← Κύπρος

C and F OROLOGAS and SONS LTD ν. Γεώργιος Μήτας κ.α., Αίτηση αρ.: Κ19/06, 19/10/2009

C and F OROLOGAS and SONS LTD ν. Γεώργιος Μήτας κ.α., Αίτηση αρ.: Κ19/06, 19/10/2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEELEM:2009:9 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΕΜΕΣΟΥ - ΠΑΦΟΥ ΤΜΗΜΑ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Χρ. Ραγουζαίου, Προέδρου και Ντ. Σολομωνίδη και Κ. Χ"Χριστοδούλου, Παρέδρων Αίτηση αρ.: Κ19/06 Μεταξύ: C and F OROLOGAS and SONS LTD, εκ Λεμεσού Αιτητών Και

  1. Γεώργιος Μήτας, εκ Λεμεσού
  2. Μιχάλης Πελεκάνος, εκ Λεμεσού Καθ' ων η Αίτηση -------------------------------------------- 19/10/2009 Για τους Αιτητές: Κος Α. Παπαδόπουλος (Η κα Μ. Μιχαηλίδου για ν' ακούσει απόφαση.) Για τον Καθ' ου η Αίτηση 1: Κος Χ. Ιωάννου Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα αίτηση που καταχώρισαν στις 27.1.06 οι Αιτητές αξιώνουν, μεταξύ άλλων, αποζημιώσεις για ζημιές που προξενήθηκαν στο επίδικο ακίνητο, δεδουλευμένα ενοίκια, κοινόχρηστα και ενδιάμεσα οφέλη. (Η Αίτηση προωθήθηκε μόνο αναφορικά με τον Καθ' ου η Αίτηση 1, αφού εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση 2 αποσύρθηκε ανεπιφύλακτα στις 25.6.08.) Της παρούσας απόφασης έχει προηγηθεί η έκδοση ενδιάμεσης απόφασης, στις 25.1.08, αναφορικά με το προδικαστικό ζήτημα κατά πόσο είχε δικαιοδοσία το παρόν Δικαστήριο να εκδικάσει την υπόθεση αυτή. Στην ενδιάμεση απόφαση εξετάστηκε η εγκυρότητα του ενοικιαστηρίου εγγράφου, δυνάμει του οποίου δημιουργήθηκε η επίδικη ενοικίαση και κρίθηκε ότι αυτό ήταν άκυρο λόγω της μη πλήρωσης των προϋποθέσεων[1] του άρθρου 77

(1)του Περί Συμβάσεων Νόμου, Κεφ.
  1. Αναφέρομαι ειδικά στο Τεκμήριο 2, δηλαδή τη συμφωνία μεταξύ των Αιτητών και των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, ημερομηνίας 1.3.
  2. Γεγονότα που δεν αμφισβητήθηκαν: Αρκετά από τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης δεν αμφισβητήθηκαν από τους μάρτυρες των δύο πλευρών. Αυτά παρατίθενται αμέσως πιο κάτω. Το επίδικο ακίνητο είναι ο 2ος όροφος στην πολυκατοικία με την ονομασία C & F Orologas Building, που βρίσκεται στη γωνία των οδών Φίλιου Ζαννέτου και Δωδεκανήσου, στη Λεμεσό (και που στο εξής θα αναφέρεται ως το επίδικο "ακίνητο"). Η επίδικη ενοικίαση είχε μια προϊστορία. Το επίδικο ακίνητο είχαν ενοικιάσει αρχικά το 1999 οι Αιτητές στην εταιρεία Elefso Ltd (στο εξής «Elelfso») της οποίας μέτοχοι και διευθυντές ήταν ο Καθ' ου η Αίτηση 1, ο Καθ' ου η Αίτηση 2, και ένας τρίτος γιατρός, ο Μιχάλης Χρυσοστόμου. Το ακίνητο κατά την έναρξη της ενοικίασης από την Elefso ήταν ένας ανοιχτός χώρος χωρίς διαχωρισμούς και οποιοδήποτε εξοπλισμό και διαμορφώθηκε από τους ενοικιαστές σε γυναικολογική κλινική και κέντρο εξωσωματικής γονιμοποίησης και λειτουργούσε ως τέτοιο. Η Elefso διαλύθηκε στην πορεία και με νέα συμφωνία που έγινε το Μάρτιο του 2000 μεταξύ των Αιτητών και των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 (στο εξής «η επίδικη ενοικίαση») το επίδικο ακίνητο συνέχισε να λειτουργεί ως κλινική. Στην πορεία, αποχώρισε και ο Καθ' ου η Αίτηση 2 και απέμεινε μοναδικός ενοικιαστής ο Καθ' ου η Αίτηση 1, ο οποίος τελικά στις 15.1.04 εγκατέλειψε το επίδικο ακίνητο. Φεύγοντας, ο Καθ' ου η Αίτηση 1, αφαίρεσε όλο τον εξοπλισμό και τις εγκαταστάσεις της κλινικής (περιλαμβανομένων και των διαχωριστικών των δωματίων και των υπόλοιπων χώρων), αφήνοντας τον χώρο ανοιχτό και κενό. Δεν αμφισβητήθηκε το γεγονός ότι ο διευθυντής των Αιτητών (Μ.Α.1) και ο Καθ' ου η Αίτηση 1 έχουν ξανασυναντηθεί ενώπιον του Δικαστηρίου τόσο στην Πολιτική όσο και στην Ποινική δικαιοδοσία (του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού) σε τουλάχιστον δύο ποινικές υποθέσεις, με Κατηγορούμενο τον Καθ' ου η Αίτηση 1 και παραπονούμενο τον Μ.Α.
  3. Η πιο πάνω αναφορά σκοπό έχει να δείξει ότι οι σχέσεις μεταξύ των προσώπων αυτών είχαν διαταραχθεί πολύ πριν την καταχώριση της παρούσας υπόθεσης και παρέμειναν για πολύ καιρό τεταμένες. Έκδοση εκ συμφώνου απόφασης εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση 1: Στην πορεία της ακροαματικής διαδικασίας ο Καθ' ου η Αίτηση 1 αποδέχθηκε, στις 2.7.2008, την έκδοση απόφασης εναντίον του για το ποσό των €12.055,89 που αφορά τα ενοίκια των μηνών Σεπτεμβρίου, Οκτωβρίου, Νοεμβρίου και Δεκεμβρίου 2003 και το ½ ενοίκιο Ιανουαρίου 2004 (δηλαδή μέχρι την 15.1.04 που παραδόθηκε το ακίνητο). Αποδέχθηκε επίσης την έκδοση εναντίον του απόφασης για οφειλόμενα κοινόχρηστα ύψους €905,
  4. Ως αποτέλεσμα, η απαίτηση αναφορικά με τα οφειλόμενα ενοίκια και κοινόχρηστα, περιορίστηκε στα πιο κάτω · τα ενοίκια των μηνών Ιουνίου, Ιουλίου και Αυγούστου 2003 (€6.407,25) και · το υπόλοιπο ποσό των κοινοχρήστων (€1.230,20) Αμφισβητούμενα γεγονότα: Τα γεγονότα που αμφισβητούνται στην παρούσα υπόθεση συνοψίζονται στα πιο κάτω: Α) Το ιδιοκτησιακό καθεστώς του εξοπλισμού του επίδικου υποστατικού και των διαχωριστικών κατά τους ουσιώδεις χρόνους της έναρξης της επίδικης ενοικίασης και της λήξης αυτής. Β) Κατά πόσο προξενήθηκαν ζημιές στο επίδικο ακίνητο από τον Καθ' ου η Αίτηση
  5. Γ) Το ύψος των ισχυριζόμενων ζημιών των Αιτητών. Δ) Τα κατ' ισχυρισμό οφειλόμενα ενοίκια και κοινόχρηστα (πέρα από αυτά για τα οποία εκδόθηκε η πιο πάνω εκ συμφώνου απόφαση). Για τα αμφισβητούμενα αυτά γεγονότα παρουσιάστηκε μαρτυρία τόσο από την πλευρά των Αιτητών όσο και από τον Καθ' ου η Αίτηση
  6. Ακροαματική διαδικασία: Παρουσιάστηκαν συνολικά έξι μάρτυρες και κατατέθηκαν 26 έγγραφα ως Τεκμήρια στο στάδιο της ακρόασης. Παρακολούθησα με μεγάλη προσοχή όλους τους μάρτυρες, τη μαρτυρία των οποίων σχολιάζω και αξιολογώ αμέσως πιο κάτω. Μαρτυρία Αιτητών: Ο Διευθυντής των Αιτητών και συνιδιοκτήτης (μαζί με τη σύζυγο του) του επίδικου ακινήτου, Κωνσταντίνος Ωρολογάς (Μ.Α.1) επικαλέστηκε τόσο τους όρους του ενοικιαστηρίου εγγράφου που συνάψαν οι Αιτητές με την εταιρεία Elefso (Τεκμήριο 1) όσο και αυτούς του εγγράφου της επίδικης ενοικίασης (Τεκμήριο 2) και ισχυρίστηκε ότι δυνάμει των όρων αυτών[2] όλες οι εγκαταστάσεις, διαχωρισμοί και ο εξοπλισμός της κλινικής[3] περιήλθαν στην κυριότητα των ιδιοκτητών, πριν την έναρξη της επίδικης ενοικίασης και ως εκ τούτου ο Καθ' ου η Αίτηση 1 αφαιρώντας από το υποστατικό όλο τον εξοπλισμό και τους διαχωρισμούς, ουσιαστικά επενέβηκε στην περιουσία των ιδιοκτητών οι οποίοι υπέστηκαν και την ανάλογη ζημιά. Για την ζημιά μας παρέπεμψε σε έκθεση εκτίμησης που ετοιμάστηκε από τον Μ.Α.
  7. Περίγραψε το χώρο όπως ήταν διαμορφωμένος πριν την εγκατάλειψη του από τον Καθ' ου η Αίτηση 1 στις 15.1.2004, παραπέμποντας το Δικαστήριο σε αρχιτεκτονικά σχέδια τα οποία όμως κατατέθηκαν ως τεκμήρια προς αναγνώριση, χωρίς να καταστούν ποτέ τεκμήρια. Αρνήθηκε τις υποβολές ότι η επίδικη ενοικίαση τερματίστηκε με δική του υπαιτιότητα. Παραδέχθηκε μεν ότι απέστειλε επιστολές - καταγγελίες, που αφορούσαν τον Καθ' ου η Αίτηση 1, προς τον Παγκύπριο Ιατρικό Σύλλογο και την Υπουργό Υγείας αλλά ισχυρίστηκε ότι αυτό έγινε με μοναδικό σκοπό την προστασία των ασθενών διότι η γυναικολογική και μαιευτική κλινική λειτουργούσε χωρίς άδεια λειτουργίας. Για την απαίτηση αναφορικά με τα καθυστερημένα ενοίκια μας είπε ότι ο Καθ' ου η Αίτηση 1 όφειλε ενοίκια από τον Ιούνιο, 2003 μέχρι τον Ιανουάριο, 2004 που παρέδωσε το ακίνητο. Στην αντεξέταση του όμως, όταν του υποβλήθηκε ότι τα ενοίκια Ιουνίου, Ιουλίου και Αυγούστου 2003, έχουν πληρωθεί με επιταγές του Καθ' ου η Αίτηση 1, ο Μ.Α.1 δεν αρνήθηκε το γεγονός αυτό, απαντώντας ως εξής: «Σας είπα αν έχετε απόδειξη ότι εγώ παρέλαβα αυτές τις επιταγές και τις κατέθεσα σε λογαριασμό δικό μου, τότε αποδέχομαι την εισήγηση σας. Την αποδέχομαι γιατί θέλω να σας διευκρινίσω το εξής, ότι στο γραφείο είχα μία γραμματέα η οποία γραμματέας ανελάμβανε και έκανε αυτές τις καταθέσεις των επιταγών. Εγώ γνώριζα ότι δεν καταβλήθηκαν αυτά τα ενοίκια.» Επιπλέον, αναφορικά με το ζήτημα αυτό, κατατέθηκε, στο στάδιο της αντεξέτασης και επιστολή των δικηγόρων των Αιτητών προς τους Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, ημερομηνίας 9.12.03, με την οποία ζητούν, μεταξύ άλλων, την πληρωμή καθυστερημένων ενοικίων. Όμως η επιστολή αυτή βρίσκεται σε αντίθεση με τα όσα ανέφερε ο μάρτυρας διότι με αυτή αξιώνονται ενοίκια μόνο για τους μήνες Σεπτέμβρη, Οκτώβρη, Νιόβρη και Δεκέμβρη 2003 (Τεκμήριο 8). Αυτό αναπόφευκτα επηρεάζει την κατάληξη της απαίτησης των Αιτητών για καθυστερημένα ενοίκια, αφού ο μοναδικός μάρτυρας των Αιτητών που αναφέρθηκε στο θέμα αυτό (ο Μ.Α.1) ανέτρεψε στην αντεξέταση του την εκδοχή που παρουσίασε στην κυρίως εξέταση του και δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο τα επίδικα ενοίκια να ήταν ξοφλημένα. Πέραν τούτου, αν τα αμφισβητούμενα ενοίκια ήταν οφειλόμενα τότε γιατί δεν τα αξίωσαν με την επιστολή των δικηγόρων τους οι Αιτητές; Όσον αφορά την απαίτηση για οφειλόμενα κοινόχρηστα, περιορίστηκε ο Μ.Α.1 να αναφέρει ότι "έβγαιναν" κάθε έξι μήνες, εξηγώντας ότι τα έξοδα καταγράφονταν και ακολούθως διαιρούνταν ανά τα τετραγωνικά μέτρα που αντιστοιχούν στον κάθε ενοικιαστή, και ότι ο Καθ' ου η Αίτηση 1 όφειλε τα κοινόχρηστα του δευτέρου εξαμήνου του 2002 και τα δύο εξάμηνα του
  8. Οι υπολογισμοί όμως καθαυτοί, δεν παρουσιάστηκαν αφήνοντας έτσι μετέωρη την απαίτηση σχετικά με τα οφειλόμενα κοινόχρηστα. Ο Μ.Α.1 δεν μου έχει κάνει καλή εντύπωση ως μάρτυρας. Ενώ στην κυρίως εξέταση φαινόταν σταθερός μάρτυρας, αυτό ανατράπηκε στην αντεξέταση του, όπου απέφευγε να απαντήσει ευθέως και με σαφήνεια σε αρκετές ερωτήσεις επί ουσιαστικών ζητημάτων τα οποία σχολιάζω πιο κάτω. Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε η προσπάθεια του Μ.Α.1 να μας πείσει ότι με τις καταγγελίες που έκανε εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση 1 (Τεκμήρια 6 και 7) δεν είχε πρόθεση να διώξει τον Καθ' ου η Αίτηση 1, αλλά μόνο να προστατέψει το κοινό διότι η κλινική δεν είχε άδεια λειτουργίας. Αν αυτό ήταν αλήθεια, τότε γιατί περιέλαβε στο κείμενο των καταγγελιών του, τους περιττούς ισχυρισμούς για ανάρμοστη συμπεριφορά του Καθ' ου η Αίτηση 1 και εξύβρισης του ίδιου του Μ.Α.1 και της οικογένειας του από τον Καθ' ου η Αίτηση 1; Ούτε μπόρεσε να μας δικαιολογήσει γιατί οι καταγγελίες αυτές δεν έγιναν νωρίτερα, παρά μόνο όταν ξεκίνησαν οι διαφορές μεταξύ του Μ.Α.1 και του Καθ' ου η Αίτηση 1, οι οποίες αφορούσαν την ενοικίαση του ισογείου καταστήματος από τον τελευταίο[4]. Βρίσκω ότι δεν είναι τυχαία η χρονική περίοδος που στάληκαν τα Τεκμήρια 6 και 7 και επίσης ότι αυτά δεν είναι άσχετα με το γεγονός ότι την περίοδο εκείνη διαρρήχθηκαν οι σχέσεις των Μ.Α.1 και Καθ' ου η Αίτηση
  9. Ήταν φανερή η προσπάθεια του Μ.Α.1 να παρουσιάσει τα γεγονότα όχι από την αληθινή τους πλευρά, αλλά όπως συνέφερε την υπόθεση των Αιτητών. Ήταν η θέση του ότι ο εξοπλισμός που αφαίρεσε ο Καθ' ου η Αίτηση 1 ανήκε, στο σύνολο του, στους ιδιοκτήτες του ακινήτου. Όμως, δεν ανέφερε σε κανένα σημείο της μαρτυρίας του ότι στην επίδικη συμφωνία ενοικίασης το αντικείμενο της ενοικίασης περιλάμβανε και τον εξοπλισμό, ότι δηλαδή ο Καθ' ου η Αίτηση 1 συμφώνησε ρητά ότι ενοικιάζει από τους Αιτητές τον διαμορφωμένο σε κλινική, όροφο. Στις σχετικές με το θέμα αυτό ερωτήσεις, ο Μ.Α.1 μας παρέπεμπε στις δύο συμφωνίες (Τεκμήρια 1 και 2) ισχυριζόμενος ότι από αυτές προκύπτει ότι οι μετατροπές που έγιναν στο επίδικο ακίνητο (διαμόρφωση, διαχωρισμός και εξοπλισμός), με το πέρας της ενοικίασης θα παρέμεναν στην κυριότητα των ιδιοκτητών του υποστατικού. Η τοποθέτηση αυτή του Μ.Α.1 δημιουργεί τα πιο κάτω ερωτήματα. Πρώτον, εφόσον ισχυρίστηκε ότι τέτοιος όρος υπήρχε και στην προηγούμενη συμφωνία, με την εταιρεία Elefso, γιατί δεν διεκδίκησε την κυριότητα των μετατροπών από την Elefso πριν προβούν οι Αιτητές στην σύναψη της επίδικης συμφωνίας ενοικίασης; Δεύτερον, ενώ γνώριζε ότι η εταιρεία Elefso διαλύθηκε και ότι η ενοικίαση τερματίστηκε και ενώ επίσης γνώριζε ότι διορίστηκε Επίσημος Παραλήπτης της περιουσίας της Elefso [και με δεδομένη τη δημοσίευση ανακοίνωσης στον Τύπο (τον Ιανουάριο του 2002) για την πώληση του επίδικου εξοπλισμού κλινικής[5]] γιατί δεν λήφθηκε κάποια ενέργεια από τους Αιτητές για την προστασία αυτής της περιουσίας που καθ' ισχυρισμό τους ανήκε; Δεν υπήρξε σαφής ο Μ.Α.1 στο σημείο αυτό. Επέμενε να μας παραπέμπει ταυτόχρονα στα Τεκμήρια 1 και 2 χωρίς να διαχωρίζει την επίδικη ενοικίαση από την αρχική ενοικίαση στην Elefso. Αυτό γινόταν συχνά από το μάρτυρα ο οποίος αποφεύγοντας να απαντήσει ακολουθούσε την τακτική του να μπερδεύει τις δύο συμφωνίες ενοικίασης. Προσπάθησε επίσης ο Μ.Α.1 να μας πείσει ότι συνεισέφεραν οι Αιτητές στη διαμόρφωση του χώρου σε κλινική, επειδή το ενοίκιο του πρώτου έτους της αρχικής ενοικίασης από την Elefso ήταν μειωμένο κατά 5 χιλιάδες λίρες[6] σε σχέση με το δεύτερο έτος και ότι γι' αυτό θα πρέπει να γίνει αποδεχτή η θέση του ότι ο εξοπλισμός ανήκει στους ιδιοκτήτες του επίδικου ακινήτου. Σημειώνω όμως εδώ ότι, από καμιά πλευρά δεν αμφισβητήθηκε, το γεγονός ότι το κόστος της διαμόρφωσης της κλινικής ήταν πολύ μεγαλύτερο του ποσού αυτού (πέρα από δεκαπλάσιο). Βρίσκω ότι ο ισχυρισμός ότι οι Λ.Κ.5.000 δικαιολογούν μεταβίβαση της κυριότητας όλων των διαχωρισμών και του εξοπλισμού, δεν αποτελεί λογικό επιχείρημα και φαντάζει σαν απέλπιδα προσπάθεια (ελλείψει άλλων επιχειρημάτων) του Μ.Α.1 να στηρίξει αυτή την απαίτηση των Αιτητών. Όσον αφορά την επίδικη ενοικίαση, δεν κατάφερε να μας πείσει ο Μ.Α.1 ότι αυτή περιλάμβανε και τον εξοπλισμό της κλινικής. Δεν μας είπε εξάλλου κάτι τέτοιο. Μας παρέπεμπε απλά στην άκυρη συμφωνία (Τεκμήριο 2). Δεν απάντησε ούτε στο ερώτημα γιατί αποδέχθηκαν οι Αιτητές το ίδιο τίμημα ενοικίου για την επίδικη ενοικίαση αφού θεωρούσε ότι αυτή περιλάμβανε πλέον και τον εξοπλισμό. Το λογικό θα ήταν σε τέτοια περίπτωση να συμφωνηθεί ή τουλάχιστον να διαπραγματευθούν οι Αιτητές για ψηλότερο ενοίκιο. Για όλους τους πιο πάνω λόγους βρίσκω ότι ο Μ.Α.1 δεν υπήρξε ειλικρινής στα πιο σημαντικά σημεία της μαρτυρίας του και ότι η πρόθεση του δεν ήταν να βοηθήσει το Δικαστήριο στην ανεύρεση της αλήθειας, αλλά να υποστηρίξει μόνο την απαίτηση των Αιτητών. Απορρίπτω το μεγαλύτερο μέρος της μαρτυρίας του Μ.Α.1, με εξαίρεση τα όσα γεγονότα δεν αμφισβητήθηκαν από τον Καθ' ου η Αίτηση
  10. Ο Μ.Α.2, Ανδρέας Πολυκάρπου, επιμετρητής ποσοτήτων, αναγνώρισε την έκθεση εκτίμησης που ο ίδιος συνέταξε. Ο Μ.Α.2 κατέχει το προσόν του Chartered Quantity Surveyor, με πείρα 44 χρόνων στην Κύπρο και 2 χρόνων στο εξωτερικό. Το γεγονός ότι ο Μ.Α.2 είναι εμπειρογνώμονας δεν αμφισβητήθηκε από τον Καθ' ου η Αίτηση 1 και τον αποδέχομαι ως εμπειρογνώμονα. Η έκθεση εκτίμησης του (Τεκμήριο 3) αφορά το επίδικο υποστατικό και ειδικά τις «μόνιμες κατασκευές και τις εργασίες που είχαν κατεδαφιστεί». Δεν είδε ο ίδιος τις κατασκευές αυτές και τις εργασίες διότι βρήκε τον χώρο άδειο, όπως χαρακτηριστικά είπε «δεν υπήρχε τίποτε εκεί». Η εκτίμηση που έκανε είναι χωρισμένη σε δύο σκέλη. Το πρώτο σκέλος αφορά τις ζημιές που ο ίδιος διαπίστωσε όταν επισκέφθηκε το ακίνητο, "γύρω στο Μάρτη του 2004" και οι οποίες είναι: · Οι ζημιές στο μαρμάρινο δάπεδο το οποίο χρειαζόταν στοκάρισμα και τρίψιμο. · Οι ζημιές στις δύο τουαλέτες που βρίσκονταν στις δύο πλευρές του κλιμακοστασίου και οι οποίες αποτελούσαν μόνιμες κατασκευές. Το δεύτερο σκέλος της εκτίμησης είναι η αξία των κατεδαφισθέντων και αυτή την υπολόγισε με βάση το σχέδιο που του παρουσιάστηκε. Είναι νομολογημένο ότι η μαρτυρία των εμπειρογνωμόνων αξιολογείται με τα ίδια κριτήρια με τα οποία αξιολογούνται όλες, γενικώς, οι μαρτυρίες (βλ. Πιττάλης ν. Ianira Enterprices Ltd,
(1979)1 Α.Α.Δ. 814). Ο Μ.Α. 2 μου έχει κάνει πολύ καλή εντύπωση. Ήταν άμεσος και ευθύς στις απαντήσεις του ενώ δεν κλονίστηκε σε κανένα στάδιο της αντεξέτασης. Υπήρξε ειλικρινής καθορίζοντας εξ' αρχής τα γεγονότα για τα οποία δεν είχε προσωπική γνώση. Αποδέχομαι την μαρτυρία του Μ.Α.2 που αφορούσε τις ζημιές που ο ίδιος διαπίστωσε ότι υπήρχαν στο επίδικο υποστατικό τον Μάρτη του 2004, και οι οποίες παρατέθηκαν πιο πάνω. Σημειώνω όμως ότι η επίσκεψη του μάρτυρα στο υποστατικό για σκοπούς εκτίμησης έγινε δύο μήνες μετά την παράδοση του υποστατικού από τον Καθ' ου η Αίτηση
  1. Παρά την καλή εντύπωση που μου άφησε ο Μ.Α.2, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή η έκθεση εκτίμησης του όσον αφορά το δεύτερο σκέλος της δηλ. το ποσό που αξιώνουν οι Αιτητές για τις «κατεδαφισθείσες κατασκευές». Όπως ο ίδιος ο Μ.Α.2 μας είπε, οι υπολογισμοί του βασίστηκαν σε εξ' ακοής μαρτυρία (δηλ. στο αρχιτεκτονικό σχέδιο), ενώ «η ηλεκτρική και η υδραυλική εγκατάσταση έχουν υπολογιστεί από άλλους και απλώς τα συμπεριέλαβ[ε]» στην δική του έκθεση. Δεν παρουσιάστηκαν στο Δικαστήριο τα τρίτα πρόσωπα που προέβηκαν στην σύνταξη του σχεδίου και στους πιο πάνω υπολογισμούς και δεν μας έχει δοθεί καμιά εξήγηση γιατί δεν παρουσιάστηκε ποτέ η πρωτογενής αυτή μαρτυρία στο Δικαστήριο. Στην έκθεση του Μ.Α.2 (Τεκμήριο 3) αναφέρονται (στη δεύτερη σελίδα)τα εξής: «Την εκτίμηση ζήτησε ο κ. Δρ, Κωνσταντίνος Ωρολογάς και η ζημιά αντανακλά τις ζημιές τις οποίες υπέδειξε σε μας ο ίδιος καθ' όσον δεν είχαμε γνώση της αρχικής κατάστασης του ακινήτου και τις λεπτομέρειες του Ενοικιαστηρίου εγγράφου.» Δεν έχει συνδεθεί η έκθεση εκτίμησης με το επίδικο ακίνητο, ως αυτό ήταν διαμορφωμένο στη διάρκεια της επίδικης ενοικίασης. Ο μάρτυρας πολύ ειλικρινά μας είπε ότι όταν επισκέφθηκε το επίδικο υποστατικό «δεν υπήρχε τίποτα εκεί», ήταν δηλαδή άδειος ο χώρος. Επομένως βρίσκω ότι δεν έχει τεθεί το υπόβαθρο της έκθεσης εκτίμησης αναφορικά με το δεύτερο της σκέλος. Ο Μ.Α.3 Ανδρέας Σίννος, Ανώτερος Επιθεωρητής Ηλεκτρικών Εγκαταστάσεων στη Αρχή Ηλεκτρισμού Κύπρου, ήταν ουσιαστικά τυπικός μάρτυρας. Παρουσίασε το Τεκμήριο 10 και ανέφερε ότι ο Καθ' ου η Αίτηση 1 ζήτησε από την Α.Η.Κ. στις 11.3.99 αύξηση του ηλεκτρικού φορτίου στο επίδικο υποστατικό, από 2 KVA σε 24 KVA, "δηλαδή να έχει ρεύμα τριφασικό, 3 Χ 40 Amper". Η αλλαγή έγινε και η εγκατάσταση ελέγχθηκε από την Α.Η.Κ. στις 15.4.99 και στις 23.4.99 τοποθετήθηκε ο νέος τριφασικός μετρητής. Αναφέρθηκε με λεπτομέρεια στον ηλεκτρικό εξοπλισμό που ελέγχθηκε από την Α.Η.Κ. στις 23.4.
  2. Ο έλεγχος έγινε από κάποιον επιθεωρητή που εντωμεταξύ αφυπηρέτησε. Η επόμενη αλλαγή στο επίδικο υποστατικό έγινε το 2005 οπότε και διαχωρίστηκε η ηλεκτρική εγκατάσταση σε δύο γραφεία. Στο ένα από τα δύο γραφεία αυξήθηκε και άλλο το ηλεκτρικό φορτίο και πληρώθηκε η επιπλέον διαφορά. Ο Μ.Α.3 ήταν τυπικός μάρτυρας. Αναφέρθηκε μόνο στο περιεχόμενο του φακέλου της Α.Η.Κ. που είχε στην κατοχή του, χωρίς να εκφράσει προσωπική γνώμη ή άποψη. Ήταν ειλικρινής μάρτυρας και αποδέχομαι στο σύνολο της τη μαρτυρία του. Ως Μ.Α.4 παρουσιάστηκε ο κ. Δάφνης Αρχιμήδης, Ιατρικός Λειτουργός Α' τάξης, εντεταλμένος επιθεωρητής ιδιοκτητών νοσηλευτηρίων. Στις 2.5.2003, μετά από καταγγελία για λειτουργία παράνομης κλινικής, επισκέφθηκε με άλλο γιατρό επιθεωρητή το επίδικο υποστατικό όπου διαπίστωσαν ότι εκεί λειτουργούσε γυναικολογική και μαιευτική κλινική και μονάδα εξωσωματικής γονιμοποίησης υπό την ευθύνη του Καθ' ου η Αίτηση
  3. Την ίδια μέρα στάλθηκε επιστολή με ημερομηνία 2.5.03 στον Καθ' ου η Αίτηση 1, με οδηγίες να αναστείλει αμέσως τη λειτουργία του νοσηλευτηρίου διότι αυτό δεν ήταν εγγεγραμμένο και δεν είχε άδεια λειτουργίας. Εν αναμονή της λήψης της επιστολής αυτής από τον Καθ' ου η Αίτηση 1, έγινε και νέα καταγγελία στις 4.6.03 για τη λειτουργία της κλινικής. Αφού διαπιστώθηκε με νέα επιτόπου επιθεώρηση ότι το νοσηλευτήριο εξακολουθούσε να λειτουργεί, στάλθηκε στις 2.9.03 καταγγελία στον Γενικό Εισαγγελέα για λειτουργία ιδιωτικού νοσηλευτηρίου, από τον Καθ' ου η Αίτηση 1, κατά παράβαση της σχετικής νομοθεσίας. Δεν γνωρίζει τι απέγινε τελικά το ζήτημα όταν παραπέμφθηκε στον Γενικό Εισαγγελέα. Υπήρξε και αυτός ο μάρτυρας τυπικός. Ήταν σαφής, ειλικρινής, άμεσος και σταθερός. Αποδέχομαι στο σύνολο της τη μαρτυρία του. Μαρτυρία Καθ' ου η Αίτηση 1: Ο πρώτος μάρτυρας για την υπόθεση του ήταν ο ίδιος ο Καθ' ου η Αίτηση 1 (Μ.Κ.1). Ο Μ.Κ.1 είναι ειδικός μαιευτήρας, γυναικολόγος. Παρουσίασε ως μέρος της κυρίως εξέτασης του γραπτή δήλωση, δυνάμει του άρθρου 25 του Περί Αποδείξεως Νόμου, Κεφ. 9, όπως τροποποιήθηκε με το Ν.32(I)/
  4. Αναφέρθηκε στη συνεργασία του με τους Μ. Χρυσοστόμου (γυναικολόγο) και Μ. Πελεκάνο (εμβρυολόγο), την σύσταση από τους τρεις τους, της εταιρείας Elefso και την ενοικίαση από την εταιρεία αυτή του επίδικου ακινήτου για να χρησιμοποιηθεί ως κλινική (με χειρουργεία, εργαστήρια, εξεταστήρια και δωμάτια ασθενών). Η συνεργασία των τριών γιατρών σταμάτησε το Δεκέμβριο του 1999 με την απόσυρση του Δρ. Χρυσοστόμου και την διάλυση της Elefso. Ο Μ.Α.1 ενημερώθηκε σχετικά με την διάλυση της Elefso και με την παρότρυνση του ιδίου συνάφθηκε νέα γραπτή συμφωνία ενοικίασης, την 1.3.00, μεταξύ Αιτητών και Καθ' ων η Αίτηση 1 και
  5. Το υποστατικό χρησιμοποιείτο στο εξής ως γυναικολογική κλινική (περιλαμβανομένης και μαιευτικής κλινικής) και εργαστήριο εξωσωματικής γονιμοποίησης. Γυναίκες έγκυες για παρακολούθηση και τοκετό παρέπεμπε και ο Μ.Α.1 στον Καθ' ου η Αίτηση
  6. Κατά τις αρχές του 2002 η συνεργασία των Καθ' ου η Αίτηση 1 και 2 έληξε με την αποχώρηση του Καθ' ου η Αίτηση 2, με αποτέλεσμα να αναλάβει μόνος ο Μ.Κ.1 όλα τα έξοδα της κλινικής, περιλαμβανομένου και του ενοικίου του υποστατικού. Το Μάρτιο του 2002 ο Μ.Κ.1 αγόρασε από τον εκκαθαριστή της Elefso όλες τις εγκαταστάσεις που έγιναν για τη διαμόρφωση σε κλινική του ανοιχτού χώρου που είχε ενοικιάσει αρχικά η Elefso, σε κλινική γεγονός το οποίο, κατ' ισχυρισμό του, γνώριζε ο Μ.Α.
  7. Επίσης, κατέβαλε στον εκκαθαριστή της Elefso, ενοίκιο για όσο χρόνο χρησιμοποιούσε τον εξοπλισμό της Elefso, πριν την αγορά. Παρουσίασε και τα σχετικά τιμολόγια και αποδείξεις για τα ποσά που καταβλήθηκαν για την χρήση και αγορά του εξοπλισμού (Τεκμήρια 20 και 19). Λόγω της ενασχόλησης του και με τη μαιευτική είχε εντωμεταξύ διευρυνθεί πολύ ο κύκλος εργασιών του Μ.Κ.1 και τότε αποφάσισε να ενοικιάσει τρία καταστήματα στο ισόγειο του κτιρίου που βρίσκεται το επίδικο ακίνητο, για να μεταφέρει εκεί τα ιατρεία, εξεταστήρια. Έτσι θα αυξάνονταν τα δωμάτια ασθενών στο επίδικο. Η συμφωνία ενοικίασης για τα καταστήματα συνάφθηκε στις 30.5.2002 και αυτή υπήρξε η αιτία να διαρρηχθούν οι σχέσεις μεταξύ του Μ.Κ.1 και του Μ.Α.
  8. Η διαφωνία τους αφορούσε τις αλλαγές που θα γίνονταν στα ισόγεια αυτά καταστήματα. Εξήγησε τον τρόπο με τον οποίο γινόταν η πληρωμή των ενοικίων από τον Ιανουάριο του 2003 και μετά, αναφέροντας ότι το αμφισβητούμενο ενοίκιο για το επίδικο ακίνητο, για την περίοδο Ιανουαρίου και Φεβρουαρίου 2003, πληρώθηκε με επιταγή μαζί με το ενοίκιο των καταστημάτων (Λ.Κ.1.560 για το επίδικο και Λ.Κ.1.200 για τα καταστήματα, σύνολο Λ.Κ.2.760), η οποία επιταγή εξαργυρώθηκε από τον Μ.Α.
  9. Αναφέρθηκε στις καταγγελίες που έγιναν εναντίον του από τον Μ.Α.1 και τη σύζυγο του τελευταίου και στην αθώωση του από τα ποινικά δικαστήρια που εκδίκασαν τις υποθέσεις. Αναφέρθηκε επίσης στις δυσκολίες που του δημιουργούσε ο Μ.Α.1 στην ομαλή λειτουργία της κλινικής όπως: (α) ενεργοποίηση εσωτερικής πόρτας ασφάλειας με κλειδί και θυροτηλέφωνο με αποτέλεσμα οι ασθενείς να μην έχουν άμεση και γρήγορη πρόσβαση στην κλινική, (β) εγκατάσταση βιντεοκάμερας στην είσοδο της πολυκατοικίας για την οποία αντέδρασαν οι ασθενείς του Μ.Κ.1, (γ) αφαίρεση του φωτισμού στην είσοδο της πολυκατοικίας. Μετά τις καταγγελίες του Μ.Α.1 για την παράνομη λειτουργία της κλινικής, εκπρόσωποι του Υπουργείου Υγείας επισκέφθηκαν το επίδικο ακίνητο το Μάιο του 2003 και πληροφόρησαν τον Μ.Κ.1 ότι το ιατρείο εξεταστήριο και το κέντρο εξωσωματικής γονιμοποίησης θα μπορούσαν να παραμείνουν αλλά η κλινική δεν θα μπορούσε να συνεχίσει τη λειτουργία της. Στη συνέχεια όμως, πήρε προφορικές διαβεβαιώσεις ότι θα μπορούσε να λειτουργεί την κλινική μέχρι να εξεύρει νέα επαγγελματική στέγη. Βρήκε, το Νοέμβριο του 2003, κατάλληλο κτίριο με σκοπό αρχικά να μεταφέρει εκεί μόνο την γυναικολογική κλινική και να κρατήσει το επίδικο ακίνητο ως κέντρο εξωσωματικής γονιμοποίησης και τα καταστήματα στο ισόγειο ως εξεταστήρια. Αναγκάστηκε όμως να αποχωρήσει τελείως από το κτίριο όπου βρίσκεται το επίδικο υποστατικό, αφού ο Μ.Α.1 εκμεταλλευόμενος το θάνατο κάποιας ασθενούς του Μ.Κ.1, έδωσε μέσω των Μ.Μ.Ε. δημοσιότητα στο ζήτημα καταλογίζοντας ευθύνες για τον θάνατο της γυναίκας αυτής στον Μ.Κ.1, συνδέοντας το ζήτημα της παράνομης κλινικής με το συμβάν αυτό. Θεώρησε ότι θα έπρεπε να απομακρυνθεί τελείως από το κτίριο του Μ.Α.1, αφού ο τελευταίος επιδίωκε την επαγγελματική του εξόντωση. Συνέχισε την ενοικίαση του επίδικου μέχρι τον Ιανουάριο του 2004 με μοναδικό σκοπό την επαναφορά του χώρου στην αρχική του κατάσταση. Δεν επιθυμούσε να αφήσει στον Μ.Α.1 την επένδυση που είχε κάνει στο επίδικο ακίνητο. Τα έξοδα για τον διαχωρισμό και εξοπλισμό της κλινικής είχαν γίνει για να χρησιμοποιηθεί ο χώρος για τουλάχιστον 9 χρόνια και όχι για 3, όπως έγινε τελικά. Ήταν πεποίθηση του Μ.Κ.1 ότι ούτε ο Μ.Α.1 επιθυμούσε να του παραδοθεί το κτίριο διαμορφωμένο διότι: (α) Αν το επιθυμούσε θα είχε αποταθεί στο Δικαστήριο για την έκδοση διατάγματος που να εμποδίζει τον Μ.Κ.1 να επαναφέρει το ακίνητο στην προτέρα του κατάσταση. (Είχε το χρόνο να το πράξει ο Μ.Α.1 αυτό διότι οι εργασίες επαναφοράς διήρκησαν ενάμιση μήνα.) (β) Επαναφέροντας τον χώρο, θα μπορούσε να ενοικιαστεί πιο εύκολα για άλλη χρήση απ' ότι αν έμενε διαμορφωμένος σε κλινική. Απόδειξη τούτου ότι ενοικιάστηκε τελικά το επίδικο σε τράπεζα, με ψηλότερο ενοίκιο. Αρνήθηκε ότι ο Μ.Α.1 χάρισε ποσό στην Elefso ως αντάλλαγμα για τον διαχωρισμό και εξοπλισμό της κλινικής και ανέφερε ότι το μειωμένο ποσό στο οποίο αναφερόταν ο Μ.Α.1, ήταν το συμφωνημένο ποσό για το πρώτο έτος της ενοικίασης από την Elefso. Αναφέρθηκε στην αγωγή (Τεκμήριο 14) με την οποία ζητείτο από αυτόν η επαναφορά του επίδικου σε κέντρο εξωσωματικής γονιμοποίησης και γυναικολογίας και η κατεδάφιση του μέρους που αφορούσε τις έγκυες γυναίκες και τους τοκετούς. Ισχυρίστηκε ότι δεν εγκατέλειψε το επίδικο ακίνητο λόγω λήξης της ενοικίασης (αφού πρόθεση του ήταν να εξαντλήσει όλες τις ανανεώσεις που προνοούσε η συμφωνία) αλλά επειδή εξαναγκάστηκε να το πράξει λόγω της όλης στάσης και συμπεριφοράς του Μ.Α.1, της οικογένειας του Μ.Α.1 και των εκπροσώπων των Αιτητών. Αντεξεταζόμενος ανέφερε σε γενικές γραμμές πως ήταν διαμορφωμένος ο χώρος στο επίδικο υποστατικό κατά τον χρόνο σύναψης της επίδικης συμφωνίας ενοικίασης (1.3.2000). Δεν μίλησε τότε με τον Μ.Α.1 για την ιδιοκτησία του εξοπλισμού της κλινικής. Ο ίδιος ο Μ.Κ.1 θεωρούσε δικό του τον εξοπλισμό, δεν είχε αλλάξει κάτι για τον ίδιο. Ο Μ.Α.1 δεν του ανέφερε ποτέ ότι θεωρούσε ότι ο εξοπλισμός περιήλθε στην κυριότητα των ιδιοκτητών του ακινήτου. Μεγάλη συζήτηση έγινε στην αντεξέταση του Μ.Κ.1 για το κατά πόσο η μαιευτική περιλαμβάνεται ή όχι στον ορισμό της "γυναικολογίας", όπου η θέση του μάρτυρα ήταν ότι η άσκηση γυναικολογίας περιλαμβάνει και την μαιευτική ενώ η θέση των Αιτητών ήταν ότι ο Μ.Κ.1 εμποδιζόταν από τους όρους της επίδικης συμφωνίας να ασκεί μαιευτική στην επίδικη κλινική, παρά μόνο γυναικολογία. Το ζήτημα αυτό λύνεται εύκολα ανατρέχοντας στο Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, Γ. Μπαμπινιώτη, 2η έκδοση, Αθήνα 2002, όπου στον ορισμό της "μαιευτικής", αναφέρει τα εξής: "μαιευτική (η) [αρχ.] 1."ιατρικός κλάδος, μέρος της γυναικολογίας, που έχει ως αντικείμενο την γέννηση παιδιών, την φροντίδα και περίθαλψη των γυναικών κατά τη διάρκεια της κυήσεως, του τοκετού και της λοχείας." (Η υπογράμμιση είναι δική μου). Επομένως, η θέση των Αιτητών όπως τέθηκε στην αντεξέταση του Μ.Κ.1 ήταν λανθασμένη. Αναφέρθηκε επίσης ο Μ.Κ.1 στο κόστος των εργασιών διαχωρισμού και του εξοπλισμού της κλινικής (από την Elefso) λέγοντας ότι το υπολογίζει σε περίπου Λ.Κ.60.000, ποσό το οποίο περιλαμβάνει περίπου Λ.Κ.6.000 για τα κλιματιστικά και Λ.Κ.25.000 για τις ξυλουργικές εργασίες. Γίνονταν αλλαγές στην κλινική σε διάφορες φάσεις και η κάθε αλλαγή στοίχιζε χιλιάδες λίρες. Ο μάρτυρας αυτός μου έκανε καλή εντύπωση. Παρά το γεγονός ότι υποβλήθηκε σε μακρά αντεξέταση υπήρξε ευθύς, σαφής, άμεσος, επεξηγηματικός μάρτυρας. Δεν παρατήρησα οποιεσδήποτε αντιφάσεις στη μαρτυρία του ενώ η εκδοχή του όσον αφορά τα αμφισβητούμενα γεγονότα υπήρξε λογική. Αποδέχομαι τη μαρτυρία του Μ.Κ.1 στο σύνολό της. Με την διαδικασία που προβλέπει ο Περί Αποδείξεως Νόμος, Κεφ.9 στο άρθρο 26, κλήθηκε από του Αιτητές για αντεξέταση ο Λεωνίδας Κίμωνος, εκκαθαριστής της εταιρείας Elefso. Ο κος Κίμωνος θεωρήθηκε δυνάμει του εδαφίου 2, του άρθρου 26, ως ο δεύτερος μάρτυρας του Καθ' ου η Αίτηση
  10. Ο Μ.Κ.2 Λ. Κίμωνος αντεξεταζόμενος, αναφέρθηκε στη σχέση του με την εταιρεία Elefso και στον διορισμό του ως εκκαθαριστή της Elefso κατά την συνεδρία των πιστωτών της εταιρείας. Ο διορισμός του επικυρώθηκε από το Δικαστήριο στις 26.10.
  11. Μετά τον διορισμό του, διαπίστωσε από τα έγγραφα που του παραδόθηκαν από τον Επίσημο Παραλήπτη[7] την ύπαρξη περιουσιακών στοιχείων της εταιρείας. Ζήτησε προσφορές για την εκποίηση των περιουσιακών αυτών στοιχείων, με σκοπό την εξόφληση των πιστωτών ή την απόδοση μερισμάτων. Παρουσίασε κατάλογο των περιουσιακών στοιχείων της εταιρείας που του παραδόθηκε από τον Επίσημο Παραλήπτη (Τεκμήριο 25) και ο οποίος αποτελεί μέρος της "έκθεσης καταστάσεως". Επισκέφθηκε επιτόπου το χώρο που διεξήγαγε εργασίες η εταιρεία. Τα αντικείμενα βρίσκονταν στο επίδικο ακίνητο. Σε ερωτήσεις σχετικά με την ιδιοκτησία των αντικειμένων που περιέχονται στο Τεκμήριο 25 ανέφερε ότι δεν υπήρχαν διακριτικά για το αν ανήκαν σε τρίτους, ούτε του αναφέρθηκε ότι κάποια αντικείμενα ανήκαν σε τρίτους. Βασίστηκε στην έκθεση καταστάσεως που υποβλήθηκε από τους διευθυντές αφού υπογράφηκε ενόρκως στο Δικαστήριο και στην οποία ανέφεραν ποια ήταν τα περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας. Σχετικά με τα ενοικιαστήρια έγγραφα ανέφερε ότι του είχε δοθεί αντίγραφο του Τεκμηρίου 1 το οποίο και είχε διαβάσει. Έκρινε ότι τα αντικείμενα (διαχωριστικά, εγκαταστάσεις κ.λ.π.) άνηκαν στην εταιρεία Elefso, διότι γνώριζε ότι: Το έγγραφο αυτό δεν είχε υλοποιηθεί διότι είχε τερματιστεί πριν τη λήξη του, Ο ιδιοκτήτης είχε υπογράψει νέο έγγραφο χωρίς αξιώσεις από την εταιρεία και Καμία απαίτηση είχε υποβληθεί από τον ιδιοκτήτη προς τον εκκαθαριστή αναφορικά με την περιουσία αυτή, της εταιρείας. Δεν είχε οποιαδήποτε επαφή με τον ιδιοκτήτη του επίδικου ακινήτου. Πριν προβεί στην πώληση της περιουσίας της εταιρείας ζήτησε προσφορές με δημοσίευση στον ημερήσιο τύπο και συγκεκριμένα στην εφημερίδα Φιλελεύθερος (Τεκμήριο 26). Δεν υπήρξε οποιαδήποτε αντίδραση του ιδιοκτήτη. Τα αντικείμενα πωλήθηκαν όλα, σαν πακέτο, μαζί με τα διαχωριστικά τα οποία δεν μπορούσαν να διατεθούν μεμονωμένα. Τα διαχωριστικά ήταν ένα γενικό σύνολο το οποίο περιλάμβανε τόσο την πόρτα όσο και τον τοίχο που διαχώριζε. Για το λόγο αυτό έγινε ξεχωριστή συζήτηση για τα διαχωριστικά και διατέθηκαν έναντι κάποιου ποσού. Αναγνώρισε επίσης τα Τεκμήρια 19 και
  12. Ο Μ.Κ.2 μου έχει κάνει πολύ καλή εντύπωση. Βοήθησε το Δικαστήριο δίνοντας μια ζωντανή εικόνα του τι έλαβε χώρα κατά την εκκαθάριση της Elefso και εξήγησε με πιο τρόπο κατακυρώθηκε, στον Καθ' ου η Αίτηση 1, ο εξοπλισμός της κλινικής. Υπήρξε ειλικρινής και σταθερός μάρτυρας απαντώντας άμεσα, ευθέως, χωρίς δισταγμό και αντιφάσεις. Αποδέχομαι τη μαρτυρία του Μ.Κ.2 στο σύνολο της. Νομική Πτυχή: Η απαίτηση των Αιτητών βασίζεται, μεταξύ άλλων, σε ζημιά σε περιουσία κατά παράβαση των όρων της συμφωνίας ενοικίασης. Προκειμένου να εξεταστεί η νομική πτυχή της παρούσας υπόθεσης, θα πρέπει πρώτα να ανατρέξουμε στις πρόνοιες των συμφωνιών που παρουσίασαν και επικαλέστηκαν οι Αιτητές. Συμφωνία με την Elefso: Στο Τεκμήριο 1 υπήρχε πρόνοια ότι τυχόν διαχωρισμοί, εξοπλισμοί κ.τ.λ. που θα γίνονταν στον κενό 2ο όροφο θα παρέμειναν στην ιδιοκτησία των Αιτητών. Σ' αυτή την πρόνοια βασίζονται οι Αιτητές, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι η κυριότητα των μετατροπών στο ακίνητο περιήλθε στους ιδιοκτήτες του ακινήτου και ως εκ τούτου η επόμενη ενοικίαση, δηλαδή η επίδικη, περιλάμβανε και τους διαχωρισμούς και εξοπλισμό, καθώς και ότι θα προστίθετο από κει και πέρα στους διαχωρισμούς και εξοπλισμό από τους Καθ' ων η Αίτηση. Παραθέτω την παράγραφο 7.2 του Τεκμηρίου
  13. "7.2 Ο Ενοικιαστής αναλαμβάνει με δικά του έξοδα να διαχωρίσει και διαμορφώση τον ενοικιασθέντα 2ον όροφο, Ακίνητον, εις Κλινική και με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να διεξάγει ομαλά εντός αυτού τις επαγγελματικές του δραστηριότητες. Περαιτέρω ο Ενοικιαστής αναλαμβάνει αν το επιθυμεί όπως με δικά του έξοδα τοποθετήσει κεντρικό σύστημα κλιματισμού εις το Ενοικιασθέν Ακίνητον. Όλες οι δαπάνες διαχωρισμών, διαμορφώσεων, προσθηκών και μετατροπών του Ενοικιασθέντος Ακινήτου, θα βαρύνουν τον Ενοικιαστή. Με την λήξη της ενοικίασης ο Ιδιοκτήτης, χωρίς επηρεασμό των άλλων δικαιωμάτων του από το παρόν έγγραφο, θα δικαιούται εάν το επιθυμεί να απαιτήσει από τον Ενοικιαστή να επαναφέρει με δικά του έξοδα το Ενοικιασθέν Ακίνητον, στην αρχική του κατάσταση. Εις οιανδήποτε αντίθετη περίπτωση οι προσθήκες, διαχωριστικά, μετατροπές και τοποθετήσεις του Ενοικιαστού θα παραμείνουν αποκλειστική ιδιοκτησία του Ιδιοκτήτη άνευ υποχρεώσεως αυτού προς καταβολή οιασδήποτε αποζημιώσεως ή ποσού." Η διάρκεια της ενοικιάσεως προνοείτε στις παραγράφους 3.1 και 3.2 του Τεκμηρίου
  14. "3.1 Η διάρκεια ενοικιάσεως του Ενοικιασθέντος Ακινήτου συνεφωνήθη μεταξύ του Ιδιοκτήτου και του Ενοικιαστού και δια του παρόντος εκ συμφώνου και από κοινού συμφωνείται και καθορίζεται δια περίοδον 2 ετών μόνον, αρχομένης από της ημερομηνίας παραδόσεως τούτου εις τον Ενοικιαστή, ήτοι της 1/1/99 και ληγούσης την 31/12/
  15. 3.2 Ο Ενοικιαστής θα έχει το δικαίωμα, με γραπτή προς τούτο ειδοποίηση προς τον Ιδιοκτήτη, δύο τουλάχιστο μήνες πριν την λήξη της παρούσης να ανανεώσει την ενοικίασιν για άλλα 2 χρόνια και ακολούθως με το ίδιο τρόπο για άλλα 2 χρόνια και τέλος για άλλα 2 χρόνια, ήτοι συνολικά μέχρι 4 περιόδους ενοικιάσεως, ούτως ώστε να συμπληρωθούν συνολικά 8 χρόνια ενοικίασης από της υπογραφής του παρόντος συμβολαίου, πάντοτε με τους ιδίους όρους πλην του ποσού του ενοικίου εκάστης νέας περιόδου, το οποίο θα αυξάνεται σε κάθε νέα ανανέωση. Η αύξησις στο ενοίκιο εκάστης νέας περιόδου συμφωνείται ότι θα είναι 12% κάθε 2 χρόνια, επί του πληρωτέου ενοικίου τότε." Ερμηνεία της συμφωνίας: Η νομολογία μας καθοδηγεί όσον αφορά τους ερμηνευτικούς κανόνες μιας σύμβασης. Στην απόφαση Μεταλλικά Ηρακλής Μιχαηλίδης Λτδ ν. G & C Exhaust Systems Ltd
(2001)Α.Α.Δ. 500, στη σελίδα 516 λέχθηκαν τα εξής: "Σύμφωνα με τους ερμηνευτικούς κανόνες μια σύμβαση πρέπει να ερμηνεύεται σύμφωνα με το λεκτικό της και με τρόπο που θα πραγματοποιείται η πρόθεση των μερών, όπως αυτή συνάγεται από το σύνολο της σύμβασης (Βλ. Chitty, πιο πάνω, παραγ. 12-040). Όπως το έθεσε ο Lord Cottenham L.C. στη Lloyd v. Lloyd [1837] 2 My. & Cr. 192, 202: .............................. Σε μετάφραση: «Αν οι πρόνοιες μιας συμφωνίας εκφράζονται με σαφήνεια και δεν υπάρχει τίποτε που καθιστά ικανό το Δικαστήριο να τις ερμηνεύσει με τρόπο διαφορετικό από εκείνο που επιτρέπεται από το λεκτικό τους, χωρίς αμφιβολία πρέπει να επικρατήσει το λεκτικό. Αν όμως οι πρόνοιες και οι φράσεις είναι αντιφατικές και αν υπάρχουν λόγοι οι οποίοι φαίνονται στην όψη του εγγράφου, οι οποίοι προσφέρουν απόδειξη της πραγματικής πρόθεσης των μερών, τότε εκείνη η πρόθεση θα επικρατήσει έναντι της φανερής και συνήθους έννοιας των λέξεων»." Είναι φανερό ότι όσον αφορά το Τεκμήριο 1, το δικαίωμα της παραγράφου 7.2 ενεργοποιείτο στη λήξη της συμφωνίας δηλαδή την 31.12.2002 ή, σε περίπτωση ανανέωσης της, στο τέλος της αντίστοιχης επόμενης διετίας με τελευταία ημερομηνία την 31.12.
  1. Είναι όμως παραδεκτό ότι η συμφωνία αυτή δεν αφέθηκε να λήξει ως οι όροι της προνοούσαν. Λόγω της διάλυσης της Elefso (γεγονός στο οποίο αναφέρθηκαν και οι δύο πλευρές), με νέα συμφωνία το Μάρτιο του 2000 τερματίστηκε η προηγούμενη ενοικίαση. Επομένως, ο βασικός όρος για την υλοποίηση των προνοιών της παραγράφου 7.2 του Τεκμηρίου 1 δεν ενεργοποιήθηκε ποτέ, αφού η συμφωνία δεν έληξε, ως οι όροι της προνοούσαν. Καταλήγω στην πιο πάνω ερμηνεία διότι είναι φανερό ότι η πρόθεση των μερών, τουλάχιστον όσον αφορά το Τεκμήριο 1, ήταν όπως δοθεί μεν δικαίωμα στους Αιτητές να κρατήσουν τη διαμορφωμένη κλινική, αφού όμως εξαντλήσουν κατά τη δική τους βούληση οι ενοικιαστές το χρόνο της ενοικίασης. Άλλως, για να ισχύει αυτό που ο Μ.Α.1 ισχυρίστηκε[8], θα έπρεπε στο Τεκμήριο 1 να αναφέρεται η φράση "με τη λήξη ή τον τερματισμό της ενοικίασης από οποιοδήποτε από τα μέρη". Διαφορετικά, γιατί να συμφωνήσουν οι ενοικιαστές να παραχωρήσουν στους Αιτητές μια επένδυση πολύ μεγάλης αξίας χωρίς αντάλλαγμα; Η πιο πάνω ερμηνεία του Τεκμηρίου 1 μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι ιδιοκτήτες του ακινήτου δεν κατέστησαν το Μάρτιο του 2000, αυτοδίκαια ιδιοκτήτες του εξοπλισμού ή της διαμορφωμένης κλινικής, ως ισχυρίζονται οι Αιτητές. Επίδικη συμφωνία: Έχω ήδη αναφερθεί στην προηγούμενη ενδιάμεση απόφαση μου με την οποία κρίθηκε ότι η επίδικη συμφωνία Τεκμήριο 2 είναι άκυρη, δυνάμει των προνοιών του άρθρου 77 του περί Συμβάσεων Νόμου. Ως εκ τούτου, αυτή (Τεκμήριο 2) δεν μπορεί να αποτελέσει καθοδήγηση για το τι πραγματικά συμφωνήθηκε μεταξύ των διαδίκων, το Μάρτιο του
  2. Δυνάμει των προνοιών του άρθρου 10
(1)του Περί Συμβάσεων Νόμου[9], το Τεκμήριο 2 δεν αποτελεί σύμβαση και έτσι δεν μπορεί να αποτελέσει πηγή συμβατικών δικαιωμάτων και υποχρεώσεων. Οι περί του αντιθέτου τοποθετήσεις των Αιτητών δεν βρίσκουν έρεισμα πουθενά στη νομοθεσία ή στη νομολογία. Έχω ήδη απορρίψει την εκδοχή του Μ.Α.1 και η μόνη αποδεχτή μαρτυρία στην οποία μπορώ να βασιστώ είναι η εκδοχή του Καθ' ου η Αίτηση 1 (Μ.Κ.1) σύμφωνα με την οποία ουδέποτε συμφωνήθηκε μεταξύ των διαδίκων ότι ο εξοπλισμός της κλινικής θα παρέμενε στην ιδιοκτησία των Αιτητών άμα τη αποχώρηση του Καθ' ου η Αίτηση
  1. Αυτός ήταν και ο λόγος που ο Καθ' ου η Αίτηση 1 κατέβαλε στον εκκαθαριστή της Elefso τα ποσά των Λ.Κ.3.600 ως ενοίκιο για την χρήση του εξοπλισμού των μηχανημάτων και άλλων περιουσιακών στοιχείων της Elefso και Λ.Κ.21.586 για την αγορά του εξοπλισμού αυτού και των διαχωριστικών. Αυτή την εκδοχή αποδέχομαι και δυνάμει αυτής καταλήγω στο συμπέρασμα ότι οι ιδιοκτήτες του ακινήτου ουδέποτε κατέστησαν ιδιοκτήτες του εξοπλισμού και διαχωριστικών της κλινικής. Ευρήματα του Δικαστηρίου: Στη βάση των παραδοχών που περιέχονται στα δικόγραφα, της αποδεκτής μαρτυρίας και με βάση την ερμηνεία που δόθηκε από το Δικαστήριο στις συμφωνίες ενοικίασης, βρίσκω ότι τα πραγματικά γεγονότα όσον αφορά ειδικά τα αμφισβητούμενα γεγονότα, έχουν ως εξής: Α) Ο εξοπλισμός και οι τα διαχωριστικά της κλινικής που στεγαζόταν στο επίδικο υποστατικό ήταν ιδιοκτησία της εταιρείας Elefso. Αφού τέθηκε αυτή η εταιρεία σε εκκαθάριση και ζητήθηκαν από τον εκκαθαριστή προσφορές για την εκποίηση της περιουσίας της εταιρείας (και μέσω του ημερήσιου τύπου), η προσφορά κατακυρώθηκε στον Καθ' ου η Αίτηση 1, ο οποίος και αγόρασε τελικά την περιουσία αυτή της εταιρείας καταβάλλοντας €36.881,87 (Λ.Κ.21.586) για την αγορά του εξοπλισμού της κλινικής περιλαμβανομένων και των διαχωριστικών και €6.150,97 (Λ.Κ.3.600) για τη χρήση του εξοπλισμού για το διάστημα που μεσολάβησε μέχρι την αγορά. Οι Αιτητές σε κανένα στάδιο έθιξαν το θέμα της ιδιοκτησίας του εξοπλισμού, των διαχωριστικών ή των μετατροπών της κλινικής στον εκκαθαριστή της εταιρείας, παρά το γεγονός ότι γνώριζαν ότι η εταιρεία Elefso βρισκόταν υπό εκκαθάριση. Ούτε και με τον Καθ' ου η Αίτηση 1 συζήτησαν το θέμα αυτό όταν συνάφθηκε η επίδικη συμφωνία ενοικίασης. Β) Δεν αποδείχθηκε η πρόκληση ζημιών από τον Καθ' ου η Αίτηση 1 στο επίδικο υποστατικό. Γ) Κατά τον τερματισμό της επίδικης συμφωνίας ενοικίασης από τον Καθ' ου η Αίτηση 1, ο τελευταίος όφειλε στους Αιτητές, ως δεδουλευμένα ενοίκια, το ποσό των €12.055,89 για την περίοδο από 1.9.2003 μέχρι 15.1.2004 και για τα οποία εκδόθηκε απόφαση εκ συμφώνου στις 2.7.
  2. Απαίτηση Αιτητών: Απομένει να εξεταστούν μία προς μία οι απαιτήσεις των Αιτητών. (α) Καθυστερημένα ενοίκια: Με δεδομένη την παραδοχή του Καθ' ου η Αίτηση 1 ότι όφειλε να ενοίκια των μηνών Σεπτεμβρίου 2003 μέχρι και τις 15.1.04 (ημερομηνία παράδοσης της κατοχής του υποστατικού) και την έκδοση απόφασης εναντίον του στις 2.7.2008, για το ποσό των €12.055,89, (που αντιστοιχεί στα πιο πάνω ενοίκια) παρέμεινε αμφισβητούμενο μόνο το ποσό των €6.407,25 που αφορά τα ενοίκια των μηνών Ιουνίου, Ιουλίου και Αυγούστου
  3. Καμία αποδεχτή μαρτυρία παρουσιάστηκε προς απόδειξη της απαίτησης αυτής. Αντιθέτως, (όπως αναφέρω και πιο πάνω στην αξιολόγηση της μαρτυρίας του Μ.Α.1), όταν υποδείχθηκε στον Μ.Α.1 ότι τα ενοίκια αυτά ήταν πληρωμένα με επιταγές του Καθ' ου η Αίτηση 1 μαζί με το ενοίκιο των τριών καταστημάτων, ο Μ.Α.1, δεν αρνήθηκε το γεγονός αυτό. Προκύπτει, λοιπόν, αβίαστα ότι οι Αιτητές δεν έχουν αποσείσει το βάρος απόδειξης αναφορικά με την απαίτηση τους αυτή, αφού καμία άλλη μαρτυρία προσκόμισαν. Ως εκ τούτου βρίσκω ότι δεν οφείλει ο Καθ' ου η Αίτηση 1 τα πιο πάνω αναφερόμενα ενοίκια. (β) Ζημιές στο επίδικο ακίνητο: (i) Έχω ήδη καταλήξει στο συμπέρασμα[10] ότι ο εξοπλισμός και διαχωρισμός της κλινικής δεν ανήκε σε κανένα στάδιο της ενοικίασης του επίδικου υποστατικού στους ιδιοκτήτες του ακινήτου. Ολόκληρος ο εξοπλισμός της κλινικής περιλαμβανόμενων και των διαχωρισμών άνηκε, κατά τον ουσιώδη για την παρούσα Αίτηση χρόνο, στον Καθ' ου η Αίτηση
  4. Ως εκ τούτου, η απαίτηση για ζημιές στο ακίνητο, στο βαθμό που αφορά την απομάκρυνση από το επίδικο υποστατικό των αντικειμένων που κατ' ισχυρισμό αποτελούσαν ιδιοκτησία των Αιτητών, είναι ανεδαφική. (ii) Δεν μου διαφεύγει το γεγονός ότι μέρος του πιο πάνω εξοπλισμού και των διαχωριστικών ίσως να είχε συνδεθεί στερεά με το κτίριο και να αποτελούσε προσάρτημα (fixture), με τις ανάλογες νομικές συνέπειες. Όμως η θέση αυτή δεν προωθήθηκε από τους Αιτητές και έτσι δεν θα εξεταστεί, τόσο για αυτό το λόγο όσο και για ακόμη ένα λόγο. Όχι μόνο δεν παρουσιάστηκε μαρτυρία από τους Αιτητές για τη σύνδεση του εξοπλισμού με το ακίνητο, αλλά έγιναν αναφορές από τον Μ.Κ.1, και δεν αντεξετάστηκε επ' αυτού, σε διαχωριστικά που μετακινούνταν και σε ντουλάπια τα οποία είχαν ρόδες. Ως εκ τούτου κανένα ασφαλές συμπέρασμα θα μπορούσε να εξαχθεί από το Δικαστήριο αναφορικά με το ζήτημα της στερεής σύνδεσης του εξοπλισμού και των διαχωρισμών με το ακίνητο. (iii) Μένει να εξεταστεί κατά πόσο προκλήθηκε ζημιά στο επίδικο κτίριο από τον Καθ' ου η Αίτηση
  5. Σχετικά με το θέμα αυτό, το άρθρο 27
(3)των Περί Ενοικιοστασίου Νόμων 1983 μέχρι 2007 προνοεί τα εξής: "
(3)με την επιφύλαξη των διατάξεων των προηγούμενων εδαφίων του παρόντος άρθρου, ο ενοικιαστής υποχρεούται να προστατεύει το ακίνητο από ζημιές που μπορούν να προκληθούν από τον ίδιο, από τους ενοίκους, από αντιπροσώπους ή προσκεκλημένους του και υποχρεούται να τις επιδιορθώνει χωρίς καθυστέρηση." Διαπιστώνω ότι οι Αιτητές έχοντας το βάρος να αποδείξουν την απαίτηση τους, θα έπρεπε να παρουσιάσουν μαρτυρία για την κατάσταση του πατώματος και των δύο τουαλετών, τόσο κατά την έναρξη της επίδικης ενοικίασης όσο και κατά την ημέρα παράδοσης του υποστατικού στους ιδιοκτήτες του. Καμία τέτοια μαρτυρία παρουσιάστηκε. Περιορίστηκαν να παρουσιάσουν οι Αιτητές τον Μ.Α.2, ο οποίος αναφέρθηκε στις ζημιές που διαπίστωσε κατά την επίσκεψη του στο επίδικο υποστατικό "γύρω στο Μάρτη του 2004", δηλ. δύο μήνες μετά την παράδοση του υποστατικού στους ιδιοκτήτες του. Δεν έχει συνδεθεί η έκθεση εκτίμησης του Μ.Α.2 με την κατάσταση του ακινήτου κατά την ημερομηνία παράδοσης του στους ιδιοκτήτες του. Δεν έχει παρουσιαστεί καθόλου μαρτυρία για το κενό που μεσολάβησε από την ημερομηνία παράδοσης του υποστατικού μέχρι την επίσκεψη του Μ.Α.2, με αποτέλεσμα να μην έχουν συνδεθεί με οποιοδήποτε τρόπο οι ζημιές αυτές με τον Καθ' ου η Αίτηση
  1. Αξίζει να σημειωθεί ότι για το θέμα των ζημιών αυτών δεν αντεξετάστηκε καθόλου ο Καθ' ου η Αίτηση
  2. Στην απουσία λοιπόν σύνδεσης του Καθ' ου η Αίτηση 1 με την πρόκληση των ισχυριζόμενων ζημιών στο επίδικο υποστατικό, βρίσκω ότι δεν έχει αποδειχθεί η απαίτηση αυτή των Αιτητών. (γ) Κοινόχρηστα: Όπως ανέφερα και πιο πάνω, καμιά μαρτυρία παρουσιάστηκε προς απόδειξη του σκέλους αυτού της απαίτησης. Συγκεκριμένα, δεν μας παρουσιάστηκαν τα τιμολόγια ή οι καταστάσεις για τα κατ' ισχυρισμό οφειλόμενα κοινόχρηστα. Η αναφορά του Μ.Α.1 στο ότι τα ποσά των κοινοχρήστων εξόδων διαιρούνταν με τα τετραγωνικά που κατείχε ο κάθε ενοικιαστής, παρόλο ότι δεν αμφισβητήθηκε από τον Καθ' ου η Αίτηση 1, δεν είναι αρκετή για να αποσείσει το βάρος απόδειξης των Αιτητών (βλ. Στέλιος Κουρουκλίδης και Διαχειριστική Επιτροπή Απόλλων Κωρτ, Πολ. Εφ. 26/2006, ημερομηνίας 11.9.2008). Ως εκ τούτου θα πρέπει να απορριφθεί και η απαίτηση αυτή των Αιτητών. (δ) Ενδιάμεσα οφέλη: Δεν παρουσίασαν μαρτυρία οι Αιτητές για την απαίτηση τους για ενδιάμεσα οφέλη. Η μόνη αναφορά που κάνουν στο ζήτημα αυτό γίνεται στην αγόρευση του δικηγόρου των Αιτητών. Υπάρχει όμως διάσταση μεταξύ της δικογραφημένης απαίτησης (η οποία αφορά ενδιάμεσα οφέλη για την περίοδο από 1.2.2004 μέχρι 31.12.2004) και αυτής που περιγράφεται στην αγόρευση (και η οποία αφορά την περίοδο "από 1.6.2004 μέχρι ενοικίασης". Ως γνωστόν οι αγορεύσεις δεν αποτελούν μαρτυρία και ως εκ τούτου δεν λαμβάνονται υπόψη τα όσα αναφέρονται για το θέμα αυτό, στην αγόρευση των Αιτητών. Προκύπτουν παρόλα αυτά, από την αποδεκτή μαρτυρία, γεγονότα που αποδεικνύουν την παράβαση από τον Καθ' ου η Αίτηση 1 του άρθρου 27
(1)του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, το οποίο προνοεί ότι׃ "Ενοικιαστής [.] δικαιούται να παραιτηθή της κατοχής της κατοικίας ή του καταστήματος μόνον κατόπιν επιδόσεως τοιαύτης ειδοποιήσεως οία θα απητείτο δυνάμει του ενοικιαστηρίου συμβολαίου και σε περίπτωση που δεν απαιτείται τέτοια ειδοποίηση, μόνο κατόπιν γραπτής προειδοποίησης, έναν τουλάχιστο μήνα προηγουμένως. " Με δεδομένη την ακυρότητα του ενοικιαστηρίου συμβολαίου, ο Καθ' ου η Αίτηση 1 όφειλε (δυνάμει της νομοθεσίας) να επιδώσει στους Αιτητές γραπτή προειδοποίηση αναφορικά με την πρόθεση του να παραιτηθεί της κατοχής του επίδικου υποστατικού, τουλάχιστον ένα μήνα προηγουμένως. Στην παρούσα περίπτωση ο Καθ' ου η Αίτηση 1, παραιτήθηκε της κατοχής του επιδίκου υποστατικού στις 15.1.2004 επιδίδοντας ταυτόχρονα στους Αιτητές την σχετική γραπτή ειδοποίηση (Τεκμήριο 4). Σημειωτέον ότι για τους σκοπούς του άρθρου 27
(1)δεν έχει σημασία κατά πόσο ευθύνη για τον τερματισμό της ενοικίασης είχαν οι Αιτητές. Συνεπεία της πιο πάνω περιγραφόμενης παράβασης του Νόμου, ο Καθ' ου η Αίτηση 1 οφείλει να καταβάλει στους Αιτητές ενδιάμεσα οφέλη ενός μηνός και τα οποία ανέρχονται σε ένα μηνιαίο ενοίκιο, δηλ. €2.679,09 (Λ.Κ.1.568). Προτού προχωρήσω στην κατάληξη της παρούσας απόφασης, αναφέρω ότι, το ζήτημα του κατά πόσο ο τερματισμός της ενοικίασης έγινε με υπαιτιότητα των Αιτητών ή όχι δεν θα εξεταστεί, για το λόγο ότι αποτελεί πλέον ακαδημαϊκό ζήτημα αφού ο Καθ' ου η Αίτηση 1 δεν καταχώρησε ανταπαίτηση σε βάρος των Αιτητών. ΚΑΤΑΛΗΞΗ: Στη βάση των πιο πάνω εκδίδεται με την σύμφωνη γνώμη των Παρέδρων απόφαση υπέρ των Αιτητών και εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση 1, για το ποσό των €2.679,
  1. Όσον αφορά τα έξοδα, δεν μας έχει λεχθεί οτιδήποτε και δεν διαπιστώνουμε να συντρέχει οποιοσδήποτε λόγος ώστε αυτά να μην ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της Αίτησης. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ των Αιτητών και εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση 1 όπως αυτά θα υπολογιστούν στην κλίμακα €2.000 μέχρι €5.
  2. (Υπ.) ............... Χρ. Ραγουζαίου Πρόεδρος Δικαστηρίου Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας ΧΡ/ΑΓ Subject: Rent Control/Final Αναφορά: Αξίωση ιδιοκτήτη για ζημιές στο ακίνητο, οφειλόμενα ενοίκια, κοινόχρηστα και ενδιάμεσα οφέλη. [1] Συγκεκριμένα, ενώ η σύμβαση αφορούσε ενοικίαση πέραν του ενός έτους, δεν ήταν υπογεγραμμένη από δύο μάρτυρες. [2] βλ. σελίδα 20 πιο κάτω [3] Εργασίες που είχαν γίνει αρχικά από την Elefso [4] Για να χρησιμοποιηθεί ως ιατρείο - εξεταστήριο. [5] Τεκμήριο 26 [6] Το τότε νόμισμα της Κυπριακής Δημοκρατίας. [7] Ο οποίος είχε διοριστεί αρχικά ως προσωρινός εκκαθαριστής της Elefso. [8] Ότι δηλαδή με τον τερματισμό της ενοικίασης από την Elefso έγιναν αυτόματα ιδιοκτήτες του εξοπλισμού της κλινικής οι ιδιοκτήτες του ακινήτου. [9] 10
(1)Συμβάσεις είναι όλες οι συμφωνίες οι οποίες καταρτίζονται με την ελεύθερη συναίνεση μερών ικανών προς το συμβάλλεσθαι, για νόμιμη αντιπαροχή και νόμιμο σκοπό, οι οποίες δεν χαρακτηρίζονται ρητά από το Νόμο αυτό ως άκυρες˙ τηρουμένων των διατάξεων του Νόμου αυτού, οι συμβάσεις δύνανται να καταρτίζονται γραπτά, ή προφορικά, ή μερικώς γραπτά και μερικώς προφορικά, ή δύνανται να συνάγονται από τη συμπεριφορά των μερών. [10] βλ. σελίδες 22 και 23 πιο πάνω cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.