TOFARCO LTD ν. COFIDES ENTERPRISES LTD κ.α., Αίτηση Αρ. Ε186/12, 23/10/2013

(1986)1 C.L.R., 490. Το Δικαστήριο αποφάσισε ότι ο Κανονισμός 11(β) (και τώρα 12(β)) είναι ανάλογος με την Διαταγή 64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας (βλέπετε σελίδα 493). Στη σελίδα 494 το Δικαστήριο είπε τα ακόλουθα: «A distinction is made between void and irregular proceedings. Void are those proceedings that fail to initiate the cause they purport to raise for judicial consideration. In that situation the Court cannot take cognizance of the matter. Irregular are proceedings that validly raise the cause before the Court but not in the manner ordained by relevant procedural requirements.» H υπό εξέταση αίτηση είναι αντίθετη με την κανονιστική διάταξη, σύμφωνα με την οποία αυτή πρέπει να συνοδεύεται από ένορκο δήλωση. Σύμφωνα με τις πρόνοιες του Κανονισμού 12(α) [1] και λόγω της ύπαρξης του Κανονισμού 12(β), η Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας δεν τυγχάνει εφαρμογής στην παρούσα περίπτωση. Επιπλέον, ο έντιμος Δικαστής, ως ήταν τότε, κ. Πικής, όταν έλεγε στην πιο πάνω απόφαση ότι ο Κανονισμός 11(β) είναι ανάλογος με την Δ.64, είχε υπόψη του τη Δ.64 ως είχε κατά τον χρόνο έκδοσης της απόφασης του Εφετείου. Η Δ.64 τροποποιήθηκε μεταγενέστερα αλλά ο Κανονισμός 11(β) δεν τροποποιήθηκε. Περαιτέρω, μελετώντας τη σχετική νομολογία, αντλώ καθοδήγηση από την αυθεντία Αθανασιάδη ν. Αλεξάνδρου

(1991)1 Α.Α.Δ., 945 όπου αποφασίσθηκε ότι παρ' όλο που η αίτηση ήταν απλά παράτυπη και δεν εμπεριείχε θεμελιώδες ελάττωμα που οδηγούσε σε ακυρότητα της όλης διαδικασίας, δεν σήμαινε αυτόματα και την ανοχή της παρατυπίας. Εφ' όσον η άλλη πλευρά επέμενε στην ένσταση της, δεν υπήρχε οποιοδήποτε περιθώριο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου δυνάμει της Δ.64. Στην υπό εξέταση αίτηση οι Αιτητές επέμεναν στην ένσταση τους μέχρι τέλους. Στην υπόθεση Α. Θεμιστοκλέους & Υιοί Λτδ. κ.ά. ν. Arizona Trading Co. Ltd.

(1997)1Γ Α.Α.Δ., 1354, ο έντιμος Δικαστής κ. Νικήτας είπε ότι: «Η Δ.64 δεν αποτελεί πανάκεια για κάθε είδους ελάττωμα, παρανομία ή αντικανονικότητα.» (σελίδα 1359). Θα μπορούσε να είχε ζητηθεί η διόρθωση της παρατυπίας, αλλά δε ζητήθηκε. Εξάλλου, το Δικαστήριο πρώτα μεν εξετάζει εάν το νομικό σημείο δύναται να ακουστεί προδικαστικά, αλλά εάν ούτως αποφασίσει, οι διάδικοι δε θέτουν τίποτε άλλο ενώπιον του, παρά μόνο προχωρεί επί της αιτήσεως, της ενστάσεως και των ενόρκων δηλώσεων των. Η υπό εξέταση αίτηση είναι αντικανονική και παράτυπη. Παρόλα τα πιο πάνω, θα προχωρήσω στην εξέταση του εγειρόμενου αιτήματος, σε περίπτωση που κριθεί ότι η υπό εξέταση αίτηση θα εδύνατο και έπρεπε να εξεταστεί παρά την έλλειψη ενόρκου δηλώσεως και τη μη συμμόρφωση με τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας. Ένσταση: Ένσταση εκ μέρους των Καθ' ων η Αίτηση στην υπό εξέταση αίτηση και Αιτητών στην κυρίως Αίτηση (εν τοις εφεξής «οι Αιτητές») καταχωρίστηκε την 18.9.2013. Η ένσταση βασίζεται επί του περί Ενοικιοστασίου Νόμου του 1983, άρθρα 2, 4, 5, 27, 28, 31, 36, επί των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών του 1983 Καν. 1, 2, 3, 4, 7, 9 και 11, των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 θ.4, Δ.19 θθ.4, 13, Δ.27 θθ.1-4, Δ.36 θ.1, Δ.39 θθ.1 και 2, Δ.64 θθ. 1-2, επί του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/1960, άρθρα 29-31, 41-43, 47, 64, 64(Α)

(1),

(2),

(3)και

(4), επί του άρθρου 158 του Συντάγματος της Κύπρου και επί της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου. Οι συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης είναι οι ακόλουθοι: «Η αίτηση είναι ουσιαστικά και νομικά αστήρικτη. Οι Καθ' ων η Αίτηση 1 χρησιμοποιούν στην υπόθεση αυτή τις διαδικασίες του Δικαστηρίου καταχρηστικά. Η αξιούμενη θεραπεία δεν είναι γνήσια, είναι πρόδηλα και εμφανέστατα κακόπιστη και σκοπεύει στην παρέλκυση της δικαστικής διαδικασίας. Δεν εκτίθεται στην αίτηση οποιοσδήποτε νομικός ή/και πραγματικά έγκυρος λόγος που να αιτιολογεί την απόδοση της αιτούμενης θεραπείας. Η αίτηση στερείται ορθής νομικής βάσης και δεν αναφέρεται στο ορθό νομικό πλαίσιο το οποίο να επέτρεπε την έκδοση του Διατάγματος σε περίπτωση συνύπαρξης και των κατάλληλων γεγονότων που δυνατόν να δικαιολογούσαν την έκδοσή του.» Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η ένσταση εκτίθενται στην επισυνημμένη ένορκο δήλωση του κ. Πανίκου Νικολάου, της ιδίας ημερομηνίας. Ο ενόρκως δηλών λέγει ότι είναι ο Οικονομικός Διευθυντής των Αιτητών, γνωρίζει προσωπικά τα γεγονότα τα οποία εκθέτει στην ένορκο δήλωση του και έχει κατάλληλα εξουσιοδοτηθεί από τους Αιτητές όπως προβεί σ' αυτήν. Οι Καθ' ων η Αίτηση 1 οφείλουν στους Αιτητές το ποσό των €62.190,- ως καθυστερημένα ενοίκια μέχρι την 30.06.2012 και τα ενοίκια από 1.7.2012 μέχρι και σήμερα προς €3.000,- τον μήνα. Οι Αιτητές, με συστημένη επιστολή τους προς τους Καθ' ων η Αίτηση 1, ημερομηνίας 12.7.2012, τους κάλεσαν να καταβάλουν τα οφειλόμενα ενοίκια και με την ίδια επιστολή τερμάτισαν την ενοικίαση του επίδικου ακινήτου. Οι Καθ' ων η Αίτηση 1 ούτε πληρώνουν τα ενοίκια, ούτε παραδίδουν το ακίνητο και συμπεριφέρονται σαν να είναι οι ιδιοκτήτες του με πλήρη αδιαφορία για τα δικαιώματα των ιδιοκτητών. Το δε επίδικο ακίνητο ολοκληρώθηκε το 1995 και βρίσκεται μέσα σε ελεγχόμενη περιοχή για τους σκοπούς του Νόμου περί Ελέγχου Ενοικιάσεων. Ο ενόρκως δηλών λέγει ακόμα ότι, από την ημερομηνία της καταχώρησης της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτησης την 2.10.2012 μέχρι σήμερα, κανένα ποσό έχει πληρωθεί από τους Καθ' ων η Αίτηση 1 αναφορικά με το επίδικο ακίνητο. Οι Καθ' ων η Αίτηση με την υπό εξέταση αίτηση, ζητούν την αναστολή της διαδικασίας της κυρίως Αίτησης λόγω ισχυριζόμενης έλλειψης δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων, με τον ισχυρισμό ότι αρμόδιο δικαστήριο για εκδίκαση της υπόθεσης αυτής είναι το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας. Ως τυγχάνει συμβουλής, ο ενόρκως δηλών λέγει ότι η επίδικη διαφορά ρυθμίζεται από τον περί Ενοικιοστασίου Νόμο και, εξ' όσων ο ίδιος γνωρίζει, πιστεύει και βεβαιεί ότι το επίδικο ακίνητο ολοκληρώθηκε το 1995, βρίσκεται στο κέντρο της Λευκωσίας και είναι μέσα σε ελεγχόμενη περιοχή για τους σκοπούς του Νόμου, η συμφωνία ενοικίασης με τους Καθ' ων η Αίτηση 1 τερματίσθηκε με συστημένη επιστολή ημερομηνίας 12.7.2012 και οι Καθ' ων η Αίτηση εξακολουθούν να κατέχουν το ακίνητο ως ενοικιαστές από μήνα σε μήνα. Αντίγραφο της επιστολής αυτής ως και όλων των άλλων σχετικών εγγράφων βρίσκονται στο φάκελο της υπόθεσης ως Τεκμήρια στη μονομερή αίτηση των Αιτητών ημερομηνίας 5.7.

1. Το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων έχει αποκλειστική δικαιοδοσία να συνεχίσει την εκδίκαση της υπόθεσης αυτής. Σε περίπτωση κατά την οποία το Δικαστήριο αποφασίσει ότι δεν έχει καθ' ύλην αρμοδιότητα, θα πρέπει να διακόψει την ενώπιον του διαδικασία και να παραπέμψει την Αίτηση αυτή στο καθ' ύλην αρμόδιο Δικαστήριο, το οποίο στην περίπτωση αυτή είναι το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, προς εκδίκαση. Πέραν των πιο πάνω, είναι η θέση των Αιτητών ότι το παρόν Δικαστήριο δεν είναι δυνατόν να αποφασίσει την Αίτηση χωρίς να ακούσει μαρτυρία για τα ισχυριζόμενα γεγονότα. Το τεθέν θέμα δεν είναι αμιγώς νομικό και δεν είναι δυνατή η εκδίκαση του ως τέτοιο, χωρίς να ακουσθούν και να αποφασισθούν τα σχετικά γεγονότα. Δικόγραφα: Η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση καταχωρίστηκε την 2.10.2012 και μ' αυτήν οι Αιτητές εξαιτούνται ως ακολούθως: «
2. Απόφαση και/ή διάταγμα ανάκτησης κατοχής και/ή διάταγμα του Δικαστηρίου διατάττον τους καθ' ων η αίτηση ή και οποιονδήποτε άλλο φυσικό ή νομικό πρόσωπο που βρίσκεται στο ακίνητο όπως εκκενώσουν και παραδώσουν αμέσως στην Αιτήτρια κενή και ελεύθερη την κατοχή του ακινήτου που βρίσκεται στην οδό Λεωφόρο Ευαγόρου αρ. 31Α στη Λευκωσία.
3. €69.000.00σ. καθυστερημένα και οφειλόμενα ενοίκια για την περίοδο από Οκτώβριο του 2010 μέχρι Αυγούστου 2012 ήτοι για 23 μήνες προς €3.000.00 τον μήνα.
4. Ενδιάμεσα κέρδη/οφέλη προς €3.000.00σ. τον μήνα από 1.9.2012 μέχρι εκκένωσης και παράδοσης κενής και ελεύθερης της κατοχής του άνω αναφερόμενου ακινήτου στην Αιτήτρια.
5. Συμφωνημένο τόκο 9% επί όλων των επιδικασθεισομένων ποσών ως καθυστερημένων ενοικίων ή ενδιαμέσων οφελών από την 15.10.2010 μέχρι εξόφλησης.
6. Έξοδα, πλέον νόμιμο τόκο επί των εξόδων και Φ.Π.Α.» Στις παραγράφους Γ(α) και Δ της κυρίως Αίτησης, οι Αιτητές ισχυρίζονται τα ακόλουθα: «Γ(α) Το ΑΚΙΝΗΤΟ ενοικιάσθει από την Αιτήτρια στους καθ' ων η Αίτηση 1 με Ενοικιαστήριο Έγγραφο ημερομηνίας 23.5.2008 η «ΣΥΜΦΩΝΙΑ». Η συμφωνημένη περίοδος ενοικίασης ήταν από την 1.6.2009 μέχρι την 31.5.
7. Το αρχικά πληρωτέο ενοίκιο ήταν €3.000.00σ. τον μήνα. Η Αιτήτρια με συστημένη επιστολή της ημερομηνίας 12.7.2012 μέσω του Δικηγόρου της προς τους καθ' ων η Αίτηση 1 τερμάτισε τη συμφωνία ενοικίασης και οι καθ' ων η Αίτηση 1 κατέστησαν θέσμιοι ενοικιαστές του ακινήτου από μήνα σε μήνα.» «Δ. Περιγραφή ακινήτου: Το ΑΚΙΝΗΤΟ αποτελείται από ένα κατάστημα το οποίο χρησιμοποιείται ως εστιατόριο που βρίσκεται στην Λεωφόρο Ευαγόρου αρ. 31Α στη Λευκωσία, κτίσθηκε πριν το έτος 1998 και είναι σε ελεγχόμενη περιοχή σύμφωνα με τον περί Ενοικιοστασίου Νόμο.» Την 1.11.2012 οι Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 καταχώρησαν Απάντηση και Ανταπαίτηση με την οποία εγείρουν στην πρώτη παράγραφο προδικαστική ένσταση ότι το παρόν Δικαστήριο είναι αναρμόδιο να εκδικάσει την υπόθεση και αρμόδιο είναι το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας. Οι Καθ' ων η Αίτηση αρνούνται τον τερματισμό της συμφωνίας ενοικίασης και ότι το επίδικο κτίστηκε πριν το
8. Νομική και δικονομική πτυχή: Επειδή το ενώπιον μου αίτημα δεν άπτεται της ουσίας της υπόθεσης και είναι καθαρά νομικό, ερμηνεύοντας τον περί Ενοικιοστασίου Νόμο, Ν.23/83όπως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα και τους περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς 1983, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι η παρουσία Παρέδρων δεν είναι αναγκαία και το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. Προδικαστικές ενστάσεις: Ο βασικός κανόνας ο αφορών τις προδικαστικές ενστάσεις απαντάται στη Δ.27 θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία τυγχάνει εφαρμογής δυνάμει του Κανονισμού 12(α) των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών (βλέπετε πιο πάνω) και προστάζει τα ακόλουθα: «Any party shall be entitled to raise by his pleading any point of law, and any point so raised shall be disposed of by the Court at any stage that may appear to it convenient.» Η αντίστοιχη παλαιά Αγγλική πρόνοια είναι η Order 25 rule 2, της οποίας το λεκτικό είναι παρόμοιο. Σχετικές είναι οι αυθεντίες Malachtou v. Armefti and Another

(1984)1 C.L.R. 548, Hambou v. Thoma

(1987)1 C.L.R. 370, Grindlays Bank v. Demetriades & Co.

(1987)1 C.L.R. 461, Αγρόκτημα Λανίτη Λτδ κ.ά. v. Γενικού Εισαγγελέα κ.ά.

(1991)1 Α.Α.Δ. 225, Κ.Ο.Τ. v. Philippa Estates Ltd κ.ά.

(1999)1(Β) Α.Α.Δ. 1431 και Σάββα v. Λαϊκή Ασφαλιστική Εταιρεία Λτδ

(2009)1(Β) Α.Α.Δ. 1609. Ουσιαστικό και το λεκτικό του θεσμού 2 της Διαταγής 27 [2]. Πρώτον, το Δικαστήριο πρέπει να κρίνει κατά πόσον δύναται ευχερώς να αποφασιστεί προδικαστικά ένα νομικό σημείο το οποίο εγείρεται στα δικόγραφα, και στη συνέχεια να αποφασίσει προδικαστικά το εν λόγω νομικό σημείο. Δεύτερον, όσον αφορά το χρόνο εξέτασης προδικαστικής ένστασης, το Δικαστήριο διατηρεί τη διακριτική ευχέρεια να της επιληφθεί όποτε κρίνει πρόσφορο και βολικό. Τρίτον, όπου δεν πρόκειται για καθαρά νομικό θέμα και όπου υπάρχουν γεγονότα σε αμφισβήτηση, η καλύτερη οδός είναι να προχωρήσει η ακροαματική διαδικασία σύμφωνα με τη Δ.33 και να αποφασιστεί η προδικαστική ένσταση με την ακρόαση της ουσίας. Για να χρησιμοποιήσω το λεκτικό του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Malachtou, εάν το σημείο που εγείρεται δεν είναι καθαρά ή αμιγώς νομικό, το πραγματικό υπόβαθρο (factual substratum) αμφισβητείται και το Δικαστήριο το ακούσει και το αποφασίσει προδικαστικά, απλά θα κάμει ένα declaration in abstracto και/ή θα αποφανθεί επί ακαδημαϊκών ερωτημάτων, κάτι που είναι ανεπίτρεπτο. Στην αυθεντία Χ''Οικονόμου v. Ελληνικής Τράπεζας

(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 949, στη σελίδα 956, ο έντιμος Δικαστής κ. Χρυσοστομής είπε: «Οι αρχές που διέπουν την προκαταρκτική εκδίκαση νομικών σημείων που εγείρονται στις έγγραφες προτάσεις, έχουν νομολογηθεί. (Βλ., μεταξύ άλλων, Costas Mavromoustaki v. Iacovos N. Yeroudes as Executor of the Will of the deceased Spyros Michaelides

(1965)1 CLR 176, Maroulla Athanassi Michaelides (Wife of Aristotelis Gregoriades) v. Penelopi HjiMichael Diakou

(1968)1 CLR 392, Michael v. United Sea Transport

(1981)1 CLR 322). Οι αρχές αυτές που καθορίζουν τα πλαίσια της άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, μπορούν να συνοψισθούν ως ακολούθως: Η σχετική αίτηση πρέπει να καθορίζει το συγκεκριμένο νομικό σημείο που εγείρεται και να καταχωρείται κατά το χρόνο που κλείνουν οι έγγραφες προτάσεις ή πού σύντομα αργότερα. Κανονικά η προκαταρτική εκδίκαση θα πρέπει να ζητείται στην Αίτηση για Οδηγίες (Summons for Directions). Η έκδοση τέτοιας διαταγής γίνεται κατά κανόνα, όταν το Δικαστήριο κρίνει ότι το κρινόμενο νομικό σημείο εγείρει σοβαρό νομικό θέμα, το οποίο αν αποφασιστεί υπέρ του αιτητή, αποφασίζεται η όλη υπόθεση, ή ένα ουσιώδες θέμα της αγωγής. Μια τέτοια διαταγή θα πρέπει να εκδίδεται με φειδώ και σε εξαιρετικά απλές και καθαρές περιπτώσεις και όχι στις περιπτώσεις εκείνες που τα εγειρόμενα θέματα, λόγω της ασάφειας των γεγονότων ή του νόμου, θα πρέπει να αποφασιστούν κατά την ακρόαση. Ακόμα, η διαταγή αυτή δεν εκδίδεται όταν υπάρχουν αμφισβητούμενα γεγονότα.» Δικαιοδοσία: Εφόσον η παράγραφος 1 της Απάντησης και Ανταπαίτησης, η προδικαστική ένσταση η εκδίκαση της οποίας ζητείται με την υπό εξέταση αίτηση, αφορά τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου, προς το σκοπό απόφασης κατά πόσον τα γεγονότα που την καθορίζουν είναι αδιαμφισβήτητα και/ή παραδεκτά και συνεπώς αποκρυσταλλώνεται καθαρά νομικό θέμα που θα επηρεάσει την έκβαση της κυρίως Αίτησης, στρέφομαι προς την απαίτηση. Είναι νομολογημένο ότι τα γεγονότα που στοιχειοθετούν τη δικαιοδοσία είναι αυτά που συνθέτουν την απαίτηση και αποκλειστική πηγή αναζήτησης τους είναι η έκθεση απαίτησης (βλέπετε Sevegep Ltd. v. United Sea Transport Ltd. and Others

(1989)1(E) Α.Α.Δ. 729 και Αγρόκτημα Λανίτη Λτδ κ.ά. v. Γεν. Εισαγγελέα κ.ά. (πιο πάνω), στη σελίδα 229). Αναφορά στα δικόγραφα γίνεται πιο πάνω. Ευρήματα: Είναι η κρίση μου ότι η προδικαστική ένσταση που εγείρεται στην παράγραφο 1 της Απάντησης και Ανταπαίτησης των Καθ' ων η Αίτηση, δε δύναται ευχερώς να αποφασιστεί προδικαστικά. Είναι η κρίση μου, ότι πρόκειται για κλασική περίπτωση, όπου το θέμα δεν είναι καθαρά νομικό, όπου υπάρχουν γεγονότα σε αμφισβήτηση, το πραγματικό υπόβαθρο (factual substratum) αμφισβητείται και εάν ακούσω και αποφασίσω προδικαστικά την ένσταση στην παράγραφο 1 της Απάντησης και Ανταπαίτησης, απλά θα προβώ σε declarations in abstracto και θα αποφανθώ, γενικά, ακαδημαϊκά και θεωρητικά, επί της αρμοδιότητας του Δικαστηρίου τούτου. Ο τερματισμός της συμβατικής ενοικίασης και η ημερομηνία ολοκλήρωσης του επίδικου, αποτελούν βασικά σημεία για την διακρίβωση της καθ' ύλην αρμοδιότητας του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων να εκδικάσει την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση και αυτά αμφισβητούνται. Η Απαίτηση αναφέρει ότι τέτοιος τερματισμός έγινε και ότι το επίδικο ολοκληρώθηκε πριν το 1998. Οι Καθ' ων η Αίτηση αρνούνται αυτούς τους ισχυρισμούς και οι δικοί τους ισχυρισμοί γίνονται το αντικείμενο άρνησης στην Ανταπάντηση των Αιτητών. Αυτό από μόνο του, δεικνύει αμφισβητούμενα γεγονότα που πρέπει να αποδειχθούν ενώπιον του Δικαστηρίου. Περαιτέρω, τα σχετικά έγγραφα δεν έχουν ακόμα τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου και κατατεθεί ως Τεκμήρια. Δε μπορεί να τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου ένα έγγραφο και να ληφθεί υπόψην ως Τεκμήριο αναφορικά με το περιεχόμενο, την αποστολή, τη λήψη και τη νομιμότητα του, με την επισύναψη αυτού στη Γραπτή Αγόρευση του ευπαιδεύτου συνηγόρου των Καθ' ων η Αίτηση 1, ως ήταν η προσπάθεια στην προκείμενη περίπτωση. «Η αγόρευση δικηγόρου δεν αποτελεί παραδεκτή μέθοδο για εισαγωγή μαρτυρίας» (βλέπετε El Fath Co. V. E.D.T. Shipping κ.ά.

(1992)1(Β) Α.Α.Δ. 1255 στη σελίδα 1270). Προκύπτει αβίαστα, κατά την κρίση μου, ότι η καλύτερη οδός είναι να προχωρήσει η ακροαματική διαδικασία σύμφωνα με τη Δ.33 και να αποφασιστεί η προδικαστική ένσταση με την ακρόαση της ουσίας. Δεν αποκρυσταλλώνεται σ' αυτό το στάδιο καθαρά νομικό θέμα, ενώ όλα τα θέματα που αναφύονται και προκύπτουν στην παρούσα υπόθεση πρέπει να εξεταστούν και να επιλυθούν στο φυσιολογικό πεδίο για τη διαπίστωση των γεγονότων και των καθορισμό των δικαιϊκών τους συνεπειών, που είναι το πλαίσιο της δίκης (παραφράζοντας τον έντιμο κ. Πική από τη σελίδα 229 της αυθεντίας Λανίτη Λτδ και άλλοι v. Γενικού Εισαγγελέα, πιο πάνω). Ως έχει η Αίτηση, δεν εγείρεται σ' αυτό το στάδιο, κατά την κρίση μου, θέμα καθ' ύλην αρμοδιότητας του Δικαστηρίου. Η αυθεντία Κ.Ο.Τ. v. Philippa Estates Ltd. κ. ά., πιο πάνω, τυγχάνει άμεσης εφαρμογής. Απόφαση: Για όλους τους πιο πάνω λόγους ασκώ τη διακριτική μου ευχέρεια υπέρ της απόρριψης της αιτήσεως για την εκδίκαση προδικαστικά του σημείου που εγείρεται με την παράγραφο 1 της Απάντησης και Ανταπαίτησης και κρίνω ότι αυτό δέον όπως ακουστεί και αποφασιστεί με την ουσία της υπόθεσης. Η υπό εξέταση αίτηση απορρίπτεται επίσης και λόγω αντικανονικότητας και παρατυπίας, όπως εξηγείται πιο πάνω. Τα έξοδα της υπό εξέταση αιτήσεως επιδικάζονται υπέρ των Αιτητών, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τη Γραμματέα και εγκριθούν από το Δικαστήριο, στην κλίμακα €100.000 - €500.000. Η κυρίως Αίτηση ορίζεται για ακρόαση την 11.12.2013 και ώραν 11.00 π.μ. (Υπ.) ............... Λ. Σ. Καμμίτση Πρόεδρος Δικαστηρίου Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας ΛΣΚ/ΠΑ [1] «Εκτός αν άλλως προβλέπεται στο Νόμο ή στους Κανονισμούς αναφορικά με τη διεξαγωγή της διαδικασίας τη λήψη μαρτυρίας και τη διασφάλιση του κύρους του δικαστηρίου εφαρμόζονται οι πρόνοιες του περί Δικαστηρίων Νόμου, 1960 και των Θεσμών με τις αναγκαίες προσαρμογές για να συνάδουν με τους σκοπούς του Νόμου.» [2] «If in the opinion of the Court the decision of such point of law substantially disposes of the whole action, or of any distinct cause of action, ground of defence, counter-claim, or reply therein, the Court may thereupon dismiss the action or make such order therein as may be just.» cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο