ΤΑΚΗ ΜΙΧΑΗΛ ν. ΜΑΡΙΑΣ ΑΥΓΕΡΙΝΟΥ ΤΑΛΙΩΤΗ, Αίτηση αρ.: Κ65/2009, 20/9/2011

ΤΑΚΗ ΜΙΧΑΗΛ ν. ΜΑΡΙΑΣ ΑΥΓΕΡΙΝΟΥ ΤΑΛΙΩΤΗ, Αίτηση αρ.: Κ65/2009, 20/9/2011 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEELEM:2011:21 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΕΜΕΣΟΥ - ΠΑΦΟΥ ΤΜΗΜΑ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Χρ. Ραγουζαίου, Προέδρου και Ρ. Μιχαηλίδη και Α. Κωστή, Παρέδρων Αίτηση αρ.: Κ65/2009 Μεταξύ: ΤΑΚΗ ΜΙΧΑΗΛ, από τη Λεμεσό Αιτητή Και ΜΑΡΙΑΣ ΑΥΓΕΡΙΝΟΥ ΤΑΛΙΩΤΗ, συζύγου Μάριου Χρίστου, από τη Λεμεσό Καθ' ης η Αίτηση ----------------------------------------------- 20/9/2011 Για τον Αιτητή: Κος Σ.Α. Ναθαναήλ Για την Καθ' ης η Αίτηση: Κος Φ. Τσαγγαρίδης (κος Ανδρέας Δαμιανού στην απαγγελία της απόφασης) Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο Αιτητής, ο οποίος υπήρξε ενοικιαστής της Καθ' ης η Αίτηση, με την αίτηση που καταχώρισε την 21.10.2009, αξιώνει από την τελευταία, μεταξύ άλλων, τα εξής: Α) Αναθεώρηση και/ή ακύρωση του διατάγματος έξωσης, το οποίο εκδόθηκε στις 11/9/2001, στην αίτηση ενοικιοστασίου με αρ. Ε137/2000, του οποίου η έκδοση εξασφαλίσθηκε με απάτη και/ή ψευδείς παραστάσεις και/ή άλλως πως, και/ή επειδή έχει επέλθει ουσιαστική μεταβολή των περιστάσεων, σύμφωνα με τις οποίες εκδόθηκε. Β) Αποζημιώσεις για την απώλεια εμπορικής εύνοιας και για ζημιές που υπέστη ο Αιτητής λόγω παράδοσης στην Καθ' ης η Αίτηση της κατοχής του επίδικου καταστήματος, οι οποίες ανέρχονται σε €145.

1. Είναι παραδεκτό ότι ο Αιτητής παρέδωσε στην Καθ' ης η Αίτηση το επίδικο κατάστημα που αποτελεί μέρος διατηρητέας οικοδομής και βρίσκεται στην οδό Χατζηλοϊζή Μιχαηλίδη 10Β, στη Λεμεσό, δυνάμει διατάγματος έξωσης που εκδόθηκε εκ συμφώνου, στα πλαίσια άλλης διαδικασίας μεταξύ των ιδίων διαδίκων. Η θέση του Αιτητή είναι ότι υπήρξε όρος στο πιο πάνω αναφερόμενο διάταγμα έξωσης ότι η Καθ' ης η Αίτηση θα παρέδιδε σ' αυτόν εκ νέου την κατοχή του καταστήματος όταν θα αποπερατωνόταν η αναπαλαίωση της διατηρητέας οικοδομής. Η Καθ' ης η Αίτηση, όχι μόνο δεν προέβη στις εργασίες αναπαλαίωσης αλλά πώλησε και αποξένωσε τη διατηρητέα οικοδομή περιλαμβανομένου και του επίδικου καταστήματος (γεγονός το οποίο πληροφορήθηκε ο Αιτητής κατά ή περί τον Ιανουάριο του 2008) με αποτέλεσμα ο Αιτητής να υποστεί τις αναφερόμενες στο δικόγραφο του ζημιές. Απάντηση: Η Καθ' ης η Αίτηση στην Απάντησή της εγείρει προδικαστικές ενστάσεις αναφορικά με την καταχώριση της Αίτησης, για την οποία ισχυρίζεται ότι ο Αιτητής εμποδιζόταν να καταχωρήσει διότι: α) Παρέλειψε να ασκήσει τα απορρέοντα από το διάταγμα του Δικαστηρίου δικαιώματα του, εντός ευλόγου χρόνου και β) Η Καθ' ης η Αίτηση έπαυσε να είναι η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια και κάτοχος του επίδικου υποστατικού. Περαιτέρω, αρνείται όλες τις Αιτούμενες Θεραπείες και ισχυρίζεται ότι, ναι μεν ο Αιτητής παρέδωσε σε αυτήν το επίδικο υποστατικό με σκοπό την αναπαλαίωσή του, αλλά είχε επίσης παρεμποδίσει την ολοκλήρωση των εργασιών αναπαλαίωσης, τις οποίες παρακολουθούσε στενά, αφού εργαζόταν σε γειτονικό υποστατικό. Οι εργασίες ολοκληρώθηκαν με τη μερική αναπαλαίωση της διατηρητέας οικοδομής, αφού στην πορεία διαφάνηκε ότι «δεν ήταν ολόκληρο το υποστατικό διατηρητέο». Αρνείται η Καθ' ης η Αίτηση ότι προέβηκε σε ψευδείς παραστάσεις και/ή σε δόλιες πράξεις σε βάρος του Αιτητή και ότι ο Αιτητής παρέλειψε να αξιώσει την επανενοικίαση του υποστατικού, ως οι όροι του διατάγματος του Δικαστηρίου, με αποτέλεσμα τα οποιαδήποτε δικαιώματα του Αιτητή να έχουν απωλεσθεί ή να έχουν αποδυναμωθεί. Μαρτυρία και αξιολόγηση: Στην παρούσα υπόθεση παρουσιάστηκαν συνολικά δέκα μάρτυρες (εννέα για την πλευρά του Αιτητή και ένας μάρτυρας για την υπόθεση της Καθ' ης η Αίτηση). Η Μ.Α.1, Σωτηρούλα Θρασυβούλου, Πρωτοκολλητής στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού και υπεύθυνη για τη φύλαξη των φακέλων του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων, παρουσίασε αριθμό εγγράφων από το φάκελο της υπόθεσης Ε137/2000, τα οποία κατατέθηκαν ως Τεκμήρια. Η μαρτυρία της Μ.Α.1 ήταν τυπική και γίνεται πλήρως αποδεκτή. Ως Μ.Α.2 παρουσιάστηκε ο Αιτητής ο οποίος με γραπτή κατάθεση που αποτέλεσε μέρος της Κυρίως Εξέτασής του, ανέφερε ότι η Καθ' ης η Αίτηση είναι ιδιοκτήτρια του επίδικου καταστήματος που βρίσκεται στην ενορία Καθολικής, οδός Δημοτικής Αγοράς, Χατζηλοϊζή Μιχαηλίδη 10, στη Λεμεσό, με αριθμό εγγραφής 61713, Φ/Σχ LIV/58.58V, Tεμάχιο 928 (στο εξής αναφερόμενο ως "το μίσθιο"). Αρχικά, ενοικιαστής του μισθίου υπήρξε ο πατέρας του Αιτητή, ο οποίος το ενοικίασε το 1975 και το λειτουργούσε ως μπακάλικο και σε κατοπινό στάδιο περιήλθε στην κατοχή του Αιτητή ως ενοικιαστή (περί το 1980), ο οποίος το χρησιμοποιούσε για τον ίδιο σκοπό αλλά πιο εκσυγχρονισμένα, ως υπεραγορά τροφίμων και άλλων ειδών, με τελευταίο ενοίκιο €100,81 μηνιαίως. Διευκρίνισε ότι υπήρξε και εξακολουθεί να είναι κάτοχος και άλλου καταστήματος το οποίο χρησιμοποιεί ως υπεραγορά και το οποίο εφάπτεται στο μίσθιο. Το κατάστημα αυτό κατείχε και χρησιμοποιούσε τόσο κατά τον ουσιώδη χρόνο της έξωσης του από το μίσθιο όσο και σήμερα. Στις 15.10.2001 ο Αιτητής παρέδωσε στην Καθ' ης η Αίτηση το μίσθιο, συμμορφούμενος προς το διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 11.9.2001, προκειμένου να προβεί η Αιτήτρια στις αναγκαίες μετατροπές, προσθήκες και συντήρηση της διατηρητέας οικοδομής στην οποία αυτό ανήκει και ακολούθως να παραδώσει το μίσθιο στον Αιτητή «προ ή κατά την αποπεράτωση του», η οποία θα γινόταν εντός ευλόγου χρόνου (σύμφωνα με το διάταγμα ημερ. 11.9.2001). Το διάταγμα ημερομηνίας 11.9.2001 εκδόθηκε εκ συμφώνου, στα πλαίσια της Αίτησης Ε137/2000, που εκκρεμούσε ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου και μετά από μερική ακρόαση της υπόθεσης και αφού παρουσιάστηκαν στο Δικαστήριο έγγραφα που καταδείκνυαν την πρόθεση της Καθ' ης η Αίτηση να προβεί σε αλλαγές και επιδιορθώσεις της διατηρητέας οικοδομής της. Η Καθ' ης η Αίτηση, μετά την παράδοση του μισθίου, άρχισε κάποιες εργασίες σε αυτό, οι οποίες όμως περιορίστηκαν στην αφαίρεση των προσθηκομετατροπών που ο Αιτητής είχε κάμει στο μίσθιο (ενόσω αυτό βρισκόταν στην κατοχή του). Επειδή τα χρόνια περνούσαν και η αναπαλαίωση δεν προχωρούσε, ο Αιτητής ρωτούσε σχετικά τον πατέρα της Καθ' ης η Αίτηση (ο οποίος την αντιπροσώπευσε κατά την έκδοση του δικαστικού διατάγματος) και έπαιρνε την απάντηση ότι η αναπαλαίωση ήταν θέμα χρόνου. Καμία αποζημίωση καταβλήθηκε στον Αιτητή για τα έξοδα στα οποία ο ίδιος είχε προβεί στο μίσθιο ή για την έξωση του από αυτό, για το λόγο ότι στο εκ συμφώνου εκδοθέν διάταγμα έξωσης υπήρχε όρος ότι το μίσθιο θα επιστρεφόταν στον Αιτητή μετά την ολοκλήρωση των εργασιών αναπαλαίωσης. Στην πορεία του χρόνου και ενώ ο Αιτητής ανέμενε την ολοκλήρωση των εργασιών και την παράδοση του μισθίου σε αυτόν πληροφορήθηκε, τον Ιανουάριο του 2008, ότι η διατηρητέα οικοδομή (περιλαμβανομένου και του μισθίου) πωλήθηκε από την Καθ' ης η Αίτηση, γεγονός το οποίο επιβεβαίωσε με έρευνα στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Λεμεσού. Σύμφωνα με αυτήν, το ακίνητο μεταβιβάστηκε σε τρίτο πρόσωπο (κάποιον Μιχαήλ Παύλου), στις 17/3/
2. Είναι θέση του Αιτητή ότι η Καθ' ης η Αίτηση εξασφάλισε την εκ συμφώνου έκδοση του διατάγματος έξωσης σε βάρος του Αιτητή με δόλο, απάτη, ψευδείς παραστάσεις, καθότι παρουσίασε στο Δικαστήριο και στον Αιτητή στοιχεία και γεγονότα αναληθή και ψευδή, πείθοντας τον να αποδεχτεί την έκδοση διατάγματος έξωσης ενώ η Καθ' ης η Αίτηση γνώριζε ότι δεν θα προέβαινε σε αναπαλαίωση του επίδικου υποστατικού, αφού είχε σκοπό να πουλήσει αυτό σε τρίτο πρόσωπο. Ο Αιτητής για να συνεχίσει να διεξάγει κανονικά τις εργασίες του στο κατάστημα που κατέχει δίπλα από το μίσθιο, νοίκιασε στην περιοχή βόρεια του κτιρίου του παντοπωλείου[1] αποθήκη για την οποία τώρα καταβάλλει ενοίκιο €360 μηνιαίως. Υποστηρίζοντας το αίτημα του για την καταβολή αποζημίωσης, ο Αιτητής ανάφερε περαιτέρω ότι: Από τη σύγκριση του ενοικίου του μισθίου και του ενοικίου της αποθήκης, για την περίοδο από 1.7.2001 μέχρι 30.11.2010, προκύπτει διαφορά ύψους €25.
3. Για τη μετακίνηση του από την υπεραγορά του στην αποθήκη, με σκοπό τη μεταφορά εμπορευμάτων, επιβαρύνεται έξοδα που ανέρχονται σε €6.
4. Ποσό ύψους €12.000 έχει καταβληθεί από τον ίδιο, ως έξοδα επιδιορθώσεων του μισθίου (δημιουργία μεσοπατώματος και ηλεκτρικής εγκατάστασης). Έχει υποστεί λόγω μείωσης των εργασιών του ζημιά ύψους €25.000, ενώ απώλεσε, λόγω της μετακίνησης από το μίσθιο, εμπορική εύνοια η οποία υπερβαίνει το ποσό των €50.
5. Όλα τα πιο πάνω αναφερόμενα ποσά αξιώνει ο Αιτητής από την Καθ΄ης η Αίτηση. Αντεξεταζόμενος ο Αιτητής συμφώνησε ότι το κατάστημα που κατείχε και χρησιμοποιούσε μέχρι και την ακρόαση της Αίτησης εφάπτεται του επίδικου καταστήματος και ότι μπορούσε να παρακολουθεί τις οικοδομικές εργασίες στο μίσθιο. Συμφώνησε ότι μερικές εργασίες όπως π.χ. ο μερικός καθαρισμός του κτιρίου εξωτερικά, η κατεδάφιση του μεσοπατώματος, η αφαίρεση των εσωτερικών επιχρισμάτων και η επέκταση της οικοδομής στο πίσω μέρος έχουν όντως τελεστεί. Ως προς τις υπόλοιπες εργασίες αναπαλαίωσης που του υποβλήθηκαν ότι έχουν γίνει και περιλαμβάνονται στο Τεκμήριο 6, ο Αιτητής ανέφερε ότι δεν γνωρίζει ποιες εργασίες έγιναν αλλά η θέση του ήταν ότι το κτίριο (δηλ. η διατηρητέα οικοδομή) δεν είναι «τελειωμένο». Συμφώνησε μεν ότι δεν ζήτησε ο ίδιος τη νέα ενοικίαση του καταστήματος αλλά ισχυρίστηκε ότι η υποχρέωση αυτή βάρυνε την πλευρά της Καθ' ης η Αίτηση. Δεν έδειξε ενδιαφέρον να ενοικιάσει το μίσθιο ακόμα και μετά την ανάρτηση πινακίδας (από τον νέο ιδιοκτήτη) ότι αυτό τίθεται προς ενοικίαση γιατί απ' ότι είχε ακούσει ο νέος ιδιοκτήτης ενδιαφέρεται να ενοικιάσει τη διατηρητέα οικοδομή ολόκληρη και όχι μόνο το επίδικο μίσθιο. Σε σχέση με την αποθήκη που έχει ενοικιάσει ανέφερε ότι αυτή βρίσκεται στην οδό Πτολεμαίων 7, πίσω από τη Δημοτική Αγορά και συγκρίνοντας το μέγεθος της αποθήκης με την αίθουσα του Δικαστηρίου είπε ότι η αποθήκη είναι κατά τρεις φορές μεγαλύτερη. Στο μέγεθος του μισθίου απέφυγε να αναφερθεί ενώ στο τέλος συμφώνησε ότι το ενοίκιο που καταβάλλει για την αποθήκη είναι μεγαλύτερο από το ενοίκιο του μισθίου λόγω ίσως και του μεγέθους της αποθήκης που είναι μεγαλύτερη. Ρωτήθηκε αλλά δεν ήταν σε θέση να δικαιολογήσει πως υπολόγισε τα ποσά των €25.000, €6.000 και €50.000 που αξιώνει. Για το ποσό των €12.000 είπε ότι αυτό σχετίζεται με την εγκατάσταση «τριφασικού» ρεύματος και στην εγκατάσταση νέου πίνακα ηλεκτρισμού, δεν ήταν όμως σε θέση να παρουσιάσει οποιαδήποτε στοιχεία. Ο Αιτητής μου έχει κάνει σχετικά καλή εντύπωση, με εξαίρεση τα σημεία της μαρτυρίας του που σχολιάζω πιο κάτω. α) Κατ' αρχήν δεν αποδέχομαι τον ισχυρισμό για απώλεια εμπορικής εύνοιας και μείωση της πελατείας του Αιτητή. Καμία περαιτέρω μαρτυρία ακολούθησε τον ισχυρισμό αυτό. Θα ανέμενε κανείς ότι προς υποστήριξη των ισχυρισμών του, ο Αιτητής θα παρουσίαζε μαρτυρία εμπειρογνώμονα αναφορικά με τις εργασίες και το κέρδος της επιχείρησης του ή τουλάχιστον τις φορολογικές δηλώσεις του. Αντ' αυτού ο Αιτητής αρκέστηκε να προβάλει απλά τον πιο πάνω αναφερόμενο ισχυρισμό χωρίς να δικαιολογήσει τον υπολογισμό των αξιούμενων ποσών. Ως αποτέλεσμα, ο ισχυρισμός αυτός αναπόφευκτα έμεινε μετέωρος και αναπόδεικτος. β) Το ίδιο ισχύει και όσον αφορά τα ποσά των €6.000 και €12.000 που αξιώνονται για τις μετακινήσεις του Αιτητή και για τις επιδιορθώσεις που είχε κάνει στο μίσθιο αντίστοιχα. Κανένα άλλο στοιχείο προς ενίσχυση των ισχυρισμών αυτών του Αιτητή παρουσιάστηκε. γ) Ενώ στην κυρίως εξέταση του ο Αιτητής υπήρξε απόλυτος ως προς το ότι καμία εργασία ανακαίνισης διεξήγε η Καθ' ης η Αίτηση, παρά μόνο φρόντισε να κατεδαφίσει τις μετατροπές που ο ίδιος είχε κάνει στο μίσθιο, στην αντεξέταση του παραδέχθηκε ότι είχε παρακολουθήσει να γίνονται και διάφορες άλλες εργασίες στη διατηρητέα οικοδομή και στο μίσθιο. Αυτό εξάλλου επιβεβαιώθηκε και από άλλους μάρτυρες του Αιτητή. Ως εκ τούτου οι ισχυρισμοί του σε σχέση με τις εργασίες που η Καθ' ης η Αίτηση παρέλειψε να ολοκληρώσει στο μίσθιο γίνονται αποδεκτές μόνο στο βαθμό που επιβεβαιώθηκαν με την υπόλοιπη αποδεκτή μαρτυρία. δ) Ως προς τις ενέργειες του Αιτητή κατά τη διάρκεια των εργασιών αναπαλαίωσης, δεν αποδέχομαι τον ισχυρισμό ότι ο Αιτητής ρωτούσε συχνά να μάθει πότε θα ολοκληρωθούν οι εργασίες αυτές. Ο ίδιος στην μαρτυρία του παραδέχθηκε ότι εν αναμονή της ολοκλήρωσης των εργασιών δεν ζήτησε να του παραδοθεί το υποστατικό αλλά περίμενε κάποια ενέργεια από την Καθ' ης η Αίτηση. Ως προς την υπόλοιπη μαρτυρία του Μ.Α.2, εφόσον δεν έχω διαπιστώσει άλλες αντιφάσεις, την αποδέχομαι ως ειλικρινή. O Μιχάλης Καλλινίκου, Τεχνικός στο Τμήμα Δημοτικού μηχανικού του Δήμου Λεμεσού, παρουσιάστηκε ως Μ.Α.
6. Στα καθήκοντα του περιλαμβάνεται η εξέταση πολεοδομικών αδειών, αδειών οικοδομής και παραπόνων. Παρουσίασε διάφορα έγγραφα από το σχετικό φάκελο του Δήμου Λεμεσού, που είχε στην κατοχή του, όπως αντίγραφα χωρομετρικού σχεδίου και τίτλου ιδιοκτησίας. Αναγνώρισε την άδεια οικοδομής και τη συναίνεση του Υπουργείου Εσωτερικών και ανέφερε ότι ο Δήμος δεν μπορεί να εκδώσει άδεια οικοδομής για διατηρητέα οικοδομή, χωρίς τη συναίνεση του Υπουργείου Εσωτερικών. Αναφέρθηκε στους όρους της άδειας οικοδομής και της συναίνεσης, η εφαρμογή των οποίων ελέγχεται από το Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως και από το Δημοτικό Μηχανικό του Δήμου Λεμεσού, αφού όμως κληθούν από τον υπεύθυνο μελετητή μηχανικό του έργου. Στο φάκελο δεν υπάρχει τέτοια ειδοποίηση, αλλά ούτε και αίτηση για έκδοση πιστοποιητικού τελικής έγκρισης (που αποτελεί υποχρεωτική ενέργεια του ιδιοκτήτη μετά το πέρας των εργασιών). Ο ίδιος, επιθεώρησε απ' έξω το κατάστημα στις 9/11/10 προκειμένου να παρουσιαστεί ως μάρτυρας στην υπόθεση και έλαβε φωτογραφίες όπου αυτό ήταν δυνατό, τις οποίες και παρουσίασε. Οι εργασίες που όφειλαν να γίνουν σε σχέση με την αναπαλαίωση του επίδικου καταστήματος αφορούσαν τον καθαρισμό της πέτρας στην πρόσοψη του καταστήματος, την αναπαλαίωση της ξύλινης πόρτας, κατεδάφιση μέρους της τοιχοποιίας, κτίσιμο νέας τοιχοποιίας και τη δημιουργία τουαλέτας και νιπτήρα στο πίσω μέρος. Όσον αφορά την πρόσοψη ανέφερε ότι η πέτρα δεν έχει καθαριστεί στην ανατολική μεριά. Αντεξεταζόμενος διευκρίνισε ότι η διαπίστωση του αυτή αφορά την πρόσφατη επιθεώρηση και δεν γνωρίζει αν έγινε καθαρισμός της πέτρας κατά το έτος 2002, 2003 ή
7. Για το μπαλκόνι στον όροφο της πρόσοψης του επίδικου, ο μάρτυρας ανέφερε στην κυρίως εξέταση του ότι είναι "ετοιμόρροπο" και για το λόγο αυτό έχει στηριχθεί με μέταλλα και ότι θα προτείνει την κήρυξη της οικοδομής ως επικίνδυνης. Για το ίδιο ζήτημα στην αντεξέταση του ανέφερε ότι δεν μπορεί να γνωρίζει κατά πόσο υπάρχει κίνδυνος κατάρρευσης του μπαλκονιού με τα στηρίγματα που είχε κατά το χρόνο της ακρόασης, ούτε έκανε μετρήσεις στην οικοδομή για έλεγχο του δεδομένου αυτού. Κατά την αντεξέταση δήλωσε επίσης άγνοια για το κατά πόσο έχει κατεδαφιστεί η τοιχοποιία εσωτερικά του επίδικου καταστήματος, αν κτίστηκε νέα τοιχοποιία, αν τοποθετήθηκαν τουαλέτα και νιπτήρες, αφού δεν εισήλθε στην οικοδομή. Για την ξύλινη πόρτα εξέφρασε την άποψη ότι δεν έχει ανακαινιστεί πρόσφατα αλλά παραδέχθηκε ότι δεν γνωρίζει αν έγινε κάτι τέτοιο στα έτη 2001 - 2004 αλλά εάν γινόταν καθαρισμός της πόρτας με "αμμοβολή" πριν 5 ή 6 χρόνια θα μπορούσε να το διακρίνει. Ο μάρτυρας αυτός παρέλειψε στην κυρίως εξέταση του να αναφερθεί στα προσόντα και την πείρα του. Στην αντεξέταση του και αφού ρωτήθηκε σχετικά, ανάφερε ότι δεν έχει ακαδημαϊκά προσόντα πέρα από την εκπαίδευση που έτυχε για ένα έτος στο Α.Τ.Ι. (πολιτικός μηχανικός). Για την πείρα του δεν ρωτήθηκε. Στο βαθμό που η μαρτυρία του Μ.Α.3 αφορούσε το περιεχόμενο του φακέλου που είχε στην κατοχή του, γίνεται αποδεκτή. Ως προς την υπόλοιπη μαρτυρία γνώμης που ο Μ.Α.3 έχει εκφράσει, βρίσκω ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να την αποδεχθεί εφόσον ο μάρτυρας δεν είχε προσωπική γνώση των γεγονότων για τα οποία κατέθεσε αφού ουδέποτε έχει επιθεωρήσει το μίσθιο εσωτερικά αλλά ούτε και εξωτερικά μέχρι την 9/11/10, δεν έχει αποδειχθεί ότι ο μάρτυρας έχει τα προσόντα ή την πείρα ώστε να μπορεί να εξάγει τα συμπεράσματα που παρουσίασε στο Δικαστήριο. Ο Αντώνης Κράσος, ιδιοκτήτης της αποθήκης που ενοικιάζει ο Αιτητής, παρουσιάστηκε ως Μ.Α.
8. Επιβεβαίωσε ότι η αποθήκη του βρίσκεται στην οδό Πτολεμαίων 7 στη Λεμεσό και ότι αυτή ενοικιάστηκε από τον Αιτητή περί το τέλος Ιουνίου 2001, αρχικά για περίοδο 2 ετών (με δικαίωμα παράτασης του χρόνου ενοικίασης), έναντι μηνιαίου ενοικίου €256,29 (Λ.Κ.150), το οποίο αυξήθηκε σταδιακά ως εξής: από την 1/2/2004 το ενοίκιο αυξήθηκε σε € 273,38 (Λ.Κ.160) από την 1/8/2006 το ενοίκιο αυξήθηκε σε € 300 (Λ.Κ.175) από την 1/8/2008 το ενοίκιο αυξήθηκε σε € 330 και από την 1/7/2010 το ενοίκιο αυξήθηκε σε €
9. Ο Μ.Α.4 ήταν σαφής και ειλικρινής και αποδέχομαι την μαρτυρία του. Ο Μ.Α.5 Αντρέας Σταυρινού, Λειτουργός στο Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως στη Λευκωσία, στον κλάδο διατήρησης, ανέφερε ότι είναι κάτοχος μεταπτυχιακού στην διατήρηση οικοδομών. Δεν αντεξετάστηκε επί των προσόντων του ο μάρτυρας και γίνεται αποδεκτός ως εμπειρογνώμονας. Στα καθήκοντα του εμπίπτει η επίβλεψη εργασιών που εκτελούνται για συντήρηση διατηρητέων οικοδομών και η έκδοση αδειών και συναινέσεων για την εκτέλεση τέτοιων εργασιών. Είναι αρμόδιος για μέρος της επαρχίας Λεμεσού. Στην κατοχή του είχε το φάκελο της διατηρητέας οικοδομής στην οποία βρίσκεται το μίσθιο. Αναφέρθηκε στην συναίνεση με αρ.51/1997 που το τμήμα του εξέδωσε και η οποία είναι προϋπόθεση για την έκδοση από το Δήμο Λεμεσού της πολεοδομικής άδειας και της άδειας οικοδομής. Πριν την έκδοση της συναίνεσης αυτής, την οικοδομή επισκέφθηκε το 1996, συνάδελφος του μάρτυρα ο οποίος έλαβε και αριθμό φωτογραφιών. Η συναίνεση αυτή έληξε και έτσι, μετά την υποβολή αίτησης εκδόθηκε νέα συναίνεση με αριθμό 174/2000, η οποία ήταν συμπληρωματική της πρώτης συναίνεσης και περιείχε πρόσθετους όρους. Το Τμήμα του ειδοποιήθηκε την 1/9/2001 για την έναρξη των εργασιών διατήρησης από τον Γ. Καπνίση Αρχιτέκτονα (Μ.Α.6) και ακολούθησε επιτόπια εξέταση όπου παρόντες ήταν ο Γ. Καπνίσης και ο ιδιοκτήτης. Παρουσίασε και τις φωτογραφίες της οικοδομής που λήφθηκαν στην επίσκεψη αυτή (4/7/2002). Συζητήθηκε την μέρα εκείνη το στατικό θέμα και η δαπανηρή συντήρηση των κολώνων και δοκών από μπετόν στο πίσω μέρος της οικοδομής, όπου προβλεπόταν η ενοποίηση των δύο καταστημάτων. Ακολούθησε αλληλογραφία (Τεκμ. 29)[2] με θέμα την κατεδάφιση του μέρους αυτού της διατηρητέας οικοδομής, η οποία έγινε τελικά αποδεκτή διότι το πίσω μέρος της οικοδομής είχε κτιστεί μεταγενέστερα του μπροστινού μέρους (που ήταν και το αξιόλογο). Στο μέρος που θα κατεδαφιζόταν περιλαμβανόταν και μέρος του μισθίου. Ζητήθηκε από την ιδιοκτήτρια η υποβολή νέων αρχιτεκτονικών σχεδίων για την έκδοση άδειας για κατεδάφιση. Ακολούθως παραιτήθηκε ο Γ. Καπνίσης και ανέλαβε άλλη αρχιτέκτονας με νέα αντιμετώπιση, αφού με επιστολή της ζήτησε να κρατήσει την παλαιά άδεια οικοδομής. Νέα σχέδια ουδέποτε κατατέθηκαν και η αλληλογραφία συνεχίστηκε με θέμα την απόδοση των κινήτρων διατηρητέας οικοδομής στην Καθ' ης η Αίτηση, μέχρι την 23.4.2003 (Τεκμήριο 35). Αυτή η επιστολή του τμήματος διατήρησης είναι το πιο πρόσφατο έγγραφο στο φάκελο της οικοδομής. Συγκρίνοντας ο μάρτυρας τις φωτογραφίες της οικοδομής που λήφθηκαν το 1996 (Τεκμήριο 26) με αυτές που λήφθηκαν από τον Μ.Α.3 το 2010 (Τεκμήριο 18) ο μάρτυρας κατά την κυρίως εξέταση του ανέφερε ότι στην πρόσοψη της οικοδομής έχουν γίνει "ελαχιστότατες εργασίες" και οι είσοδος του μισθίου είναι ασυντήρητη, το πάτωμα είναι επίσης ασυντήρητο όπως επίσης και το πέτρινο πλαίσιο. Εξωτερικά στην αριστερή γωνία της οικοδομής έχει κατεδαφιστεί μέρος του γωνιόλιθου και δεν έχει αποκατασταθεί ενώ καλώδια εξέχουν παντού χωρίς να έχουν αλλαχθεί. Υπάρχει μπογιά στα πέτρινα στοιχεία που δεν έχει αφαιρεθεί, ενώ τα κουφώματα είναι ασυντήρητα, το ίδιο και τα κιγκλιδώματα στον όροφο. Τα μεταλλικά ανοίγματα θα έπρεπε να είχαν γίνει ξύλινα. Στον ανατολικό τοίχο υπάρχουν επιχρίσματα που δεν έχουν αφαιρεθεί, ως θα έπρεπε, ώστε να προβληθούν τα πέτρινα στοιχεία. Παρουσιάζει εικόνα οικοδομής στην οποία δεν έγινε πλήρης συντήρηση. Από τη σύγκριση του Τεκμηρίου 18[3] με τις φωτογραφίες που λήφθηκαν το 2002 (Τεκμήριο 27) διαπιστώνει ότι τα μεταλλικά υποστηρίγματα που είχαν τοποθετηθεί στην μπετονένια κατασκευή το 2002 λόγω επικινδυνότητας, δεν αφαιρέθηκαν. Αντεξεταζόμενος ο Μ.Α.5 ανέφερε ότι η εικόνα που έχει ο ίδιος για την επίδικη οικοδομή είναι μόνο η σημερινή και όχι κατά το έτος 2002 (δηλαδή στο χρόνο μετά την έκδοση της άδειας). Οι φωτογραφίες που λήφθηκαν από συνάδελφο του τον Ιανουάριο του 2003 που πήγε επιτόπου δεν διαφωτίζουν κατά πόσο αφορούν το μίσθιο ή το διπλανό κατάστημα. Δεν γνωρίζει εάν συνεχίστηκαν οι εργασίες συντήρησης μετά το 2003 διότι δεν τηρήθηκε ο όρος για "τακτή ειδοποίηση" του Τμήματος του. Παραδέχθηκε ότι σε όλη την πρόσοψη της οικοδομής έχει αφαιρεθεί ο σοβάς και αποκαλύφθηκαν τα πέτρινα στοιχεία ως ο όρος της συναίνεσης, ενώ για την πόρτα του μισθίου, η οποία είναι ξύλινη δεν μπορεί να γνωρίζει την κατάσταση της την περίοδο 2002 -
10. Ο Μ.Α.5 μου έχει κάνει καλή εντύπωση. Δεν υπέπεσε σε αντιφάσεις με εξαίρεση το σημείο όπου παραδέχεται στην αντεξέταση του ότι στην πρόσοψη της διατηρητέας οικοδομής έχει γίνει αφαίρεση του σοβά προς συμμόρφωση με τον σχετικό ειδικό όρο της συναίνεσης. Αποδέχομαι την γνώμη του, ως εμπειρογνώμονα, ότι στην επίδικη διατηρητέα οικοδομή δεν έχει γίνει πλήρης συντήρηση. Αυτό εξάλλου συνάδει και με τη μαρτυρία του Μ.Κ.1 σύμφωνα με την οποία η Καθ' ης η Αίτηση δεν ολοκλήρωσε τη συντήρηση της διατηρητέας οικοδομής, την οποία ανέλαβε να ολοκληρώσει ο αγοραστής της, το
11. Ο Μ.Α. 6 Γιώργος Καπνίσης, Αρχιτέκτονας, ανέφερε ότι ο ίδιος ετοίμασε τα αρχιτεκτονικά σχέδια (Τεκμήριο 10), για την εξασφάλιση των απαιτούμενων αδειών για αναπαλαίωση της επίδικης οικοδομής η οποία είναι διατηρητέα οικοδομή. Σύμφωνα με αυτά τα σχέδια δυνάμει των οποίων εξασφαλίστηκε η άδεια οικοδομής, έπρεπε να γίνουν εσωτερικές προσθηκομετατροπές στο κατάστημα (επέκταση του καταστήματος στην πίσω πλευρά και ενοποίηση του με την αποθήκη και δημιουργία δύο ανεξάρτητων τουαλετών) οι οποίες συνεπάγονταν κατεδαφίσεις και νέες τοιχοποιίες. Έγιναν κάποιες προκαταρκτικές εργασίες αλλά κατά τον έλεγχο της ανθεκτικότητας του κτιρίου (στο πίσω μέρος του) διαπιστώθηκε ότι είχε υποστεί ιδιαίτερη φθορά και ότι έχρηζε μελέτης το ενδεχόμενο κατεδάφισης του μέρους αυτού. Ζητήθηκε από το Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως στη Λεμεσό όπως επιτραπεί η κατεδάφιση του μέρους αυτού της οικοδομής, το οποίο ανεγέρθηκε μεταγενέστερα της υπόλοιπης οικοδομής και ως εκ τούτου δεν έπρεπε να θεωρείται ως διατηρητέο. Η σχετική έγκριση δόθηκε αλλά εντωμεταξύ ο Μ.Α.6 έπαψε να ενεργεί ως αρχιτέκτονας της ιδιοκτήτριας. Έκτοτε δεν επισκέφτηκε ξανά το κτίριο και δεν γνωρίζει τι εργασίες έγιναν στο εσωτερικό του. Αποδέχομαι τον Μ.Α.6 ως μάρτυρα της αλήθειας, εφόσον αναφέρθηκε μόνο σε γεγονότα για τα οποία είχε προσωπική γνώση, ήταν σαφής και άμεσος στις απαντήσεις του και δεν έχω διαπιστώσει αντιφάσεις στην μαρτυρία του. Ο Μ.Α.7 Χριστόδουλος Σιαμαρής, Πολιτικός Μηχανικός με ειδικότητα στις διατηρητέες οικοδομές ανέφερε ότι του είχε ανατεθεί 15 μέρες πριν την παρουσίαση του στο Δικαστήριο να επιθεωρήσει το μίσθιο. Κατά την επίσκεψη του το μίσθιο ήταν κλειστό και έτσι το επιθεώρησε κοιτάζοντας μέσα στο μίσθιο από το γυάλινο φεγγίτη. Είδε σε αυτό υλικά από τις κατεδαφίσεις, τούβλα, άμμο στο πάτωμα και κάποιες σκαλωσιές. Οι τοίχοι είναι σοβατισμένοι αλλά γδαρμένοι και χωρίς χρώμα. Δεν ξέει πως είναι το πάτωμα διότι δεν μπορούσε να διακρίνει από τα υλικά που υπήρχαν. Η δική του άποψη είναι ότι το μίσθιο δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί όπως είναι τώρα γιατί δεν είναι τελειωμένη η τοιχοποιία και το πάτωμα είναι λερωμένο. Δεν διαπιστώνω να έχει προσθέσει οτιδήποτε στην υπόθεση του Αιτητή η παρουσίαση του Μ.Α.
12. Στο βαθμό που η "επιθεώρηση" του μισθίου έγινε μέσα από τον φεγγίτη της εξώθυρας του μισθίου, αποδέχομαι την μαρτυρία του μόνο όσον αφορά τι είδε να υπάρχει μέσα στο μίσθιο. Ως προς τη γνώμη του για το αν θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ή όχι το μίσθιο, αυτή δεν τεκμηριώθηκε εφόσον ο Μ.Α.7 δεν εισήλθε σε αυτό, ώστε να υποστηρίξει με επιχειρήματα την άποψη του. Ο Μ.Α. 8 Μιχαήλ Μιχαηλίδης, εγκεκριμένος λογιστής, ελεγκτής ανέφερε ότι ο Αιτητής υπήρξε πελάτης του από το
13. Ετοίμασε για λογαριασμό του Αιτητή και σύμφωνα με τις οδηγίες του τελευταίου, κατάσταση στην οποία να συγκρίνονται τα ενοίκια που ο Αιτητής κατέβαλε για την ενοικιαζόμενη από αυτόν αποθήκη στην οδό Πτολεμαίων για την περίοδο από την 1/7/2001 μέχρι την 30/11/2010 (€32.682,42), με τα ενοίκια που θα κατέβαλλε για το επίδικο υποστατικό την αντίστοιχη περίοδο (€11.391,53). Το ενοίκιο του επίδικου καταστήματος υπολογίστηκε με την απλή μαθηματική πράξη 113 μήνες Χ €100,
14. Ο Μ.Α.8 υπήρξε τυπικός μάρτυρας και αποδέχομαι την μαρτυρία του. Τελευταίος μάρτυρας για τον Αιτητή υπήρξε ο Νίκος Κουννάς (Μ.Α.9), οπτικός, γνωστός του Αιτητή από την παιδική τους ηλικία. Διατηρεί κατάστημα στον ίδιο δρόμο με το επίδικο και είναι πελάτης του Αιτητή. Επισκέφθηκε το μίσθιο 3 βδομάδες προηγουμένως, όταν επισκέφθηκε τον Αιτητή και μαζί εισήλθαν στο επίδικο κτίριο και στο μίσθιο. Διαπίστωσε στην ύπαρξη τούβλων και «ξεφλουδισμένων» τοίχων, ενώ η εσωτερική τοιχοποιία είχε κατεδαφιστεί. Η άποψη του ήταν ότι το κατάστημα αυτό δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί και περίγραψε την κατάσταση του ως άθλια. Η τελευταία φορά που επισκέφτηκε το επίδικο κατάστημα πριν την πρόσφατη επίσκεψη του ήταν το
15. Δεν γνωρίζει πως ήταν το κατάστημα το 2003 ή το 2004 αλλά "πιστεύει" πως ήταν η ίδια με την τωρινή. Κατά την αντεξέταση του ο μάρτυρας, ενώ υποστήριξε ότι από την αποχώρηση του Αιτητή από το μίσθιο δεν έγιναν εργασίες συντήρησης ή διαμόρφωσης της διατηρητέας οικοδομής, εντούτοις επανέλαβε ότι κατεδαφίστηκε η τοιχοποιία και ο εσωτερικός χώρος έγινε ενιαίος. Ούτε αυτός ο μάρτυρας πρόσθεσε οτιδήποτε στην υπόθεση του Αιτητή. Δεν αποδέχομαι την μαρτυρία γνώμης που εξέφρασε εφόσον δεν είναι εμπειρογνώμονας. Μάρτυρες Καθ' ης η Αίτηση: Στη δική του γραπτή κατάθεση, ο Μ.Κ.1 Αυγερινός Ταλιώτης, κτηματομεσίτης και πατέρας της Καθ' ης η Αίτηση, αναφέρει ότι ενεργούσε ως αντιπρόσωπος της Καθ' ης η Αίτηση κατά τον ουσιώδη χρόνο. Μετά τη λήψη ειδοποίησης από το Δήμο Λεμεσού το Νοέμβριο του 1999 με την οποία η Καθ' ης η Αίτηση καλείται να προβεί σε επιδιορθώσεις στην επίδικη οικοδομή διότι είχε καταστεί επικίνδυνη, ζητήθηκε η έξωση του Αιτητή ο οποίος κατείχε το ένα εκ των δύο ισογείων καταστημάτων. Αναφέρθηκε στην αίτηση ενοικιοστασίου Ε137/2000 και στην έκδοση εκ συμφώνου διατάγματος έξωσης. Το υποστατικό παραδόθηκε και η Καθ' ης η Αίτηση προέβηκε σε μερική αναπαλαίωση του κτιρίου διότι διαφάνηκε ότι δεν ήταν ολόκληρο το υποστατικό διατηρητέο. Οι εργασίες αναπαλαίωσης στην πρόσοψη και στο μίσθιο είχαν περατωθεί στα τέλη του
16. Ο Αιτητής παρακολουθούσε τις εργασίες αναπαλαίωσης αφού συνέχισε να κατέχει το όμορο κατάστημα που εφάπτεται στο επίδικο και να εργάζεται σ' αυτό. Κλήθηκε πολλές φορές ο Αιτητής από τον Μ.Κ.1 να επαναενοικιάσει το επίδικο μίσθιο αλλά δεν ενδιαφερόταν. Αυτό επαναλήφθηκε και το 2003 και το
17. Εν τω μεταξύ οι εργασίες στο υπόλοιπο κτίριο σταμάτησαν και παρέμειναν σε εκκρεμότητα λόγω του υπέρογκου κόστους. Αυτό όμως δεν επηρέαζε το μίσθιο, το οποίο μπορούσε να λειτουργήσει. Η διατηρητέα οικοδομή πωλήθηκε το Φεβρουάριο του 2006 από την Καθ' ης η Αίτηση σε κάποιο Michael Pavlou, ο οποίος στη συνέχεια το πώλησε σε τρίτο πρόσωπο το οποίο μέχρι σήμερα είναι ιδιοκτήτης. Αρνείται ο Μ.Κ.1 ότι η Καθ' ης η Αίτηση προέβηκε σε δόλια πράξη, απάτη ή ψευδείς παραστάσεις. Ισχυρίζεται επίσης ότι καμία ζημιά έχει υποστεί ο Αιτητής, αφού επέλεξε να μην επανακτήσει το μίσθιο ενώ συνεχίζει έκτοτε την διεξαγωγή της εργασίας του σε όμορο κατάστημα. Ενώ έχει μέχρι σήμερα τη δυνατότητα να ενοικιάσει το μίσθιο, δεν το πράττει. Στην αντεξέταση, αναφερόμενος στις εργασίες αναπαλαίωσης των εξώθυρων, παραδέχθηκε ότι στο μίσθιο δεν έγινε αναπαλαίωση της εξώθυρας αλλά ούτε και στην υπόλοιπη οικοδομή «διότι ανέλαβε ο νέος ιδιοκτήτης και θα τις έκανε ο ίδιος». Δεν ολοκληρώθηκε η αναπαλαίωση του μισθίου διότι ο Αιτητής δεν ενδιαφέρθηκε να επανακτήσει το μίσθιο και έτσι "σκέφτηκαν" να πουλήσουν το κτήριο. Ενώ αρχικά ανέφερε ότι το μίσθιο προσφέρθηκε για ενοικίαση στον Αιτητή τον οποίο έβλεπε κάθε μέρα στα έτη 2004, 2005, 2006 και 2007 διότι και ο νέος αγοραστής ζήτησε από τον Μ.Κ.1 να επικοινωνήσει με τον "ενοικιαστή", στην αντεξέταση ανέφερε ότι η επικοινωνία για την επανενοικίαση γινόταν προφορικά με την αδελφή του Αιτητή που εργαζόταν μαζί του διότι «με αυτήν είχε επικοινωνία», υπονοώντας ότι με τον Αιτητή δεν μιλούσαν. Σε ερωτήσεις αναφορικά με τις εργασίες αναπαλαίωσης του υπόλοιπου κτηρίου και της στέγης (που καλύπτει και το μίσθιο), ο Μ.Κ.1 απέφυγε ν' απαντήσει. Αναφερόμενος ειδικά στη στέγη, ο μάρτυρας είπε, χαρακτηριστικά: "έπρεπε να μου πεί [ο Αιτητής] θέλω το, αλλά να τσεκάρω τη στέγη". Η σιγουριά που διακατείχε τον Μ.Κ.1 κατά την Κυρίως Εξέταση του (η οποία περιορίστηκε στην ανάγνωση της γραπτής δήλωσης του και στην κατάθεση εγγράφων) έδωσε, κατά την αντεξέταση του μάρτυρα, τη θέση της στον δισταγμό και στην απροθυμία του μάρτυρα να αναφερθεί σε ουσιώδη γεγονότα της υπόθεσης που αφορούν την ολοκλήρωση των εργασιών συντήρησης του μισθίου και στην προσφορά της κατοχής του στον Αιτητή. Από την μαρτυρία του Μ.Κ.1 δεν αποδέχομαι τα πιο κάτω σημεία: α) Την αναφορά του Μ.Κ.1 στην κατ' ισχυρισμό κλήση του Αιτητή για νέα ενοικίαση του μισθίου. Ενώ ο μάρτυρας ήταν κατηγορηματικός όσον αφορά την προσφορά, πολλάκις, προς τον Αιτητή του μισθίου, στο τέλος της αντεξέτασης του ανέφερε ότι η προσφορά γινόταν προφορικά προς την αδελφή του Αιτητή και όχι στον ίδιο τον Αιτητή, αφού με αυτόν δεν επικοινωνούσε. β) Την αναφορά του στην ολοκλήρωση των εργασιών συντήρησης του μισθίου το
18. Πως είναι δυνατόν να είχαν ολοκληρωθεί οι εργασίες αυτές χωρίς την συντήρηση π.χ. της εισόδου και της οροφής του μισθίου; Ως προς την υπόλοιπη μαρτυρία του Μ.Κ.1 την αποδέχομαι ως ειλικρινή αφού δεν έχω διαπιστώσει την ύπαρξη άλλων αντιφάσεων σ' αυτήν. Ευρήματα του Δικαστηρίου: Από τη ενώπιον του Δικαστηρίου αποδεκτή μαρτυρία και από τις παραδοχές που περιέχονται στα δικόγραφα, βρίσκω ότι τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης είχαν ως εξής: Η Καθ' ης η Αίτηση υπήρξε ιδιοκτήτρια του μισθίου το οποίο αποτελούσε μέρος διατηρητέας οικοδομής η οποία βρίσκεται εντός ελεγχόμενης, από το Ενοικιοστάσιο, περιοχής. Η διατηρητέα οικοδομή στην οποία περιλαμβάνεται το κατάστημα, αποτελείται από δύο καταστήματα στο ισόγειο και μία κατοικία στον όροφο. Ο Αιτητής υπήρξε θέσμιος ενοικιαστής του μισθίου μέχρι την παράδοση της κατοχής στην ιδιοκτήτρια, δυνάμει εκ συμφώνου διατάγματος του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων, ημερομηνίας 11/9/
19. Το μίσθιο χρησιμοποιείτο από τον Αιτητή ως υπεραγορά τροφίμων και άλλων ειδών. Στις 11/11/99 είχε σταλεί από το Δήμο Λεμεσού στην Καθ' ης η Αίτηση ειδοποίηση σύμφωνα με την οποία η διατηρητέα οικοδομή είχε κριθεί επικίνδυνη λόγω ζημιάς στο μπαλκόνι και στα τμήματα της οικοδομής προς την εσωτερική αυλή και καλείτο η Καθ' ης η Αίτηση να λάβει μέτρα για επιδιόρθωση και αποκατάσταση της ασφάλειας της οικοδομής. Ακολούθησε η καταχώριση από την Καθ' ης η Αίτηση της αίτησης έξωσης Ε137/2000 στο παρόν Δικαστήριο, σε βάρος του Αιτητή και στα πλαίσια της υπόθεσης εκείνης εκδόθηκε εκ συμφώνου διάταγμα έξωσης του Αιτητή στις 11.9.
20. Στο στάδιο αυτό είχε ήδη ακουστεί μερικώς η εν λόγω αίτηση και είχαν παρουσιαστεί στον Αιτητή τόσο η πολεοδομική άδεια όσο και η άδεια οικοδομής, που αφορούσαν εργασίες συντήρησης της διατηρητέας οικοδομής. Δυνάμει του εκδοθέντος εκ συμφώνου διατάγματος παραχωρείτο στον Αιτητή νέα ενοικίαση του καταστήματος[4]. Δεν υπήρχε πρόνοια για καταβολή αποζημίωσης στον Αιτητή, προφανώς λόγω της παραχώρησης σ' αυτόν νέας ενοικίασης. Η παράδοση του μισθίου από τον Αιτητή έγινε στις 15.10.2001 και αμέσως μετά ξεκίνησαν οι εργασίες αναπαλαίωσης, οι οποίες όμως δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τους Μ.Α.5 και Μ.Α.6, αφού κατεδαφίστηκε μέρος της οικοδομής εντός και έγιναν κάποιες προκαταρκτικές εργασίες, κατά τον έλεγχο της ανθεκτικότητας του κτιρίου (στο πίσω μέρος του) διαπιστώθηκε ότι η μπετονένια κατασκευή είχε υποστεί ιδιαίτερη φθορά και ότι έχρηζε μελέτης το ενδεχόμενο κατεδάφισης του μέρους αυτού της οικοδομής. Παρά την κατ' αρχήν έγκριση του αιτήματος για κατεδάφιση, η Καθ' ης η Αίτηση παρέλειψε να καταθέσει νέα αρχιτεκτονικά σχέδια προς εξασφάλιση άδειας κατεδάφισης, αφού διόρισε άλλη αρχιτέκτονα, με αλλαγή της αντιμετώπισης και απόσυρση του αιτήματος για κατεδάφιση. Ο Αιτητής στέγαζε την επιχείρηση του τόσο στο μίσθιο αυτό όσο και σε άλλο κατάστημα που βρίσκεται δίπλα από το μίσθιο, σε διπλανό κτίριο. Κατά τον χρόνο παράδοσης του μισθίου στην Καθ' ης η Αίτηση, ο Αιτητής κατέβαλλε ενοίκιο €100,81 μηνιαίως. Για τις ανάγκες της εργασίας του, λόγω της παράδοσης του καταστήματος στην Καθ' ης η Αίτηση, ο Αιτητής προέβηκε σε ενοικίαση αποθήκης κοντά στην περιοχή του μισθίου, για την οποία κατέβαλλε ενοίκιο €256,29 μηνιαίως από την 1.7.2001, ποσό το οποίο σταδιακά αυξήθηκε σε €360 μηνιαίως από την 1.8.
21. Μέχρι τις 30.11.10 είχε καταβάλει το συνολικό ποσό των €32.682,42 ως ενοίκιο για την αποθήκη. Η αποθήκη είναι σε μέγεθος μεγαλύτερη από το κατάστημα. Δεν είναι δυνατή η εξαγωγή συμπεράσματος αναφορικά με τις υπόλοιπες ισχυριζόμενες απώλειες που ο Αιτητής υπέστη λόγω της παράδοσης της κατοχής του καταστήματος στην Αιτήτρια, αφού όπως αναφέρω πιο κάτω στην παρούσα απόφαση, καμιά άλλη μαρτυρία παρουσιάστηκε προς υποστήριξη των απαιτήσεων του Αιτητή. Η Καθ' ης η Αίτηση χωρίς να ολοκληρώσει την αναπαλαίωση του μισθίου και χωρίς να ενημερώσει τον Αιτητή για τις προθέσεις της, προχώρησε στις 17.3.2006 στην αποξένωση της διατηρητέας οικοδομής. Αυτό έγινε γνωστό στον Αιτητή κατά τον Ιανουάριο του
22. Ο Αιτητής ήταν σε θέση να παρακολουθήσει την εξέλιξη των εργασιών ανακαίνισης αφού συνεχίζει μέχρι σήμερα να εργάζεται σε κατάστημα, ακριβώς δίπλα από το μίσθιο. Δεν απαίτησε ποτέ να του παραδοθεί η νέα ενοικίαση, εν αναμονή της ολοκλήρωσης της ανακαίνισης. Νομική πτυχή: Οι Αιτούμενες Θεραπείες όπως περιγράφονται στο δικόγραφο του Αιτητή αφορούν δύο ζητήματα: Πρώτον, την αναθεώρηση ή ακύρωση του εκδοθέντος στις 11.9.2001 στην αίτηση Ε137/2000 διατάγματος έξωσης και δεύτερον την επιδίκαση αποζημιώσεων υπέρ του Αιτητή για ζημιές (περιλαμβανομένης και της απώλειας εμπορικής εύνοιας) που αυτός υπέστη συνεπεία της έξωσης. Αναθεώρηση, τροποποίηση ή ακύρωση διατάγματος: Το νομικό αυτό ζήτημα διέπεται από τα άρθρα 6 και 15 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου Ν.23/83(στο εξής αναφερόμενος ως «ο Νόμος»). Η εφαρμογή των πιο άνω άρθρων εξαρτάται από το κατά πόσο ο ενοικιαστής που αξιώνει την ακύρωση του διατάγματος έξωσης έχει παραδώσει την κατοχή του μισθίου. Το άρθρο 6[5] του Νόμου, το οποίο δεν περιλαμβάνει πρόνοια για αποζημίωση, αφορά τις περιπτώσεις όπου ο ενοικιαστής εξακολουθεί να κατέχει το μίσθιο. Σε περίπτωση υλοποίησης της έξωσης και αξίωσης του ενοικιαστή για αποζημίωσης για ζημιά που υπέστη λόγω αυτής, τυγχάνει εφαρμογής το άρθρο 15 του Νόμου (βλ. Μιχαηλίδου ν. Μακρίδη