηρήσω ότι η αιτήτρια, πέραν του ισχυρισμού της ότι ενημέρωσε προφορικά την Αρχή ως προς τους λόγους για τους οποίους παρέλειψε, όπως ισχυρίζεται, να παράσχει τη συγκατάθεση της, δεν έθεσε οτιδήποτε ενώπιον μου που να δείχνει προς αυτή την κατεύθυνση. Ωστόσο, η ίδια η Αρχή, με επισυνημμένα στην αγόρευση της ευπαίδευτης συνηγόρου της έγγραφα, το Δελτίο Θεώρησης Σχεδίων (Παραρτήματα Ε και Στ), παραδέχεται ότι προβλήθηκαν ενστάσεις από το Δήμο Πόλης Χρυσοχούς αναφορικά με το τμήμα της γραμμής που διήρχετο από τη βιομηχανική περιοχή του Δήμου και μάλιστα το Δημοτικό Συμβούλιο πρότεινε τροποποιημένο χωρομετρικό σχέδιο. Προκύπτει επίσης από τα ίδια έγγραφα, ότι το Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως έδωσε μεν τη συγκατάθεση του, πλην όμως την έδωσε με εξαίρεση κάποια τμήματα της γραμμής που δεν είχαν εγκριθεί με την πολεοδομική άδεια. Τέλος, προκύπτει ότι ο Δήμος Πόλης Χρυσοχούς υποχώρησε, αποσύροντας ουσιαστικά τις αρχικές του ενστάσεις λόγω πίεσης χρόνου και μετά που η Αρχή του κατέστησε σαφές με επιστολή της ημερομηνίας 1/12/2008, ότι δεν προτίθεται να αποδεχθεί οποιαδήποτε αλλαγή πορείας της γραμμής και ότι οι ενστάσεις του, εν πάση περιπτώσει, ήταν εκπρόθεσμες. Ωστόσο παρατηρώ ότι στην επιστολή ημερομηνίας 23/1/2009, με την οποία η ΑΗΚ ζήτησε τη συγκατάθεση του Επάρχου αναφορικά με το ακίνητο της αιτήτριας δεν υπάρχει οποιαδήποτε αναφορά για την εναλλακτική πρόταση του Δήμου ή τις απόψεις του Τμήματος Πολεοδομίας και το γεγονός της ένταξης του τεμαχίου της αιτήτριας στη βιομηχανική ζώνη. Παραθέτω αυτούσιο το περιεχόμενο της εν λόγω επιστολής: "Ημερομηνία 23/1/2009 Αγαπητέ Κύριε Έπαρχε Συγκατάθεση Επάρχου για εγκατάσταση εναέριας γραμμής μεταφοράς 132 KV Στρουμπί - Πόλις. Αρ. Σχεδίου ΤΑ/217 Σύμφωνα με το άρθρο 31

(1)του περί Ηλεκτρισμού Νόμου 1940 Κεφ. 170 και το άρθρο 42Α του περί Αναπτύξεως Ηλεκτρισμού Νόμου Κεφ. 171 δόθηκαν ειδοποιήσεις προς όλους τους επηρεαζόμενους ιδιοκτήτες γης για την προτεινόμενη εγκατάσταση ηλεκτρικής γραμμής υπεράνω/κάτω από το έδαφος των κτημάτων τους. Μερικοί από τους ιδιοκτήτες αυτούς, λεπτομέρειες των οποίων αναφέρονται στα επισυνημμένα έντυπα με αρ. AF366 και στο/α σχετικό/ά σχέδιο/α, αρνούνται να δώσουν τη συγκατάθεσή τους ή είναι άγνωστης διαμονής ή έδωσαν τη συγκατάθεσή τους με όρους που δεν γίνονται αποδεκτοί από την Αρχή. Η Αρχή Ηλεκτρισμού σας παρακαλεί να εξασκήσετε τις εξουσίες που σας παρέχει ο περί Ηλεκτρισμού Νόμος Κεφ. 170 άρθρο 31

(1)και να δώσετε τη δική σας συγκατάθεση χωρίς όρους για την τοποθέτηση εναερίου ηλεκτρικού δικτύου/υπογείου καλωδίου υπεράνω ή κάτω από το έδαφος των τεμαχίων που αναφέρονται, υπογράφοντας και επιστρέφοντας τα σχετικά έντυπα που σας επισυνάπτω, πλην ενός αντιγράφου για την κάθε περίπτωση που μπορείτε να κρατήσετε για δική σας χρήση. Εκφράζω τις ευχαριστίες μου για την πρόθυμη συνεργασία σας που συμβάλλει στην ταχεία διεκπεραίωση του κοινωφελούς έργου της Αρχής. Με εκτίμηση Α. Παπαθεοδότου Για Διευθυντή Περιφέρειας Πάφου Σημ.: Εσωκλείω 289 έντυπα AF1366." Διεξήλθα προσεκτικά το ενώπιον μου υλικό. Δεν έχω εντοπίσει ουσιαστικά οτιδήποτε που να δεικνύει διαβούλευση του Επάρχου με την Τοπική Αρχή, ή τουλάχιστον ότι είχαν τεθεί στη διάθεση του, προτού χορηγήσει τη συγκατάθεση του, τα ουσιώδη για τη χορήγηση τέτοιας συγκατάθεσης στοιχεία. Στην ουσία, το μόνο που ο Έπαρχος είχε ενώπιον του ήταν την ένσταση άλλου ιδιοκτήτη και τη σχετική απάντηση του Διευθυντή Έργων Ανάπτυξης Δικτύου της Αρχής. Το άρθρο 31 του Νόμου όμως, επιβάλλει την προηγούμενη διαβούλευση του Επάρχου με την Αρχή Τοπικής Διοίκησης πριν δώσει τη συγκατάθεση του. Στην κρινόμενη περίπτωση ο Έπαρχος δεν είχε ενημερωθεί για το σύνολο των δεδομένων που διέπουν το καθεστώς του ακινήτου της αιτήτριας, ούτε για την προηγούμενη διαβούλευση με το Δήμο Πόλης Χρυσοχούς. Κανένα στοιχείο δεν εντοπίζεται στους φακέλους που να αποδεικνύει ότι οι προταθείσες εναλλακτικές λύσεις που αφορούσαν τη βιομηχανική περιοχή μελετήθηκαν σοβαρά. Όπως πολύ εύστοχα επισημαίνεται στην υπόθεση Ανδρέας Γ. Συμεού ν. Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου κ.ά., Υπόθεση Αρ. 18/2000, ημερομηνίας 8/6/2001 (Χατζηχαμπής, Δ.), επισήμανση η οποία με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο, "Βάσει του άρθρου 31

(1)του περί Ηλεκτρισμού Νόμου, Κεφάλαιο 170, δυνάμει του οποίου η ΑΗΚ ενήργησε, αλλά και δυνάμει των εξουσιών που της παρέχονται από τον εν λόγω νόμο γενικότερα, η ευθύνη για την παροχή ηλεκτρισμού είναι δική της και όχι του Επάρχου, η εξουσία του οποίου βάσει του άρθρου 31

(1)περιορίζεται στην παροχή συγκατάθεσης αν ο ιδιοκτήτης δεν συγκατατίθεται στην πρόταση της ΑΗΚ, για την οποία και εδόθη στον ιδιοκτήτη η προβλεπόμενη στο άρθρο 31

(1)ειδοποίηση των 14 ημερών, και δεν επεκτείνεται στη διαμόρφωση άλλης πρότασης. Είναι η ΑΗΚ λοιπόν και όχι ο Έπαρχος που οφείλει να εξετάσει όλες τις παραμέτρους που διέπουν την αιτούμενη παροχή από τεχνικής, οικονομικής και ασφαλειακής απόψεως και να καταρτίσει ακόλουθα την τελική πρόταση της." Στην κρινόμενη περίπτωση, όπως και στην υπόθεση Συμεού (πιο πάνω) η Αρχή, αν και προέβη σε καταρτισμό της αρχικής πρότασης της, στη συνέχεια, αντί να λάβει, ως όφειλε, υπόψη τις προταθείσες εναλλακτικές λύσεις που αφορούσαν τη βιομηχανική περιοχή και να τις μελετήσει σοβαρά και σε βάθος, ως και πάλι όφειλε, δεν το έπραξε. Όπως και στην υπόθεση Συμεού, έτσι και στην περίπτωση της εδώ αιτήτριας, η όλη συμπεριφορά της Αρχής ήταν τέτοια που έδειχνε ότι δεν την ενδιέφεραν οι ενστάσεις και οι εισηγούμενες εναλλακτικές λύσεις, αφού προχώρησε και ζήτησε τη συγκατάθεση του Επάρχου αγνοώντας τις ενστάσεις και τις εναλλακτικές λύσεις που αφορούσαν τη βιομηχανική περιοχή. Ως αποτέλεσμα των πιο πάνω, οι θέσεις ότι η επίδικη απόφαση είναι προϊόν ανεπαρκούς έρευνας και πάσχει από έλλειψη αιτιολογίας, με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνο, όπως σύμφωνο με βρίσκει η θέση ότι ο Έπαρχος άσκησε την επί του προκειμένου διακριτική του ευχέρεια πλημμελώς. Δεν έχει διαφύγει της προσοχής μου ότι η αιτήτρια προβάλλει και σειρά λόγων ακύρωσης, πυρήνα των οποίων συνιστά η θέση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση παραβιάζει σειρά άρθρων του Συντάγματος, όπως και το άρθρο 31 του Νόμου. Επί των επί του προκειμένου θέσεων της αιτήτριας, περιορίζομαι να παραπέμψω στην απόφαση της Ολομέλειας στην υπόθεση Χαρ. Ιωαννίδης (πιο πάνω) και ειδικότερα στις σελ. 236-238, τις οποίες είναι αρκετό να διεξέλθει ένας για να διαπιστώσει το ανεδαφικό των σχετικών θέσεων της αιτήτριας, οι οποίες κρίνονται, ως ανεδαφικές και ως τέτοιες απορρίπτονται. Ως αποτέλεσμα όλων των πιο πάνω, η προσφυγή επιτυγχάνει, με έξοδα €1.350 υπέρ της αιτήτριας και εναντίον της Αρχής. Σε σχέση με την καθ'ης η αίτηση 2, εναντίον της οποία η προσφυγή απορρίφθηκε, επιδικάζονται έξοδα υπέρ της καθ'ης η αίτηση 2 και εναντίον της αιτήτριας €1.350. Η επίδικη απόφαση ακυρώνεται. Α. ΠΑΣΧΑΛΙΔΗΣ, Δ. /ΔΓ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο