ΧΑΝΑDOM LIMITED ν. ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΙΡΙΠΙΤΣΗΣ, Αίτηση Αρ. Ε35/10, 30/1/2013

(1)η παράγραφος

(5)υπό το (Γ) της αιτήσεως με την προσθήκη στο τέλος της εξής φράσεως: «... και/ή την 30/12/2008 (επιστολές ημερομηνίας 23/12/08 και 8/12/09 οι οποίες επιδόθηκαν στον καθ' ου η αίτηση).»

(2)η παράγραφος

(6)υπό το (Γ) της αιτήσεως με την προσθήκη στο τέλος της εξής προτάσεως: «Εναντίον του καθ' ου η αίτηση 1 έχει εκδοθεί στις 17/6/2011 διάταγμα παραλαβής (στα πλαίσια της αίτησης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας με αριθμό 115/11. Με το εν λόγω διάταγμα ο Επίσημος Παραλήπτης έχει διορισθεί παραλήπτης της περιουσίας του καθ' ου η αίτηση 1 και εξ αυτού ενάγεται και/ή έχει συνενωθεί στην παρουσία ως καθ' ου η αίτηση 2».

(3)αντικατάσταση της φράσεως «Καθ' ου η Αίτηση» με τη φράση «Καθ' ου η Αίτηση 1» όπου αυτή συναντάται στις παραγράφους (Γ) και (Δ) στο σώμα της αίτησης.

(4)αντικατάσταση της φράσεως «καθ' ου η αίτηση» με τη φράση «καθ' ων η αίτηση 1 και/ή 2» όπου αυτή συναντάται στην παράγραφο (Β) της αίτησης. (Στ) Απόφαση και/ή Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάζεται όπως αντίγραφο της τροποποιημένης αίτησης καταχωρηθεί και παραδοθεί εις την άλλη πλευρά εντός 10 ημερών από την σύνταξη του διατάγματος με το οποίο θα επιτρέπεται η τροποποίηση και όπως καταχωρηθεί απάντηση στην τροποποιημένη αίτηση εντός 14 ημερών από την παράδοση της. (Ζ) Οιανδήποτε άλλη θεραπεία το Σεβαστό Δικαστήριο κρίνει δίκαιη και εύλογη υπό τις περιστάσεις. (Η) Απόφαση και/ή διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάζεται όπως τα έξοδα της παρούσας αιτήσεως ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της κυρίως αίτησης». Η Αίτηση βασίζεται επί των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, Δ.9, Δ.25, Δ.63, Δ.64, Δ.48, θ.θ.1-4 και 9, επί του άρθρου 30 του Συντάγματος, του Περί Πτωχεύσεως Νόμου, των Πτωχευτικών Κανονισμών και των συμφυών εξουσιών και πρακτικής του Δικαστηρίου, ενώ, τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται, ευρίσκονται - ως αναφέρεται στην αίτηση -, εντός του φακέλου της υπόθεσης και, στην ένορκη δήλωση του κου Λάκη Χριστοδούλου, από τη Λευκωσία, η οποία, συνοδεύει την αίτηση το κείμενο της οποίας παρατίθεται αυτούσιο, πιο κάτω: «Ο υπογεγραμμένος Λάκης Χριστοδούλου, εκ Λευκωσίας, ορκίζομαι και λέγω τα ακόλουθα:-

1. Είμαι δικηγόρος συνεργάτης στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων των αιτητών, γνωρίζω πολύ καλά τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης από πληροφορίες που έλαβα από τους δικηγόρους αιτητών και από μελέτη των εγγράφων της υπόθεσης και είμαι δεόντως εξουσιοδοτημένος από τους αιτητές να προβώ στην παρούσα ένορκο δήλωση στην οποία προβαίνω εξ' όσων προσωπικά γνωρίζω εκτός αν ρητώς αναφέρεται διαφορετικά κατωτέρω.
2. Η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε στις 24/2/2010 και ορίστηκε για ακρόαση στις 7/2/2011, 4/7/2011 και εν τέλει στις 12/10/
4. Μόλις πρόσφατα, και δη την προ-περασμένη Δευτέρα, οι αιτητές και οι δικηγόροι τους έμαθαν ότι εναντίον του καθ' ου η αίτηση εξεδόθηκε διάταγμα παραλαβής στις 17/6/2011 (στα πλαίσια της αίτησης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας με αριθμό 115/11). Ενόψει του πιο πάνω γεγονότος η παρούσα αίτηση κατέστη απαραίτητη και αναγκαία για να προστεθεί ως καθ' ου η αίτηση 2 ο Επίσημος Παραλήπτης υπό την ιδιότητα του ως παραλήπτης και διαχειριστής της περιουσίας του καθ' ου η αίτηση.
5. Επίσης με την παρούσα οι αιτητές επιχειρούν να τροποποιήσουν και κάποια τυπικά σημεία της αίτησης, ήτοι την αναγραφή του Δικαστηρίου στον τίτλο (ο οποίος εκ αβλεψίας και παραδρομής καταχωρήθηκε με το παλαιό πρότυπο αίτησης το οποίο χρησιμοποιείτο πριν την ενοποίηση των Δικαστηρίων Ελέγχου Ενοικιάσεων) καθώς και την προσθήκη κάποιων αναγκαίων (εκ των ως άνω αλλά και για καλύτερη διευκρίνιση στοιχείων της αίτησης) λεπτομερειών στο κυρίως σώμα της αίτησης.
6. Η τροποποίηση αυτή σε καμία περίπτωση επηρεάζει τα δικαιώματα του καθ' ου η αίτηση αφού γίνεται σε πολύ πρώιμο για την εξέλιξη της όλης αίτησης στάδιο με σκοπό να προχωρήσει αυτή με την ορθή ονομασία και τους ορθούς διαδίκους και να διορθωθούν κάποιες τυπικές και μικρές αβλεψίες και κενά.
7. Ο καθ' ου η αίτηση με κανένα τρόπο επηρεάζεται από την επιδιωκόμενη τροποποίηση, αντίθετα από την αιτούμενη τροποποίηση εξυπηρετείται καλύτερα το συμφέρον της δικαιοσύνης και η ορθή διεξαγωγή της διαδικασίας.
8. Εν όψει όλων των ανωτέρω πιστεύω ότι είναι δίκαιο και πρόσφορο όπως η αίτηση επιτραπεί εφόσον με αυτό τον τρόπο εξυπηρετείται καλύτερα το συμφέρον της δικαιοσύνης και αιτούμαι αναλόγως». Ο Καθ' ου η Αίτηση, δεν ενίσταται στις αιτούμενες με την αίτηση, τροποποιήσεις και προσθήκη του Επίσημου Παραλήπτη. Ο Επίσημος Παραλήπτης όμως, στον οποίο επιδόθηκε η αίτηση, ενίσταται στην αιτούμενη τροποποίηση με Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης, η οποία καταχωρήθηκε 23.3.
9. Η Ένσταση του Επίσημου Παραλήπτη βασίζεται στον Περί Πτωχεύσεως Νόμο, Κεφ. 5, άρθρα 4, 9, 11, 20, 34

(3), 38

(1)και

(5), 55 (1β), 69, 70, 71, στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.12, θ.θ.1 - 4, και Δ.48, θ.θ.1-9 και, στις Γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου, ενώ, οι λόγοι ένστασης, οι οποίοι παρατίθενται αυτούσιοι, συνοψίζονται στους ακόλουθους:

1. H αίτηση είναι καταχρηστική και γίνεται καταστρατήγηση των εξουσιών του Δικαστηρίου,
2. Η αίτηση δεν μπορεί να συνεχίσει στο όνομα του Επίσημου Παραλήπτη καθ' ότι ο Επίσημος Παραλήπτης δεν έχει ούτε κατοχή ούτε χρήση του υποστατικού.
3. Οι αιτούμενες θεραπείες για τα ενοίκια είναι αχρείαστες εφ' όσον υπάρχει η θεραπεία της Επαλήθευσης, χωρίς χρονοβόρες διαδικασίες ενώπιον του Δικαστηρίου.
4. Ο Επίσημος Παραλήπτης είναι παραλήπτης της περιουσίας του Ιωάννη Πιριπίτση και όχι διαχειριστής της περιουσίας του.
5. Η αίτηση μπορεί να εγερθεί και/ή συνεχισθεί χωρίς την προσθήκη του Επίσημου Παραλήπτη σαν καθ' ου
6. Η αίτηση είναι υστερόβουλη, εφ' όσον υποβάλλει τον Επίσημο Παραλήπτη σε αχρείαστες διαδικασίες.
7. Η αίτηση είναι παράτυπη και/ή αντικανονική και/ή νομικά αστήρικτη
8. Η αίτηση υποβάλλεται αδικαιολόγητα και δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις έγκρισης της αίτησης.
9. Η αίτηση των Αιτητών δεν συνοδεύεται από οποιοδήποτε και/ή αναγκαίο πραγματικό υπόβαθρο και/ή με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση των Αιτητών δεν δίδεται ικανοποιητική και/ή πλήρης μαρτυρία ως προς τους λόγους για τους οποίους δικαιολογείται η έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων.
10. Δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις του Περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ. 5 και ως εκ τούτου δεν μπορεί να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα και οι Αιτητές δεν έχουν καταδείξει ότι η έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων είναι δίκαιη και/ή εύλογη.
11. Η συνέχιση της αίτησης θα επιβαρύνει την περιουσία του χρεώστη με περιττά έξοδα.
12. Γενικά οι Αιτητές δεν νομιμοποιούνται στα αιτούμενα Διατάγματα.
13. Στα καθήκοντα του Επίσημου Παραλήπτη σαν παραλήπτη της περιουσίας του χρεώστη δεν περιλαμβάνεται η έγερση ή υπεράσπιση αγωγής ή οποιασδήποτε άλλης νομικής διαδικασίας αφού αυτό είναι καθήκον του διαχειριστή.
14. Γενικά τα γεγονότα τα οποία αποκαλύπτονται με την Ένορκη Δήλωση δεν είναι τέτοιας υφής και/ή ικανά που να μπορούν να στηρίξουν τα αιτούμενα Διατάγματα και τις αιτούμενες θεραπείες». Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η Ένσταση, εκτίθενται στη συνημμένη στην Ειδοποίηση Ένστασης, Ένορκη Δήλωση του κου Αντώνη Χατζήκκου, Ανώτερου Εξεταστή στον Κλάδο Πτωχεύσεων, ημερομηνίας 23.3.2012, το κείμενο της οποίας παρατίθεται, αυτούσιο: «Εγώ ο Αντώνης Χατζήκκος, από τη Λευκωσία ορκίζομαι και λέγω τα πιο κάτω:
15. Είμαι στην υπηρεσία του Εφόρου Εταιρειών και Επίσημου Παραλήπτη, κατέχω τη θέση του Ανώτερου Εξεταστή στον Κλάδο Πτωχεύσεων και είμαι κατάλληλα εξουσιοδοτημένος από τον Επίσημο Παραλήπτη να προβώ στην παρούσα Ένορκη Δήλωση.
16. Έχω στην κατοχή μου τους φακέλους Πτωχεύσεων που τηρούνται στα αρχεία του Επίσημου Παραλήπτη καθώς και το φάκελο που σχετίζεται με την πτώχευση του Ιωάννη Πιριπίτση από τη Λευκωσία.
17. Έχω διαβάσει το περιεχόμενο της Ενόρκου Δηλώσεως του κ. Λάκη Χριστοδούλου που συνοδεύει την αίτηση των Αιτητών και όπως έχω νομική συμβουλή από τον Επίσημο Παραλήπτη διαφωνώ και αρνούμαι το περιεχόμενο της και απαντητικά αναφέρω τα πιο κάτω:
18. Στις 17.06.2011 εκδόθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας Διάταγμα Παραλαβής της περιουσίας του Ιωάννη Πιριπίτση και ο Επίσημος Παραλήπτης διορίστηκε παραλήπτης της περιουσίας του πιο πάνω Χρεώστη.
19. Την 26/10/2011 καταχωρήθηκε αίτηση από την εταιρεία XANADOM LTD με την οποία ζητείται άδεια όπως η διαδικασία της αιτήσεως συνεχίσει και εναντίον του Επίσημου Παραλήπτη υπό την ιδιότητά του ως Παραλήπτη της περιουσίας του καθ' ου η αίτηση και όπως προστεθεί ως διάδικος στο τίτλο της αίτησης ο Επίσημος Παραλήπτης υπό την ιδιότητά του ως Παραλήπτη της περιουσίας του Ιωάννη Πιριπίτση.
20. Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την πιο πάνω αίτηση και από όσα καλύτερα γνωρίζω και όπως τυγχάνω νομικής συμβουλής από τον Επίσημο Παραλήπτη, διαφωνώ και αρνούμαι και/ή απορρίπτω το περιεχόμενο της εκτός από εκείνα που ρητά παραδέχομαι και/ή συμφωνώ πιο κάτω.
21. Οι Αιτητές ζητούν με την αίτησή τους να προσθέσουν τον Επίσημο Παραλήπτη ως καθ' ου η αίτηση 2 καθότι ότι όπως υπάρχει ο ισχυρισμός στην παράγρ. 3 της Ενόρκου Δηλώσεως που συνοδεύει την αίτηση, είναι απαραίτητο και αναγκαίο να προστεθεί ως καθ' ου η αίτηση 2 ο Επίσημος Παραλήπτης υπό την ιδιότητά του ως Παραλήπτης και διαχειριστής της περιουσίας του Ιωάννη Πιριπίτση. Αναφέρω ότι ο Επίσημος Παραλήπτης είναι μόνο Παραλήπτης και όχι διαχειριστής της περιουσίας του Ιωάννη Πιριπίτση. Επίσης όπως τυγχάνω νομικής συμβουλής από τον Επίσημο Παραλήπτη για να συνεχίσει η διαδικασία δεν χρειάζεται η προσθήκη του Επίσημου Παραλήπτη σαν καθ' ου 2, καθότι αυτός δεν έχει εξουσία να ενάγει και ενάγεται και δεν μπορεί να καταστεί διάδικος διότι σ' αυτό το στάδιο ο Επίσημος Παραλήπτης δεν είναι Διαχειριστής, ο χρεώστης δεν έχει κηρυχθεί σε πτώχευση, και ως εκ τούτου η περιουσία του δεν έχει περιέλθει στο διαχειριστή ο οποίος θα μπορούσε να καταστεί διάδικος. Ο μόνος ο οποίος μπορεί να είναι διάδικος στην παρούσα διαδικασία είναι ο ίδιος ο χρεώστης.
22. Επιπρόσθετα θα ήθελα να αναφέρω ότι ο Επίσημος Παραλήπτης εφ΄ όσον δεν είναι Διαχειριστής δεν έχει ούτε κατοχή ούτε χρήση του υποστατικού, ως εκ τούτου εκ των πραγμάτων δεν θα μπορεί να παραδώσει στην αιτήτρια ελευθέρα και κενή την κατοχή του υποστατικού, αφού την κατοχή και την χρήση την έχει ο ίδιος ο χρεώστης και εναντίον μόνο αυτού μπορεί να προχωρήσει η αίτηση.
23. Όσον αφορά τα οφειλόμενα και/ή καθυστερημένα ενοίκια για τα οποία ζητούνται αποφάσεις και/ή διατάγματα θα ήθελα να αναφέρω ότι τα ενοίκια τα προ της εκδόσεως του Διατάγματος Παραλαβής δηλαδή τα οφειλόμενα ενοίκια μέχρι 17/06/2011 είναι επαληθεύσιμα και μπορούν κάλλιστα να επαληθευθούν στην διαδικασία της Πτώχευσης. Ακόμη και σε περίπτωση έκδοσης απόφασης για τα οφειλόμενα ενοίκια προ της εκδόσεως του Διατάγματος Παραλαβής, η μόνη θεραπεία που θα έχουν οι αιτητές είναι η επαλήθευση που ούτως ή αλλιώς μπορεί να γίνει και χωρίς απόφαση. Όσον αφορά τα οφειλόμενα ενοίκια τα μετά της εκδόσεως του Διατάγματος Παραλαβής αυτά ούτε αφορούν τον Επίσημο Παραλήπτη, ούτε την Πτωχευτική Περιουσία, ούτε μπορούν να γίνουν επαλήθευση.
24. Επιπλέον η έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων στο όνομα του Επίσημου Παραλήπτη θα είχε ως αποτέλεσμα το άνοιγμα χρονοβόρων διαδικασιών ενώπιον του Δικαστηρίου, την σπατάλη του πολύτιμου χρόνου του Δικαστηρίου καθώς και την επιβάρυνση της παρούσας υπόθεσης με αχρείαστα και περιττά έξοδα.
25. Περαιτέρω απ' ότι πληροφορούμαι και τυγχάνω νομικής συμβουλής από τον Επίσημο Παραλήπτη η παρούσα αίτηση δεν στηρίζεται σε οποιαδήποτε Νομοθετική διάταξη που να δικαιολογεί ικανοποιητικά την έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων ούτε είναι ορθή και δίκαιη η έκδοση τους.
26. Επιπρόσθετα η συνέχιση της αίτησης στο όνομα του Επίσημου Παραλήπτη θα έχει ως αποτέλεσμα την επιβάρυνση της περιουσίας του χρεώστη με αχρείαστα και περιττά έξοδα ενώ οι αιτητές μπορούν να υποβάλουν επαλήθευση για τα προ του Διατάγματος Παραλαβής χρέη και να στραφούν εναντίον του ίδιου του χρεώστη για ανάκτηση κατοχής.
27. Πραγματικά πιστεύω ότι είναι προς το συμφέρον της ορθής απονομής της δικαιοσύνης όπως απορριφθεί η αίτηση των Αιτητών με έξοδα σε βάρος τους και υπέρ του Επίσημου Παραλήπτη.
28. Τα πιο πάνω καταθέτω ενόρκως εξ' όσων γνωρίζω και πιστεύω σαν αληθή». Κατά την ακροαματική διαδικασία της Αίτησης, οι συνήγοροι, (Αιτητή και Επίσημου Παραλήπτη), δήλωσαν ότι θα περιοριστούν σε Αγορεύσεις, παραδώσαντες προς τούτο, Γραπτές Αγορεύσεις, ενώ, η συνήγορος του Καθ' ου η Αίτηση, η οποία δεν ενίσταται στην Αίτηση και, ουσιαστικά, υποστηρίζει αυτή, δεν τοποθετήθηκε επί της αίτησης, με αγορεύσεις. Η αγόρευση για τους Αιτητές. Ο κ. Σκορδής, συνήγορος των Αιτητών, προς υποστήριξη της Αίτησης, εισηγήθηκε εν πρώτοις, ότι, η Αίτηση θα πρέπει να επιτύχει και εναντίον του Επίσημου Παραλήπτη, δεδομένου, ότι, ο Καθ' ου η Αίτηση έχει αποδεχθεί την Αίτηση, με σχετική δήλωση του δικηγόρου του και, τα αιτούμενα διατάγματα να εγκριθούν και εκδοθούν. Τόνισε ότι, η υπό εκδίκαση Αίτηση, ήταν, κατά την έκφραση του, η αναπόφευκτη συνέπεια, βάσει των Θεσμών και της Πρακτικής, λόγω του ότι, εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση εκδόθηκε Διάταγμα Παραλαβής». Υπέδειξε ότι, η κυρίως Αίτηση καταχωρήθηκε 24.2.2010, το Διάταγμα Παραλαβής εκδόθηκε 17.6.2011, ενώ, η Αίτηση των καταχωρήθηκε 26.10.2011, 15 μόνο ημέρες μετά, που οι Αιτητές πληροφορήθηκαν την έκδοση του σχετικού διατάγματος. Τέλος, σημείωσε ότι, η ακρόαση της κυρίως Αίτησης, δεν έχει ξεκινήσει και, ότι, ο Καθ' ου η Αίτηση έχει αποδεχθεί την έκδοση των διαταγμάτων, ως η Αίτηση. Σε ότι αφορά στη νομική βάση της Αίτησης, μας παρέπεμψε στις πρόνοιες της Δ.25, θ.1, των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, τη διέπουσα τα ζητήματα τροποποίησης δικογράφων και, στη σχετική με το θέμα, Νομολογία, παραθέτοντας αποσπάσματα από τις αποφάσεις στις υποθέσεις Δημοτικό Συμβούλιο Αγλαντζιάς και Σωτηρούλα Χαριλάου Χαρικλείδη και Ζήνωνα Ποφαϊδη κ.α.,

(2001)1(Γ) ΑΑΔ 1608, Xρίστου ν. Αζά

(1992)1 Α.Α.Δ. 704, 707, Φοινιώτης v. Greenmar Navigation

(1989)1 (E) A.A.Δ. 33, Γραμμές Στρίντζη ν. Επίσημου Παραλήπτη

(1995)1 Α.Α.Δ. 607). Τέλος, μας παρέπεμψε στις πρόνοιες του άρθρου 9

(1)και

(2)του Περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ. 5, σε ότι αφορά στα αποτελέσματα του Διατάγματος Παραλαβής και, στη Δ.12, θ.4, των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, σε ότι αφορά στο, τί, δέον γενέσθαι, όταν, μετά την έναρξη δικαστικής διαδικασίας, ήθελε επέλθει αλλαγή ή μεταβίβαση συμφέροντος ή υποχρέωσης, συνεπεία θανάτου, πτώχευσης ή άλλου γεγονότος. Εισηγήθηκε ότι, στην ενώπιον μας Αίτηση και, βάσει των ανωτέρω άρθρων, κανονισμών και νομολογίας, πληρούνται οι προϋποθέσεις για αποδοχή της Αίτησης και χορήγηση των αιτούμενων θεραπειών, υποδεικνύοντας ότι, (α) η Αίτηση έλαβε χώρα ενωρίς στη διαδικασία, (β) το γεγονός που οδήγησε στην καταχώρηση της συνέβη μετά την έναρξη της διαδικασίας δηλαδή, μετά την καταχώρηση της κυρίως Αίτησης και, (γ) ουδεμία ζημία θα προκληθεί σε οποιοδήποτε διάδικο από πιθανή έγκριση της Αίτησης, για να επισημάνει ότι, ουσιαστικά, το μοναδικό επίδικο θέμα, είναι το θέμα του, κατά πόσο είναι απαραίτητη η παρουσία/προσθήκη του Επίσημου Παραλήπτη, ως διαδίκου, για σκοπούς σύννομης/ορθής συνέχισης της διαδικασίας της κυρίως Αίτησης και, παρουσίας σ' αυτήν, όλων των ενδιαφερομένων και επηρεαζομένων μερών. Ο κος Σκορδής, είπε ότι, γνωρίζει τις πρόσφατες επί του θέματος αποφάσεις, αναφερόμενος στις αποφάσεις Ε.Δ. Λάρνακας με αρ. αγωγής 89/2009, ημερ. 19.4.2011 και, Ε.Δ. Λευκωσίας με αρ. αγωγής 8219/07, ημερ. 26.4.2012, των Δικαστών Γ. Γιασεμή, Π.Ε.Δ. και, Τ. Παρασκευαίδου - Καρακάννα Α.Ε.Δ., αντίστοιχα, για να σημειώσει όμως, ότι αυτές, αφενός, αφίστανται της μέχρι σήμερα ακολουθητέας πρακτικής (το οποίο αναγνωρίζεται και στις ίδιες τις αποφάσεις) και, αφετέρου, είναι αποφάσεις πρωτόδικων δικαστηρίων. Εισηγήθηκε ότι, η ενώπιον μας περίπτωση, διαφοροποιείται από τις εν λόγω αποφάσεις, καθότι, εδώ, ο Καθ' ου η Αίτηση δεν θα αντικατασταθεί από τον Επίσημο Παραλήπτη, αλλά, θα παραμείνει διάδικος και, θα προστεθεί ο Επίσημος Παραλήπτης, ως άμεσα ενδιαφερόμενο μέρος, ως πρόσωπο το οποίο έχει συμφέρον στην παρούσα υπόθεση ή του οποίου συμφέρον μπορεί να επηρεαστεί από την έκβαση της, αφού, ως η ρητή νομοθετική επιταγή, παραλαμβάνει όλη την περιουσία του Καθ' ου η Αίτηση. Εισηγήθηκε ότι, ενόψει τούτων και, έχοντας υπόψη τις επιταγές της Δ.12, θ.4, των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, η παρούσα αίτηση είναι αναγκαία, καθότι, μόνο έτσι θα μπορέσει η διαδικασία να προχωρήσει στην παρουσία όλων των ενδιαφερομένων προσώπων και, να αποφευχθεί η έγερση διαδικαστικού κωλύματος/ενστάσεως στη συνέχεια. Περαιτέρω, εισηγήθηκε ότι, Άδεια του Δικαστηρίου για συνέχιση της διαδικασίας, δεν χρειάζεται, καθότι, αυτό, εφαρμόζεται μόνο σε περίπτωση έναρξης νέας διαδικασίας -όχι σε περίπτωση συνέχισης υφιστάμενης - ενώ, εισηγήθηκε ότι, τα αιτητικά (Δ) και (Ε), πρέπει να εγκριθούν, ανεξαρτήτως των ως άνω, αφού, δεν συνδέονται με το κατά πόσο θα ενσωματωθεί ο Επίσημος Παραλήπτης ως διάδικος, στην παρούσα. Σε ότι αφορά στους λόγους Ένστασης, εισηγήθηκε ότι, ουδείς τούτων, ευσταθεί, λαμβάνοντες υπόψη και το, ότι, αυτοί, βασίζονται στο σκεπτικό των πιο πάνω, πρωτόδικων αποφάσεων, το οποίο, κατά την εισήγηση του, εισηγήθηκε, ότι, δεν θα πρέπει να υιοθετηθεί από το Δικαστήριο μας. Η αγόρευση για τον Επίσημο Παραλήπτη Η κα Γεωργίου, εκ μέρους του Επίσημου Παραλήπτη, με τη Γραπτή Αγόρευση της, προς υποστήριξη της Ένστασης, αφού αναφέρθηκε στην υπό εκδίκαση Αίτηση και στο αιτητικό της, υπέδειξε ότι, στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση, η μόνη αναφορά που γίνεται, είναι ότι, «λόγω της έκδοσης Διατάγματος Παραλαβής εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση, κατέστη απαραίτητο και αναγκαίο να προστεθεί ως Καθ' ου η Αίτηση 2, ο Επίσημος Παραλήπτης υπό την ιδιότητα του ως παραλήπτης της περιουσίας αυτού» και, ότι, «με την αιτούμενη τροποποίηση η κυρίως Αίτηση θα προχωρήσει με τους ορθούς διαδίκους και έτσι θα εξυπηρετηθεί καλύτερα το συμφέρον της δικαιοσύνης». Θέση της, είναι ότι, η Αίτηση, επ' ουδενί λόγω μπορεί να συνεχίσει στο όνομα του Επίσημου Παραλήπτη, ούτε και μπορεί αυτός να προστεθεί, ως Καθ' ου η Αίτηση, καθότι, στο στάδιο αυτό, ως Παραλήπτης της περιουσίας του Καθ' ου η Αίτηση-χρεώστη, [από τώρα και στο εξής «ο χρεώστης»-], δεν έχει ούτε κατοχή ούτε χρήση του υποστατικού, εάν δε, προστεθεί ως διάδικος, αυτό, θα έχει ως επακόλουθο, να ζητείται από τον Επίσημο Παραλήπτη να εκκενώσει και παραδώσει στους Αιτητές κενή και ελεύθερη κατοχή, υποστατικού, το οποίο δεν κατέχει. Εισηγήθηκε ότι, η ενώπιον μας Αίτηση, καταχωρήθηκε καταχρηστικά, αφού, σε ότι αφορά στο υποστατικό, θα πρέπει να στραφούν προσωπικά εναντίον του ίδιου του χρεώστη, ενώ, σε ότι αφορά στα ενοίκια, θα πρέπει, απαραίτητα, να τα διαχωρίσουμε, στα προγενέστερα και, στα μεταγενέστερα του Διατάγματος Παραλαβής, εκ των οποίων, τα μεν προγενέστερα είναι επαληθεύσιμα και μπορούν να επαληθευθούν, χωρίς την έκδοση οποιασδήποτε απόφασης, ενώ, σε ότι αφορά στα μεταγενέστερα αυτού, αυτά, δεν εμπίπτουν στην Πτωχευτική Διαδικασία, δεν αφορούν τον Επίσημο Παραλήπτη και, δεν μπορούν να επαληθευθούν, εισηγούμενη ότι, για τα μεταγενέστερα του Διατάγματος, ενοίκια, μόνη θεραπεία των Αιτητών, είναι, να στραφούν εναντίον του ίδιου του χρεώστη. Υπέδειξε ότι, όσον αφορά στην ανάκτηση κατοχής, ακόμη και απόφαση εάν επιτύχουν να εκδώσουν εναντίον του Επίσημου Παραλήπτη, δεν θα μπορέσουν να την εκτελέσουν, αφού, ο Επίσημος Παραλήπτης δεν έχει ούτε χρήση ούτε κατοχή του υποστατικού, ενώ, σε ότι αφορά στα ενοίκια, για τα προ του Διατάγματος Παραλαβής, και απόφαση εάν εκδώσουν, η μόνη εκτέλεση που θα μπορεί να γίνει, είναι η επαλήθευση, η οποία, ούτως ή άλλως μπορεί να γίνει και από τώρα, ενώ, όσον αφορά στα μετά την έκδοση του Διατάγματος, ενοίκια, σε περίπτωση έκδοσης απόφασης, και πάλι δεν θα μπορούν να την εκτελέσουν εναντίον ή μέσω του Επίσημου Παραλήπτη, αφού, δεν εμπίπτουν στην πτωχευτική περιουσία. Τόνισε, ότι, ακόμη και σε περίπτωση που οι Αιτητές δεν επιθυμούν να καταχωρήσουν επαλήθευση, για τα προ του Διατάγματος ενοίκια, αλλά, θέλουν να προχωρήσουν με την Αίτηση, δεν μπορούν να στραφούν εναντίον του Επίσημου Παραλήπτη, αλλά, μόνο εναντίον του ίδιου του χρεώστη, καθότι, πέραν των ανωτέρω, ο χρεώστης δεν έχει ακόμη, κηρυχθεί σε πτώχευση και, ο Επίσημος Παραλήπτης δεν είναι Διαχειριστής του. Ως εκ τούτου, δεν έχει εξουσία ούτε να ενάγει, ούτε να ενάγεται και, συνεπώς, δεν μπορεί να καταστεί διάδικος στην παρούσα υπόθεση. Μας παρέπεμψε σχετικά, στο άρθρο 9

(1)του Περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ. 5, τονίζουσα ότι, σ' αυτό, ο Νομοθέτης, αναφέρει καθαρά ότι, με την έκδοση του Διατάγματος Παραλαβής, ο Επίσημος Παραλήπτης καθίσταται Παραλήπτης της περιουσίας του χρεώστη, όχι Διαχειριστής, και, πως, όταν εκδίδεται ένα Διάταγμα Παραλαβής, ο πιστωτής στον οποίο ο χρεώστης οφείλει χρέος που είναι επαληθεύσιμο, όπως στην περίπτωση μας, θα πρέπει να πάρει άδεια του Δικαστηρίου για να εγείρει οποιαδήποτε νόμιμη διαδικασία, Τόνισε ότι, το άρθρο αυτό, επιτάσσει την ύπαρξη άδειας και, δεν αναφέρεται ούτε καν εμμέσως ότι θα πρέπει να γίνεται τροποποίηση στο όνομα του Επίσημου Παραλήπτη. Υπέδειξε ότι, η αιτούμενη τροποποίηση δεν στηρίζεται σε οποιαδήποτε νομοθετική διάταξη, Ότι, στην Αίτηση, δεν γίνεται καμία αναφορά στα άρθρα του Περί Πτωχεύσεως Νόμου, ο οποίος είναι ο μόνος που αφορά στην περίπτωση μας, αλλά, αναφορά, γίνεται στις Γενικές Διαταγές των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, οι οποίες, δεν έχουν σχέση με τις Πτωχευτικές Διαδικασίες, Ότι, ενώ, το άρθρο 9 του Περί Πτωχεύσεων Νόμου, Κεφ. 5, αναφέρεται στις νομικές διαδικασίες οι οποίες εγείρονται μετά το Διάταγμα Παραλαβής, το άρθρο 11 του ίδιου Νόμου, αναφέρεται στις νομικές διαδικασίες οι οποίες εκκρεμούν όταν εκδίδεται ένα Διάταγμα Παραλαβής, από το οποίο, προκύπτει καθαρά, πως, όταν εκδίδεται ένα Διάταγμα Παραλαβής, αλλά, ακόμη και από την ημερομηνία καταχώρησης της αίτησης για τέτοιο Διάταγμα, νομικές διαδικασίες οι οποίες εκκρεμούν, θα πρέπει να αναστέλλονται, υποδεικνύουσα ότι, στην περίπτωση μας, η υπόθεση θα έπρεπε να ανασταλεί και, όχι να προχωρήσει με τον Επίσημο Παραλήπτη, ως διάδικο. Επ' αυτού, μας παρέπεμψε στην απόφαση Ιn Re Berry

(1896)65 L.J. Ch 246, όπου αναφέρεται ότι, ο Επίσημος Παραλήπτης δεν μπορεί να είναι μέρος της διαδικασίας, παρά μόνο, όταν ο χρεώστης έχει κηρυχθεί σε πτώχευση και ο Επίσημος Παραλήπτης έχει διοριστεί Διαχειριστής, το οποίο, δεν υφίσταται στην περίπτωση μας, αφού, ούτε ο χρεώστης έχει κηρυχθεί σε πτώχευση, ούτε ο Επίσημος Παραλήπτης είναι Διαχειριστής. Τούτο, γιατί, μέχρι να κηρυχθεί ο χρεώστης σε πτώχευση και να διοριστεί Διαχειριστής, η περιουσία παραμένει στο χρεώστη. Σύμφωνα με την κα Γεωργίου, αυτό, ενισχύεται και από το άρθρο 19

(1)του Περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ. 5, στο οποίο αναγράφεται πως, όταν ο χρεώστης κηρυχθεί σε Πτώχευση η περιουσία του περιέρχεται στο Διαχειριστή, από το οποίο, καθίσταται εμφανές, ότι, η περιουσία του χρεώστη μπορεί να περιέλθει μόνο στο Διαχειριστή και, όχι στον Παραλήπτη. Προς ενίσχυση των ανωτέρω, μας παρέπεμψε και στη Νομική Σειρά Halsbury´s Laws of England, 4η έκδοση σελ. 217, όπου, τονίζεται ότι, υπάρχει διαφορά μεταξύ Διατάγματος Παραλαβής και Διατάγματος Κήρυξης σε Πτώχευση. Τα δύο αυτά Διατάγματα, δεν επισύρουν τις ίδιες υποχρεώσεις αλλά ούτε και τα ίδια δικαιώματα, ούτε στον ίδιο τον χρεώστη, ούτε και στον Επίσημο Παραλήπτη. Όταν υπάρχει Διάταγμα Παραλαβής, ο χρεώστης είναι ο μόνος ο οποίος μπορεί να ενάγει και ως εκ τούτου και να ενάγεται. Συνεπώς, στην περίπτωση μας, εφόσον υπάρχει μόνο Διάταγμα Παραλαβής και, ο χρεώστης δεν έχει ακόμη κηρυχθεί σε Πτώχευση, ο χρεώστης, είναι ο μόνος ο οποίος μπορεί να είναι διάδικος και όχι ο Επίσημος Παραλήπτης. Υπέδειξε ότι, σύμφωνα με τον Περί Πτωχεύσεως Νόμο, Κεφ. 5, στα καθήκοντα του Επίσημου Παραλήπτη, ως Παραλήπτη της περιουσίας του χρεώστη, δεν περιλαμβάνεται η υποχρέωση και/ή το δικαίωμα να ενάγει και να ενάγεται, παραπέμποντας μας σχετικά με το θέμα και στην απόφαση του Ε.Δ. Λάρνακας, αρ. αγωγής 89/2009, όπου, έγινε δεκτό πως, όταν έχει εκδοθεί Διάταγμα Παραλαβής και όχι Κήρυξης σε Πτώχευση και, όταν ο Επίσημος Παραλήπτης είναι Παραλήπτης και όχι Διαχειριστής, δεν μπορεί να γίνεται τροποποίηση στο όνομα του Επίσημου Παραλήπτη, αλλά, στην αγωγή, πρέπει να παραμένει ο ίδιος ο χρεώστης, καθότι, η περιουσία του δεν έχει περιέλθει ακόμη, στο Διαχειριστή. Υπέδειξε περαιτέρω, πως, η απόφαση αυτή, σε ότι αφορά στο θέμα της άδειας του Δικαστηρίου, διαφοροποιεί την αγωγή η οποία δεν έχει εγερθεί ακόμη, -για την έγερση της οποίας χρειάζεται η άδεια του Δικαστηρίου (άρθρο 9

(1)του Περί Πτωχεύσεως Νόμου)-, από την αγωγή η οποία ήδη είναι καταχωρημένη και εκκρεμεί, από πριν την έκδοση του Διατάγματος Παραλαβής, όπου και, δεν χρειάζεται άδεια, σύμφωνα με το άρθρο 11

(1), αλλά, αυτή, συνεχίζει εναντίον του ίδιου του χρεώστη, με όρους που τυχόν θα θεωρεί δίκαιους το Δικαστήριο. Εισηγήθηκε ότι, από την πιο πάνω απόφαση [Αγωγή 89/2009 Ε.Δ. Λάρνακας], προκύπτει ότι, στην παρούσα υπόθεση, δεν χρειάζεται ούτε άδεια για συνέχιση της διαδικασίας, όπως, ούτε και τροποποίηση του τίτλου της αίτησης στο όνομα του Επίσημου Παραλήπτη, αλλά, η υπόθεση θα πρέπει να συνεχίσει εναντίον του ίδιου του χρεώστη. Εισηγήθηκε περαιτέρω, ότι, το γεγονός ότι ο Επίσημος Παραλήπτης δεν μπορεί να είναι διάδικος και, συνεπώς, δεν μπορεί να γίνει τροποποίηση στο όνομα του, προκύπτει και από τα καθήκοντα τόσο του Επίσημου Παραλήπτη, όσο και από τα καθήκοντα του Διαχειριστή, τα οποία περιγράφονται στα άρθρα 69 και 55 του Περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ. 5, αντίστοιχα από τη μελέτη των οποίων διαπιστώνουμε ότι, στα καθήκοντα του Διαχειριστή, αναφέρεται ρητά ότι, αυτός, μπορεί να εγείρει ή υπερασπίζεται αγωγή, το οποίο, δεν αναφέρεται στα καθήκοντα του Επίσημου Παραλήπτη, εισηγούμενη ότι, ο μόνος ο οποίος μπορεί να είναι μέρος σε αγωγή είναι ο Διαχειριστής, ο οποίος, στην προκειμένη περίπτωση, δεν υπάρχει ακόμη. Περαιτέρω, εισηγήθηκε πως, ούτε και, σύμφωνα με τους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς, Δ.12, θ.θ.1-4, θα μπορούσε να γίνει τροποποίηση στο όνομα του Επίσημου Παραλήπτη, αφού, ο σχετικός Κανονισμός, αναφέρει καθαρά ότι, οιονδήποτε αγώγιμο δικαίωμα ή ζήτημα δεν θα εγκαταλείπεται λόγω πτώχευσης οιουδήποτε των διαδίκων και, συνεπώς, μιλά για πτώχευση η οποία, δεν υπάρχει ακόμη, στην περίπτωση μας, και, όχι για Διάταγμα Παραλαβής, που είναι το μόνο που υπάρχει προς το παρόν. Προς ενίσχυση των ανωτέρω, μας παρέπεμψε και στην Ενδιάμεση Απόφαση του Ε. Δ. Λευκωσίας, Αρ. Αγωγής 8219/10, Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ και Νίκου Κυρατζή, ημερομηνίας 26.4.2012, στην οποία επιζητείτο, όπως και στην παρούσα περίπτωση, ανάλογη τροποποίηση του τίτλου στην οποία, το Δικαστήριο, υιοθετώντας τις θέσεις του Επίσημου Παραλήπτη, απέρριψε το αίτημα καθότι, ο Επίσημος Παραλήπτης ήταν «Παραλήπτης» και, όχι «Διαχειριστής» και, ο εναγόμενος, χρεώστης και όχι πτωχεύσας. Τέλος, η κα Γεωργίου, εισηγήθηκε ότι, ενόψει των ανωτέρω, οι Αιτητές θα πρέπει να προχωρήσουν και/ή να συνεχίσουν εναντίον του ίδιου του χρεώστη, ζήτησε δε, απόρριψη της Αίτησης, με έξοδα εναντίον των Αιτητών και υπέρ του Επίσημου Παραλήπτη. Νομική Πτυχή - Κατάληξη Έχω μελετήσει με προσοχή, το περιεχόμενο της υπό εκδίκαση Αίτησης, της Ειδοποίησης Ένστασης και, των συνοδευτικών αυτών, Ενόρκων Δηλώσεων, καθώς και το περιεχόμενο των Γραπτών Αγορεύσεων των συνηγόρων, [Αιτητών και Επίσημου Παραλήπτη]. Σημειώνεται ότι, η συνήγορος του Καθ' ου η Αίτηση-χρεώστη, δεν ενέστη με οποιοδήποτε τρόπο στις, δια της υπό εκδίκαση Αίτησης, αιτούμενες θεραπείες, δηλώσασα τούτο ρητώς, και, περαιτέρω, ουδέν προσέθεσε, είτε προς υποστήριξη της Αίτησης, είτε άλλως πως. Επ' αυτού, θα πρέπει να παρατηρήσω ότι, το γεγονός, ότι, η πλευρά του Καθ' ου η Αίτηση-χρεώστη, έχει αποδεχθεί την Αίτηση με δήλωση της συνηγόρου του, ουδόλως σημαίνει ότι, και οι αιτούμενες δι' αυτής, θεραπείες, θα πρέπει να επιτύχουν, εάν δεν πληρούνται οι αναγκαίες για τη χορήγηση των, προϋποθέσεις, ως ήταν η πρώτη και αρχική εισήγηση του κ. Σκορδή. Το Δικαστήριο μας, οφείλει να εξετάσει, τόσο την Αίτηση των Αιτητών όσο και την Ένσταση του Επίσημου Παραλήπτη, ο οποίος, με την υπό εκδίκαση Αίτηση, σκοπείται να προστεθεί ως διάδικος στην κυρίως Αίτηση, και, τούτο, ανεξάρτητα από την όποια Ένσταση ή μη του Καθ' ου η Αίτηση-χρεώστη. Τα γεγονότα, τα οποία οδήγησαν στην καταχώρηση της υπό εκδίκαση Αίτησης, συνοψίζονται στα ακόλουθα: Tην 25.2.2010, κατεχωρήθει στο Δικαστήριο μας, η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο, Αίτηση (κυρίως Αίτηση) εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση, ενώ, την 11.6.2010, η Απάντηση του Καθ' ου η Αίτηση. Στη συνέχεια, η υπόθεση ορίστηκε για Ακρόαση, ενώ, σύμφωνα με το περιεχόμενο της παραγράφου 3 της Ένορκης Δήλωσης, η οποία συνοδεύει την υπό εκδίκαση Αίτηση (το οποίο δεν αμφισβητήθηκε από οποιοδήποτε), την 17.6.2011, στα πλαίσια της Αίτησης αρ. 115/11 του Ε.Δ. Λευκωσίας, εκδόθηκε Διάταγμα Παραλαβής εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση-χρεώστη, γεγονός το οποίο, οι Αιτητές και οι δικηγόροι των, πληροφορήθηκαν αργότερα, με αποτέλεσμα, 15 ημέρες μετά, να καταχωρήσουν, στις 26.10.2011, την υπό εκδίκαση Αίτηση. Έχω μελετήσει με προσοχή, το περιεχόμενο των Γραπτών Αγορεύσεων των συνηγόρων, τις θέσεις, ισχυρισμούς και εισηγήσεις εκάστου εξ αυτών, όπως και, τις αυθεντίες στις οποίες μας έχουν παραπέμψει, περιλαμβανομένων των άρθρων και Κανονισμών τα οποία παραθέτουν. Χωρίς να αμφισβητώ με οποιοδήποτε τρόπο την ορθότητα των Θεσμών και αποφάσεων, στις οποίες, ο κ. Σκορδής μας έχει παραπέμψει, και τις αρχές οι οποίες έχουν τεθεί σ' αυτές, θα πρέπει να παρατηρήσω ότι, τόσο η Δ.25, θ.1, όσο και οι σχετικές με το θέμα της τροποποίησης δικογράφων, αυθεντίες, στις οποίες ο κος Σκορδής, μας παρέπεμψε, πιο πάνω, είναι αυθεντίες οι οποίες αφορούν καθαρά, στις γενικές περιπτώσεις τροποποίησης δικογράφων. Όμως, στην ενώπιον μας περίπτωση, η σκοπούμενη τροποποίηση, είμαι της γνώμης ότι, θα πρέπει να κριθεί και αποφασιστεί, όχι μόνο βάσει των γενικών αρχών οι οποίες διέπουν τις τροποποιήσεις δικογράφων, αλλά, βάσει και, σε συσχέτιση με τον Περί Πτωχεύσεως Νόμο, Κεφ. 5, και τους σχετικούς Κανονισμούς. Αντίθετα, οι θέσεις, ισχυρισμοί, εισηγήσεις, οι Νόμοι, οι Κανονισμοί και οι αποφάσεις, στις οποίες η κα Γεωργίου, μας έχει παραπέμψει, είναι πιο πλήρεις και ολοκληρωμένες, σε ότι αφορά στην υπό εκδίκαση Αίτηση, αφού, αυτές, πέραν των όσων ο κ. Σκορδής ανέφερε, μας παραπέμπουν και στις πρόνοιες του Περί Πτωχεύσεως Νόμου, τις οποίες δεν θα πρέπει να αγνοήσουμε στην περίπτωση μας, δεδομένου ότι, η παρούσα Αίτηση είναι, όπως και ο κ. Σκορδής, ορθά, επεσήμανε «η συνέπεια της έκδοσης Διατάγματος Παραλαβής» εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση-χρεώστη». Σημειώνω ότι, τα όσα η κα Γεωργίου, στη Γραπτή της Αγόρευση παρέθεσε, με βρίσκουν σύμφωνη. Ο συνήγορος των Αιτητών έχει χειριστεί την Αίτηση, ως εάν να επρόκειτο και αφορούσε σε αίτημα συνήθους τροποποίησης τίτλου της Κυρίως Αίτησης και, συνακόλουθα, του σώματος αυτής, γι' αυτό και στηρίχθηκε στις πρόνοιες της Δ.25, θ.1 και, Δ.12, θ.θ.1-4, ενώ, άδεια για συνέχιση, γενικά, της διαδικασίας, δεν χρειάζεται, όπως και ο ίδιος παραδέχθηκε, δεδομένου ότι, σύμφωνα με το άρθρο 9

(1)του Περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ. 5, η σχετική πρόνοια εφαρμόζεται μόνο σε περίπτωση έναρξης, νέας διαδικασίας και, όχι σε περίπτωση συνέχισης υφιστάμενης και εκκρεμούσας διαδικασίας, ως η περίπτωση μας. Όπως και στην απόφαση στην Αγωγή Ε.Δ. Λάρνακας αρ. 89/2009, ημερ. 19.4.2011, μεταξύ V.K.C.A. Quality Ltd v. Ανδρέας Παντελή, ο εκδικάσας την Αίτηση Δικαστής, Γ. Γιασεμής, Π.Ε.Δ., ανέφερε, στη σελίδα 3 της απόφασης του: «Σύμφωνα με το άρθρο 4 του προαναφερθέντος Νόμου ο λόγος που εκδίδεται ένα διάταγμα παραλαβής είναι «για την προστασία της περιουσίας του χρεώστη». Προς το σκοπό δε αυτό κατά την έκδοση τέτοιου διατάγματος ο Επίσημος Παραλήπτης καθίσταται συγχρόνως παραλήπτης της περιουσίας του χρεώστη. Αυτό προβλέπεται, μεταξύ άλλων, στο άρθρο 9

(1). Όταν αυτό συμβεί, ακολουθεί η λήψη διαφόρων μέτρων τα οποία προβλέπονται στα άρθρα 14 έως 18 και έχουν ως σκοπό το χειρισμό της εν λόγω περιουσίας κατά τρόπο ώστε να επιτευχθεί η ικανοποίηση των πιστωτών του χρεώστη κατά το μεγαλύτερο δυνατό βαθμό. Αποτυχόντων των εν λόγω μέτρων οι πιστωτές ή το δικαστήριο, αναλόγως, μπορεί να αποφασίσουν την κήρυξη του χρεώστη σε πτώχευση. Στην περίπτωση αυτή, σύμφωνα με το άρθρο 20, διορίζεται διαχειριστής της περιουσίας του πτωχεύσαντα πλέον χρεώστη, προς τον οποίο αυτή περιέρχεται δυνάμει του άρθρου 19. Εν όψει όλων των ανωτέρω το θέμα το οποίο τίθεται αρχικώς είναι κατά πόσο χρειάζεται η άδεια του Δικαστηρίου για την περαιτέρω συνέχιση της αγωγής εναντίον του εναγομένου». Ακολούθως, στην πιο πάνω απόφαση, μετά από παράθεση του κειμένου των άρθρων 9

(1)και 11

(1)του Περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ. 5, το Δικαστήριο καταλήγει: «Από την όλη διατύπωση του και ειδικά τη φράση «θα εγείρει οποιαδήποτε αγωγή» που χρησιμοποιείται σ' αυτό, είναι προφανές ότι το άρθρο 9

(1)δεν εφαρμόζεται στην περίπτωση εκκρεμούσης αγωγής. Δηλαδή, αγωγής η οποία κατεχωρήθη πριν από την έκδοση διατάγματος παραλαβής. Υποστήριξη στην άποψη αυτή παρέχει η παλαιά υπόθεση In re Berry

(1896)65 LJ. Ch. 245 όπου αυτό ακριβώς είχε διαπιστωθεί από το δικαστήριο κατά την εξέταση πανομοιότυπων με το άρθρο 9

(1)προνοιών της αγγλικής Bankruptcy Act 1883. Κάνοντας, επίσης, αναφορά σε προηγούμενη νομολογία στην οποία είχε γίνει η ίδια διαπίστωση, ως ανωτέρω. Ενώ στην υπόθεση εκείνη κρίθηκε ότι σε περίπτωση όπως είναι η παρούσα ίσχυε πρόνοια όπως αυτή στο άρθρο 11

(1), ανωτέρω, η οποία εφαρμόζετο σε οποιοδήποτε χρόνο μετά την υποβολή αίτησης πτώχευσης. Κατά συνέπεια και μετά την έκδοση διατάγματος παραλαβής της περιουσίας του χρεώστη, εναγομένου στην αγωγή. Επομένως, το θέμα το οποίο θα μπορούσε να τεθεί στην προκειμένη περίπτωση, ειδικά μετά και την έκδοση του διατάγματος παραλαβής, είναι αυτό της αναστολής της αγωγής δυνάμει των προνοιών του άρθρου 11

(1), ανωτέρω. Βέβαια, δεν εγείρεται τέτοιο θέμα με την υπό εξέταση αίτηση. Αντίθετα, επιδιώκεται η συνέχιση της αγωγής και είναι γι' αυτό το λόγο που ζητείται η άδεια του Δικαστηρίου, Όμως, όπως έχει προηγουμένως διαπιστωθεί, εκκρεμούσης μιας αγωγής, δεν υπάρχει οποιαδήποτε πρόνοια στο Νόμο, Κεφ. 5, η οποία να επιβάλλει τέτοια υποχρέωση. Μάλιστα, όπως σχολιάζεται στην υπόθεση In re Berry, ανωτέρω, "The scheme appears to be that actions and other proceedings are to go on against the debtor unless the Court of Bankruptcy or the Court in which the proceedings are pending sees fit to interfere in the exercise of the discretion vested in it" αναφερόταν σε πρόνοιες όπως οι ανωτέρω του Νόμου, Κεφ. 5, από τις οποίες θεωρώ πως εξάγεται το ίδιο συμπέρασμα όπως αυτό που διατυπώθηκε στην πιο πάνω υπόθεση. Επομένως, η αγωγή συνεχίζει και δεν απαιτείται οποιαδήποτε άδεια προς τούτο αφού δεν ετέθη και θέμα αναστολής της». Στην πιο πάνω απόφαση του Ε.Δ. Λάρνακας, στη σελίδα 6, αναφέρεται: «Όπως έχει ήδη αναφερθεί, σύμφωνα με το άρθρο 19 όταν ένας χρεώστης κηρυχθεί σε πτώχευση τότε η περιουσία του διά νόμου περιέρχεται στο διαχειριστή. Δεν υπάρχει ανάλογη πρόνοια σε σχέση με τον Επίσημο Παραλήπτη όταν αυτός καθίσταται παραλήπτης της περιουσίας του χρεώστη, δυνάμει του άρθρου 9

(1), με την έκδοση διατάγματος παραλαβής. Η Δ.12 κ.4 στην οποία στηρίζεται η παρούσα αίτηση όσον αφορά την υπό εξέταση πτυχή προνοεί ότι "Where by reason of ..., bankruptcy.. it becomes necessary or desirable that any person not already a party should be made a party.» Στην προκειμένη περίπτωση ο εναγόμενος δεν έχει μέχρι στιγμής κηρυχθεί σε πτώχευση και κατά συνέπεια ούτε και η περιουσία του έχει περιέλθει στο διαχειριστή. Η πτωχευτική διαδικασία εναντίον του βρίσκεται ακόμα στο στάδιο του διατάγματος παραλαβής. Όπως δε αναφέρεται στη νομική σειρά Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, τόμος 3, 1973, στη σελίδα 217, παράγραφος 367: "The receiving order must be distinguished from the adjudication in bankruptcy; it does not divest the debtor of his property, or make him a bankrupt, or place him under the disabilities of an adjudicated bankrupt." Περαιτέρω, στην επόμενη σελίδα του ίδιου βιβλίου στην παράγραφο 368 διαβάζουμε το εξής όσον αφορά την επίδραση του διατάγματος παραλαβής στην περιουσία του χρεώστη: "The making of the receiving order vests no estate or interest in the official receiver; it gives him no power to bring or defend actions; and it causes no change or transmission of interest or liability so as to render it necessary or desirable that he should be made a party to any action which the debtor is bringing or defending." Για τη διατύπωση δε του νόμου ως ανωτέρω γίνεται παραπομπή στην προαναφερθείσα υπόθεση In re Berry, Στο σημείο αυτό θα πρέπει να παρατηρήσω ότι σε υποθέσεις όπως η παρούσα έχει επικρατήσει διαφορετική πρακτική. Δηλαδή, όταν τύχει να εκδοθεί διάταγμα παραλαβής εναντίον της περιουσίας εναγομένου εκκρεμούσης της αγωγής τότε υποβάλλονται αιτήματα όπως αυτά στην παρούσα αίτηση και εγκρίνονται, εκλαμβάνοντας ότι αυτή είναι η ορθή διαδικασία. Μάλιστα, με αυτήν την πρακτική φαίνεται να συμφωνεί και ο εκπρόσωπος του Επίσημου Παραλήπτη όταν τύχει να παρευρίσκεται στη διαδικασία. Διατύπωσε τη θέση αυτή και στην προκειμένη περίπτωση. Θεωρεί πως έτσι εξυπηρετείται το θέμα της ασφάλειας εξόδων, το οποίο όμως πιθανό να μπορεί να ρυθμιστεί με βάση τις πρόνοιες του άρθρου 11

(1), ανωτέρω. Όμως, το θέμα αυτό δεν έχει τεθεί και, ανεξάρτητα, εν όψει της συζήτησης η οποία έχει προηγηθεί, η εν λόγω πρακτική δε με βρίσκει σύμφωνο. Ως εκ τούτου και με βάση τα όσα έχουν προηγουμένως αναφερθεί θεωρώ πως η αίτηση των εναγόντων δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται». Το ίδιο με την πιο πάνω απόφαση, στην αγωγή 89/2009 Ε.Δ. Λάρνακας, σκεπτικό, ακολούθησε και η μεταγενέστερη αυτής απόφαση, του Ε.Δ. Λευκωσίας στην αγωγή 8219/07, ημερ. 26.4.2012, μεταξύ Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας (Κύπρου) Λτδ ν. Νίκου Κυρατζή, άλλως Νίκου Κερατζή και άλλων, όπου η Α.Ε.Δ. κα Τ. Καρακάννα, επιπρόσθετα των ανωτέρω, στη σελίδα 3, της απόφασης της, αναφέρει: "Ως ορθά τόνισε η ευπαίδευτος συνήγορος του καθ' ου η αίτηση, μετά την έκδοση διατάγματος παραλαβής, ο Επίσημος Παραλήπτης καθίσταται «παραλήπτης» και όχι «διαχειριστής» της περιουσίας. Ο Επίσημος Παραλήπτης ή κάποιο άλλο πρόσκοπο διορίζεται διαχειριστής μετά την κήρυξη του χρεώστη σε πτώχευση και όχι προηγουμένως. Η έκδοση δε του διατάγματος παραλαβής δεν οδηγεί αυτόματα στην κήρυξη του χρεώστη σε πτώχευση. Ο χρεώστης μπορεί μετά την έκδοση του διατάγματος να εξοφλήσει τα χρέη του, ή να γίνει συμβιβασμός ή σχέδιο διευθέτησης των χρεών, σχετικά είναι τα άρθρα 17 και 18 του Νόμου, ή να κηρυχθεί σε πτώχευση. Διαχειριστής της περιουσίας του χρεώστη διορίζεται μόνο όταν ο χρεώστης κηρυχθεί σε πτώχευση ή αν αυτό περιλαμβάνεται ως όρος στο συμβιβασμό ή στο σχέδιο εξόφλησης των χρεών. Σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 55(β) του Νόμου, ο διαχειριστής δύναται με την άδεια της εποπτικής επιτροπής να «...εγείρει, λαμβάνει, ή υπερασπίζεται αγωγή ή άλλη νομική διαδικασία που σχετίζεται με την περιουσία του πτωχεύσαντα». Παρόμοια πρόνοια δεν υπάρχει στο νόμο σε σχέση με τον παραλήπτη ενώ το άρθρο 9

(1)επί του οποίου εδράζεται η αίτηση δεν μπορεί να ερμηνευθεί με τρόπο ώστε οι εξουσίες του παραλήπτη να επεκτείνονται και στον τομέα αυτό. Αν αυτή ήταν η πρόθεση του νομοθέτη θα υπήρχε τότε ρητή πρόνοια περί τούτου». Στην εν λόγω υπόθεση, γίνεται επίσης, αναφορά και στην υπόθεση In re Berry, Duffield v. Williams [1896] ICh.939, όπου λέχθηκαν: «...The law relating to receiving orders is contained in sections 5 et seq of the Bankruptcy Act, 1883 and from there it appears that a receiving order is not equivalent to an adjudication of bankruptcy; ,., Notwithstanding a receiving order, the debtor is the only person who can sue for the recovery of what belongs to him; And if he does so sue, he cannot be regarded as the mere instrument of some other person or persons, and so be brought within the principle applicable to cases of that kind, unless and until he becomes bankrupt. What the plaintiff recovers in the action is his property both legally and equitably, although he must, when he recovers it, hand it over to the official receiver for the benefit of his creditors, if he docs not pay or compound with them. It may be that his property and right to sue never will be divested from him; And until it is, he is in no worse position as regards suing than any other plaintiff who may be in embarrassed circumstances, and who may be made bankrupt at any moment if proper proceedings are taken against him. I think therefore that the making of the receiving order has not caused any change or transmission of interest;». Στην ίδια απόφαση στη σελίδα 6-7, αυτής, διαβάζουμε: «Σε σχέση δε με τις πρόνοιες της Δ.12 θ.θ. 1-4 τις οποίες επικαλέσθηκε η ευπαίδευτη συνήγορος των αιτητών και προνοούν για αλλαγή διαδίκου σε ορισμένες περιπτώσεις, επισημαίνω ότι αυτό γίνεται σε περίπτωση κήρυξης του χρεώστη σε πτώχευση, αφού η περιουσία του χρεώστη περιέλθει στα χέρια του διαχειριστή και όχι μετά από έκδοση διατάγματος παραλαβής. Παραθέτω αυτούσιο το θεσμό 4 για εύκολη αναφορά: «Όταν λόγω θανάτου, πτωχεύσεως ή οιουδήποτε άλλoυ γεγονότος που ήθελε συμβεί μετά την έναρξη αγώγιμου δικαιώματος ή ζητήματος το οποίον επιφέρει αλλαγή ή μεταβίβασιν συμφέροντος ή ευθύνης ή λόγω οιουδήποτε προσώπου που το συμφέρον του άρχεται μετά την έναρξη του αγώγιμου δικαιώματος ή ζητήματος γίνεται αναγκαίο ή επιθυμητό ότι οιονδήποτε πρόσωπο που δεν είναι ήδη διάδικος πρέπει να γίνη διάδικος ή οιονδήποτε πρόσωπο που είναι ήδη διάδικος πρέπει να γίνει διάδικος υπό άλλη ιδιότητα, μπορεί να ζητηθεί διάταγμα άνευ ειδοποιήσεως (ex-parte) από το Δικαστήριο ή Δικαστή για συνέχιση της διαδικασίας μεταξύ των υπαρχόντων διαδίκων και του τοιούτου νέου διαδίκου αφού γίνει ο ισχυρισμός της τοιαύτης αλλαγής ή μεταβιβάσεως συμφέροντος ή ευθύνης ή της υπάρξεως νέου προσώπου που έχει συμφέρον». Κατάληξη Eνόψει όλων των ανωτέρω και, έχουσα υιοθετήσει πλήρως, το σκεπτικό και περιεχόμενο των δύο πιο πάνω αποφάσεων, στις αγωγές Ε.Δ. Λάρνακας και Λευκωσίας, αντίστοιχα, είμαι της γνώμης ότι, για όλους τους, σ' αυτές, εκτεθέντες λόγους, η παρούσα Αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και, θα πρέπει να απορριφθεί, σε ότι αφορά σε όλες τις, δι' αυτής, αιτούμενες θεραπείες, περιλαμβανομένης, και της θεραπείας υπό στοιχείο «Α», αυτής, για Άδεια συνέχισης της διαδικασίας, άδεια, η οποία, για τους πιο πάνω εκτεθέντες λόγους δεν χρειάζεται αφού το Διάταγμα Παραλαβής εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση, χρεώστη, εκδόθηκε μετά την καταχώρηση της κυρίως Αίτησης, με εξαίρεση τη θεραπεία υπό στοιχείο «Δ», για διόρθωση δηλαδή, του ονόματος του Δικαστηρίου στο οποίο κατεχωρήθει η Αίτηση και, τη θεραπεία υπό στοιχείο «Ε

(1)» της Αίτησης, θεραπείες, οι οποίες, δεν αφορούν στον Επίσημο Παραλήπτη και, δεν επηρεάζουν με οποιοδήποτε τρόπο αυτόν, αλλά, αφορούν μόνο στον Καθ' ου η Αίτηση, ο οποίος και δεν ενίσταται στις, δια της παρούσας Αίτησης, αιτούμενες τροποποιήσεις, διόρθωση /τροποποίηση, η οποία και επιτρέπεται. Ενόψει των ανωτέρω, με τη σύμφωνη γνώμη και των Παρέδρων, η Αίτηση απορρίπτεται στο σύνολο της, εξαιρουμένων, των θεραπειών υπό στοιχεία «Δ» και «Ε.1» αυτής. Η τροποποίηση των πιο πάνω σημείων να γίνει εντός 10 ημερών από της σύνταξης, του σχετικού διατάγματος. Κατά τα λοιπά να ακολουθηθούν οι Θεσμοί. Έξοδα Σε ότι αφορά στα έξοδα της υπό εκδίκαση Αίτησης, αυτά, επιδικάζονται υπέρ του Επίσημου Παραλήπτη και εναντίον των Αιτητών, ως θα υπολογισθούν από τη Γραμματέα, στην κλίμακα €10.000 - €50.000-, ήτοι, στην κλίμακα της απαίτησης στην κυρίως Αίτηση. (Υπ.)........................................ Μ. Σάββα, Πρόεδρος. Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας /Μ.Α.Σ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο