Π. Χ"ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΚΑΙ Ν. ΚΑΚΟΥΡΗ ΛΤΔ ν. ΡΟΥΣΙΑ ΘΕΟΔΟΥΛΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, Αίτηση Αρ. Κ108/08 , 27/4/2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEELEF:2012:2 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Λ.Σ. Καμμίτση, Προέδρου Αίτηση Αρ. Κ108/08 Μεταξύ: Π. Χ"ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΚΑΙ Ν. ΚΑΚΟΥΡΗ ΛΤΔ Αιτητών και ΡΟΥΣΙΑ ΘΕΟΔΟΥΛΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ Καθ' ου η Αίτηση ----------------------------------------------------------- Αίτηση δια κλήσεως ημερομηνίας 23.12.2011 δυνάμει του άρθρου 21 του Κεφ.6 - επιδίκαση εξόδων 27.4.2012 Για τους Αιτητές ALPHA BANK CYPRUS LTD: κα Γ. Ζαχαρίου για κ.κ. Ανδρέα Β. Ζαχαρίου & Σία Δ.Ε.Π.Ε. Για να ακούσει απόφαση η κα. Λ. Χρίστου Για τους Καθ' ων η Αίτηση 1 - Αιτητές στην κυρίως Αίτηση: ουδεμία εμφάνιση Για τον Καθ' ου η Αίτηση 2 - Καθ' ου η Αίτηση στην κυρίως Αίτηση: κ. Π. Μιχαήλ για κ.κ. Πέτρος Α. Μιχαήλ Δ.Ε.Π.Ε. Α Π Ο Φ Α Σ Η Η τράπεζα Alpha Bank Cyprus Ltd καταχώρισε αίτηση δια κλήσεως την 23.12.2011 στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση, με την οποία εξαιτείτο ως ακολούθως: Α) Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να καθορίζεται το δικαίωμα των αιτητών επί της περιουσίας που κατασχέθηκε δυνάμει εντάλματος εκποίησης κινητής περιουσίας με αριθμό 1820/2011, εκδοθέντος στα πλαίσια της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτησης. Β) Σε περίπτωση που το Δικαστήριο αποφασίσει όπως η κατασχεθείσα περιουσία δυνάμει του εις παράγραφο Α αναφερόμενου εντάλματος πωληθεί, οδηγίες αναφορικά με τον τρόπο κατανομής του εκπλειστηριάσματος με προτεραιότητα των αιτητών. Γ) Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να ακυρώνεται ο πλειστηριασμός και/ή πώληση των κατασχεθέντων αντικειμένων δυνάμει εκτέλεσης εντάλματος εκποίησης κινητής περιουσίας με αριθμό 1820/2011 που εκδόθηκε στα πλαίσια της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτησης. Δ) Διάταγμα με το οποίο να διατάζεται όπως τα κατασχεθέντα αντικείμενα φυλαχθούν υπό έλεγχο του Πρωτοκολλητή και/ή οποιουδήποτε άλλου προσώπου το Δικαστήριο κρίνει ορθό και δίκαιο υπό όρους. Ε) Οποιαδήποτε περαιτέρω και/ή καλύτερη θεραπεία το Δικαστήριο κρίνει ορθή και δίκαιη. ΣΤ) Έξοδα και Φ.Π.Α.» Η αίτηση στηριζόταν επί των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας Δ.44 θθ.11, 12(Α) και (β), Δ.48 θ 1, 2, 3, 4, 8 και 9, Δ.64, επί του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.6, άρθρα 18, 19, 20 και 21, επί του περί Συμβάσεων Νόμου, επί των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου και επί του άρθρου 23.1 και 30.2 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας και συνοδευόταν από ένορκο δήλωση. Ένσταση: Ο Καθ' ου η Αίτηση 2 καταχώρισε ένσταση μέσω του δικηγόρου του, την 30.1.
- Η ένσταση στηριζόταν στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.44 και ειδικότερα στην Δ.44 θθ. 11, 12 (α) και (β), Δ.48 θθ. 1, 2, 3, 4, 8 και 9, Δ.64, στα άρθρα 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20 και 21 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.6, στον περί Συμβάσεων Νόμο Κεφ.149, στα άρθρα 23.1 και 30.2 του Συντάγματος, καθώς και στις συμφυείς εξουσίες και στην πρακτική του Δικαστηρίου. Η ένσταση περιελάμβανε ειδικούς λόγους επί τους οποίους εδραζόταν και συνοδευόταν από ένορκο δήλωση. Ιστορικό: Η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση καταχωρίστηκε την 24.7.2008 και μ' αυτήν οι Καθ' ων η Αίτηση 1 και αρχικοί Αιτητές, εξαιτούνταν την αναθεώρηση της απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 12.5.2008 στην Αίτηση αρ. Ε188/
- Η υπόθεση ολοκληρώθηκε με την τελική Απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 7.7.2010 με την οποία η Αίτηση απερρίφθη, για τους λόγους που εξηγούνται στην απόφαση. Στη συνέχεια καταχωρίστηκαν δύο αιτήσεις εκ μέρους της τράπεζας ALPHA BANK CYPRUS LTD, με ημερομηνία 23.12.2011, μία μονομερής για την έκδοση προσωρινού διατάγματος και μία δια κλήσεως (εν τοις εφεξής καλούμενη «η αίτηση»). Οι δύο αιτήσεις αφορούσαν το ένταλμα με αριθμό 1820/
- Το εν λόγω ένταλμα εκποίησης κινητής περιουσίας είχε εκδοθεί από το Πρωτοκολλητείο του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λάρνακας - Αμμοχώστου, επειδή η περιουσία ευρίσκεται στη Λάρνακα. Στις 9.4.2012 η ευπαίδευτη συνήγορος της τράπεζας ανέφερε στο Δικαστήριο ότι το ένταλμα που αφορούσε στην παρούσα υπόθεση, αποσύρθηκε στις 28.2.
- Υπέβαλε αίτημα για την παραχώρηση άδειας για την καταχώριση συμπληρωματικής ενόρκου δηλώσεως που να υποστηρίζει την αίτηση της, το οποίο απερρίφθη με Ex Tempore Απόφαση του Δικαστηρίου. Στη συνέχεια, ζήτησε άδεια ν' αποσύρει την αίτηση δια κλήσεως άνευ βλάβης δικαιωμάτων. Δόθηκε άδεια και η αίτηση απερρίφθη. Παρέμεινε το θέμα των εξόδων, εφόσον η θέση των Αιτητών ήταν ότι πρέπει να επιδικαστούν τα έξοδα υπέρ των ιδίων ή τουλάχιστον να καταβάλει η κάθε πλευρά τα δικά της, ενώ η θέση του Καθ' ου η Αίτηση 2 ήταν ότι πρέπει να επιδικαστούν έξοδα υπέρ του και τα ζήτησε. Οι Καθ' ων η Αίτηση 1 ήταν αμέτοχοι στο όλο θέμα. Το Δικαστήριο άκουσε τους ευπαιδεύτους συνηγόρους την 9.4.2012 και επιφύλαξε την απόφαση του. Η αίτηση δεν αφορά την ουσία της υπόθεσης, η οποία έχει περατωθεί αλλά είναι αίτηση μετά την έκδοση της τελικής απόφασης. Ως εκ τούτου, ερμηνεύοντας τον περί Ενοικιοστασίου Νόμο, Ν.23/83και τους περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς του 1983, ως αμφότεροι έχουν τροποποιηθεί μέχρι σήμερα, έκρινα ότι η παρουσία Παρέδρων δεν ήταν αναγκαία και το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. Νομική πτυχή: Τα έξοδα σε υποθέσεις ενώπιον του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων, διέπονται από τον Κανονισμό 13(β) [1] των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών 1983, ως αυτοί έχουν τροποποιηθεί μέχρι σήμερα, και ο οποίος προνοεί, όπως και η Δ.59 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ότι η επιδίκαση εξόδων επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Σχετικοί είναι επίσης οι περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικοί Κανονισμοί της 17.10.1996 και της 13.12.
- Υπάρχει αρκετή νομολογία επί του θέματος της επιδίκασης εξόδων σε υποθέσεις ενώπιον του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων, αρχής γενομένης με την παλαιά αυθεντία Takis Galatariotis v. Charalambos Polemitis and Another 20 C.L.R. Part II, σελίδα
- Στην αυθεντία Katsiantonis v. Frantzeskou
(1981)1 C.L.R. 566, αποφασίστηκε ότι σε υποθέσεις με βάση την περί Ενοικιοστασίου νομοθεσία, δεν εφαρμόζεται η αρχή ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα με τον ίδιο τρόπο που το ακολουθούν σε άλλες υποθέσεις. Το απόσπασμα που παρατίθεται από τη σελίδα 574, είναι ιδιαίτερα διαφωτιστικό [2]. Σημειώνω όμως ότι, στην προκείμενη περίπτωση, η αίτηση βασιζόταν κατά κύριο λόγο στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6 και ότι επρόκειτο για αίτηση μετά την απόφαση, όχι για εναρκτήρια Αίτηση. Στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην αυθεντία Kyriacou v. Leontiou
(1987)1 C.L.R. 420, που αφορούσε υπόθεση του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων, από τη σελίδα 424 και εντεύθεν [3], ο έντιμος Δικαστής ως ήταν τότε, κ. Α. Λοϊζου, εξηγεί την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου στις αστικές υποθέσεις, με αναφορά σε Αγγλικές αποφάσεις καθώς και στο Annual Practice 1958. Η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας πρέπει να γίνεται δικαστικά και πρέπει να γίνεται σύμφωνα με τους κανόνες δικαιοσύνης και της λογικής και όχι σύμφωνα με την προσωπική γνώμη του εκδικάζοντος Δικαστή. Περαιτέρω, η νομολογία επιτάσσει ότι δικαιολογείται απόκλιση από τον κανόνα ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα, οποτεδήποτε καταφαίνεται ότι διάδικος συνέβαλε αδικαιολόγητα στη διόγκωση των εξόδων της δίκης για λόγους που δε σχετίζονται με το αποτέλεσμα (βλέπετε Joseph El Alam v. Τουμαζίδη
(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 968, στη σελίδα 982 και Ιωάννης Κότσαπα & Υιοί v. Φωτάκη Κυπριανού κ.ά.
(2001)1(Α) Α.Α.Δ. 261, στη σελίδα 274). Από την τελευταία αυθεντία παραθέτω σχετικό απόσπασμα από την απόφαση του έντιμου Δικαστή κ. Καλλή, από το τέλος της σελίδα 273 [4]. Η ευπαίδευτη συνήγορος των Αιτητών εισηγήθηκε ότι δεν υπάρχει επιτυχών διάδικος στην παρούσα περίπτωση εφόσον η αίτηση δεν εκδικάστηκε και, συνεπώς, να διαταχθεί να καταβάλει η κάθε πλευρά τα δικά της έξοδα. Δεύτερη εισήγηση της κας. Ζαχαρίου ήταν ότι υπάρχει επιτυχών διάδικος και ότι είναι οι Αιτητές, επειδή πέτυχε ο στόχος τους και στόχος της αίτησης, να σταματήσει η διαδικασία του εντάλματος κατάσχεσης και εκποίησης κινητής περιουσίας. Έτσι, να επιδικαστούν τα έξοδα υπέρ των Αιτητών. Παρέπεμψε δε το Δικαστήριο στην απόφαση της αδελφής Δικαστού κας. Λ. Δημητριάδου - Ανδρέου Α.Ε.Δ., ημερομηνίας 24.11.2009 στην Αγωγή Αρ. 2306/2004, Ε. Δ. Λάρνακας Peter Cyril Day κ.ά. v. Christiana Alexandrou & Associates Ltd., όπου το Δικαστήριο ακολούθησε την εισήγηση ότι, εφόσον η Αγωγή αποσύρθηκε, δεν υπήρχε επιτυχών διάδικος επειδή δεν εκδικάστηκε η υπόθεση για να αποφασιστεί ποιος θα πετύχαινε και συνεπώς, αποφάσισε όπως η κάθε πλευρά επιβαρυνθεί τα δικά της έξοδα. Η αδελφή Δικαστής είχε βασιστεί στην Αγγλική αυθεντία J.T. Stratford & Son Ltd. v. Lindley and Others (No. 2),
(1969)3 All E.R. 112, στην οποία την είχε παραπέμψει η ευπαίδευτη συνήγορος, όπως παρέπεμψε και το παρόν Δικαστήριο. Η απόφαση της αδελφής Δικαστού δεν είναι δεσμευτική για το παρόν Δικαστήριο εφόσον πρόκειται για πρωτόδικη απόφαση. Η θέση του ευπαιδεύτου συνηγόρου του Καθ' ου η Αίτηση 2 ήταν πως υπάρχει επιτυχών διάδικος και αυτός είναι ο πελάτης του, εφόσον είχε ένσταση στην αίτηση των Αιτητών και αυτή αποσύρθηκε. Οι Αιτητές δεν προώθησαν την αίτηση τους και αυτός που είναι κερδισμένος είναι ο διάδικος εναντίον του οποίου στρεφόταν η αίτηση. Η προαναφερθείσα Αγγλική αυθεντία αφορά περίπτωση που ουδείς εκ των μερών επιθυμούσε να προωθήσει την αγωγή, οι μεν ενάγοντες ζητούσαν την άδεια του Δικαστηρίου να την αποσύρουν, οι δε εναγόμενοι ζητήσουν απόρριψη της λόγω μη προώθησης. Πέραν του ότι στην παρούσα υπόθεση τα γεγονότα είναι διαφορετικά και πέραν του ότι, η κυρίως Αίτηση έχει περατωθεί και πρόκειται για αίτηση μετά την απόφαση, είναι επίσης γεγονός ότι οι Αιτητές δεν ήταν διάδικοι στην αρχική διαδικασία, οι ίδιοι επέλεξαν να καταχωρίσουν την αίτηση ενώπιον του Δικαστηρίου και να καταστήσουν ενδιαφερόμενο πρόσωπο / Καθ' ου η Αίτηση τον αρχικό Καθ' ου η Αίτηση, σέρνοντας αυτόν στη διαδικασία, στην οποία επέλεξε να ενστεί θέλοντας να εισπράξει το λαβείν του από απόφαση που εκδόθηκε υπέρ του. Ανάγνωση της Αγγλικής αυθεντίας αποκαλύπτει τα ιδιαίτερα περιστατικά της και τη λογική της κατάληξης του Δικαστηρίου. Ακριβώς επειδή επρόκειτο για ιδιάζουσα περίπτωση, η εν λόγω αυθεντία του Αγγλικού Εφετείου (Court of Appeal) διακρίθηκε και δεν ακολουθήθηκε από το ίδιο Εφετείο στην υπόθεση Re Walker Windsail Systems Ltd.
(2006)1 All ER 272, όπου αποφασίστηκαν τα εξής (σελίδα 272 και παράγραφοι 24, 36 και 40-46 στο σκεπτικό της απόφασης): "Under CPR 38.6, the court had to be persuaded that it was just to depart from the normal rule, namely that the normal order on discontinuance was that the claimant bore the defendant's costs up to the date on which notice of discontinuance had been served. The burden was on the party who sought to persuade the court that some other consequence should follow, and the task of the court was to consider whether there was some good reason to depart from the normal order. The rule recognised that justice would normally lead to the conclusion that a defendant, who defended himself at substantial expense against a claimant who changed his mind in the middle of the action for no good reason - other than that he had re-evaluated the factors that had remained unchanged - should be compensated for his costs. Nor was there anything in the authorities which should lead the court to accept that, in the instant case, there would be good reason for departing from the general rule merely because the liquidator had come alive at a late stage to the commercial effect of factors which had been there from the outset and which, if properly evaluated, could have led to a decision at the outset that the proceedings were not worth pursuing. The judge's exercise of discretion was flawed because he had failed to take that into account, and it therefore fell to the Court of Appeal to exercise the discretion itself. There was no reason at all for departing from the normal rule. Indeed, it would be most unjust if the husband were left to bear the costs of the proceedings simply because the liquidator had arrived late a decision which he could and should have reached at the time when the proceedings were commenced. Accordingly, the appeal would be allowed to the extent of requiring the liquidator to pay the costs of the defendants down to the date of the notice of discontinuance". Η πιο πάνω αυθεντία υιοθετήθηκε στην επίσης Αγγλική αυθεντία Teasdale v. HSBC Bank plc
(2010)4 All ER
- Λαμβάνοντας υπόψην όλα τα πιο πάνω, δε διαγιγνώσκω οποιοδήποτε λόγο γιατί να αποκλίνω από το γενικό κανόνα. Καταχωρίστηκε μία αίτηση ενώπιον του Δικαστηρίου, στα πλαίσια υπόθεσης η ουσία της οποίας έχει εκδικαστεί, από πρόσωπο που δεν ήταν αρχικά διάδικο μέρος. Η αίτηση αυτή αποσύρθηκε χωρίς να εκδικαστεί εφόσον, ουσιαστικά, κατέστη άνευ αντικειμένου. Γι' αυτό το λόγο απόσυρσης αλλά και για οποιοδήποτε άλλο, γιατί ο Καθ' ου η Αίτηση 2 πρέπει να επιβαρυνθεί με έξοδα; Σύρθηκε σε μία διαδικασία η οποία τελικά διεκόπη δια της απόσυρσης της αίτησης. Κρίνω ότι ο γενικός κανόνας τυγχάνει και πρέπει να τύχει εφαρμογής και κρίνω ότι η πιο δίκαιη διαταγή είναι να επιδικαστούν έξοδα υπέρ του Καθ' ου η Αίτηση
- Απόφαση: Ενόψει των πιο πάνω, ασκώντας τη διακριτική μου ευχέρεια, με βάση τον Κανονισμό 13(β) των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών και την νομολογία που αφορά τα έξοδα στις αστικές υποθέσεις και τα έξοδα ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου, επιδικάζω τα έξοδα της αίτησης δια κλήσεως ημερομηνίας 23.12.2011 στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση, υπέρ του Καθ' ου η Αίτηση 2 - αρχικού Καθ' ου η Αίτηση και εναντίον των Αιτητών, δηλαδή της ALPHA BAK CYPRUS LTD, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τη Γραμματέα και εγκριθούν από το Δικαστήριο, στην κλίμακα της απόφασης ημερομηνίας 7.7.2010, δηλαδή €500 - €2.
- (Υπ.) ............. Λ. Σ. Καμμίτση Πρόεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας ΛΣΚ/ΕΠ [1] 13.(β) «Η επιδίκαση εξόδων επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Το αποτέλεσμα της υποθέσεως δεν αποτελεί το μόνο γνώμονα για την επιδίκαση εξόδων αλλά λαμβάνονται υπόψη όλες οι περιστάσεις της υποθέσεως.» [2] "In proceedings under the Rent Control laws the rule that costs follow the event does not apply in the inelastic way it does elsewhere (Galatariotis v. Polemitis & Another, 20 C.L.R. (Part II) 70; Electricity Authority v. Georgallettos & Others
(1972)1 C.L.R. 77). The reason is that under the Rent Control legislation a large element of discretion is left to the Court making the outcome of litigation less predictable than other areas of the law. So, a party who has misjudged his rights, should not necessarily be penalised." [3] "No doubt a successful party may sometimes be deprived of his costs. A successful plaintiff may moreover be ordered to pay the costs of the defendant (See London Welsh Estates Ltd. v. Philip, 100 L.J.K.B. 449 and the Annual Practice 1958 p. 1822 et seq. Indeed under the heading "Discretion to be Exercised Judicially" the following is stated at p. 1822: "Wide though the discretion is, it is a judicial discretion, and must be exercised on fixed principles, that is according to rules of reason and justice, not according to private opinion (Sharpe v. Wakefield, [1891] A.C. 173); or even benevolence (Kierson v. Joseph L. Thompson & Sons, Ltd., [1913] 1 K.B. 587), or sympathy (Bevington v. Perks, [1925] 2 K.B., p.231), and the exercise of discretion even by a Judge sitting alone must be justifiable (Ritter v. Godfrey, [1920] 2 K.B. 47); for instance where a party successfully enforces a legal right, and in no way misconducts himself, then he is entitled to costs as of right (Cooper v. Whittingham [1880] 15 Ch. D. 501; Jones v. Curling [1884] 13 Q.B.D., p.265; Upmann v. Forester [1883] 24 Ch. D. 231; Civil Service Co-operative Society v. General Steam Navigation Co., [1903] 2 K.B 756, C.A. explained and distinguished in Donald Campbell & Co., Ltd., v. Pollak, [1927] A.C. 732) see in particular, the language of Lord Cave, L.C., in that case at pp. 811, 812;" ... Further down at p. 1823 it is stated that "where there are no materials on which the Judge can exercise his discretion he is not justified in depriving a successful party of his costs. Civil Service Cooperative Society v. General Steam Navigation Co., [1903] 2 K.B. 756 C.A. The materials must be those in evidence in the case, and when judgment has been delivered the Court will not hear fresh viva voce evidence for the purpose of influencing the costs (Mayor of Bristol v. G. W. Ry.,
(1916)W.N. 47)." If neither private opinion nor benevolence nor sympathy come within the fixed principles upon which the judicial discretion of a Judge can be exercised in favour of depriving a successful party of his costs, more so these factors cannot be invoked nor impose upon a successful party the burden of paying the costs of the defendant. The discretion of the Judge must be clearly exercised and cannot merely be the application of some general rule. Simply to follow a general rule is not the exercise of discretion. (See Robertson v. R [1881] 6 P.D. 128)." [4] «Η επιδίκαση των εξόδων ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου η οποία πρέπει να ασκείται δικαστικά (Βλ. Glykys v. Ioannides (1959-60) 24 C.K.R. 220, Mylonas and Others v. Kaili
(1967)1 C.L.R. 77, Papakokkinou and Others v. Kanther
(1982)1 C.L.R. 65, 79 και Χάσικος κ.ά. v. Χαραλαμπίδη
(1990)1 Α.Α.Δ. 389). Κατά κανόνα τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα της δίκης. 'Κλασσικό παράδειγμα εξαίρεσης από τον κανόνα αποτελεί η περίπτωση επιτυχόντα διαδίκου, ο οποίος συμβάλλει με το χειρισμό της υπόθεσης του, στην αύξηση των εξόδων της δίκης, σ' εκείνη την περίπτωση δικαιολογείται ο μετριασμός της εφαρμογής του κανόνα (τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα) και η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου ώστε να αντανακλάται η συμβολή του επιτυχόντα διαδίκου στη διόγκωση των εξόδων' (Θρασυβούλου v. Arto Estates Ltd
(1993)1 Α.Α.Δ. 12, 15. Βλ. και El Alam v. Τουμαζίδη
(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 968. Βλ. επίσης Papakokkinou ( πιο πάνω) (σελ. 79, 80), στην οποία υποδείχθηκε: 'Το αποτέλεσμα της δίκης δεν είναι ο μόνος παράγοντας ο οποίος λαμβάνεται υπόψη από το δικαστήριο. Η διαγωγή των διαδίκων είναι, επίσης, σχετική, ειδικώς το ύψος της απαίτησης εξεταζόμενο σε αντιπαράθεση με το ποσό των επιδικασθέντων αποζημιώσεων. Όπου οι ενάγοντες με τη διαγωγή τους έχουν προκαλέσει μέρος των εξόδων της διαδικασίας, είναι θεμιτό για το πρωτόδικο δικαστήριο, να τους στερήσει μέρος ή το σύνολο των εξόδων τους όπως ορθά έπραξε το πρωτόδικο δικαστήριο στην παρούσα υπόθεση'). Βλ. και Talyon Ltd. v. Soteriou
(1982)1 C.L.R. 777 και Miltiadous v. Miltiadous
(1982)1 C.L.R. 797).» cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο