DIGISYS LIMITED ν. Γεώργιος Μουζουρίδης, Αίτηση αρ.: Ε34/2006, 29/5/2009

(4), Δ.40 Θ.11 και στην διακριτική ευχέρεια και εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η αίτηση εκτίθενται στην ένορκη δήλωση του Αιτητή, ημερομηνίας 9.3.09, η οποία συνοδεύει την αίτηση. Επικαλείται, ο Αιτητής, την καταχώριση έφεσης από μέρους του, της εναντίον του απόφασης και του διατάγματος έξωσης ημερομηνίας 8.5.08 και αναφερόμενος στους λόγους έφεσης ισχυρίζεται ότι έχει καλές πιθανότητες επιτυχίας. Είναι, επίσης, η θέση του Αιτητή ότι τυχόν εκτέλεση του εντάλματος ανάκτησης κατοχής θα επιφέρει ανεπανόρθωτη ζημιά τόσο σε αυτόν όσο και σε τρίτα πρόσωπα που κατ' ισχυρισμό του έχουν σήμερα την κατοχή του επίδικου υποστατικού. Ισχυρίζεται επίσης ότι πάσχει το διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο δόθηκε άδεια για την έκδοση εντάλματος ανάκτησης κατοχής, επειδή δεν ειδοποιήθηκαν δεόντως τα τρίτα πρόσωπα που έχουν κατοχή του υποστατικού. Ισχυρίζεται, περαιτέρω, ότι το διάταγμα έξωσης ημερομηνίας 8.5.09 είναι ασαφές και δεν καθορίζει χρόνο συμμόρφωσης και ως εκ τούτου ο ίδιος αδυνατεί να συμμορφωθεί με αυτό, ενώ περαιτέρω η αρίθμηση του ακινήτου στο διάταγμα δεν είναι η σωστή αφού ο όροφος φέρει διαφορετικό αριθμό από τον αριθμό του ισογείου. Στην ένσταση τους οι Καθ' ων η Αίτηση απορρίπτουν τις θέσεις του Αιτητή και προβάλλουν ως λόγους ένστασης (στο σώμα της ένστασης) τα εξής: "Τα γεγονότα και οι ισχυρισμοί επί των οποίων βασίζεται η Αίτηση του Καθ' ου η Αίτηση είναι νομικά και πραγματικά αβάσιμοι και αθεμελίωτοι και δε στοιχειοθετούν το αίτημα του Καθ' ου η Αίτηση." Περαιτέρω, στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση αναφέρονται τα εξής: Η αναστολή εκτέλεσης του εντάλματος ανάκτησης κατοχής επηρεάζει και τη διεκδίκηση των οφειλομένων ποσών. Οι Καθ' ων η Αίτηση εκτίθενται σε ζημιά αφού δεν μπορούν να εκμεταλλευθούν το ακίνητό τους, ενώ τους οφείλονται καθυστερημένα ενοίκια ύψους €13.908. Είναι άδηλο το πόσο θα διαρκέσει η ολοκλήρωση εκδίκασης της έφεσης και οι Καθ' ων η Αίτηση δεν έχουν εξασφάλιση για τις ζημιές που θα υποστούν. Εισηγούνται επίσης, όπως σε περίπτωση που το προσωρινό διάταγμα παραμείνει σε ισχύ, το Δικαστήριο διατάξει την παραχώρηση ασφάλειας ύψους €18.000. Δεν ζητήθηκε η αντεξέταση οποιουδήποτε από τους ενόρκως δηλούντες και οι δύο συνήγοροι περιορίστηκαν σε αγορεύσεις κατά την ακρόαση της αίτησης. Λόγω της αμιγούς νομικής φύσης του ζητήματος, το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση και επιφύλαξε την απόφαση του στις 27.4.09. ΕΚΔΟΣΗ ΠΡΟΣΩΡΙΝΟΥ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΟΣ Σύμφωνα με τη νομολογία, "το άρθρο 32 του Νόμου 14/60 περιέχει το ουσιαστικό δίκαιο για τα προσωρινά διατάγματα, η δε δικονομία ρυθμίζεται από τον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο και τους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς. Στη διαδικασία του προσωρινού διατάγματος, το έργο του Δικαστηρίου περιορίζεται στη διαπίστωση του κατά πόσο ικανοποιούνται οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32 του Νόμου 14/60." (Parιco Aluminium Designs Ltd v. 1. Muskita Aluminium Co Limited κ.ά.

(2002)1 Α.Α.Δ. 2015). Στην απόφαση Parico (πιο πάνω) κρίθηκε ότι η αίτηση (για προσωρινό διάταγμα) πρέπει να κάνει αναφορά στο άρθρο 32 του Νόμου 14/60 το οποίο συνιστά το ουσιαστικό δίκαιο εφόσον αυτό είναι το άρθρο που παρέχει στο Δικαστήριο την εξουσία να χορηγήσει προσωρινό διάταγμα. Αντίθετα με την πιο πάνω νομολογία, στην παρούσα αίτηση, ο Αιτητής δεν επικαλείται το ουσιαστικό αυτό δίκαιο. Ως εκ τούτου, ελλείπει το δικαιοδοτικό πλαίσιο για την έκδοση του προσωρινού διατάγματος, πόσο μάλλον για τη συνέχιση της ισχύος του. Συμπληρώνω ότι η παράλειψη αυτή δεν μπορεί να θεραπευθεί, αφού τόσο η Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας όσο και ο Κανονισμός 12(α)[1] αφορούν μόνο τις περιπτώσεις παράβασης των Κανονισμών. (Βλ. Bank for Foreign Trade of Russian Federation v. I.C.C. Chemicals (UK) Ltd

(1992)1 A.A.Δ. 1728. Παρά την διαπίστωσή μου αυτή, η οποία οδηγεί αναπόφευκτα στην ακύρωση του προσωρινού διατάγματος και στην απόρριψη της αίτησης, θα προχωρήσω για σκοπούς έφεσης να εξετάσω την αίτηση στην ουσία της. Προϋποθέσεις έκδοσης Οι προϋποθέσεις για έκδοση διατάγματος με βάση το άρθρο 32 του Νόμου 14/60 αναλύθηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd & Another

(1982)1 C.L.R. 557 και σε πληθώρα άλλων αποφάσεων. Αρκεί να λεχθεί ότι θα πρέπει να ικανοποιούνται οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου αυτού προτού εξεταστούν περαιτέρω εκείνοι οι παράγοντες που θα πρέπει να ληφθούν υπόψη στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου στο προκαταρκτικό αυτό στάδιο (Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263).

1. Ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση Για την εξέταση της προϋπόθεσης αυτής, ανατρέχουμε στην δια κλήσεως αίτηση ημερομηνίας 9.3.09, αφού αυτή η αίτηση υπέχει θέση κυρίως αίτησης έναντι της αίτησης για έκδοση προσωρινού διατάγματος. Με αυτήν αξιώνεται η ακύρωση και/ή ο παραμερισμός του διατάγματος που επιτρέπει την έκδοση εντάλματος ανάκτησης κατοχής για τους ίδιους λόγους οι οποίοι αναφέρονται και στην μονομερή αίτηση (βλέπε σελίδες 2 και 3 πιο πάνω), με εξαίρεση το ζήτημα του μη καθορισμού χρόνου συμμόρφωσης στο διάταγμα έξωσης. Έχει εξηγηθεί ότι αυτό που εξετάζεται αναφορικά με την προϋπόθεση αυτή είναι μόνο το κατά πόσον καταδεικνύεται συζητήσιμη υπόθεση, με βάση τα δικόγραφα. Βρίσκω ότι, με τα όσα αναφέρονται στην διά κλήσεως αίτηση, προκύπτει συζητήσιμη υπόθεση και ως εκ τούτου ικανοποιείται η πρώτη προϋπόθεση.
2. Ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο Αιτητής σε θεραπεία Η δια κλήσεως αίτηση ημερομηνίας 9.3.2009 βασίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.35 Θ.18, Δ.40 Θ.11, Δ.42Α Θ.1, 2, 3 (1, 2), Δ.43Α Θ.1(1, 2, 3), Δ.48 Θ.8

(4), Δ.40 Θ.11 και στην διακριτική ευχέρεια και εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η αίτηση εκτίθενται στην ένορκη δήλωση του Αιτητή, ημερομηνίας 9.3.09, η οποία συνοδεύει την αίτηση. Στην αίτηση του αυτή, ο Αιτητής προβάλλει ως λόγους παραμερισμού και/ή ακύρωσης του Διατάγματος ημερομηνίας 19.1.09, τα εξής: α) Ότι έχει υποβληθεί έφεση κατά της απόφασης και του Διατάγματος ανάκτησης κατοχής ημερομηνίας 8.5.08 η οποία έχει πολύ καλές πιθανότητες επιτυχίας. Σύμφωνα με τα όσα προβλέπονται στη Δ.35 Θ.18, των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και στη νομολογία (Νεοφύτου ν. Δημητρίου

(1989)1 Α.Α.Δ. 592, Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχή Λιμένων

(1991)1 Α.Α.Δ. 1147,

1. Α.B.P. Holding Ltd κ.ά. ν.
2. Ανδρέα Κιταλίδη κ.ά.

(1994)1 Α.Α.Δ. 287, Βογιαζιανού ν. Γενικού Εισαγγελέα

(1997)1 Α.Α.Δ. 591), η καταχώριση έφεσης δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης. Η αναστολή εγκρίνεται στο πλαίσιο της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου την οποία παρέχει η Δ.35, θ.18. Οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης είναι μεν παράγοντας σχετικός αλλά οριακής σημασίας. Ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, μόνο όπου μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της έφεσης, χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος. Στην παρούσα υπόθεση ο Αιτητής δίνει ιδιαίτερη έμφαση στο λόγο έφεσης που σχετίζεται με την αποστολή της προβλεπόμενης από το άρθρο 11

(1)(α) του Ν.23/83 ειδοποιήσεως. Ισχυρίζεται, ο Αιτητής, ότι το έγγραφο αυτό είχε αποσταλεί σε λάθος διεύθυνση και συνεπώς δεν έχουν τηρηθεί οι πρόνοιες του Ν.23/83. Το θέμα αυτό απασχόλησε το Δικαστήριο στις σελίδες 13 και 14 της εκκαλούμενης απόφασης, όπου κατέληξε ότι έχουν τηρηθεί οι πρόνοιες των άρθρων 11

(1)(α) και 29

(1)του Ν.23/83 και προβαίνει σε ειδική αναφορά στην διεύθυνση αποστολής της εν λόγω ειδοποίησης. Συνάγεται ότι ο λόγος αυτός έφεσης, τον οποίο ο Αιτητής θεωρεί ως τον σοβαρότερο και με μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας, αφορά την αξιολόγηση της δοθείσας μαρτυρίας. Δεν θα αναλύσω τις αρχές που διέπουν το θέμα της επέμβασης του εφετείου σε τέτοια ζητήματα διότι είναι πολύ γνωστές. Περιορίζομαι να αναφέρω ότι πρόγνωση με βεβαιότητα στο αποτέλεσμα της έφεσης δεν μπορεί να γίνει, παρά την περί του αντιθέτου άποψη του Αιτητή. β) Ότι η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση ημερομηνίας 31.12.08, είναι προγενέστερη της αίτησης και φέρει ημερομηνία 30.12.08 και επιπλέον η εν λόγω ένορκη δήλωση δεν ακολούθησε τον τύπο 39Γ των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, διότι δεν ειδοποιήθηκαν τα τρίτα πρόσωπα που κατ' ισχυρισμό του Αιτητή κατέχουν το επίδικο ακίνητο. Δεν διαπιστώνω, εκ πρώτης όψεως, οτιδήποτε μεμπτό αναφορικά με την ένορκη δήλωση ημερομηνίας 30.12.08. Το γεγονός ότι προηγήθηκε της καταχώρισης της αίτησης (για παραχώρηση άδειας για την έκδοση εντάλματος ανάκτησης κατοχής) ημερομηνίας 31.12.08, δεν την καθιστά ανύπαρκτη ως μαρτυρία. Η νομολογία την οποία επικαλείται ο συνήγορος του Αιτητή (Re ΒΑΒΕΛ ΜΠΟΥΤΙΚ ΛΤΔ

(1995)1 ΑΑΔ 947) δεν υποστηρίζει τη θέση του αυτή διότι, ως γνωστό, η υπόθεση ΒΑΒΕΛ αφορούσε ένορκη δήλωση που προηγείτο χρονικά της καταχώρησης της ίδιας της αγωγής. Όσον αφορά τον τύπο 39Γ των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, βρίσκω επίσης εκ πρώτης όψεως ότι η εν λόγω ένορκη δήλωση συμμορφώνεται με τον συγκεκριμένο τύπο και ότι σε αυτήν γίνεται και αναφορά στους κατόχους του επίδικου υποστατικού, (αφού αναφέρει ότι δεν υπάρχουν τρίτα πρόσωπα σε κατοχή του ακινήτου, πλην του Αιτητού). Το ότι ο Αιτητής, ισχυρίζεται το αντίθετο, (χωρίς όμως να παραθέτει λεπτομέρειες, όπως π.χ. τα ονόματα των κατ' ισχυρισμό υπενοικιαστών, αποδείξεις είσπραξης ενοικίου, συμφωνία ενοικίασης κ.ο.κ.), δεν καθιστά την εν λόγω ένορκη δήλωση παράτυπη. γ) Το Δικαστήριο, κατά την εξέταση της αίτησης δεν είχε ενώπιον του μαρτυρία για την προσωπική επίδοση του διατάγματος έξωσης, ούτε για την παράλειψη συμμόρφωσης του Αιτητή, με το εν λόγω διάταγμα. Από το περιεχόμενο του φακέλου προκύπτει ότι η θέση αυτή του Αιτητή, δεν ευσταθεί. Κατατέθηκε στο Δικαστήριο η ένορκη δήλωση επίδοσης του ιδιώτη επιδότη κου Χαράλαμπου Γεωργίου ημερομηνίας 11.12.2008 από την οποία προκύπτει η προσωπική επίδοση (στις 10.12.2008) στον Αιτητή, της απόφασης ημερομηνίας 8.5.

1. Όσον αφορά την ισχυριζόμενη έλλειψη μαρτυρίας για την παράλειψη του Αιτητή να συμμορφωθεί με το διάταγμα έξωσης, σημειώνω ότι η παράλειψη αυτή του Αιτητή προκύπτει αβίαστα από το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης που παρουσίασαν οι Καθ' ων η Αίτηση, ημερομηνίας 30.12.
2. δ) Ότι η αρίθμηση του επίδικου ακινήτου στο διάταγμα είναι λανθασμένη. Βρίσκω ότι το θέμα της αρίθμησης του ακινήτου είναι επουσιώδες και εν πάση περιπτώσει είναι θέμα που έχει εξεταστεί από το Δικαστήριο στην εκκαλούμενη απόφαση του, το οποίο κατέληξε να διατυπώσει το διάταγμα έξωσης με το συγκεκριμένο τρόπο. ε) Ότι η ζημιά που θα υποστεί ο Αιτητής και οι κατ' ισχυρισμό υπενοικιαστές του σε περίπτωση εκτέλεσης του διατάγματος έξωσης θα είναι ανεπανόρθωτη. Σημειώνω ότι οι Καθ' ων η Αίτηση αρνούνται ενόρκως την ύπαρξη υπενοικιαστών αλλά ο Αιτητής δεν έχει προβεί σε αντεξέταση του ενόρκως δηλούντα, διευθυντή των Καθ' ων η Αίτηση. Όσον αφορά την ζημιά που θα υποστεί ο Αιτητής σε περίπτωση εκτέλεσης του διατάγματος έξωσης, διερωτώμαι˙ Εφόσον ο Αιτητής ισχυρίζεται ότι δεν έχει ο ίδιος την κατοχή του επίδικου ακινήτου, ποια είναι η ανεπανόρθωτη ζημιά που θα υποστεί αυτός σε περίπτωση ανάκτησης της κατοχής του; Καμία διευκρίνιση δόθηκε από τον Αιτητή, στο ζήτημα αυτό. Περιορίστηκε να αναφέρει ότι θα υποστεί ζημιά διότι υπάρχουν στο ακίνητο υπενοικιαστές ("ενοικιαστές" όπως τους ονομάζει ο ίδιος) οι οποίοι επίσης θα υποστούν μεγάλη ζημιά. Ειδικά, όσον αφορά τους υπενοικιαστές, παραπέμπω στο άρθρο 28

(1)του περί Ενοικιοστασίου Νόμου το οποίο αναφέρει ότι ένταλμα ανάκτησης κατοχής ". δεν εφαρμόζεται καθ' οιουδήποτε υπενοικιαστού τοιούτου ενοικιαστού εκτός εάν το Δικαστήριον πεισθή ότι . Εκάστη απόφασης ή διάταγμα δια κατοχήν εκδιδόμενον καθ' οιουδήποτε ενοικιαστού θα αναφέρει κατά πόσον θα εφαρμοσθή ή μη εναντίον οιουδήποτε υπενοικιαστού." Το επίδικο διάταγμα έξωσης δεν αναφέρει ότι θα εφαρμοστεί εναντίον οποιουδήποτε υπενοικιαστή ούτε οι κατ' ισχυρισμό υπενοικιαστές έχουν απωλέσει τα δικαιώματα τους, που πηγάζουν από το πιο πάνω άρθρο και τα οποία μπορούσαν να προωθήσουν σε περίπτωση που το έκριναν αναγκαίο. Από το περιεχόμενο του υποκατάστατου φακέλου ο οποίος βρίσκεται ενώπιον μου [2] διαπιστώνω επίσης ότι, μετά την έκδοση της τελικής απόφασης στις 8.5.08 κανένα αίτημα έχει γίνει από οποιοδήποτε τρίτο για παρέμβαση στο διαδικασία. Η αναφορά του Αιτητή στα δικαιώματα τρίτων που ίσως να θιγούν, από την εκτέλεση του επίδικου διατάγματος έξωσης είναι, υπό τις περιστάσεις, υποθετική. Εξουσία για αναθεώρηση, ακύρωση, τροποποίηση απόφασης ή διατάγματος του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο 23/83 υπάρχει ειδική πρόνοια στο άρθρο 6, σχετικά με την εξουσία του Δικαστηρίου να αναθεωρεί, τροποποιεί ή ακυρώνει απόφαση ή διάταγμα του. Η εξουσία αυτή ενεργοποιείται μόνο στις περιπτώσεις που προβλέπονται ρητά στο άρθρο αυτό. [3] Δεν συγκεκριμενοποιεί ο Αιτητής σε ποιο εδάφιο βασίζεται η διά κλήσεως αίτηση του αλλά φαίνεται εκ πρώτης όψεως να έχει ως βάση το άρθρο 6(β) του Ν. 23/83. Αναφορά στις αιτήσεις για τροποποίηση, ακύρωση ή αναθεώρηση γίνεται και στον περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικό Κανονισμό, όπου στον Κανονισμό 7 προνοούνται τα ακόλουθα: "7(α) Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου αρχίζει με την καταχώριση αιτήσεως σύμφωνα με τον Τύπο 1 ή 2 που καθορίζεται στο παράρτημα των Κανονισμών. (β) .. Ο Τύπος 2 σε περιπτώσεις που αφορούν την αναθεώρηση διαταγμάτων, αιτήσεις για αποζημιώσεις για ψευδείς παραστάσεις και απόκρυψη ουσιαστικών γεγονότων και σε κάθε άλλη περίπτωση που δεν προνοείται ρητά στους παρόντες Κανονισμούς. ................................ (ζ) Αίτηση που υποβάλλεται σύμφωνα με τον Τύπο 2 πρέπει να περιλαμβάνει λεπτομέρειες για τα θέματα που καθορίζονται πιο κάτω ανάλογα με τη φύση της αιτήσεως: (ι) Όταν η αίτηση αποσκοπεί στην αναθεώρηση Διατάγματος-λεπτομέρειες του διατάγματος που εκδόθηκε και των γεγονότων που δικαιολογούν την αναθεώρησή του. (ιι) Όταν με την αίτηση απαιτείται αποζημίωση για ψευδείς παραστάσεις ή απόκρυψη ουσιαστικών γεγονότων - λεπτομέρειες για τις ψευδείς παραστάσεις ή αποκρυφθέντα ουσιαστικά γεγονότα και λεπτομέρειες της ζημιάς. (ιιι) Άλλα ουσιαστικά γεγονότα. (η) Αίτηση που υποβάλλεται κατά τον Τύπο 1 ή 2 υπογράφεται από τον αιτητή ή το δικηγόρο του και ορίζει ότι το πρόσωπο ή πρόσωπα προς τα οποία απευθύνεται έχουν δικαίωμα να αμφισβητήσουν την αίτηση στο σύνολο ή μέρος της με την καταχώριση απαντήσεως εντός 14 ημερών από την επίδοση της αιτήσεως. Η αίτηση καταχωρίζεται στη Γραμματεία του αρμόδιου Δικαστηρίου και ο αιτητής εφοδιάζει τη Γραμματεία με τον αναγκαίο αριθμό κατά την κρίση του Γραμματέα αντιγράφων." Εφόσον υπάρχει ειδική πρόνοια για την ακύρωση, τροποποίηση ή αναθεώρηση διατάγματος στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο, αποκλείεται η εφαρμογή της Δ.48 Θ.8

(4)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας στις περιπτώσεις ενοικιοστασίου (βλ. Κανονισμό 12(α) των Περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών). Προκύπτει, λοιπόν ότι η δια κλήσεως αίτηση (κυρίως αίτηση) δεν αποτελεί παραδεκτό δικονομικό μέσο για την έγερση αιτήματος αναθεώρησης ή ακύρωσης διατάγματος που εκδόθηκε από το Δ.Ε.Ε. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο με τον τρόπο και τα μέσα που προβλέπουν οι περί Ενοικιοστασίου Κανονισμοί. Παραπέμπω στην απόφαση Stratos v. Αρτεμίου κ.α.

(1999)1 Α.Α.Δ. 1038, στην οποία εξετάστηκε παρόμοιο ζήτημα σε σχέση με την διαδικασία και τον τύπο που προβλέπεται για την επίλυση κληρονομικών διαφορών και η οποία θεωρώ ότι τυγχάνει αναλογικής εφαρμογής στην παρούσα υπόθεση. Απομένει να εξεταστεί κατά πόσο η διαδικασία θα μπορεί να περισωθεί με την επίκληση του κανονισμού 12(β) των Περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών. Υπενθυμίζω ότι οι θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας εφαρμόζονται αναλογικά στις υποθέσεις του παρόντος Δικαστηρίου μόνο όπου δεν υπάρχει άλλη πρόβλεψη στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο ή στους περί Ενοικιοστασίου Κανονισμούς[4]. Ως εκ τούτου η Δ.64 των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας δεν τυγχάνει απευθείας εφαρμογής στις υποθέσεις ενοικιοστασίου, αφού υπάρχει ανάλογη ειδική διάταξη στους περί Ενοικιοστασίου Κανονισμούς και συγκεκριμένα ο Κανονισμός 12(β). Όμως, οι πρόνοιες των δύο διατάξεων[5] είναι παρόμοιες και σκοπό έχουν και οι δύο, να ανάγουν στο δικαστήριο την απόρριψη ή διαγραφή λόγω μη συμμόρφωσης με τους κανονισμούς, οποιουδήποτε μέτρου. Ως εκ τούτου, κρίνω ότι οι αρχές που διέπουν την εφαρμογή της Δ.64[6] τυγχάνουν εφαρμογής και στις περιπτώσεις του κανονισμού 12(β)[7]. Με βάση τα όσα αναφέρει η Stratos (πιο πάνω), η καταχώρηση της δια κλήσεως αίτησης δεν αποτελεί απλά "μη συμμόρφωση με τις πρόνοιες των κανονισμών" αλλά λανθασμένη έναρξη της διαδικασίας (η οποία θα έπρεπε να είχε εγερθεί σύμφωνα με τους Περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς) και η οποία επιφέρει ακυρότητα. Στη βάση όλων των πιο πάνω κρίνω ότι η προϋπόθεση της ύπαρξης πιθανότητας να δικαιούται ο Αιτητής σε θεραπεία, δεν πληρούται.

1. Δύσκολή ή αδύνατη η απονομή πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο Στο άρθρο 15 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου προβλέπεται η απόδοση αποζημιώσεων στον ενοικιαστή σε περίπτωση που ακυρωθεί το διάταγμα έξωσης μετά από αίτηση του, ενώ έχει ήδη απωλέσει την κατοχή το ακινήτου. Επομένως, σε συνδυασμό με τα όσα αναφέρω πιο πάνω (σελ. 9 και 10) για την ισχυριζόμενη ζημιά του Αιτητή, βρίσκω ότι, ούτε η τρίτη προϋπόθεση για τη διατήρηση σε ισχύ του προσωρινού διατάγματος, ικανοποιείται. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Συνεπεία των πιο πάνω διαπιστώσεών μου, δεν θα ήταν ορθό και δίκαιο να παραμείνει σε ισχύ το προσωρινό διάταγμα και κρίνω ότι θα πρέπει να ακυρωθεί. Δεν μου έχει λεχθεί οτιδήποτε σε σχέση με το θέμα των εξόδων και δεν διακρίνω να υπάρχει οποιοσδήποτε λόγος γιατί αυτά να μην ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της αίτησης. Το προσωρινό διάταγμα, ημερομηνίας 13.3.2009, ακυρώνεται και η παρούσα αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Γραμματέα και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της εκδίκασης της διά κλήσεως αίτησης ημερ. 9.3.
2. (Υπ.) ............. Χρ. Ραγουζαίου Πρόεδρος Δικαστηρίου Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας ΧΡ/ΑΓ Subject: Rent Control/Interim Αναφορά: Αίτηση για αναστολή της εκτέλεσης εντάλματος ανάκτησης κατοχής [1] Αναλύω, πιο κάτω, στη σελίδα 13, την σχέση μεταξύ των δύο αυτών διατάξεων. [2] Αφού ο αρχικός φάκελος της αίτησης με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό βρίσκεται στο Ανώτατο Δικαστήριο. [3] Άρθρο
3. «Διάταγμα ή απόφαση του Δικαστηρίου δυνάμει του παρόντος Νόμου δύναται κατόπιν αιτήσεως να αναθεωρηθή, να τροποποιηθή ή να ακυρωθή υπό του Δικαστηρίου εις τας ακολούθους περιπτώσεις: (α) Εις περίπτωσιν καθ' ην τα γεγονότα της υποθέσεως τα επηρεάζοντα το ζήτημα του ενοικίου μετεβλήθησαν ουσιαστικώς ή εσημειώθη ουσιαστική μεταβολή περιστάσεων από της εκδόσεως του διατάγματος ή απόφασης. (β) εις περίπτωσιν καθ' ην το διάταγμα ή απόφαση επετεύχθη συνεπεία οιασδήποτε απάτης, ψευδών παραστάσεων ή ουσιώδους λάθους. (γ) εις περίπτωσιν καθ' ην υπάρχει διαθέσιμος νέα μαρτυρία ουσιαστικής φύσεως ήτις δεν ηδύνατο να προσαχθή διά της ασκήσεως ευλόγου επιμελείας όταν το διάταγμα ή απόφαση εξεδόθη. (δ) εις περίπτωσιν καθ' ην το διάταγμα ή απόφαση εξεδόθη εν τη απουσία του διαδίκου, η απουσία του οποίου δεν ωφείλετο εις οιανδήποτε παράλειψιν ή αμέλειαν εκ μέρους του. (ε) σε περίπτωση κατά την οποία εκδόθηκε διάταγμα έξωσης βάσει του άρθρου 11

(1)(στ), (ζ), (η) και ο ιδιοκτήτης μέσα σε εύλογο χρόνο από την παράδοση της κατοχής δεν υλοποίησε τους λόγους της έξωσης. [4] Βλ. κανονισμό 12(α) [5] Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και κανονισμός 12(β) των Περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών [6] των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας [7] των Περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο