Lynette Webster (άλλως Γρουτίδου) ν. Gebran Tohme, Αίτηση αρ.: Κ72/2010, 18/9/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEELEM:2013:22 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΕΜΕΣΟΥ - ΠΑΦΟΥ ΤΜΗΜΑ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Χρ. Ραγουζαίου, Προέδρου και Κ. Κάσινου και Α. Κωστή, Παρέδρων Αίτηση αρ.: Κ*72/2010 Μεταξύ: Lynette Webster (άλλως Γρουτίδου), από τη Λεμεσό Αιτήτριας Και Gebran Tohme, από το Λίβανο Καθ' ου η Αίτηση -------------------------------------------------------------------- 18/9/2013 Για την Αιτήτρια: κ. Σ. Πούγιουρος Για την Καθ' ης η Αίτηση: κα Ε. Κουδουνάρη για ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΙΤΤΑΣ & ΣΙΑ ΔΕΠΕ Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα αίτηση, η Αιτήτρια αξιώνει την αναθεώρηση και/ή ακύρωση και/ή τον παραμερισμό της απόφασης που εκδόθηκε σε βάρος της στις 2/6/2010 στην αίτηση Ε33/10, του παρόντος Δικαστηρίου. Η απόφαση είχε εκδοθεί ερήμην της Αιτήτριας λόγω της παράλειψης της να καταχωρήσει Απάντηση, εντός της προβλεπόμενης από τους κανονισμούς προθεσμίας. Υποστηρίζει, η Αιτήτρια, ότι η παράλειψη της αυτή δεν οφείλεται σε δική της αμέλεια ή υπαιτιότητα, αφού η ίδια δεν είχε λάβει γνώση της ύπαρξης της αίτησης, διότι το αντίγραφο της αίτησης επιδόθηκε στον ανήλικο γιο της που, κατά τον χρόνο εκείνο, ήταν 13 ετών και ο οποίος δεν την ενημέρωσε σχετικά. Υποστηρίζει ότι το γεγονός αυτό καταδεικνύει κακή επίδοση της αίτησης. Υποστηρίζει περαιτέρω η Αιτήτρια, σε σχέση με τη διαφορά μεταξύ των διαδίκων[1], ότι δεν οφείλονταν οποιαδήποτε ενοίκια στον Καθ' ου η Αίτηση διότι η ίδια κατέβαλε, για επιδιορθώσεις στην οικία, ποσά που υπερβαίνουν τα οφειλόμενα, ενώ δεν έλαβε γνώση της επιστολής με την οποία απαιτούνταν τα οφειλόμενα ενοίκια διότι βρισκόταν στο εξωτερικό την ημερομηνία που, κατ' ισχυρισμό, της επιδόθηκε η ειδοποίηση αυτή. Ο Καθ' ου η Αίτηση στην Απάντηση του απορρίπτει τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας και υποστηρίζει, μεταξύ άλλων, ότι: (α) Η αίτηση έξωσης επιδόθηκε δεόντως στην Αιτήτρια και η απόφαση εκδόθηκε σε βάρος της νομότυπα. (β) Η Αιτήτρια είχε λάβει γνώση της αξίωσης για οφειλόμενα ενοίκια από τις 13.1.09 που της είχε επιδοθεί σχετική ειδοποίηση. (γ) Κακόπιστα η Αιτήτρια καταχώρισε την παρούσα αίτηση. (δ) Η επίδοση της αίτησης έξωσης έγινε στον υιό της Αιτήτριας ο οποίος διέμενε μαζί της και φαινόταν ηλικίας πέραν των 16 ετών. (ε) Η Αιτήτρια δεν προέβηκε σε επιδιορθώσεις στο μίσθιο, αλλά ούτε και είχε τέτοιο συμβατικό δικαίωμα, χωρίς την συγκατάθεση του Καθ' ου η αίτηση, ούτε είχε δικαίωμα συμψηφισμού των δύο απαιτήσεων. Διαδικασία: Ταυτόχρονα με την καταχώριση της παρούσας κυρίως αίτησης, η Αιτήτρια καταχώρισε και μονομερή αίτηση για αναστολή της εκτέλεσης της εκδοθείσας σε βάρος της απόφασης. Η αίτηση αυτή απορρίφθηκε μετά από ακρόαση στις 6.5.11 για τους λόγους που αναφέρονται στην ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου. Στην ακρόαση της κυρίως αίτησης παρουσιάστηκαν συνολικά τέσσερις μάρτυρες (δύο για την κάθε πλευρά). Η ακρόαση ξεκίνησε στις 12.6.12 και ολοκληρώθηκε με την επιφύλαξη της παρούσας απόφασης στις 8.3.
- Μεγάλο μέρος της μαρτυρίας που παρουσίασαν οι δύο πλευρές αφορούσε την ύπαρξη ή μη «υπεράσπισης» της Αιτήτριας στην υπόθεση Ε33/10, δηλαδή στην αξίωση για οφειλόμενα ενοίκια. Διαπιστώνω όμως, ότι το ζήτημα αυτό δεν μπορεί να απασχολήσει το Δικαστήριο στην παρούσα διαδικασία όπου το μόνο που εξετάζεται είναι το κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις παραμερισμού της εκδοθείσας απόφασης. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η παρούσα αίτηση βασίζεται στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο Ν.23/83, ο οποίος στο άρθρο 6(δ) προνοεί τα ακόλουθα: «
- Διάταγμα ή απόφαση του Δικαστηρίου δυνάμει του παρόντος Νόμου δύναται κατόπιν αιτήσεως να αναθεωρηθή, να τροποποιηθή ή να ακυρωθή υπό του Δικαστηρίου εις τας ακολούθους περιπτώσεις: .............................. (δ) εις περίπτωσιν καθ' ην το διάταγμα ή απόφαση εξεδόθη εν τη απουσία του διαδίκου, η απουσία του οποίου δεν ωφείλετο εις οιονδήποτε παράλειψιν ή αμέλειαν εκ μέρους του.» Αυτή η πρόνοια είναι διαφορετική από την πρόνοια της Δ.17, Θ.10 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, όπου απαιτείται να συντρέχουν δύο προϋποθέσεις για να παραμεριστεί απόφαση που λήφθηκε ερήμην κάποιου διαδίκου:
- Να ικανοποιήσει ο Αιτητής το Δικαστήριο ότι έχει εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση και
- Να εξηγήσει γιατί παρέλειψε να καταχωρήσει εμφάνιση. Στην προκειμένη περίπτωση η εφαρμοζόμενη πρόνοια είναι μόνο το άρθρο 6(δ) του περί Ενοικιοστασίου Νόμου καθότι αυτό υπαγορεύει ο περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικός Κανονισμός στον Κανονισμό 12(α): «Εκτός αν άλλως προβλέπεται στο Νόμο ή στους Κανονισμούς αναφορικά με τη διεξαγωγή της διαδικασίας τη λήψη μαρτυρίας και τη διασφάλιση του κύρους του δικαστηρίου εφαρμόζονται οι πρόνοιες του περί Δικαστηρίων Νόμου, 1960 και των Θεσμών με τις αναγκαίες προσαρμογές για να συνάδουν με τους σκοπούς του Νόμου.» Επομένως, το κατά πόσο η Αιτήτρια έχει «καλή» ή «εκ πρώτης όψεως» υπεράσπιση στην Αίτηση Ε33/10 δεν είναι επίδικο θέμα και τυχόν εξέταση του δεν θα είναι μόνο εκ περισσού αλλά πιθανόν να επηρεάσει και την εξέλιξη στην Αίτηση Ε33/10, σε περίπτωση που πετύχει το αίτημα της Αιτήτριας για παραμερισμό της εκδοθείσας σε βάρος της απόφασης. Στην απόφαση Συμεού ν.
- Είκοσι και άλλοι
(2006)1 Α.Α.Δ. 61, λέχθηκαν τα εξής, εν παρόδω, από τον Νικολάου Δ.: «. ως προς το θέμα ενδεχόμενης υπεράσπισης δεν διακρίναμε οποιαδήποτε αδυναμία στην πρωτόδικη κρίση. Αφήνουμε όμως ανοιχτό το κατά πόσο, βάσει του προαναφερθέντος Άρθρου 6(δ) του Νόμου, εξετάζεται τέτοιο θέμα.» (δική μου υπογράμμιση) Το μόνο που το Δικαστήριο οφείλει να εξετάσει είναι το κατά πόσο η απουσία της Αιτήτριας και συνεπακόλουθα η έκδοση σε βάρος της απόφασης, οφειλόταν σε παράλειψη ή αμέλεια εκ μέρους της Αιτήτριας. Η επίδοση του δικογράφου στην Αίτηση Ε33/10: Αποτελεί παραδεκτό γεγονός ότι η επίδοση της κυρίως αίτησης δεν έγινε προσωπικά στην Αιτήτρια αλλά στον υιό της Αλέξανδρο, ο οποίος κατά τον χρόνο της επίδοσης διέμενε μαζί της. Αναντίλεκτο παρέμεινε επίσης το γεγονός ότι ο Αλέξανδρος ήταν κατά τον χρόνο εκείνο 13 ετών. Σημειώνω ότι η Αιτήτρια παρουσίασε και το πιστοποιητικό γέννησης του Αλέξανδρου, ως Τεκμήριο. Είναι η θέση της Αιτήτριας ότι: (α) η επίδοση στον Αλέξανδρο ήταν «κακή» και (β) ότι δεν έλαβε γνώση της αίτησης διότι ουδέποτε της δόθηκε το αντίγραφο από τον Αλέξανδρο. Ανέφερε η Αιτήτρια στη μαρτυρία της ότι ο γιος της, «σαν παιδί που ήταν, προφανώς δεν έδωσε τη δέουσα σημασία στο έγγραφο που του επιδόθηκε αφού, ασχολείτο μόνο με τα ηλεκτρονικά του παιχνίδια σ' εκείνη την ηλικία» και έτσι αυτή έλαβε γνώση της εκκρεμούσας διαδικασίας, όταν της επιδόθηκε προσωπικά η απόφαση που εκδόθηκε σε βάρος της. Επί του σημείου αυτού αποδέχομαι τη μαρτυρία της Αιτήτριας, η οποία παρέμεινε αναντίλεκτη. Η θέση του Καθ' ου η Αίτηση είναι ότι η επίδοση στην Αιτήτρια είναι «νομότυπη» και επομένως τεκμαίρεται ότι έλαβε γνώση του δικογράφου. Στο σημείο αυτό επιθυμώ να παραθέσω απόσπασμα από την πρωτόδικη απόφαση στην Αγωγή αρ. 626/09, Ε.Δ. Λευκωσίας, όπου ο Ι. Ιωαννίδης Α.Ε.Δ. (όπως ήταν τότε) αναφέρει τα πιο κάτω, τα οποία υιοθετώ αφού κατά τη γνώμη μου τυγχάνουν εφαρμογής και στην παρούσα υπόθεση: «Η θέση της κας Καραολιά είναι ότι η επίδοση είναι καλή, έστω και αν αποδειχθεί ότι το κλητήριο ένταλμα δεν παραδόθηκε και δεν γνωστοποιήθηκε στην Εναγόμενη 2 - Αιτήτρια. Στο σημείο αυτό θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω τους σχετικούς Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας. Οι Θεσμοί 1 και 2 της Δ.5 αναφέρουν τα ακόλουθα: "Service of the Writ of Summons. 1. Every defendant named on the writ of summons shall, except a .Judge otherwise orders, be served in the manner provided in rule 2 of this Order with an office copy of the writ, and such service shall be deemed good service of the writ. 2.—
(1)The service shall, whenever it is practicable, be effected by leaving the copy with the person to be served; but if he is not found at his house or at his usual place of employment, the service shall be deemed to be effected if the copy is left— (
- i)with any member of his family of apparently 16 years and upwards then in his town or village or within the lands thereof ; or (
- ii)with any person apparently of such age and in charge of the place of his employment; or (iii) with his master in the case of a servant living with his master. Where service is effected by leaving the copy with a person other than the person to be served, the affidavit of service shall state (if such be the case) that the person to be served was not found at his house or at his usual place of employment. (Form 5.)" Συνάγεται από τα πιο πάνω ότι η επίδοση επιτυγχάνεται (be effected) δια της αφέσεως αντιγράφου στο εναγόμενο πρόσωπο. Στις περιπτώσεις όμως που το πρόσωπο δεν ανευρίσκεται στην οικία του ή στον συνήθη τόπο εργασίας του, η επίδοση τεκμαίρεται-θεωρείται ότι επιτυγχάνεται (the service shall be deemed to be effected) εάν αντίγραφο αφεθεί σε πρόσωπο άλλο από το Εναγόμενο όπως προβλέπεται στο θ.2
(1)(i)(ii) και (iii) της Δ.5. Θεωρώ πως δεν είναι τυχαίο που χρησιμοποιείται η πιο πάνω φράση (shall be deemed to be effected) αφού ο κανόνας είναι ότι το αντίγραφο πρέπει να επιδίδεται προσωπικά στο πρόσωπο που απευθύνεται, αφού έτσι λαμβάνει γνώση. Στις περιπτώσεις όμως όπου το αντίγραφο δεν επιδίδεται προσωπικά, ενδεχομένως το πρόσωπο προς το οποίο απευθύνεται να μη λάβει ποτέ γνώση περί της υπάρξεως αυτού, αφού το πρόσωπο στο οποίο αφέθηκε είναι δυνατό, για λόγους που δεν ενδιαφέρουν, να μην του το παραδώσει. Συνεπώς, στις περιπτώσεις όπου αποδεικνύεται κάτι τέτοιο, το πρόσωπο προς το οποίο απευθύνεται το κλητήριο ένταλμα έχει στερηθεί θεμελιώδους και συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματός του (άρθρο 30
(3)(α) και (β) του Συντάγματος). Στην υπόθεση Αντωνίου κ.ά ν. C. Poupakis Transport Ltd
(2006), 1(Α) Α.Α.Δ., 651 με αναφορά σε προηγούμενη νομολογία, λέχθηκε ότι η καλή επίδοση συνδέεται αναπόφευκτα με τη δυνατότητα του ενδιαφερομένου να γνωρίζει τους λόγους για τους οποίους εγκαλείται. Στην εν λόγω υπόθεση το πρωτόδικο Δικαστήριο παρόλο που βρήκε ότι η επίδοση φαινομενικά και τυπικά ήταν σύμφωνη με το άρθρο 372 του Κεφ.113 και τη Δ.5, θ.7, έκρινε, για τους λόγους που ανέφερε, την επίδοση αντικανονική και παραμέρισε την απόφαση ex debito justitiae. Το Εφετείο σε συμφωνία με το πρωτόδικο Δικαστήριο επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση. Να αναφέρω εδώ πως είχε προηγηθεί η έκδοση της απόφασης στην υπόθεση C. Poupakis Transport Ltd v. Αντωνίου
(2006)1(Α) Α.Α.Δ., 546, όπου το Εφετείο παραμέρισε την απόφαση που εκδόθηκε κατά της εφεσείουσας λόγω μη καταχώρισης σημειώματος εμφάνισης, χωρίς να εμπλακεί, όπως το ίδιο ανέφερε, σε συζήτηση αναφορικά με το κατά πόσο η επίδοση ήταν νομότυπη ή όχι, κάτι που έπραξε το Εφετείο στην υπόθεση Αντωνίου κ.ά ν. C. Poupakis Transport Ltd (ανωτέρω).» Πέραν από τα πιο πάνω, συμπληρώνω ότι σύμφωνα με το λεκτικό της Δ.5 θ. 2, τεκμαίρεται ότι έχει γίνει επίδοση του κλητηρίου εφόσον αυτό έχει αφεθεί σε κάποιο από τα πρόσωπα που αναφέρονται στον πιο πάνω κανονισμό. Το τεκμήριο είναι μαχητό και στην παρούσα περίπτωση έχει καταρριφθεί από την Αιτήτρια η οποία έχει αποδείξει ότι η αίτηση επιδόθηκε σε δεκατριάχρονο αγόρι και ότι το αντίγραφο ουδέποτε παραδόθηκε σ' αυτήν. Στη βάση της αποδειχθείσας μη ενημέρωσης της Αιτήτριας, αποδεικνύεται αυτοδίκαια ότι δεν έχει γίνει επίδοση της Αίτησης στην Αιτήτρια. Δεν μου διαφεύγει το γεγονός ότι ο Μ.Κ.1, ιδιώτης επιδότης Πανίκος Κλείτου, στη μαρτυρία του ανέφερε ότι ο Αλέξανδρος ήταν μεγαλόσωμο παιδί και ότι «φαινόταν μεγαλύτερος από 16 ετών» και γι' αυτό του παρέδωσε το αντίγραφο της Αίτησης. Εφόσον όμως, όπως προανέφερα, το μαχητό Τεκμήριο της λήψης γνώσης της αίτησης από πλευράς της Αιτήτριας δυνάμει της πιο πάνω επίδοσης, έχει καταρριφθεί από την τελευταία, το κατά πόσο ο δεκατριάχρονος Αλέξανδρος έδειχνε ή όχι μεγαλύτερος από 16 ετών, είναι άνευ σημασίας. Το ουσιώδες είναι το κατά πόσο η Αιτήτρια απέδειξε ότι δεν είχε λάβει γνώση της αίτησης. Από την προσαχθείσα μαρτυρία βρίσκω και αποδέχομαι ότι ο ανήλικος στον οποίο έγινε η επίδοση δεν ενημέρωσε την Αιτήτρια ούτε για το έγγραφο που του παραδόθηκε αλλά ούτε και για την επίσκεψη του ιδιώτη επιδότη. Η θέση αυτή της Αιτήτριας είχε παραμείνει αναντίλεκτη και δεν αντεξετάστηκε επ' αυτού η μάρτυρας. Συνεπώς, προκύπτει αβίαστα ότι η Αιτήτρια, μη έχοντας γνώση της διαδικασίας που εκκρεμούσε σε βάρος της, δεν επέδειξε οποιαδήποτε αμέλεια και επομένως η απουσία της ήταν δικαιολογημένη. Με το συμπέρασμα αυτό κρίνεται και η τύχη της παρούσας αίτησης. Σχετικό είναι το πιο κάτω απόσπασμα από την απόφαση Οργανισμός Χρηματοδοτήσεως Τράπεζας Κύπρου Λτδ. ν. Μιχαήλ
(2003)1 Α.Α.Δ.,
- «Αν ο εφεσίβλητος δεν έλαβε γνώση της δικαστικής διαδικασίας που κινήθηκε εις βάρος του, για το λόγο που αποδέκτηκε το πρωτόδικο Δικαστήριο, τότε έχει καθαρό δικαίωμα παραμερισμού της απόφασης για να προβάλει την όποια υπεράσπιση του. Το δικαίωμα κάθε ατόμου να λαμβάνει γνώση δικαστικής διαδικασίας που να τον αφορά, και να ακούεται σ΄αυτή, είναι αυτονόητο και αυτόδηλο. ΄Εχει όμως και συζητηθεί πρόσφατα στις αποφάσεις της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση ΑΕ2572 Δημοκρατία ν. Ζήνα Πουλλή, 19.11.01.. Εφόσον ο εφεσίβλητος έδωσε στην ένορκη του κατάθεση πειστικό λόγο γιατί δεν έλαβε γνώση του κλητηρίου εντάλματος, τον οποίο αποδέκτηκε το πρωτόδικο Δικαστήριο, εναπόκειτο στην εφεσείουσα να αντικρούσει τον ισχυρισμό αυτό, κάτι βεβαίως που δεν έγινε. Ορθή ήταν επομένως η κρίση του πρωτόδικου Δικαστηρίου.» Προτού καταλήξω στο τελικό μου συμπέρασμα θα ήθελα να αναφερθώ και σε δύο άλλα θέματα που η πλευρά του Καθ' ου η αίτηση έχει θίξει στην αγόρευση της: (α) Εισηγήθηκε στην τελική της αγόρευση η πλευρά του Καθ' ου η αίτηση ότι η Αιτήτρια καθυστέρησε να υποβάλει την παρούσα αίτηση και αυτό θα πρέπει να προσμετρήσει σε βάρος της και να αποτελέσει λόγο απόρριψης της αίτησης. Θα πρέπει να αναφέρω ότι αυτή η θέση του Καθ' ου η αίτηση δεν έχει δικογραφηθεί. Ακόμα όμως και εάν το θέμα αυτό ήταν επίδικο, δεν θεωρώ ότι η μεσολάβηση τριών περίπου μηνών μέχρι την καταχώρηση της παρούσας αίτησης, αποτελεί υπέρμετρη καθυστέρηση όπως η πλευρά του Καθ' ου η αίτηση εισηγείται, ώστε να αποτελούσε κώλυμα στην προώθηση της αίτησης. (β) Και οι δύο πλευρές ανάλωσαν πολύ χρόνο στην προσπάθεια τους να αποδείξουν την ύπαρξη, ή την ανυπαρξία αντίστοιχα, της "Υπεράσπισης" της Αιτήτριας. Όπως όμως αναφέρεται και πιο πάνω στην παρούσα απόφαση[2], το ζήτημα αυτό δεν είναι επίδικο και για αυτό το λόγο δεν εξετάστηκε. Κατάληξη Εφόσον έχει αποδειχθεί ότι η Αιτήτρια δεν έλαβε γνώση της αίτησης, κρίνω ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 6(δ) του Νόμου για την ακύρωση του διατάγματος και της απόφασης του Δικαστηρίου, που εκδόθηκαν ερήμην της Αιτήτριας στις 2.6.
- Εκδίδεται, με τη σύμφωνη των Παρέδρων, διάταγμα παραμερισμού της απόφασης και του διατάγματος που εκδόθηκαν σε βάρος της Αιτήτριας στην αίτηση Ε33/2010, στις 2.6.
- Αναφορικά με το ζήτημα της επιδίκασης των εξόδων της διαδικασίας, εφόσον έχει διαφανεί ότι η Αιτήτρια δεν ευθύνεται για την έκδοση απόφασης σε βάρος της, επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας και σε βάρος του Καθ' ου η αίτηση, τα έξοδα της παρούσας αίτησης όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Γραμματέα του Δικαστηρίου και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Δίνονται οδηγίες όπως η Αιτήτρια καταχωρήσει Απάντηση στην αίτηση Ε33/2010, εντός 15 ημερών από σήμερα και να ακολουθηθεί ως προς τα υπόλοιπα ο Περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικός Κανονισμός. Αντίγραφο της παρούσας απόφασης να τεθεί και στο φάκελο της αίτησης Ε33/
- (Υπ.) ............ Χρ. Ραγουζαίου Πρόεδρος Δικαστηρίου Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας ΧΡ/ΑΓ Subject: Rent Control/Final Αναφορά: paramerismos apofasis dynamei tou ar. 6(d) N.23/83 [1] Η αίτηση Ε33/10 αφορούσε αίτημα έξωσης εναντίον της Αιτήτριας στη βάση οφειλομένων ενοικίων και η εκδοθείσα σε βάρος της απόφαση ημερομηνίας 2/6/2010 περιλάμβανε διάταγμα έξωσης από την επίδικη οικία και απόφαση για οφειλόμενα ενοίκια ύψους €10.097, καθώς και ενδιάμεσα οφέλη προς €640 μηνιαίως από 1.1.09 και έξοδα. [2] Βλ. σελίδα 4 πιο πάνω. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο