ΛΕΩΝΙΔΑ ΚΙΜΩΝΟΣ, ως εκκαθαριστή της Εταιρείας OMIROS SONS (CONSTRUCTIONS) LTD ν. ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ κ.α., Αίτηση αρ.: Κ68/09, 30/4/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEELEM:2013:11 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΕΜΕΣΟΥ - ΠΑΦΟΥ ΤΜΗΜ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Χρ. Ραγουζαίου, Προέδρου και Άκη Γεωργίου και Θ. Αλεξάνδρου, Παρέδρων Αίτηση αρ.: Κ68/09 Μεταξύ: ΛΕΩΝΙΔΑ ΚΙΜΩΝΟΣ, ως εκκαθαριστή της Εταιρείας OMIROS & SONS (CONSTRUCTIONS) LTD (σε υποχρεωτική εκκαθάριση), εκ Λεμεσού Αιτητών Και ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ
- ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ, εκ Λευκωσίας
- ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΚΑΙ/Ή ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΣΩ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΜΥΝΑΣ ΛΕΜΕΣΟΥ, εκ Λευκωσίας
- ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΜΥΝΑΣ, εκ Λευκωσίας
- ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΠΕΔΠΑ ΛΕΜΕΣΟΥ, εκ Λεμεσού Καθ' ων η Αίτηση ------------------------------------------------- 30/4/2013 Για τους Αιτητές: κ. Χ. Αναστασίου για Μάκης Αναστασίου & Σία (κα Ε. Αιμιλίου στην απαγγελία της απόφασης) Για τους Καθ' ων η Αίτηση: κ. Π. Κυριακίδης για Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα Αίτηση ο Αιτητής αξίωνε αρχικά μόνο τον καθορισμό του δίκαιου ενοικίου του επίδικου υποστατικού που βρίσκεται στην οδό Ευαγόρα Παπαχριστοφόρου 4, «Themis Court», στην ενορία Αγ. Ζώνης, στη Λεμεσό (στο εξής αναφερόμενο ως «το μίσθιο»). Ακολούθως, μετά από έγκριση αιτήματος, για τροποποίηση της Αίτησης, προστέθηκε στις Αιτούμενες Θεραπείες αξίωση για ποσό €10.207,83 ως οφειλόμενα κοινόχρηστα που αφορούν το μίσθιο για την περίοδο από 1.4.2006 μέχρι 30.6.2011 καθώς και οφειλόμενα κοινόχρηστα μέχρι την ημερομηνία έκδοσης της παρούσα απόφασης.[1] Με την Απάντηση στην τροποποιημένη Αίτηση οι Καθ' ων η Αίτηση προβάλλουν τον ισχυρισμό ότι δεν δικαιολογείται αύξηση στο καταβαλλόμενο ενοίκιο, ενώ απορρίπτουν την απαίτηση για οφειλόμενα κοινόχρηστα παραπέμποντας στη συμφωνία που καταρτίστηκε την 1.6.1994 ισχυριζόμενοι ότι η πρόθεση των συμβαλλομένων μερών ήταν η απαλλαγή του ενοικιαστή από την υποχρέωση καταβολής κοινοχρήστων εξόδων. Παραδεκτά Γεγονότα: Πριν την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας, οι δύο πλευρές συμφώνησαν το ύψος της αύξησης στο καταβαλλόμενο ενοίκιο και στην έκδοση διατάγματος καθορισμού του σε €550 μηνιαίως (αφήνοντας το Δικαστήριο να καθορίσει το χρόνο έναρξης ισχύος του καθορισμού). Επομένως, μοναδικό επίδικο θέμα παρέμεινε το ζήτημα των κατ' ισχυρισμό οφειλομένων κοινοχρήστων. Μαρτυρία και αξιολόγηση: Για την υπόθεση του Αιτητή παρουσιάστηκαν δύο μάρτυρες, ενώ για τους Καθ' ων η Αίτηση παρουσιάστηκε ένας μόνο μάρτυρας. Αιτητή: Ο Μ.Α.1, Λεωνίδας Κίμωνος, εκκαθαριστής ανέφερε ότι είναι ο εκκαθαριστής δυνάμει διατάγματος του Δικαστηρίου, της ιδιοκτήτριας εταιρίας. Η σύμβαση ενοικίασης συνάφθηκε πριν τεθεί υπό εκκαθάριση η εταιρεία και αυτήν εκπροσωπούσε τότε ο διευθυντής της ο οποίος εντωμεταξύ απεβίωσε. Αναφέρθηκε στη Διαχειριστική Επιτροπή του κτιρίου στο οποίο περιλαμβάνεται το μίσθιο και εξήγησε ότι τα κοινόχρηστα έξοδα υποβάλλονται από μέρους της Διαχειριστικής Επιτροπής στους ενοίκους ή ιδιοκτήτες, οι οποίοι οφείλουν να καταβάλλουν τα σχετικά έξοδα στη Διαχειριστική Επιτροπή. Υπό την ιδιότητα του ως εκκαθαριστής, έχει καταβάλει στη Διαχειριστική Επιτροπή το ποσό των €1.808,72 ως κοινόχρηστα για την περίοδο μέχρι και την ημερομηνία που παρουσιαζόταν στο Δικαστήριο. Παρουσίασε αντίγραφα των αποδείξεων πληρωμής των κοινοχρήστων και εξήγησε ότι αυτά υπολογίζονται ανά τρίμηνο και ανέρχονται σε €533,63 (ανά τριμηνία). Ο ίδιος αξίωσε, μετά τον διορισμό του ως εκκαθαριστή, με ειδοποίηση προς τη Δημοκρατία, την πληρωμή των κοινοχρήστων εξόδων αλλά συνάντησε την άρνηση των τελευταίων, οι οποίοι επικαλέστηκαν την ανυπαρξία τέτοιας πρόνοιας στο ενοικιαστήριο έγγραφο. Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας ανέφερε ότι δεν γνωρίζει πως χειριζόταν το ζήτημα αυτό η ιδιοκτήτρια εταιρεία για την περίοδο από το έτος 1994 (έτος σύναψης της συμφωνίας ενοικίασης), μέχρι το 2006 που απέστειλε ο ίδιος την ειδοποίηση για καταβολή κοινοχρήστων διότι κατά την προαναφερόμενη περίοδο η ιδιοκτήτρια εταιρεία δεν βρισκόταν σε εκκαθάριση και το θέμα το χειριζόταν ο διευθυντής της εταιρείας. Ούτε τα έγγραφα που υπάρχουν είναι πλήρη, ώστε να δώσουν καθαρή εικόνα της κατάστασης. Παραδέχθηκε ότι ο ίδιος δεν γνωρίζει εάν ο διευθυντής έχει αξιώσει κοινόχρηστα από τους Καθ' ων η Αίτηση. Ο ίδιος προώθησε την παρούσα αξίωση λαμβάνοντας υπόψη την πρακτική όπου συνήθως τα κοινόχρηστα έξοδα καταβάλλονται από τον ενοικιαστή. Συμφώνησε ότι το σύνηθες είναι να υπάρχει και σχετική πρόνοια στη συμφωνία. Για τις προθέσεις των μερών κατά τον χρόνο σύναψης της συμφωνίας δεν είναι σε θέση να γνωρίζει καθότι ο διευθυντής των ιδιοκτητών έχει αποβιώσει. Σε υποβολή ότι το αξιούμενο ποσό είναι υπέρογκο, απάντησε ότι ο υπολογισμός των κοινοχρήστων γίνονται με βάση το εμβαδό του κάθε υποστατικού και ότι το μίσθιο είναι αρκετά μεγάλο ενώ το ποσό περιλαμβάνει τα μηνιαία έξοδα για τη συντήρηση της πολυκατοικίας, του ανελκυστήρα, τυχόν φθορές, μισθός καθαρίστριας, αλλά όχι κατασκευαστικά έργα συντήρησης. Πλήρη στοιχεία των κοινοχρήστων εξόδων κατέχει η Διαχειριστική Επιτροπή, η οποία προβαίνει και στη σχετική χρέωση και τα έξοδα είναι τεκμηριωμένα από μέρους της Διαχειριστικής Επιτροπής. Δίνονται κάθε χρόνο στον κάθε ιδιοκτήτη λογαριασμοί με τα ποσά των κοινοχρήστων ενώ όποιος ιδιοκτήτης επιθυμεί μπορεί να ζητήσει πλήρη ανάλυση των εξόδων. Ο μάρτυρας κατέθεσε ως Τεκμήρια μόνο τα αντίγραφα απόδειξης είσπραξης που εκδόθηκαν από την Διαχειριστική Επιτροπή του επίδικου κτιρίου. Στο κτίριο έγιναν σημαντικές επιδιορθώσεις αλλά το κόστος τους κατανεμήθηκε στους ιδιοκτήτες (και δεν περιλήφθηκε στα κοινόχρηστα) και η υπό εκκαθάριση εταιρεία κατέβαλε €60.000 - €70.000 για αυτές. Το έτος 2009 αποτάθηκε ο ίδιος στο διευθυντή Πολιτικής Άμυνας ζητώντας αύξηση του καταβαλλόμενου ενοικίου και κατέληξαν σε συμφωνία ότι η αύξηση δικαιολογείται εφόσον γίνουν οι επιδιορθώσεις στο κτίριο. Οι επιδιορθώσεις ολοκληρώθηκαν έξι μήνες περίπου πριν την ημερομηνία κατάθεσης του μάρτυρα. Ο.Μ.Α.1 μου έχει κάνει πολύ καλή εντύπωση. Υπήρξε σταθερός μάρτυρας και οι απαντήσεις του ήταν άμεσες και σαφείς. Δεν περιέπεσε σε οποιεσδήποτε αντιφάσεις και αποδέχομαι την μαρτυρία του, με εξαίρεση μόνο τη μαρτυρία γνώμης αναφορικά με το νομικό ζήτημα της υποχρέωσης για καταβολή ενοικίου (αφού αυτό το ζήτημα θα κριθεί από το Δικαστήριο). Η Μ.Α.2, Ελπίδα Βασιλείου, εργαζόμενη στον ελεγκτικό οίκο Leonidas Kimonos Services Ltd, υπήρξε τυπική μάρτυρας αφού παρουσίασε μόνο τα πρωτότυπα των έγγραφων που κατέθεσε ο Μ.Α.1 (αποδείξεις είσπραξης κοινοχρήστων) και αποδέχομαι τη μαρτυρία της. Καθ' ων η Αίτηση: Για τους Καθ' ων η Αίτηση εμφανίστηκε ως μάρτυρας ο Γιώργος Νικολάου, που εργάζεται στην περιφερειακή διεύθυνση Πολιτικής Άμυνας, Λεμεσού. Έχει στην κατοχή του τον φάκελο που αφορά την επίδικη ενοικίαση και από αυτόν προκύπτει ότι η ιδιοκτήτρια εταιρεία ουδέποτε ζήτησε από τους Καθ' ων η Αίτηση, από την έναρξη της ενοικίασης, καταβολή κοινοχρήστων. Κοινόχρηστα απαιτήθηκαν για πρώτη φορά μετά την ανάληψη των καθηκόντων του εκκαθαριστή της εταιρείας. Κατέθεσε τις επιστολές που αντάλλαξαν ο Αιτητής και οι Καθ' ων η Αίτηση για το ζήτημα αυτό. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι η παρούσα ενοικίαση είναι το μοναδικό υποστατικό που ενοικιάζει η Πολιτική Άμυνα σε πολυκατοικία. Ο διευθυντής της Πολιτικής Άμυνας (Χρ. Πελεκάνος) που υπέγραψε τη σύμβαση το 1994 έχει αφυπηρετήσει την 1.5.
- Σε υποβολή ότι μόνο ο κ. Πελεκάνος μπορεί να γνωρίζει τι συμφωνήθηκε σε σχέση με τα κοινόχρηστα, απάντησε ότι το ιστορικό βρίσκεται στο φάκελο ο οποίος διατηρείται στο Αρχείο. Το γεγονός ότι δεν έχουν καταβληθεί ποτέ κοινόχρηστα, επιβεβαίωσε με έρευνα που έχει κάνει στο Γενικό Λογιστήριο της Δημοκρατίας. Στην υποβολή ότι ναι μεν δεν καταβλήθηκαν κοινόχρηστα αλλά δεν είχε κάτι τέτοιο συμφωνηθεί μεταξύ των μερών, ο μάρτυρας παρέπεμψε το Δικαστήριο στην επίδικη συμφωνία η οποία επιβάλλει στον ενοικιαστή την υποχρέωση καταβολής ενοικίου και ηλεκτρικού ρεύματος μόνο. Ο Μ.Κ.1 μου έχει επίσης κάνει πολύ καλή εντύπωση. Υπήρξε μάρτυρας της αλήθειας, σταθερός και χωρίς αντιφάσεις. Αποδέχομαι στο σύνολο της τη μαρτυρία του. Ευρήματα του Δικαστηρίου: Στη βάση των παραδεκτών γεγονότων και της αποδεκτής μαρτυρίας, βρίσκω ότι τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης έχουν ως εξής: Ο Αιτητής είναι ο εκκαθαριστής της ιδιοκτήτριας του επίδικου υποστατικού στην οδό Ευαγόρα Παπαχριστοφόρου 4, «Themis Court», στην ενορία Αγ. Ζώνης, στη Λεμεσό. Η ιδιοκτήτρια εταιρεία τέθηκε σε υποχρεωτική εκκαθάριση δυνάμει διατάγματος του Δικαστηρίου ημερομηνίας 4.12.
- Το μίσθιο ενοικιάστηκε από την Κυπριακή Δημοκρατία δυνάμει γραπτής συμφωνίας ενοικίασης ημερ.1.6.1994, με αρχικό ενοίκιο €418,61 (Λ.Κ.230) για περίοδο τριών, δηλαδή από την 1.6.1994 μέχρι τις 31.5.
- Στη συμφωνία δεν παραλαμβανόταν οποιαδήποτε πρόνοια αναφορικά με την καταβολή κοινοχρήστων, ούτε η ιδιοκτήτρια εταιρεία αξίωσε την καταβολή κοινοχρήστων οποτεδήποτε μέχρι την εκκαθάριση της. Αξιώθηκαν για πρώτη φορά κοινόχρηστα από τον Αιτητή μετά τον διορισμό του ως εκκαθαριστή. Το ενοίκιο του επίδικου καταστήματος ανέρχεται σήμερα σε €418,61 μηνιαίως. Νομική Πτυχή: Προκειμένου να εξεταστεί η νομική πτυχή των επίδικων θεμάτων, θα πρέπει να γίνει αναφορά αρχικά στη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου. Δυνάμει του άρθρου 4
(1)του περί Ενοικιοστασίου Νόμου 23/83 (στο εξής «ο Νόμος») τα Δικαστήρια Ελέγχου Ενοικιάσεων είναι επιφορτισμένα με την επίλυση οποιουδήποτε «θέματος εγειρόμενου κατά την εφαρμογή του παρόντος Νόμου συμπεριλαμβανομένου παντός παρεμπίπτοντος ή συμπληρωματικού ζητήματος». Από τη συμφωνία ενοικίασης συνάγεται ότι το επίδικο ακίνητο είναι «ενοικιοστασιακό», αφού αυτό ενοικιάστηκε κατά το έτος 1994. Τεκμαίρεται επομένως ότι έχει συμπληρωθεί πριν την 31.12.1999 και βρίσκεται εντός ελεγχόμενης από το Νόμο περιοχής. Περαιτέρω, βρίσκω ότι η Καθ' ης η Αίτηση είναι θέσμιος ενοικιαστής εφόσον μετά τη λήξη της συμφωνίας ενοικίασης εξακολούθησε να κατέχει το μίσθιο. Εφαρμόζοντας αναλογικά τη νομολογία με την οποία έχει κριθεί ότι το ζήτημα της καταβολής οφειλομένων ενοικίων από θέσμιο ενοικιαστή εμπίπτει στην έννοια του «παρεμπίπτοντος» ζητήματος του άρθρου 4
(1)του Νόμου και κατά συνέπεια υπάγεται στη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου, βρίσκω ότι και το ζήτημα των κοινοχρήστων εξόδων αποτελεί παρεμπίπτον ζήτημα και εμπίπτει στη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου (βλ. Petsas v. Pavlides
(1980)3 C.L.R. 344 και Ιωάννη Κότσαπα & Υιοί ν. Φωτάκη Κυπριανού κ.ά.
(2001)1 Α.Α.Δ. 261). Υποχρέωση για καταβολή κοινοχρήστων: Οι σχέσεις των διαδίκων στην παρούσα αίτηση εξακολουθούν να διέπονται από την επίδικη συμφωνία ενοικίασης παρά τη λήξη της τελευταίας αφού, σύμφωνα με το άρθρο 27
(1)του Νόμου: «Ενοικιαστής όστις, δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου, διατηρεί κατοχήν οιασδήποτε κατοικίας ή καταστήματος, εν όσω διατηρεί την τοιαύτην κατοχήν, τηρεί πάντας τους όρους και προϋποθέσεις του τελευταίου ενοικιαστηρίου συμβολαίου, έστω και αν έχει λήξει η ισχύς του και δικαιούται εις τα εξ αυτών απορρέοντα οφέλη, εφ' όσον ούτοι είναι σύμφωνοι προς τας διατάξεις του παρόντος Νόμου, . . . » Ανατρέχοντας λοιπόν στην επίδικη συμφωνία διαπιστώνουμε ότι δεν περιέχεται σ' αυτήν οποιαδήποτε πρόνοια αναφορικά με την καταβολή κοινοχρήστων. Η απουσία τέτοιας πρόνοιας από μόνη της δεν απαλλάσσει τον ενοικιαστή από την υποχρέωση καταβολής των κοινοχρήστων καθότι στην παράγραφο 5 του άρθρου 27 του Νόμου προνοούνται τα εξής: «Αν δεν υπάρχει αντίθετη συμφωνία, ο ενοικιαστής υποχρεούται να πληρώνει το ποσό των κοινοχρήστων που αναλογεί στο ακίνητο περιλαμβανομένων μικροεξόδων συντήρησης κοινόχρηστων χώρων και κοινόχρηστων εγκαταστάσεων και εξαιρουμένων σοβαρών εξόδων συντήρησης, τροποποίησης ή αντικατάστασης τους.» Αποτελεί ισχυρισμό της πλευράς των Καθ' ων η Αίτηση ότι στην παρούσα περίπτωση υπάρχει "αντίθετη συμφωνία" (δηλαδή συμφωνία μεταξύ των συμβαλλομένων για τη μη καταβολή κοινοχρήστων) η οποία επιβεβαιώνεται από την παράλειψη της εταιρείας να αξιώσει για περίοδο 13 ετών οποιαδήποτε κοινόχρηστα. Από την αποδεκτή μαρτυρία προκύπτει ότι πράγματι καμία τέτοια αξίωση υπήρξε πριν την εκκαθάριση της ιδιοκτήτριας εταιρείας και η επί 13 χρόνια παράλειψη της να αξιώσει κοινόχρηστα δείχνει ότι η εκδοχή της ύπαρξης προφορικής συμφωνίας για μη καταβολή κοινοχρήστων είναι περισσότερο πιθανή παρά απίθανη. Βρίσκω λοιπόν ότι στην παρούσα περίπτωση είχε συμφωνηθεί προφορικά μεταξύ των διαδίκων η μη καταβολή κοινοχρήστων από την Καθ' ης η αίτηση και η μη περίληψη των κοινοχρήστων στην συμφωνία ήταν αποτέλεσμα αυτής της συμφωνίας. Επομένως ελλείπει το νομικό υπόβαθρο για την προώθηση αυτής της αξίωσης. Ύψος οφειλόμενων κοινοχρήστων: Παρά την πιο πάνω διαπίστωση μου για το ανυπόστατο της απαίτησης για οφειλόμενα κοινόχρηστα, επειδή το εύρημα μου αυτό πιθανό να εξεταστεί από το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο, θα προχωρήσω και στην εξέταση του κατά πόσο ο Αιτητής έχει αποδείξει το ύψος της απαίτησης του. Εφόσον η απαίτηση για κοινόχρηστα αποτελεί ειδική αποζημίωση (την οποία σημειωτέον ότι αρνούνται οι Καθ' ων η Αίτηση), θα πρέπει να αποδειχθεί από τον Αιτητή αυστηρά (βλ. McGregor on Damages, 15η έκδοση, παράγραφος 23, Λοΐζου ν. Μουρτζή (
(1999)1 ΑΑΔ 883, Μαιττα ν. Γεωργίου
(1998)1 ΑΑΔ 1, Χριστοδούλου ν. Αγαθοκλέους
(1997)1 ΑΑΔ 396, ΑΤΗΚ ν. Medcon Constructions Ltd
(2000)1 ΑΑΔ 945). Παρατηρούμε όμως ότι ο Αιτητής αρκέστηκε να παρουσιάσει στο Δικαστήριο τη δέσμη των αποδείξεων είσπραξης με εκδότη την «ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ THEMIS COURT" οι οποίες στην πλειονότητα τους αφορούν εκτός από τα κοινόχρηστα έξοδα, και το «πάγιο ταμείο». Καμία αναφορά έγινε στις συγκεκριμένες δαπάνες που αφορούσαν τα κοινόχρηστα αυτά αλλά ούτε και στην ακριβή αναλογία του μισθίου. Ο Αιτητής αρκέστηκε να αναφέρει ότι τα κοινόχρηστα υπολογίστηκαν στο σταθερό ποσό των €533,63 ανά τριμηνία και ότι αυτό το ποσό έχει καταβληθεί από την ιδιοκτήτρια εταιρεία. Είναι φανερό από τα πιο πάνω ότι απουσιάζει στην παρούσα περίπτωση η αποδεκτή μαρτυρία προς απόδειξη αυτής της απαίτησης του Αιτητή. Απουσιάζει η παρουσίαση των επιμέρους δαπανών που συμποσούνται στο ποσό που αξιώνεται ως κοινόχρηστα, καθώς και ο τρόπος υπολογισμού των κοινοχρήστων εξόδων που αναλογούν στο μίσθιο. Ανέφερε μεν ο Αιτητής ότι δίνονται κάθε χρόνο στον κάθε ιδιοκτήτη λογαριασμοί με τα ποσά των κοινοχρήστων και ότι όποιος ιδιοκτήτης επιθυμεί μπορεί να ζητήσει πλήρη ανάλυση των επιμέρους δαπανών, αλλά καμία τέτοια μαρτυρία παρουσιάστηκε. Με δεδομένη λοιπόν την παράλειψη προσκόμισης μαρτυρίας αναφορικά με το ύψος της απαίτησης για τα κοινόχρηστα, αυτή η απαίτηση του Αιτητή είναι καταδικασμένη σε αποτυχία (βλ. Κουρουκλίδης ν. Διαχ. Επιτρ. Πολ. Απόλλων Κώρτ
(2008)1 Α.Α.Δ. 900, Τσαρτσαλής Χρήστος κ.ά. ν. Ρένου Βεγκλή
(2006)1 Α.Α.Δ. 907). Καθορισμός ενοικίου: Εφόσον οι διάδικοι δεν έχουν εκ συμφώνου καθορίσει το χρόνο έναρξης ισχύος του διατάγματος καθορισμού, ο καθορισμός του ενοικίου θα ανατρέχει στην ημερομηνία καταχώρισης της Αίτησης (δηλ. στις 2.11.2009), ως ο Νόμος προνοεί στα άρθρο 8
(3)αυτού. ΚΑΤΑΛΗΞΗ: Με τη σύμφωνη γνώμη των Παρέδρων: (α) Εκδίδεται διάταγμα καθορισμού του ενοικίου του επίδικου υποστατικού σε €550 μηνιαίως από την 2.11.
- (β) Η απαίτηση για οφειλόμενα κοινόχρηστα απορρίπτεται. Έξοδα: Ως προς τα έξοδα της Αίτησης, με βάση την πιο πάνω κατάληξη και με δεδομένη την επιτυχία του αιτήματος για καθορισμό του ενοικίου και την απόρριψη της απαίτησης για κοινόχρηστα, βρίσκω ορθό, με τη σύμφωνη γνώμη των Παρέδρων, να μην εκδώσω διαταγή ως προς τα έξοδα και η κάθε πλευρά να επιβαρυνθεί με τα δικά της έξοδα. (Υπ.) ............... Χρ. Ραγουζαίου Πρόεδρος Δικαστηρίου Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας ΧΡ/ΑΓ Subject: Rent Control/Final Αναφορά: Kοινόχρηστα [1] Το σχετικό διάταγμα τροποποίησης της Αίτησης εκδόθηκε εκ συμφώνου στις 5.10.
- cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο