MANZOOR HUSSAIN ν. ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ κ.α., Υπόθεση Αρ. 920/2012, 25/7/2014

(1990)1 A.A.Δ. 434, Continental Insurance Company Ltd v. O?Regan

(1998)1 A.A.Δ. 1087 και Singh v. Πλοίου Alsalam Boccacio 98

(2000)1 A.A.Δ. 1818), ανάγεται σε άσκηση διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, η οποία ασκείται αφού συνεκτιμηθούν κυρίως δύο παράγοντες. Ο πρώτος, κατά πόσο υπάρχει ή όχι κινητή ή ακίνητη περιουσία στην Κύπρο και, ο δεύτερος, κατά πόσο η υπόθεση του αλλοδαπού που εκκρεμεί ενώπιον του Δικαστηρίου συνοδεύεται ή όχι από δύναμη. Υπό τα περιστατικά της εξεταζόμενης περίπτωσης είναι δεδομένο ότι ο καθ΄ ου η αίτηση διαμένει στο Πακιστάν και δεν είναι κάτοχος οποιασδήποτε κινητής ή ακίνητης περιουσίας στην Κύπρο, η οποία θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως ασφάλεια για τα έξοδα των αιτητών στην περίπτωση που τους επιδικαστούν τέτοια. Ο πρώτος επομένως παράγοντας ικανοποιείται και σ΄ ότι αφορά το δεύτερο, ο οποίος περιστρέφεται γύρω από τη δύναμη της υπόθεσης του, σημειώνεται ότι στον καθ΄ ου η αίτηση παραχωρήθηκε στις 13.6.10 άδεια προσωρινής παραμονής μέχρι 3.5.12 προκειμένου να εργαστεί ως διευθυντής της εταιρείας ξένων συμφερόντων SAKIRALI LTD. Στις 18.8.11, όμως, ο ιδιοκτήτης της επίσης ξένων συμφερόντων εταιρείας CΑRRIAREL TRADING LTD κατάγγειλε γραπτώς στο Τμήμα Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης ότι ο ιδιοκτήτης της πρώτης εταιρείας χρησιμοποίησε παράνομα το όνομα της δικής του εταιρείας προκειμένου να εξασφαλίσει την είσοδο στη Δημοκρατία 13 αλλοδαπών από το Πακιστάν - μεταξύ αυτών και του καθ΄ ου η αίτηση της παρούσας - ως και άλλων από την Ινδία. Είναι στη βάση των αποτελεσμάτων που προέκυψαν από τη διερεύνηση της καταγγελίας αυτής, η οποία κρίθηκε γνήσια, που στις 27.1.12 ακυρώθηκε η άδεια παραμονής του καθ΄ ου η αίτηση και έκτοτε, μέχρι που αυτός συνελήφθηκε και στη συνέχεια απελάθηκε στη χώρα του, διέμενε παράνομα στη Δημοκρατία. Κάτω απ΄ αυτά τα δεδομένα θεωρώ, χωρίς να αποφασίζεται οτιδήποτε στο παρόν στάδιο, ότι μάλλον η υπόθεση του καθ΄ ου η αίτηση δεν συνοδεύεται από ισχυρή δύναμη και κατά συνέπεια κρίνω ότι ικανοποιείται και αυτός ο παράγοντας. Όπως γίνεται αντιληπτό από τα ανωτέρω, ό,τι απέμεινε είναι εάν το Δικαστήριο υπό τα περιστατικά της υπόθεσης θα ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ του υπό συζήτηση αιτήματος. Κατά την άσκηση της υπό αναφορά ευχέρειας υποβλήθηκε ότι ο καθ΄ ου η αίτηση είναι άτομο χωρίς εισοδήματα - προσκομίστηκε σχετικά και ηλεκτρονικό μήνυμα που αποστάληκε από το Πακιστάν και συγκεκριμένα από το Union Council No.8, χωρίς άλλο προσδιορισμό - αφού επί του παρόντος είναι άνεργος και η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα εμποδίσει την πρόσβασή του στα Δικαστήρια και την άσκηση του δικαιώματός του δυνάμει του άρθρου 30 του Συντάγματος. Πρόκειται, κατά την άποψή μου, για πτυχή που θα πρέπει να προσεγγιστεί με την ανάλογη σοβαρότητα καθότι σύμφωνα με τη νομολογία η οικονομική κατάσταση του προσώπου από το οποίο ζητείται ασφάλεια εξόδων δεν πρέπει να παραγνωρίζεται ενόψει του πιο πάνω συνταγματικού δικαιώματος και πρέπει να συνεκτιμάται με τους άλλους παράγοντες (βλ. Continental Insurance Company Ltd v. O?Regan και Singh v. Πλοίου Alsalam Boccacio 98, ανωτέρω). Εξέτασα και αυτή την πτυχή και θεωρώ ότι τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου από το δικηγόρο του καθ΄ ου η αίτηση, τόσο με την ένορκη του δήλωση όσο και με την προσκόμιση του προαναφερθέντος ηλεκτρονικού μηνύματος, δεν είναι ικανοποιητικά για κατάληξη σε ασφαλές συμπέρασμα σε σχέση με τις οικονομικές του δυνατότητες. Πρόκειται για νεφελώδεις, κατά την άποψή μου, ισχυρισμούς οι οποίοι δεν φαίνονται να συνάδουν ούτε και με την εκπροσώπηση του σε δικαστική διαδικασία από δικηγόρους, οι οποίοι δεν προβλήθηκε ότι τον αντιπροσωπεύουν για ανθρωπιστικούς λόγους και χωρίς αμοιβή. Αν, επομένως, έχει την οικονομική ικανότητα να πληρώσει την αμοιβή των δικηγόρων του, την ίδια ικανότητα έχει και για την πληρωμή των εξόδων που θα υποστούν οι καθ΄ ων η αίτηση στην περίπτωση που επιτύχουν στην ένστασή τους. Σ΄ ότι δε αφορά το χρόνο κατάθεσης της αίτησης, το λογικά αναμενόμενο σε τέτοιες περιπτώσεις είναι όπως η καταχώριση της αίτησης γίνεται στα αρχικά στάδια της διαδικασίας και προτού συσσωρευτούν έξοδα. Όμως σύμφωνα με τις πρόνοιες τόσο της Δ.60 θ.1 όσο και του Καν. 14, η αίτηση και το σχετικό διάταγμα μπορεί να γίνει και να δοθεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας και επομένως ο λόγος αυτός αφ΄ εαυτού δεν μπορεί να έχει ιδιαίτερη βαρύτητα στην άσκηση της ευχέρειας του Δικαστηρίου επί του θέματος. Συνεκτιμώντας όλα τα πιο πάνω, δηλαδή ότι (α) ο καθ΄ ου η αίτηση είναι αλλοδαπός και διαμένει στο εξωτερικό χωρίς κινητή ή ακίνητη περιουσία στην Κύπρο, (β) η υπόθεση του δεν συνοδεύεται από ισχυρή δύναμη και (γ) η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος δεν ισοδυναμεί με αποστέρηση του δικαιώματός του άρθρου 30 του Συντάγματος, έχω καταλήξει ότι τα περιστατικά που συνθέτουν την υπόθεση δικαιολογούν την άσκηση της ευχέρειας που έχει το Δικαστήριο επί του ζητήματος υπέρ της αποδοχής της αίτησης. Κρίνω όμως κάπως υπερβολικό το ποσό των €1.672 που ζητείται ως ασφάλεια εξόδων, το οποίο θεωρώ ότι θα πρέπει να μειωθεί στα €1.100. Κατ΄ ακολουθία των πιο πάνω η αίτηση γίνεται αποδεκτή και εκδίδεται διάταγμα όπως ο καθ΄ ου η αίτηση δώσει ασφάλεια εξόδων στο ποσό των €1.100. Η ασφάλεια να δοθεί είτε με την κατάθεση του ποσού στον Αρχιπρωτοκολλητή είτε με την παροχή τραπεζικής εγγύησης εντός 3 μηνών από σήμερα. Μέχρι την καταβολή του ποσού, όπως πιο πάνω, η διαδικασία της προσφυγής αναστέλλεται. Αν ο καθ΄ ου παραλείψει να παράσχει την αποφασισθείσα ασφάλεια μέσα στην πιο πάνω προθεσμία, η υπόθεση θα θεωρηθεί ως εγκαταλειφθείσα και οι αιτητές (καθ΄ ων η αίτηση στην προσφυγή) θα είναι ελεύθεροι να διεκδικήσουν τα έξοδα της διαδικασίας. Αν υπάρξει συμμόρφωση, η υπόθεση θα τεθεί και πάλι ενώπιον του Δικαστηρίου για περαιτέρω οδηγίες. Μ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, Δ. /κβπ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο