Μαρούλλας Κυριάκου ν. Αμαλίας Σάββα, Αίτηση αρ.: Κ73/09, 27/8/2012

Μαρούλλας Κυριάκου ν. Αμαλίας Σάββα, Αίτηση αρ.: Κ73/09, 27/8/2012 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEELEM:2012:10 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΕΜΕΣΟΥ - ΠΑΦΟΥ ΤΜΗΜΑ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Χρ. Ραγουζαίου, Προέδρου και Λ. Μιχαηλίδη και Π. Αγιομαμίτη, Παρέδρων Αίτηση αρ.: Κ73/09 Μεταξύ: Μαρούλλας Κυριάκου, από τη Λεμεσό Αιτήτριας Και Αμαλίας Σάββα, από τη Λεμεσό Καθ' ης η Αίτηση Αίτηση ημερομηνίας 4/4/12 Ημερομηνία 27/8/2012 Για την Αιτήτρια: κα Ειρ. Ηλία για ΗΛΙΑ & ΗΛΙΑ ΔΕΠΕ Για την Καθ' ης η Αίτηση: κ. Α. Γεωργίου Ενδιάμεση Απόφαση Μια σύντομη αναδρομή στο ιστορικό της υπόθεσης είναι απαραίτητη για την πληρέστερη κατανόηση της παρούσας απόφασης. Μετά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας και κατά το στάδιο της κυρίως εξέτασης της Μ.Α.1 (Αιτήτριας), η Αιτήτρια υπέβαλε αίτημα για τροποποίηση της αίτησης και εκ συμφώνου εκδόθηκε διάταγμα με το οποίο προστέθηκε στην αίτηση η κάτωθι παράγραφος Δ.7. «Δ.7 Επιπλέον, η Καθ' ης η αίτηση όταν παρέδωσε στην Αιτήτρια το υποστατικό, άφησε ανεξόφλητο λογαριασμό του Συμβουλίου Υδατοπρομήθειας Λεμεσού, για την περίοδο Μαρτίου 2009, το οποίο ανερχόταν στο ποσό των €156.- καθώς και λογαριασμό τελών σκυβάλων για το έτος 2009, ο οποίος ανερχόταν στο ποσό των €130.-. Τους πιο πάνω λογαριασμούς τους εξόφλησε η Αιτήτρια, με δικά της λεφτά.» Ακολούθως, η Αιτήτρια καταχώρησε το τροποποιημένο δικόγραφο της και η πλευρά της Καθ' ης η αίτηση την απάντηση στην τροποποιημένη αίτηση. Αυτή η απάντηση υπήρξε αφορμή για την καταχώριση της παρούσας ενδιάμεσης αίτησης με την οποία η Αιτήτρια ζητά τη διαγραφή διάφορων ισχυρισμών που η Καθ' ης η αίτηση περιέλαβε στο νέο δικόγραφο της, καθότι δεν είχε προηγηθεί έκδοση σχετικού διατάγματος για την τροποποίηση της απάντησης. Η αίτηση βασίζεται «στο Νόμο Περί Ενοικιοστασίου 23/83, άρθρα 2, 4, 5, 6, 16 και 29, στον Περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικό Κανονισμό του 1983 Καν. 2, 3 και 11, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.19, Θ.14 και 26, Δ.25 Θ.1-6 και Δ.48 Θ.1-3 και πάνω στη Σύμφυτη Εξουσία και Διακριτική Ευχέρεια του Δικαστηρίου, τη Νομολογία και την Πρακτική» και υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Σάββα Νεοφύτου, δικηγόρου, στην οποία αναφέρει ότι μετά την καταχώριση της απάντησης της Καθ' ης η αίτηση στην τροποποιημένη αίτηση, διαπιστώθηκε ότι στις παραγράφους 1, 2, 5, 6 και 8 αυτής, έχουν προστεθεί καινούργιοι ισχυρισμοί που δεν περιέχονταν στο αρχικό δικόγραφο της Καθ' ης η Αίτηση, ενώ έχουν αφαιρεθεί και αντικατασταθεί οι ισχυρισμοί και άλλα γεγονότα από το αρχικό δικόγραφο της Καθ' ης η αίτηση. Οι ισχυρισμοί αυτοί δεν δικαιολογούνται, ούτε αποτελούν συνεπακόλουθο της τροποποίησης της αίτησης και ως εκ τούτου οι σχετικές προσθήκες και/ή τροποποιήσεις θα πρέπει να διαγραφούν. Ένσταση Με την ειδοποίηση περί προθέσεως ενστάσεως που καταχώρισε η Καθ' ης η αίτηση την 31.5.12, παραθέτει ως λόγους ένστασης τους πιο κάτω, τους οποίους επαναλαμβάνει και στην ένορκη της δήλωση, ιδίας ημερομηνίας. «Κατ' αρχάς η καθ' ης η αίτηση δικαιούται να τροποποιήσει την απάντηση η οποία έχει ως αποτέλεσμα και/ή είναι απότοκο από την τροποποίηση της αιτήσεως χωρίς κανένα περιορισμό. Επιπλέον με την τροποποίηση της απαντήσεως δύνανται να εισαχθούν νέοι ισχυρισμοί χωρίς κανένα περιορισμό. Επίσης με την τροποποίηση της απαντήσεως δύναται να εισαχθούν όχι μόνον τροποποιήσεις που είναι σχετικές με τους ισχυρισμούς εις την αίτηση και/ή την έκθεση απαιτήσεως αλλά η οποία δεν επηρεάζεται με μεταγενέστερη τροποποίηση αλλά δύνανται να εισαχθούν νέοι ισχυρισμοί. Επίσης υπάρχει ένστασις ώστε να διαγραφούν και απορριφθούν και/ή ακυρωθούν οι ισχυρισμοί που περιέχονται στην τροποποιημένη απάντηση ως εκτενέστερον αναφέρεται εις την επισυνημμένη ένορκο δήλωση της κας Αμαλίας Σάββα ημερ. 31.5.12.» Διαδικασία: Δεν ζητήθηκε η αντεξέταση οποιουδήποτε από τους ενόρκως δηλούντες και οι δύο πλευρές αγόρευσαν παρουσιάζοντας στο δικαστήριο τη σχετική νομολογία. Η Αιτήτρια στην αγόρευση της υποστήριξε ότι η πρόσθεση, αντικατάσταση και τροποποίηση των ισχυρισμών της Καθ' ης η αίτηση που περιέχονται στην απάντηση της, χωρίς την προηγούμενη εξασφάλιση άδειας του δικαστηρίου για τροποποίηση, αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας και αντίκειται στην Δ.19, Θ.14 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Παραθέτοντας τη σχετική νομολογία η Αιτήτρια υποστήριξε ότι τα γεγονότα που παρατίθενται αναλυτικά στο αιτητικό της ενδιάμεσης αίτησης, θα πρέπει να διαγραφούν από την απάντηση της Καθ' ης η αίτηση. Σε αντίθεση με τα πιο πάνω, η Καθ' ης η αίτηση υποστήριξε ότι έχει δικαίωμα μετά την τροποποίηση της αίτησης να εισάξει νέους ισχυρισμούς στην απάντηση της, χωρίς οποιοδήποτε περιορισμό. Είναι η θέση της ότι η τροποποιημένη αίτηση αποτελεί νέο δικόγραφο, με αποτέλεσμα να δίδεται στην Καθ' ης η αίτηση το δικαίωμα να προβάλει και άλλους, πρόσθετους ισχυρισμούς, ως να προέβαινε σε σύνταξη νέας απάντησης εξ αρχής. Νομική πτυχή: Το ζήτημα της διαγραφής ισχυρισμών από δικόγραφο διέπεται από τη Δ.19, Θ. 14 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, οι οποίοι τυγχάνουν αναλογικής εφαρμογής από το παρόν δικαστήριο δυνάμει των Κανονισμών 2(β) και 12(α) των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών. Η Δ.19, Θ. 14 προνοεί τα ακόλουθα: «No pleading shall, except by way of amendment where leave to amend has been granted, raise any new ground of claim or contain any allegation of fact inconsistent with the previous pleadings of the party pleading the same.» Στην παρούσα περίπτωση, με το διάταγμα τροποποίησης ημερ. 6.3.2012, η Αιτήτρια προέβηκε στην προσθήκη της προαναφερόμενης παραγράφου[1] σε σχέση με οφειλόμενα προς την Αιτήτρια τέλη υδατοπρομήθειας και σκυβάλων. Δεν υπήρξε επίκληση άλλων ισχυρισμών από την Αιτήτρια, πέρα από τα ανωτέρω. Από την πλευρά της η Καθ' ης η αίτηση στην απάντηση της στην τροποποιημένη αίτηση πρόσθεσε ισχυρισμούς που αφορούν άμεσα την τροποποίηση, ήτοι την παράγραφο (ζ) στη σελ. 3 του δικογράφου, η οποία αναφέρει τα κάτωθι: «Επιπλέον η καθ' ης η αίτηση αρνείται την υποπαρ. 7 της παρα. Δ και περαιτέρω ισχυρίζεται ότι δεν οφείλει οιονδήποτε ανεξόφλητο λογαριασμό για το ΣΥΛ και/ή οιονδήποτε τέλος σκυβάλλων.» Πέρα όμως από αυτό, η Καθ' ης η Αίτηση προέβηκε και σε άλλες προσθήκες και τροποποιήσεις στο δικόγραφο της, οι οποίες αφορούν: (α) Ισχυρισμό ότι η σύμβαση ενοικίασης δεν έχει συναφθεί με την Αιτήτρια αλλά «με τον Γιώργο Κυριάκου, ο οποίος είχε παρουσιαστεί ως ιδιοκτήτης της κατοικίας». Ο ισχυρισμός αυτός επαναλαμβάνεται σε διάφορα σημεία του δικογράφου της Καθ' ης η Αίτηση. (β) προδικαστική ένσταση σε σχέση με τη νομιμοποίηση της Αιτήτριας να εγείρει την Αίτηση της. (γ) άρνηση ορισμένων παραγράφων της Αίτησης (που όμως δεν αφορούν την παράγραφο που έχει προστεθεί μετά την τροποποίηση). Η νομολογία που διέπει το ζήτημα διαγραφής ισχυρισμών από δικόγραφο έχει παρατεθεί στο Δικαστήριο από τις δύο πλευρές. Στην υπόθεση Williams and Glyn´s Bank Plc και άλλος ν. του πλοίου «Μαρία» Αγωγή ναυτοδικείου αρ. 59/82

(1992)1 ΑΑΔ 309, το εναγόμενο πλοίο είχε παραδεχθεί, αρχικά στην υπεράσπιση του, ότι η υπό αμφισβήτηση υποθήκη είχε εγγραφεί σύμφωνα με τους κανόνες που διέπουν την εγγραφή υποθήκης κατά το ελληνικό δίκαιο. Ακολούθησε αίτηση τροποποίησης της αναφοράς των εναγόντων για να αντικατασταθεί η ενάγουσα τράπεζα Williams and Glyn´s Bank Plc με την Royal Bank of Scotland Plc, στην οποία μεταβιβάστηκαν δια νόμου όλα τα δικαιώματα. Το εναγόμενο πλοίο αποδέχθηκε την αίτηση. Στην υπεράσπιση στην τροποποιημένη αναφορά, δεν περιλήφθηκε η προαναφερόμενη παραδοχή. Το ζήτημα εγέρθηκε από τους ενάγοντες κατά την ακρόαση της αγωγής. Το δικαστήριο αποφάνθηκε ότι πράγματι το εναγόμενο πλοίο στην τροποποιημένη υπεράσπιση του ξέφυγε από τα επιτρεπτά όρια και την εξυπακουόμενη εξουσιοδότηση για τροποποίηση. Τόνισε δε ότι εάν το εναγόμενο πλοίο επιθυμούσε να έκανε περισσότερες τροποποιήσεις στο δικόγραφο του, από αυτές που ήταν απαραίτητες συνεπεία της τροποποίησης της αναφοράς των εναγόντων, θα έπρεπε να είχε υποβάλει σχετική αίτηση στο δικαστήριο, έτσι ώστε να εξασφάλιζε την άδεια για να αποσύρει την ως άνω αναφερόμενη παραδοχή του. Στην απόφαση παρατίθεται το πιο κάτω απόσπασμα από το σύγγραμμα The Annual Practice

(1982)σελ. 394, 20.9.01: «If the party who has obtained an order to amend makes amendments which are not authorized by the order, the proper course is for his opponent to apply to have the amendments disallowed with costs. It is true that r.4, relied on in Bourne v. Coulter, 50 L.T. 321, applies only to amendments made without leave under r.3 of this Order. But there is, it is submitted, an inherent power in the Court to set aside, at the cost of the offending party, any alteration or amendment of any proceeding in an action which is made by either party without authority, or in excess of any authority which has been given.» (Η υπογράμμιση είναι δική μου). Αναφορά επίσης γίνεται, στο πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση Squire v. Squire

(1972)1 All ER σελ. 891 από τη σελίδα 897: «In our judgment the arguments advanced by the plaintiff are to be preferred, and the leave to amend the defence in circumstances such as the present is limited to those amendments that are consequential in the sense of the formula above mentioned ..» Το δικαστήριο διαπίστωσε στο τέλος ότι το ορθό δικονομικό μέτρο για άρση οποιασδήποτε εκτροπής από τα «επιτρεπτά» πλαίσια τροποποίησης είναι η υποβολή αίτησης διαγραφής οποιωνδήποτε ισχυρισμών οι οποίοι ξεφεύγουν των εξουσιοδοτημένων πλαισίων, ενώ σε διαφορετική περίπτωση οι ισχυρισμοί θα θεωρούνται ως αποδεκτοί. Στη βάση των πιο πάνω αρχών βρίσκω ότι οι τροποποιήσεις που η Καθ' ης η αίτηση επέφερε στην απάντηση στην τροποποιημένη αίτηση, με εξαίρεση την παράγραφο που παρατίθεται πιο πάνω[2] και που σχετίζεται άμεσα με την τροποποίηση, εκφεύγουν από το πλαίσιο των αναγκαίων δυνάμει της τροποποίησης προσθηκών στην απάντηση. Με δεδομένο ότι οι ισχυρισμοί οι οποίοι περιλήφθηκαν στην αίτηση δυνάμει της τροποποίησης αφορούσαν συγκεκριμένη απαίτηση, η μόνη επιτρεπτή τροποποίηση στην απάντηση είναι οι αναφορές που σχετίζονται με το ζήτημα αυτό. Έχει κριθεί δυνάμει της πιο πάνω νομολογίας ότι η Καθ' ης η αίτηση, προκειμένου να προβεί σε περαιτέρω αναφορές στο δικόγραφο της, θα έπρεπε να είχε λάβει άλλα δικονομικά μέτρα. Κατάληξη: Στη βάση των πιο πάνω διαπιστώσεων μου, η αίτηση για διαγραφή βρίσκω ότι έχει επιτύχει και εκδίδεται, με τη σύμφωνη γνώμη των Παρέδρων, διάταγμα με το οποίο διαγράφονται από την Απάντηση στην τροποποιημένη Αίτηση οι παράγραφοι 1, 2, 5, 6(α), (β), (γ), (δ) και (ε) αυτής. Όσον αφορά τις διαγραμμένες, δυνάμει του παρόντος διατάγματος, παραγράφους 5 μέχρι και 6(ε), θα ληφθεί υπόψη από το δικαστήριο, το περιεχόμενο του αρχικού δικογράφου της Καθ' ης η αίτηση. Έξοδα: Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται σε βάρος της Καθ' ης η αίτηση, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Γραμματέα και εγκριθούν από το δικαστήριο και θα καταβληθούν στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ............... Χρ. Ραγουζαίου Πρόεδρος Δικαστηρίου Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας ΧΡ/ΑΓ Subject: Rent Control/Interim Αναφορά: Αίτηση για διαγραφή [1] Βλ. σελίδα 1 της παρούσας απόφασης. [2] Βλ. σελίδα 5 της παρούσας απόφασης. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.