PRINTWAYS CB LTD κ.α. ν. SAKYRCO DEVELOPMENT LTD, Αίτηση αρ. Κ33/2012, 16/10/2012

(1)(ee), και στη συμφυή εξουσία και πρακτική του Δικαστηρίου, στο Σύνταγμα και στο Δίκαιο της Επιείκειας" και υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Γ. Ιωαννίδη, διευθυντή των Αιτητών

1. Στην ένορκη του δήλωση ημερομηνίας 25.5.2012, ο Γ.Ι. αναφέρει μεταξύ άλλων ότι: Είναι υπεύθυνος για την επιχείρηση τυπογραφείου που διατηρούν οι Αιτητές 1 στο μίσθιο από την ενοικίαση του. Ο ίδιος είχε τον έλεγχο και τη διαχείριση της επιχείρησης και αυτός βρισκόταν ανέκαθεν σε επαφή με τους Αιτητές. Η συμφωνία ενοικίασης του μισθίου συνάφθηκε στις 25.6.2005 μεταξύ του τότε ιδιοκτήτη Στέλιου Α. Καλαβαζίδη και των Αιτητών
2. Ο ιδιοκτήτης επισκεπτόταν μηνιαίως το μίσθιο και εισέπραττε το ενοίκιο, τακτική που ακολούθησαν και οι Καθ' ων η αίτηση (ως οι νέοι ιδιοκτήτες από τον Απρίλιο του 2008), μέχρι πρότινος, οπότε σταμάτησαν να επισκέπτονται το μίσθιο. Ως αποτέλεσμα αυτής της στάσης των Καθ' ων η αίτηση, συσσωρεύτηκαν οφειλόμενα ενοίκια, η αποπληρωμή των οποίων ήταν δύσκολη για τους Αιτητές 1, οι οποίοι εξαναγκάστηκαν από τους Καθ' ων η αίτηση να εκδώσουν επιταγές προς όφελος τους. Επειδή οι Καθ' ων η αίτηση απαιτούσαν το μίσθιο για τον σκοπό κατεδάφισης και αξιοποίησης, οι διάδικοι διαπραγματεύτηκαν με σκοπό την εξεύρεση λύσης για τη μετακίνηση των Αιτητών
3. Παρά την ύπαρξη διαπραγματεύσεων και τελικής συμφωνίας, οι Καθ' ων η αίτηση προώθησαν και δικαστικές διαδικασίες και εκδόθηκε στις 9.2.12 απόφαση σε βάρος των Αιτητών στην αίτηση Ε244/
4. Με την κυρίως αίτηση τους, οι Αιτητές ζητούν την ακύρωση της απόφασης αυτής και του διατάγματος έξωσης διότι εκδόθηκαν στην απουσία των Αιτητών χωρίς οποιαδήποτε παράλειψη ή αμέλεια από πλευράς των Αιτητών, καθότι το Δικαστήριο παραπλανήθηκε ως προς τα γεγονότα της υπόθεσης με ψευδείς παραστάσεις και απόκρυψη ουσιαστικών γεγονότων. Συγκεκριμένα, στις 25.7.11 είχε επιδοθεί στους Αιτητές επιστολή ημερομηνίας 20.7.11 για εκκένωση του μισθίου εντός τεσσάρων ημερών και για αποπληρωμή εντός 21 ημερών των οφειλομένων ενοικίων, που είχαν προκύψει από την καθυστέρηση των Καθ' ων η αίτηση να παρουσιαστούν και να εισπράξουν τα ενοίκια. Οι Αιτητές ζήτησαν χρόνο για να μετακινηθούν και υπέβαλαν αξίωση για αποζημίωση και απώλεια εμπορικής εύνοιας. Ένεκα προκαταρκτικού συμβιβασμού, οι Καθ' ων η αίτηση υποσχέθηκαν και διαβεβαίωσαν τους Αιτητές ότι θα παραβλέψουν την προαναφερόμενη επιστολή. Ακολούθως τα μέρη κατέληξαν στη συμφωνία ότι: · Οι Καθ' ων η αίτηση θα αναλάμβαναν τα έξοδα μετακίνησης και μετεγκατάστασης των Αιτητών και για το διάστημα αυτό δεν θα κατέβαλλαν οι Αιτητές ενοίκια, τα οποία θα θεωρούνταν ως εξοφληθέντα και ο Αιτητής 2 θα απαλλασσόταν από την εγγύηση του. · Οι αποζημιώσεις συμφωνήθηκαν σε 18 μηνιαία ενοίκια πλέον €50.000 (κόστος μεταφοράς και εγκατάστασης τριφασικού ρεύματος). Οι Καθ' ων η αίτηση συνόδευαν τους Αιτητές στην επιθεώρηση νέων υποστατικών για τη μετακίνηση τους. Κατά παράβαση της συμφωνίας, οι Καθ' ων η αίτηση προέβηκαν σε καταχώριση της αίτησης Ε244/11 (που επιδόθηκε στις 19.1.12) και στην ποινική υπόθεση για τις επιταγές που δεν τιμήθηκαν. Η αίτηση βρήκε τους Αιτητές προ εκπλήξεως και έδωσαν οδηγίες στο δικηγόρο τους Χ. Κόκκινο να καταχωρήσει εμφάνιση και απάντηση, το οποίο όμως δεν έπραξε και ούτε επικοινώνησε με τους αντιδίκους του. Καταχώρισαν στη συνέχεια, οι Καθ' ων η αίτηση, κακόπιστα και δόλια, αίτηση για απόφαση παραπλανώντας το Δικαστήριο με ψευδείς ισχυρισμούς. Οι Αιτητές κατάφεραν μόλις στις 22.5.12 να παραλάβουν από το δικηγόρο τους το φάκελο της υπόθεσης και ισχυρίζονται ότι στις 9.2.12 που εκδόθηκε η απόφαση, οι διάδικοι είχαν ήδη καταλήξει σε συμφωνία και οι Αιτητές, δυνάμει αυτής, ήταν δικαιούχοι ποσού μεγαλύτερου από την απαίτηση των Καθ' ων η αίτηση. Η συμπεριφορά των Καθ' ων η αίτηση αποτελείται από αλλεπάλληλες ψευδείς παραστάσεις με σκοπό να πετύχουν μονομερώς την έκδοση απόφασης εναντίον των Αιτητών, οι οποίοι αποστερήθηκαν του δικαιώματος να ακουστούν στο Δικαστήριο με τεχνάσματα και παραπλανήσεις. Η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων δεν θα βλάψει τα συμφέροντα των Καθ' ων η αίτηση, ενώ αντιθέτως η έκδοση τους θα ανατρέψει το status quo των Αιτητών και θα προκαλέσει σ' αυτούς ανεπανόρθωτη ζημιά και βέβαιη οικονομική καταστροφή της επιχείρησης τους, για την οποία δαπάνησαν πέραν των €80.000 για ανακαίνιση του μισθίου. Ήδη οι Καθ' ων η αίτηση πέτυχαν την έκδοση εντάλματος ανάκτησης κατοχής το οποίο προωθείται προς εκτέλεση εναντίον των Αιτητών μέσω του δικαστικού επιδότη Π. Ορφανίδη. Η απουσία των Αιτητών κατά την έκδοση της απόφασης εναντίον τους, δεν οφείλεται σε εκ προθέσεως παράλειψη των Αιτητών αλλά στις ψευδείς παραστάσεις των Καθ' ων η αίτηση και στην αμέλεια του δικηγόρου τους. Σε περίπτωση παράδοσης του μισθίου από τους Αιτητές και ακολούθως επιτυχία τους στην κυρίως αίτηση, θα είναι αδύνατο να επαναφέρουν τα πράγματα στην προτέρα νομική και πραγματική κατάσταση. Η ένσταση: Οι Καθ' ων η αίτηση καταχώρισαν ειδοποίηση πρόθεσης ένστασης, στις 12.6.2012, με την οποία απορρίπτουν την αίτηση και προβάλλουν ως λόγους ένστασης τα εξής: «

(1)Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για έκδοση Διατάγματος αναστολής εκτέλεσης απόφασης ή/και παραμερισμού της απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 09/02/2012.

(2)Η Αίτηση δεν βασίζεται επί νομικής βάσης που να δικαιολογεί την έκδοση των διαταγμάτων αναστολής ημερομηνίας 20/05/2012 μονομερώς.

(3)Το Δικαστήριο δεν είχε την δικαιοδοσία να εκδώσει τα εκδοθέντα διατάγματα ημερομηνίας 25/05/2012 με δεδομένο την μη επίκληση του άρθρου 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6.

(4)Η αίτηση των Αιτητών αποσκοπεί στην καθυστέρηση στην εκτέλεση της εκδοθείσας απόφασης ημερομηνίας 09/02/2012.

(5)Η εγγύηση που δόθηκε από πλευράς Αιτητών για οποιαδήποτε ζημιά την οποία θα υποστούν οι Καθ' ων η Αίτηση από την έκδοση του υπό εκδίκαση Διατάγματος ημερομηνίας 25/05/2012 είναι ανεπαρκής τόσο ως προς το ύψος της όσο και ως προς το είδος της.

(6)Οι Αιτητές δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια, απέτυχαν να προβούν σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη των γεγονότων και η Αίτησή τους έκδηλα έχει καταχωρηθεί για να εμποδίσει τους Καθ' ων η Αίτηση να απολαύσουν την δικαίωσή τους στην Αίτηση Ε244/2011 χωρίς οποιονδήποτε βάσιμο λόγο.

(7)Η Αίτηση είναι κακόπιστη και συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας.» Υποστηρίζεται η ένσταση από την ένορκη δήλωση του Κυριάκου Αβραάμ, διευθύνοντα συμβούλου των Καθ' ων η αίτηση, ο οποίος επαναλαμβάνει και υποστηρίζει τους λόγους ένστασης. Διαδικασία: Ζήτησαν οι Αιτητές την αντεξέταση του Κυριάκου Αβραάμ και το διάταγμα αντεξέτασης περιόριζε την αντεξέταση στις παραγράφους 6 (i), (iv) και 7 της ένορκης δήλωσης του Κ.Α., οι οποίες αφορούν: τον ισχυρισμό ότι μετά την επιστολή ημερομηνίας 25.7.2011, οι Αιτητές έλαβαν στις 3.11.2011 νέα επιστολή (ημερομηνίας 20.9.2011) στην οποία δεν αντέδρασαν και επομένως καταρρίπτεται ο ισχυρισμός των Αιτητών ότι υπήρξε προφορική συμφωνία μεταξύ των διαδίκων. τον ισχυρισμό ότι στις 30.3.2012 ο δικηγόρος των Αιτητών προέβηκε σε έρευνα στο φάκελο της αίτησης Ε244/2011 και έλαβε αντίγραφα από τον εν λόγω φάκελο. τη θέση των Καθ' ων η αίτηση, ότι οι Αιτητές δεν προσήλθαν στο δικαστήριο με καθαρά χέρια αφού παρέλειψαν να αναφέρουν τα πιο πάνω γεγονότα και επίσης ενήργησαν με καθυστέρηση στην επιδίωξη αναστολής ή παραμερισμού της απόφασης που εκδόθηκε στην αίτηση Ε244/2011 στις 9.2.

1. Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας, σε σχέση με τους πιο πάνω ισχυρισμούς του, παρέπεμψε στην παρ. 6 της ένορκης του δήλωσης και επανέλαβε ότι οι Αιτητές δεν αποκάλυψαν στο Δικαστήριο ουσιαστικά γεγονότα και ότι είχε εναντίον τους καταχωρηθεί και ποινική υπόθεση σε σχέση με ακάλυπτες επιταγές. Επομένως, σύμφωνα με το μάρτυρα, από τις 20/7/2011 οι Αιτητές γνώριζαν, τόσο με την καταχώριση της ποινικής υπόθεσης όσο και με την επιστολή του μηνός Νοεμβρίου, ότι η τελική συμφωνία δεν επιτεύχθηκε. Σε υποβολή ότι γίνονταν διαβουλεύσεις μεταξύ των διαδίκων, ο μάρτυρας απάντησε ότι μετά τις 20/7/2011 καμία προσωπική επαφή είχε με τους Αιτητές εκτός από τις γραπτές ειδοποιήσεις. Οι διαβουλεύσεις είχαν διαρκέσει μόνο μέχρι το τέλος Μάιου,
2. Στο στάδιο αυτό, το δικαστήριο δεν προβαίνει σε τελική αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων ούτε σε τελικά ευρήματα στα γεγονότα. Αποδέχομαι τα όσα ανέφερε ο μάρτυρας σε σχέση με την επιστολή που στάλθηκε στους Αιτητές, την καταχώρηση της ποινικής υπόθεσης και ότι διεξάγηκε έρευνα στο φάκελο του δικαστηρίου. Το κατά πόσο αυτά τα γεγονότα αποτελούν ουσιώδη γεγονότα και εάν ως τέτοια αποκρύβηκαν από το δικαστήριο, σχολιάζεται αμέσως πιο κάτω. Απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων: Υποστηρίζουν οι Καθ' ων η αίτηση ότι οι Αιτητές έχουν αποκρύψει από το Δικαστήριο, κατά την έκδοση του προσωρινού διατάγματος, ουσιώδη γεγονότα και για αυτό το λόγο το προσωρινό διάταγμα θα πρέπει να ακυρωθεί. Οι αρχές που διέπουν το ζήτημα της παράλειψης αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων έχουν διατυπωθεί στη νομολογία. Επειδή η έκδοση διατάγματος χωρίς ειδοποίηση στο άλλο μέρος αποτελεί παρέκκλιση από την αρχή "audi alteram partem"[1], επιβάλλεται στον Αιτητή να αποκαλύψει στο Δικαστήριο όλα τα ουσιαστικά γεγονότα που μπορεί να ασκήσουν επιρροή στη δικαστική κρίση. Αιτήσεις όπως η παρούσα διέπονται από την αρχή uberrima fides[2] και η παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου θεωρείται ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου (βλ. Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου πιο πάνω). Η παράλειψη αποκάλυψης θεωρείται ουσιώδης όταν αφαιρεί "τη δυνατότητα σφαιρικής εκτίμησης της όλης κατάστασης" (βλ. Electromatic Constructions Ltd. ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, Πολ. Έφ. 268/08, ημερ. 19.3.2009.) Το τι συνιστά ουσιώδες γεγονός ορίζεται επίσης στη νομολογία (βλ. Μ. & Ch. Mitsingas Tr. Ltd. κ.α. v. Timberland

(1997)1 ΑΑΔ 1791, Ρένα Αριστοτέλους Λτδ κ.ά. ν. Benfleet Enterprises Ltd κ.α.

(2006)1(Α) Α.Α.Δ. 280). Προκειμένου να εξεταστεί κατά πόσο υπήρξε από πλευράς των Αιτητών παράβαση του πιο πάνω αναφερόμενου κανόνα, θα πρέπει να εξεταστούν τα "παραλειπόμενα" γεγονότα, όπως προβάλλονται στην ένσταση. i. Οι Αιτητές παρέλειψαν να αποκαλύψουν στο δικαστήριο ότι στις 3.11.2011 επιδόθηκε στον Γ. Ιωαννίδη, επιστολή των δικηγόρων των Καθ' ων η αίτηση ημερομηνίας 20.9.2011, στην οποία δεν αντέδρασαν οι Αιτητές. Η θέση των Αιτητών όπως προέκυψε από την αντεξέταση του Κ.Α. είναι ότι η επιστολή ημερομηνίας 20.9.2011 έχει ταυτόσημο περιεχόμενο με την επιστολή ημερομηνίας 20.7.2011 και επομένως δεν αποτελεί ξεχωριστό γεγονός και ότι στο στάδιο που στάλθηκε η εν λόγω επιστολή, οι διάδικοι εξακολουθούσαν να βρίσκονται σε διαπραγματεύσεις. Διαπιστώνω ότι οι δύο επιστολές είναι πράγματι ταυτόσημες και ότι η μόνη διαφορά τους είναι η ημερομηνία τους. Το κατά πόσο γίνονταν ή όχι διαπραγματεύσεις στο στάδιο εκείνο, αποτελεί γεγονός που αμφισβητείται. Σύμφωνα με τη νομολογία, για τα γεγονότα που αμφισβητούνται δεν υφίσταται υποχρέωση πλήρους αποκάλυψης (βλ Μ. & Ch. Mitsingas Tr. Ltd. κ.α. v. Timberland πιο πάνω). Δεν διακρίνω να υπήρξε ως προς την επιστολή αυτή παράλειψη αποκάλυψης ουσιώδους γεγονότος. ii. Προώθηση ποινικής υπόθεσης για ακάλυπτες επιταγές. Η προώθηση ποινικής υπόθεσης εναντίον των Αιτητών αποκαλύπτεται στις παραγράφους 12 και 26 της ένορκης δήλωσης του Γ.Ι. (όπου αναφέρει ότι αυτή η ενέργεια αποτέλεσε περαιτέρω εκβιασμό των Αιτητών από μέρους των Καθ' ων η αίτηση). Το κατά πόσο η εμφάνιση των Αιτητών στο ποινικό δικαστήριο πλήττει τον ισχυρισμό των Αιτητών περί δικαιολογημένης παράλειψης τους να εμφανιστούν στο παρόν δικαστήριο στην αίτηση Ε244/11, είναι κάτι που θα εξεταστεί κατά την ακρόαση της κυρίως αίτησης. Επομένως, δεν διαπιστώνω την παράλειψη αποκάλυψης αναφορικά με αυτό το γεγονός. iii. Έρευνα και λήψη αντιγράφων από το φάκελο της αίτηση Ε244/2011 από το δικηγόρο των Αιτητών. Οι Αιτητές αποκαλύπτουν στην ένορκη δήλωση του Γ.Ι. ότι έλαβαν γνώση του διατάγματος έξωσης που είχε εκδοθεί εναντίον τους όταν αυτό τους επιδόθηκε. Το κατά πόσο κάποιος δικηγόρος προέβηκε μεταγενέστερα σε έρευνα στο φάκελο της αίτησης Ε244/11 ή αν αυτός ήταν δικηγόρος που ενεργούσε για τους Αιτητές, δεν βρίσκω ότι αποτελεί ουσιώδες για την παρούσα αίτηση γεγονός. Βρίσκω, λοιπόν, στη βάση των πιο πάνω αναφερόμενων αρχών ότι δεν υπήρξε από πλευράς των Αιτητών παράλειψη αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων, όσον αφορά τα γεγονότα επί των οποίων εδράζεται αυτή η θέση των Καθ' ων η αίτηση. Καθυστέρηση: Επικαλούμενοι καθυστέρηση στην υποβολή της παρούσας αίτησης, οι Καθ' ων η αίτηση ζητούν την ακύρωση του παρόντος διατάγματος, αναφερόμενοι στο χρόνο μεταξύ της επίδοσης (της απόφασης και του διατάγματος έξωσης) και της υποβολής της αίτησης. Μεσολάβησαν, υποστηρίζουν, μήνες από την επίδοση στις 16.3.2012 της απόφασης μέχρι την υποβολή της παρούσας αίτησης. Πράγματι, αν υπολογίσει κάποιος το χρόνο που μεσολάβησε από τις 16.3.2012 μέχρι τις 25.5.2012, διαπιστώνει ότι παρήλθαν σχεδόν 2 ½ μήνες. Όμως από τα γεγονότα που παρέθεσαν οι Αιτητές και τα οποία δεν αμφισβητήθηκαν από τους Καθ' ων η αίτηση, προκύπτει ότι μετά την έκδοση απόφασης ερήμην τους και αφού έλαβαν γνώση αυτής, ζήτησαν από τον προηγούμενο δικηγόρο τους την επιστροφή του φάκελου της υπόθεσης. Η διαδικασία πήρε κάποιο χρόνο και επιτεύχθηκε μόλις στις 22.5.2012. Υπό τις πιο πάνω περιστάσεις δεν διαπιστώνω να υπήρξε τέτοια καθυστέρηση στην έναρξη της διαδικασίας από τους Αιτητές, η οποία να οδηγεί αυτοδίκαια σε απόρριψη της αίτησης. Επιπλέον, παρατηρώ ότι δεν γίνεται από τους Καθ' ων η αίτηση αναφορά σε επηρεασμό τους λόγω της ισχυριζόμενης καθυστέρησης, πέραν από τη γενική αναφορά της αποστέρησης "από τους καρπούς της επιτυχίας της Αίτησης τους στην Ε244/2011" . Σύμφωνα με τα όσα η νομολογία προβλέπει, η όποια καθυστέρηση εξετάζεται σε συνδυασμό με τον επηρεασμό της αντίδικης πλευράς. (Βλ. Τσιαντής ν. Hellenic Bank (Investments) Ltd

(2001)1(Γ) Α.Α.Δ. 2029, Ρένα Αριστοτέλους Λτδ κ.ά. ν. Benfleet Enterprises Ltd κ.ά.

(2006)1(Α) Α.Α.Δ. 280.). Στην απόφαση Αριστοτέλους λέχθηκαν τα πιο κάτω από τον Νικολαίδη Δ., "οι εφεσείοντες κατά τον υπολογισμό του διαρρεύσαντος χρόνου παραλείπουν να αναφερθούν στην ανταλλαγείσα αλληλογραφία που έγινε σε μια προσπάθεια επίλυσης των διαφορών τους, η οποία πήρε κάποιο χρόνο. Παραβλέπουν ακόμα ένα σημαντικότατο παράγοντα ότι η επίκληση της αρχής της επιείκειας για καθυστέρηση (laches) προϋποθέτει, πρώτον, μη εύλογη καθυστέρηση έναρξης της διαδικασίας και δεύτερο, οι συνέπειες που προκάλεσε η καθυστέρηση να καθιστούν την παροχή της αιτούμενης θεραπείας άδικη (βλέπε I.C.F. Spry, The Principles of Equitable Remedies, 4η έκδοση, σελ.223)." Το αίτημα για απόρριψη της αίτησης λόγω καθυστέρησης στην προώθηση, δεν γίνεται δεκτό. Kατάχρηση: Αποτελεί θέση των Καθ' ων η αίτηση ότι η παρούσα αίτηση δεν μπορεί να προωθηθεί διότι οι Αιτητές δεν έχουν συμμορφωθεί με το διάταγμα έξωσης που εκδόθηκε εναντίον τους και εξακολουθούν να κατέχουν το μίσθιο. Ο κανόνας ότι ένας διάδικος δεν μπορεί να ακουστεί εφόσον δεν έχει συμμορφωθεί με τις πρόνοιες ενός διατάγματος που έχει εκδοθεί στα πλαίσια μιας εκκρεμούσας διαδικασίας στην οποία είναι διάδικος (βλ. Mavrommatis and others v. Cyprus Hotels Co. Ltd.

(1967)1 C.L.R. 266, Θρασυβούλου ν. Λοϊζος Λουκά και Υιοί Λτδ.

(2001)1 A.A.Δ. 687), δεν είναι απόλυτος. Σύμφωνα με τη σχετική νομολογία, η εφαρμογή του κανόνα επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. (βλ. Mouzouris and others v. Xylophagou Plantations Ltd

(1977)1 C.L.R. 287). Κριτήριο αποτελεί το κατά πόσο "[η] απείθεια του [διαδίκου] είναι τέτοια, που εφόσον συνεχίζεται, παρεμποδίζει την απονομή δικαιοσύνης στη διαδικασία, καθιστώντας πιο δύσκολο για το δικαστήριο να εξακριβώσει την αλήθεια ή να εφαρμόσει τα διατάγματα τα οποία μπορεί να εκδώσει." Στην απόφαση Γρηγορίου κ.α. ν. Σταύρου κ.α. (αρ.1) (1992 1 Α.Α.Δ. 237 αναφέρονται τα εξής: "Σε διαδικασία για την εγκυρότητα του διατάγματος - ένσταση ή έφεση - ή διαδικασία στην οποία η νομιμότητα του διατάγματος είναι επίδικο θέμα, ο διάδικος δεν εμποδίζεται να ακουστεί, γιατί δεν είναι ορθό να επιτραπεί σε διάταγμα να συνεχίσει να ισχύει, χωρίς να αποφασιστεί πρώτα το θέμα της νομιμότητας του." Στην παρούσα υπόθεση οι Αιτητές με την κυρίως αίτηση τους ζητούν την αναθεώρηση της απόφασης και του διατάγματος έξωσης που εκδόθηκε σε βάρος τους και με την παρούσα αίτηση ζητείται όπως προσωρινά ανασταλεί η εκτέλεση της εν λόγω απόφασης και του διατάγματος. Διαπιστώνω στην παρούσα υπόθεση ότι η μη συμμόρφωση των Αιτητών με το διάταγμα έξωσης δεν επηρεάζει ούτε παρεμποδίζει την απονομή της δικαιοσύνης× αντιθέτως η παρούσα αποτελεί περίπτωση όπου το Δικαστήριο θα πρέπει να ασκήσει την διακριτική του ευχέρεια υπέρ των Αιτητών, εφόσον με την κυρίως αίτηση επιδιώκεται από τους Αιτητές η ανατροπή του διατάγματος έξωσης. Νομική βάση της αίτησης - άρθρο 9 του Κεφ.6: Υποστηρίζουν οι Καθ' ων η αίτηση ότι η παράλειψη αναφοράς στην αίτηση στο άρθρο 9 του Κεφ. 6 αποβαίνει μοιραία για την αίτηση και το εκδοθέν προσωρινό διάταγμα το οποίο και θα πρέπει να απορριφθεί. Παρόμοια εισήγηση τέθηκε και στην πολιτική έφεση Μιχαηλίδη ν. Πουργουρίδη

(2001)1 ΑΑΔ 1263, όπου λέχθηκαν τα εξής: "Ο πρώτος λόγος έφεσης που προβάλλεται είναι ότι εσφαλμένα το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε ότι είχε εξουσία να εκδώσει το επίδικο διάταγμα μονομερώς αφ΄ ης στιγμής, στη νομική βάση της αίτησης, δεν γινόταν επίκληση του άρθρου 9 του Κεφ. 6 και της Δ.48 θ.8

(1)(ss). Ο λόγος αυτός δεν ευσταθεί. Η αίτηση στηριζόταν στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου και τη Δ.48 θθ.1 και 2. Με την επίκλησή τους ικανοποιήθηκε πλήρως η δικονομική επιταγή της Δ.48 θ.1 για περίληψη στη νομική βάση της αίτησης τόσο του ουσιαστικού και δικαιοδοτικού όσο και του δικονομικού πλαισίου που προσέδιδε στο Δικαστήριο την εξουσία να εκδώσει το επίδικο διάταγμα. Αφ΄ ης στιγμής, από το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης που συνόδευε την αίτηση, το στοιχείο του επείγοντος ήταν σαφές, το Δικαστήριο είχε την εξουσία να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα μονομερώς, και δη στηριζόμενο στο άρθρο 9 του Κεφ. 6, έστω και αν δεν γινόταν, όπως και δεν γινόταν, επίκλησή του στην αίτηση. Στην In re Hadjisoteriou

(1986)1 ΑΑΔ 429 αποφασίστηκε ρητά ότι η παράλειψη αναφοράς του άρθρου 9 του Κεφ. 6 στη νομική βάση μονομερούς αίτησης δεν συνιστά ουσιαστική δικονομική παρατυπία συνεπαγόμενη ακυρότητα της διαδικασίας. Η θέση αυτή δεν διαφοροποιήθηκε με την Πολιτική Έφεση 10337, Bank for Foreign Trade of Russian Federation "Vneshtorgbank" v. ICC Chemicals (UK) Ltd, 13.10.1999, την οποία επικαλέσθηκε η δικηγόρος του εφεσείοντα για να εισηγηθεί ότι ανέτρεψε σιωπηρά την In re Hadjisoteriou. Εκεί απλώς αποφασίστηκε ότι η Δ.64 εφαρμόζεται μόνο στις περιπτώσεις όπου δεν υπάρχει συμμόρφωση προς τους Θεσμούς, και μόνο στην έκταση που η ίδια καθορίζει, και ότι η παράλειψη αναφοράς συγκεκριμένων άρθρων της νομοθεσίας, όπως του άρθρου 9 του Κεφ. 6, σε αίτηση βάσει της Δ.48 δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι συνιστά μη συμμόρφωση προς τους Θεσμούς. Συνιστά παράλειψη στήριξης της αίτησης, που κατά τα λοιπά συμμορφώνεται προς τους Θεσμούς, σε συγκεκριμένο άρθρο της νομοθεσίας. Δεν αποφασίστηκε ότι η παράλειψη ναφοράς του άρθρου 9 του Κεφ. 6 στη νομική βάση μονομερούς αίτησης υνεπάγεται ακυρότητα της διαδικασίας ή καθιστά το τυχόν εκδοθέν διάταγμα ακυρωτέο." (Δική μου υπογράμμιση) Το στοιχείο του επείγοντος στην παρούσα αίτηση διακρίνεται σαφώς στο περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης του Γ.Ι. όπου αναφέρει ότι έχει εκδοθεί ένταλμα ανάκτησης κατοχής του μισθίου, του οποίου η εκτέλεση προωθείται από τον αρμόδιο δικαστικό επιδότη[3]. Επομένως, εφαρμόζοντας την προαναφερόμενη νομολογία, η εισήγηση για απόρριψη της αίτησης λόγω της μη αναφοράς σ' αυτήν του άρθρου 9 του Κεφαλαίου 6 απορρίπτεται. Προϋποθέσεις έκδοσης: Οι προϋποθέσεις για έκδοση διατάγματος με βάση το άρθρο 32 του Νόμου 14/60 αναλύθηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd & Another

(1982)1 C.L.R. 557 και σε πληθώρα άλλων αποφάσεων. Αρκεί να λεχθεί ότι θα πρέπει να ικανοποιούνται οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου αυτού, προτού εξεταστούν περαιτέρω εκείνοι οι παράγοντες που θα πρέπει να ληφθούν υπόψη στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου, στο προκαταρκτικό αυτό στάδιο (Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263).

1. Ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση: Για την εξέταση της προϋπόθεσης αυτής, ανατρέχουμε στην κυρίως αίτηση, αφού από αυτή θα διαπιστωθεί κατά πόσο αποκαλύπτεται σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση. Με τις αιτούμενες θεραπείες οι Αιτητές αξιώνουν: "
2. Διάταγμα του Δικαστηρίου που να αναθεωρεί και/ή παραμερίζει και/ή ακυρώνει την απόφαση και/ή Διαταγή του Δικαστηρίου ημερ. 09/02/2012 στην Αίτηση Έξωσης 244/2011, των Καθ' ων η Αίτηση, ως εκδοθείσας συνεπεία ψευδών παραστάσεων και/ή ένεκα απόκρυψης ουσιαστικών γεγονότων και/ή ένεκα παράβασης νόμου κατ' ουσίαν και/ή τύποις και/ή κατά παράβαση διαδικασίας και/ή άλλως ως το Δικαστήριο ήθελε κρίνει δίκαιο και/ή εύλογο υπό τοις περιστάσεις. ΚΑΙ/Ή
3. Διάταγμα του Δικαστηρίου που να αναστέλλει και/ή απορρίπτει και/ή παραμερίζει την απόφαση και/ή Διάταγμα του Δικαστηρίου ημερ. 09/02/2012 στην Αίτηση Έξωσης 244/2011, γιατί αυτή εκδόθηκε λόγω κατάχρησης της δικαστικής διαδικασίας και/ή καταχρηστικής άσκησης των δικαιωμάτων των Καθ' ων η Αίτηση εις βάρος των Αιτητών 1 και/ή 2 και/ή κατά παράβαση του Δικαιώματος τους να ακουστούν.» Περαιτέρω αξιώνονται από τους Αιτητές γενικές, ειδικές και τιμωρητικές αποζημιώσεις. Στην κυρίως αίτηση τους οι Αιτητές δίδουν λεπτομέρειες της κατ' ισχυρισμό δόλιας συμπεριφοράς των Καθ' ων η αίτηση και αναφέρουν ότι οι Καθ' ων η αίτηση παρά την ύπαρξη διαπραγματεύσεων και κατάληξη των διαδίκων σε τελική συμφωνία για μετακίνηση των Αιτητών από το μίσθιο, λόγω της απαίτησης των Καθ' ων η αίτηση για εκκένωση με σκοπό την κατεδάφιση και αξιοποίηση του μισθίου, προώθησαν δικαστικές διαδικασίες εναντίον των Αιτητών και εξασφάλισαν ερήμην τους την έκδοση απόφασης και διατάγματος έξωσης. Έχει εξηγηθεί ότι αυτό που εξετάζεται αναφορικά με την πρώτη αυτή προϋπόθεση, είναι μόνο το κατά πόσον καταδεικνύεται συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα δικόγραφα. Βρίσκω ότι, με τα όσα αναφέρονται πιο πάνω, προκύπτει συζητήσιμη υπόθεση και ως εκ τούτου ικανοποιείται η πρώτη προϋπόθεση.
4. Ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο Αιτητής σε θεραπεία: Η προϋπόθεση αυτή συνδέεται άμεσα με την πρώτη προϋπόθεση όπως αναλύεται πιο πάνω και η ικανοποίηση της ή όχι προκύπτει από το αποδεικτικό υλικό των Αιτητών. Αν οι Αιτητές είναι σε θέση να δείξουν κάτι περισσότερο από απλή πιθανολόγηση και κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων, θεωρείται ότι έχουν επιτύχει να ικανοποιήσουν την δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/
5. Δεν είναι επί του παρόντος να αναλυθούν οι αρχές και η νομολογία αναφορικά με το θέμα της αμέλειας ή υπαιτιότητας διάδικου να παρουσιαστεί στο Δικαστήριο. Αρκεί μόνο να αναφερθεί ότι η ανάθεση της υπόθεσης στο δικηγόρο και η άφεση του δικηγόρου να χειριστεί αυτή εν λευκώ, ταυτίζει τον διάδικο με οποιαδήποτε συνήθη σφάλματα ή παραλείψεις του δικηγόρου (βλ. Μιαρής κ.ά. ν. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ, Πολ. Εφ. 46/2006). Επομένως, εάν αυτή ήταν η μόνη βάση της αίτησης για αναθεώρηση της εκδοθείσας σε βάρος των Αιτητών απόφασης, πιθανόν να συμφωνούσα με τον ευπαίδευτο συνήγορο των Καθ' ων η αίτηση ότι στην βάση του πιο πάνω ισχυρισμού και μόνο, δεν ικανοποιείται η προϋπόθεση της ύπαρξης πιθανότητας να δικαιούνται οι Αιτητές σε θεραπεία. Όμως δεν είναι αυτή η μόνη βάση της αίτησης για αναθεώρηση. Ο διευθυντής των Καθ' ων η αίτηση αναφέρθηκε κατά την αντεξέταση του στις διαπραγματεύσεις μεταξύ των διαδίκων και σε συμφωνία για μετακίνηση των Αιτητών από το μίσθιο. Δεν μου διαφεύγει φυσικά, η θέση του μάρτυρα ότι δεν υπήρξε τελική συμφωνία (για τους λόγους που ο ίδιος ανάφερε στην αντεξέταση του). Το γεγονός αυτό παραμένει αμφισβητούμενο γεγονός, αφού το δικαστήριο στο στάδιο αυτό δεν προβαίνει σε τελικά ευρήματα επί των γεγονότων ούτε σε τελική αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων. Βρίσκω όμως ότι, εφόσον αποδειχθούν οι ισχυρισμοί των Αιτητών για την κατάληξη σε συμφωνία και για την ύπαρξη διαβεβαιώσεων από πλευράς των Καθ' ων η αίτηση (ότι τα νομικά μέτρα που λήφθηκαν εναντίον τους δεν θα προωθηθούν, λόγω της κατάληξης σε συμφωνία), υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να δικαιούνται οι Αιτητές σε αναθεώρηση της εναντίον τους εκδοθείσας απόφασης. Θα πρέπει στο σημείο αυτό να αναφέρω ότι η κυρίως αίτηση θα εξεταστεί με βάση τις πρόνοιες του περί Ενοικιοστασίου Νόμου 23/83 όπως αυτός έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί και όχι βάσει της Δ.17 Θ.10 των θεσμών περί Πολιτικής Δικονομίας. Επομένως και η νομολογία την οποία παρέθεσε η πλευρά των Καθ' ων η αίτηση και αφορά παραμερισμό αποφάσεων δυνάμει της Δ.17 Θ.10 δεν τυγχάνουν εφαρμογής στην παρούσα υπόθεση. Με βάση όλα τα πιο πάνω βρίσκω ότι οι Αιτητές έχουν ικανοποιήσει και την δεύτερη προϋπόθεση, της ύπαρξης πιθανότητας να δικαιούνται σε θεραπεία.
6. Δύσκολη ή αδύνατη η απονομή πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο: Στην Πολιτική Έφεση Highgate Primary School Ltd κ.α. ν. Στέλιος Φυλακτίδης κ.α.

(2009)1 Α.Α.Δ. 317, επαναλήφθηκε η βασική αρχή που διέπει αυτή την προϋπόθεση: "Η έννοια της απονομής πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι ταυτόσημη με την αποκατάσταση μόνο της υλικής ζημιάς, αλλά είναι ευρύτερη και σ' αυτήν περιλαμβάνεται και η προστασία των δικαιωμάτων των αιτητών." Για να διαπιστωθεί κατά πόσο ικανοποιείται στην παρούσα υπόθεση η προϋπόθεση αυτή, το δικαστήριο θα πρέπει να αναζητήσει τις λεπτομέρειες που θα στοιχειοθετήσουν την "ανεπανόρθωτη" ζημιά των Αιτητών. Ανατρέχοντας στην ένορκη δήλωση του Γ.Ι. εντοπίζω τον ισχυρισμό ότι στο μίσθιο διεξάγουν οι Αιτητές επιχείρηση τυπογραφείου από το 2005. Σε περίπτωση εκτέλεσης του εντάλματος ανάκτησης κατοχής του μισθίου και μετακίνησης της επιχείρησης που διεξάγεται στο μίσθιο, αυτή η επιχείρηση θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά και κατά συνέπεια και οι Αιτητές. Αυτός ο ισχυρισμός των Αιτητών έχει μείνει αναντίλεκτος. Διαπιστώνω λοιπόν ότι ικανοποιείται η τρίτη προϋπόθεση έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος. Ισοζύγιο της ευχέρειας: Η πιο πάνω κατάληξη μου σχετίζεται και με ταλαιπωρία που θα υποστεί ο κάθε διάδικος από την απόφαση του Δικαστηρίου. Κρίνω ότι σε περίπτωση απόρριψης της παρούσας αίτησης, η ταλαιπωρία που θα υποστούν οι Αιτητές θα είναι μεγαλύτερη από αυτή που θα υποστούν οι Καθ' ων η αίτηση σε περίπτωση έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων. Σημειώνω ότι οι Καθ' ων η αίτηση δεν συγκεκριμενοποιούν την δική τους ταλαιπωρία παρά μόνο αναφέρονται στην "θρέψη των καρπών της επιτυχίας τους", δηλαδή στην εκτέλεση της εκδοθείσας σε βάρος των Αιτητών απόφασης. Εγγύηση: Εισηγούνται τέλος οι Καθ' ων η αίτηση ότι σε περίπτωση που το Δικαστήριο αποφασίσει τελικά να εγκρίνει την αίτηση και να καταστήσει απόλυτο το προσωρινό διάταγμα, θα πρέπει να αυξήσει την παρασχεθείσα από τους Αιτητές εγγύηση ως ανεπαρκή. Προς υποστήριξη της θέσης τους αυτής οι Καθ' ων η αίτηση παρέπεμψαν το δικαστήριο στην απόφαση Graham Hartman

(1990)1 Α.Α.Δ. 587 και σε άλλες αυθεντίες σχετικές με διατάγματα τύπου Mareva. Στην υπόθεση Hartman το πρωτόδικο δικαστήριο είχε δεσμεύσει με μονομερές διάταγμα ποσό Λ.Κ.20.000.000 σε τραπεζικό λογαριασμό των Εναγομένων με εγγύηση ύψους Λ.Κ.5.000. Στην αίτηση για έκδοση διατάγματος certiorari το δικαστήριο διαπίστωσε ότι: "o εναγόμενος 1, στην ένορκη δήλωση του ημερ. 31/5/90 (τεκμ. Δ), που καταχωρήθηκε σε αντίκρουση των ισχυρισμών του ενάγοντα για τη λήψη του διατάγματος mareva, κάμνει σχετικά εκτενή αναφορά στο ζήτημα παραθέτοντας και κάποια στοιχεία για να καταλήξει ότι η παρασχεθείσα εγγύηση δεν ικανοποιεί [.]. Μεταγενέστερα με την ευκαιρία της δεύτερης αίτησης για αναβολή η εγγυοδοσία επανέρχεται στο προσκήνιο. Ο εναγόμενος 2 στην ένορκη του δήλωση 25 [.] λέγει στην ουσία ότι ενόψει των ζημιών που υφίστανται οι εναγόμενοι το μέγεθος και είδος της εγγύησης δεν έχει πρακτική αξία αν τελικά κριθεί ότι το διάταγμα είναι αδικαιολόγητο. . . . Πρέπει πάντως να τονιστεί ότι το mareva είναι από τη φύση του έκτακτο μέτρο δραστικής εμβέλειας που επιβάλλει την υποχρέωση στο δικαστήριο που το εκδίδει ή διατάζει τη συνέχιση του να λάβει υπόψη αν οι δοθείσες εγγυήσεις έχουν αντίκρισμα. Gee & Andrews "Mareva Injunctions: Law and Practice" υπό τον τίτλο "Fortification of the Undertaking" στη σελ. 60." Εύκολα μπορεί να διαπιστώσει κανείς ότι τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης διακρίνονται από την υπόθεση Hartman. Καταρχήν, το προσωρινό διάταγμα στην παρούσα περίπτωση δεν είναι τύπου mareva, ενώ η εγγύηση που καθορίστηκε δεν είναι ο μόνος όρος που το Δικαστήριο έθεσε κατά την έκδοση του προσωρινού διατάγματος. Εκτός από την παραχώρηση εγγύησης οι Αιτητές υποχρεούνται να καταβάλλουν το ενδιάμεσο όφελος εκ €743 μηνιαίως, προκειμένου να παραμείνει σε ισχύ το προσωρινό διάταγμα. Κατά δεύτερο, ενώ στην υπόθεση Hartman o εναγόμενος έκανε εκτενή αναφορά στο ζήτημα της εγγύησης στην ένορκη του δήλωση και παρέθεσε στοιχεία για να καταδείξει ότι η παρασχεθείσα εγγύηση δεν ήταν ικανοποιητική, στην παρούσα αίτηση οι Καθ' ων η αίτηση αρκέστηκαν στην αναφορά του Κ.Α. στην ένορκη του δήλωση ότι, ως συμβουλεύεται από τους δικηγόρους των Καθ' ων η αίτηση "[.] η έκδοση των Διαταγμάτων ημερομηνίας 25/05/2012 θα έπρεπε να γίνει τουλάχιστον υπό την αίρεση της πληρωμής του εξ' αποφάσεως οφειλομένου ποσού και των εξόδων στο Δικαστήριο ως στοιχειώδες μέτρο αποτροπής κατάχρησης των διαδικασιών και μέτρο προστασίας των Καθ' ων η Αίτηση ως επιτυχόντων διαδίκων στην Αίτηση Ε244/2011 [.]" Βασιζόμενη στις πιο πάνω διαπιστώσεις μου και ειδικά στο γεγονός ότι κανένα στοιχείο παρουσίασαν οι Καθ' ων η αίτηση σε σχέση με την ισχυριζόμενη ανεπάρκεια της παρασχεθείσας εγγύησης, απορρίπτω την εισήγηση τους για διαφοροποίηση της εγγύησης. Κατάληξη: Για τους λόγους που εξηγώ στην παρούσα απόφαση μου, με τη σύμφωνη γνώμη των Παρέδρων, το προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 25.5.2012 καθίσταται απόλυτο και θα ισχύει μέχρι την περάτωση της εκδίκασης της κυρίως αίτησης ή μέχρι νεότερης διαταγής του δικαστηρίου. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ των Αιτητών και εναντίον των Καθ' ων η αίτηση, όπως θα υπολογιστούν από τον Γραμματέα και θα εγκριθούν από το δικαστήριο, μετά το πέρας της κυρίως αίτησης. (Υπ.) ................ Χρ. Ραγουζαίου Πρόεδρος Δικαστηρίου Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας ΧΡ/ΑΓ Subject: Rent Control/Interim Αναφορά: Προσωρινό διάταγμα - αναστολή εκτελέσεως [1] "Άκουσε και την άλλη πλευρά". [2] "Ύψιστη καλή πίστη". [3] Βλ. παράγραφο 31 στην ένορκη δήλωση του Γ.Ι. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο