← Κύπρος

ΜΑΡΙΑΣ ΚΟΥΛΛΑΠΗ ν. ΑΝΔΡΕΑ ΜΑΥΡΙΚΙΟΥ, Αίτηση αρ.: Ε163/13, 15/11/2013

ΜΑΡΙΑΣ ΚΟΥΛΛΑΠΗ ν. ΑΝΔΡΕΑ ΜΑΥΡΙΚΙΟΥ, Αίτηση αρ.: Ε163/13, 15/11/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEELEM:2013:28 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΕΜΕΣΟΥ - ΠΑΦΟΥ ΤΜΗΜΑ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Χρ. Ραγουζαίου, Προέδρου Αίτηση αρ.: Ε163/13 Μεταξύ: ΜΑΡΙΑΣ ΚΟΥΛΛΑΠΗ, από τη Λεμεσό Aιτήτριας -και- ΑΝΔΡΕΑ ΜΑΥΡΙΚΙΟΥ, από τη Λεμεσό Καθ' ου η αίτηση Αίτηση ημερομηνίας 4/9/2013 Ημερομηνία: 15/11/2013 Για Αιτήτρια: κα E. Ηλία ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την κυρίως αίτηση με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό, που καταχώρισε στις 24.7.13 η Αιτήτρια, υπό την ιδιότητα της ως ιδιοκτήτρια του καταστήματος που βρίσκεται στην οδό Ιερού Λόχου 8, στον Κάψαλο στη Λεμεσό (στο εξής «το μίσθιο»), αξιώνει την έκδοση σε βάρος του Καθ' ου η αίτηση[1]:

  1. Διατάγματος έξωσης από το μίσθιο.
  2. Απόφαση για το ποσό των €570, ως το οφειλόμενο ενοίκιο Ιουνίου
  4. Απόφαση για ενδιάμεσα οφέλη προς €570 μηνιαίως, από 1.8.13 μέχρι την εκκένωση και παράδοση του μισθίου στην Αιτήτρια.
  5. Απόφαση αναφορικά με τυχόν οφειλόμενα τέλη ή φόρους κ.ο.κ., μέχρι παράδοση της κατοχής του μισθίου.
  6. Αποζημιώσεις για προκληθείσες στο μίσθιο ζημιές.
  7. Διάταγμα που να διατάζει τον Καθ' ου η αίτηση και/ή τους αντιπροσώπους του κλπ να επιτρέψουν σε ειδικό εκτιμητή να εισέλθει στο μίσθιο για σκοπούς εκτίμησης ζημιών και μετατροπών.
  8. Τόκους και έξοδα. Με την μονομερή αίτηση ημερομηνίας 4.9.13, η Αιτήτρια αξιώνει την έκδοση απόφασης ως η απαίτηση της, σε βάρος του Καθ' ου η αίτηση, λόγω της παράλειψης του τελευταίου να καταχωρήσει Απάντηση εντός της προβλεπόμενης, από τους περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς, προθεσμίας. Για το σκοπό αυτό, η Αιτήτρια κατέθεσε στις 26.9.13 ένορκη δήλωση στην οποία επισύναψε αριθμό τεκμηρίων, μεταξύ των οποίων και αντίγραφο της αίτησης Ε186/12 του παρόντος Δικαστηρίου, που η Αιτήτρια είχε καταχωρήσει σε βάρος του Καθ' ου η αίτηση και η εκδίκαση της οποίας εκκρεμεί. Το Δικαστήριο μετά από μελέτη των εγγράφων που είχαν παρουσιαστεί από πλευράς της Αιτήτριας, διαπίστωσε την εκ πρώτης όψεως ύπαρξη άλλης εκκρεμοδικίας μεταξύ των ιδίων διαδίκων, η οποία αφορά τις ίδιες θεραπείες για τις οποίες αξιώνεται, στην παρούσα υπόθεση, η έκδοση απόφασης. Κλήθηκε, ως εκ τούτου, η πλευρά της Αιτήτριας να τοποθετηθεί στο κατά πόσο, υπό τις προαναφερόμενες περιστάσεις, η παρούσα αίτηση μπορούσε να προωθηθεί ή κατά πόσο αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Στην αγόρευση της ενώπιον του Δικαστηρίου, η κα Ε. Ηλία, ανέφερε ότι δεν υφίσταται ταυτότητα διαφοράς στις δυο αιτήσεις που εκκρεμούν στο παρόν Δικαστήριο και που αφορούν τους ίδιους διάδικους, διότι: · Στην παρούσα αίτηση έχει δημιουργηθεί αυτοτελής λόγος έξωσης, στη βάση νέας συστηματικής καθυστέρησης στην καταβολή του ενοικίου και έχει σταλεί μία ειδοποίηση στον Καθ' ου η αίτηση. · Οι περίοδοι των οφειλομένων ενοικίων στις δυο αιτήσεις είναι διαφορετικές και ότι τα οφειλόμενα ενοίκια των προηγούμενων μηνών που περιλαμβάνονται στην αίτηση Ε186/12 έχουν εξοφληθεί. · Δεν είναι όλες οι θεραπείες των δυο αιτήσεων οι ίδιες, εφόσον στην αίτηση Ε186/12 υπάρχουν και αξιώσεις που σχετίζονται με οχληρία και παράνομες επεμβάσεις. Αφού υιοθέτησε το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης της Αιτήτριας και αναφέρθηκε σε σχετική με το ζήτημα νομολογία, η συνήγορος της Αιτήτριας ζήτησε από το Δικαστήριο την έκδοση απόφασης στη παρούσα αίτηση, ως οι αιτούμενες θεραπείες. Νομική πτυχή Αποτελεί βασική αρχή του δικαϊκού μας συστήματος η αποτροπή του φαινομένου να υποχρεωθεί ένας διάδικος να προστατεύσει τον εαυτό του δύο φορές για το ίδιο θέμα (βλ. Χριστοφής Α. Χριστοφή (Παπέττας) ν. Σ.Μ. Φλοκκάς Λτδ κ.α.

(2001)1 Α.Α.Δ. 1703). Το κώλυμα αυτό μπορεί να αφορά: · παράλληλα ένδικα μέσα με τα οποία επιδιώκεται η επίτευξη του ίδιου στόχου, οπότε εγείρεται το ζήτημα της κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας, ή · διαδικασίες που έπονται χρονικά η μία της άλλης, όπου πιθανό να προκύπτει θέμα δεδικασμένου (res judicata). Εξετάζοντας την παρούσα αίτηση και την αίτηση Ε186/12, διαπιστώνω ότι υπάρχει ταυτότητα διαδίκων και ότι και οι δύο αιτήσεις αφορούν την ίδια ενοικίαση. Αίτηση Ε186/2012 Η αίτηση αυτή καταχωρήθηκε στις 6.9.2012 από την Αιτήτρια και στρέφεται εναντίον του Καθ' ου η αίτηση στην παρούσα αίτηση. Αξιώνεται με αυτήν η έκδοση σε βάρος του Καθ' ου η αίτηση:
  1. Διατάγματος έξωσης από το μίσθιο.
  2. Απόφαση για το ποσό των €1.300, ως τα οφειλόμενα ενοίκια Απριλίου 2012 μέχρι και Ιουνίου
  4. Απόφαση για ενδιάμεσα οφέλη προς €570 μηνιαίως, από 1.9.12 μέχρι την εκκένωση και παράδοση του μισθίου στην Αιτήτρια.
  5. Απόφαση αναφορικά με τυχόν οφειλόμενα τέλη ή φόρους κ.ο.κ., μέχρι παράδοση της κατοχής του μισθίου.
  6. Διάταγμα για την κατεδάφιση των προσθηκομετατροπών που ο Καθ' ου επέφερε στο μίσθιο.
  7. Αποζημιώσεις για τις προσθηκομετατροπές.
  8. Διάταγμα για άρση οχληρίας.
  9. Αποζημιώσεις για προκληθείσες στο μίσθιο ζημιές.
  10. Διάταγμα που να διατάζει τον Καθ' ου η αίτηση και/ή τους αντιπροσώπους του κλπ να επιτρέψουν σε ειδικό εκτιμητή να εισέλθει στο μίσθιο για σκοπούς εκτίμησης ζημιών και μετατροπών.
  11. Αποζημιώσεις για παράβαση συμφωνίας.
  12. Τόκους και έξοδα. H αίτηση Ε186/12 εκκρεμεί ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου και είναι ορισμένη για ακρόαση στις 13.12.
  13. Η παρούσα αίτηση Καταχωρήθηκε στις 24.7.2013 και με αυτή ο Αιτητής ζητά την έκδοση σε βάρος του Καθ' ου η αίτηση, των θεραπειών που αναφέρονται στις σελίδες 1 και 2 πιο πάνω και θα επαναληφθούν εδώ, για εύκολη αναφορά:
  14. Διάταγμα έξωσης από το μίσθιο.
  15. Απόφαση για το ποσό των €570, ως το οφειλόμενο ενοίκιο Ιουνίου
  17. Απόφαση για ενδιάμεσα οφέλη προς €570 μηνιαίως, από 1.8.13 μέχρι την εκκένωση και παράδοση του μισθίου στην Αιτήτρια.
  18. Απόφαση αναφορικά με τυχόν οφειλόμενα τέλη ή φόρους κ.ο.κ., μέχρι παράδοση της κατοχής του μισθίου.
  19. Αποζημιώσεις για προκληθείσες στο μίσθιο ζημιές.
  20. Διάταγμα που να διατάζει τον Καθ' ου η αίτηση και/ή τους αντιπροσώπους του κλπ να επιτρέψουν σε ειδικό εκτιμητή να εισέλθει στο μίσθιο για σκοπούς εκτίμησης ζημιών και μετατροπών.
  21. Τόκους και έξοδα. Κατάχρηση διαδικασίας: Έχοντας διαπιστώσει ότι και οι δύο προαναφερόμενες αιτήσεις αφορούν τους ίδιους διάδικους και την ίδια ενοικίαση, προχωρώ να συγκρίνω τις αξιώσεις της Αιτήτριας σε κάθε αίτηση. Είναι προφανές από την ανάγνωση του αιτητικού στην κάθε αίτηση έξωσης, ότι όλες οι αξιώσεις της παρούσας αίτησης περιλαμβάνονται στο αιτητικό της προηγούμενης αντιδικίας των διαδίκων, αφού αντίστοιχες θεραπείες περιλαμβάνονται στην Αίτηση Ε186/
  22. Επομένως η παρούσα αίτηση συνιστά δεύτερη και παράλληλη διαδικασία έξωσης του Καθ' ου η αίτηση. Το γεγονός ότι η αξίωση για οφειλόμενα ενοίκια δεν αφορά τις ίδιες περιόδους στην κάθε αίτηση δεν αλλοιώνει την πιο πάνω εικόνα. Η αξίωση για ενδιάμεσα οφέλη "από1.9.12 μέχρι την εκκένωση και παράδοση του μισθίου στην Αιτήτρια", περιλαμβάνει και καλύπτει όλα τα οφειλόμενα ενοίκια που προέκυψαν μετά την 1.9.
  23. Το γεγονός επίσης ότι στην αίτηση Ε186/12, υπάρχουν και άλλες αξιώσεις όπως η έκδοση διαταγμάτων κατεδάφισης, άρσης της οχληρίας και αποζημιώσεις για προσθηκομετατροπές, δεν διαφοροποιεί το πιο πάνω συμπέρασμα μου. Διαπιστώνω λοιπόν ότι η Αιτήτρια επιδιώκει με παράλληλα ένδικα μέσα την επίτευξη του ίδιου στόχου, δηλαδή την έξωση του Καθ' ου η αίτηση, την έκδοση απόφασης για οφειλόμενα ενοίκια και ενδιάμεσα οφέλη και τις υπόλοιπες θεραπείες που αναφέρονται στη σελίδα 5 πιο πάνω. Βρίσκω περαιτέρω, ότι αυτό αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας και σύμφωνα με τη νομολογία δεν μπορεί να επιτραπεί. Στην απόφαση Διευθυντής των Φυλακών ν. Τζεννάρο Περρέλλα
(1995)1 Α.Α.Δ. 217, λέχθηκαν τα εξής: «Από τα πολύ παλιά χρόνια έγινε δεκτό ότι η έγερση ή η προώθηση περισσοτέρων της μιας διαδικασιών για την επίτευξη στόχων που μπορεί και έπρεπε να επιδιωχθούν σε μια διαδικασία, συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας [(βλ. Williams v. Hunt [1905] 1 Κ.Β. 512]. Στην Πολιτική Έφεση 8894 (αποφασίστηκε στις 28.4.93), η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου διαπίστωσε ότι: «. . . Η επίκληση των δικαιοδοσιών του Ανωτάτου Δικαστηρίου ελέγχεται προς αποτροπή κατάχρησης των δικαιοδοσιών. Η επιδίωξη όμοιων σκοπών με την υιοθέτηση παράλληλων ένδικων μέσων ελέγχεται από το Δικαστήριο όπως και γενικότερα η πολλαπλότητα των διαδικασιών για την επίτευξη του ίδιου στόχου . . .». Απομένει να εξεταστεί το μέτρο που θα πρέπει να ληφθεί από το παρόν Δικαστήριο ως αποτέλεσμα της πιο πάνω διαπίστωσης. Το ζήτημα αυτό έχει εξεταστεί στην Πολ. Έφεση 9495 Αναφορικά με Αίτηση της BEOGRADSKA DD, όπου λέχθηκαν τα εξής από τον Καλλή Δ.: "Στην Περέλλα (πιο πάνω) έγινε αναφορά στην Constantinides v. Vima Ltd
(1983)1 C.L.R. 348, στην οποία αποφασίστηκε ότι τα κυπριακά δικαστήρια έχουν την ίδια εξουσία, όπως και τα αγγλικά δικαστήρια, να ελέγχουν τις διαδικασίες προς αποφυγή καταχρήσεων της δικαστικής δικαιοδοσίας. Αποφασίστηκε, επίσης, ότι η κατάχρηση της διαδικασίας μπορεί να προσλάβει πολλές μορφές, και ότι ανάλογα ευρεία είναι και η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για την παρεμπόδισή της. Η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου υιοθέτησε την ίδια προσέγγιση στην Re Αρχιεπίσκοπος Κύπρου, Πολιτική ΄Εφεση 8894, 28.4.93. Αποφάσισε ότι: "... Η επίκληση των δικαιοδοσιών του Ανωτάτου Δικαστηρίου ελέγχεται προς αποτροπή κατάχρησης των δικαιοδοσιών. Η επιδίωξη όμοιων σκοπών με την υιοθέτηση παράλληλων ένδικων μέσων ελέγχεται από το Δικαστήριο όπως και γενικότερα η πολλαπλότητα των διαδικασιών για την επίτευξη του ίδιου στόχου ...". . . . Η σύμφυτη δικαιοδοσία του δικαστηρίου να απορρίπτει αγωγές οι οποίες αποτελούν κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας έχει αναγνωριστεί στην Αγγλία από τα πολύ παλιά χρόνια. Στην Lawrance v. Norreys
(1890)15 App. Cas. 210, 219 το ζήτημα τέθηκε ως πιο κάτω: "It cannot be doubted that the Court has an inherent jurisdiction to dismiss an action which is an abuse of the process of the Court. It is a jurisdiction which ought to be very sparingly exercised, and only in very exceptional cases." Μετάφραση στα ελληνικά: "Δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ότι το Δικαστήριο έχει σύμφυτη δικαιοδοσία να απορρίψει μια αγωγή η οποία αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής δικαιοδοσίας. Είναι μια δικαιοδοσία που πρέπει να ασκείται πολύ φειδωλά και μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις." (Βλ. και Hardy v. Elphick
(1973)1 All E.R. 914, 918.) Η υπόθεση Wright v. Bennett and Another
(1948)1 All E.R. 227 αποτελεί παράδειγμα επιδίωξης όμοιων σκοπών με την υιοθέτηση παράλληλων ένδικων μέσων. Ο ενάγων είχε καταχωρήσει αγωγή στην οποία αξίωνε αποζημιώσεις για δόλια ψευδή παράσταση εναντίον δύο εναγομένων και αποζημιώσεις για αμέλεια εναντίον ενός από αυτούς. Στη συνέχεια καταχώρησε νέα αγωγή εναντίον τους η οποία κάλυπτε ουσιαστικά το ίδιο έδαφος όπως η πρώτη αλλά βασίζετο πάνω σε ισχυρισμό για δόλια συνωμοσία. Το πρωτόδικο δικαστήριο ενέκρινε την αίτηση των εναγομένων για διαγραφή της έκθεσης απαιτήσεως για το λόγο ότι η αγωγή ήταν επιπόλαια και ενοχλητική. Το Αγγλικό Εφετείο επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση με την οποία είχε διαταχθεί αναστολή της διαδικασίας. ΄Εκρινε ότι: "The proceedings were an abuse of the process of the court, which should exercise its inherent jurisdiction to prevent the defendants being called on to meet what in substance and reality was the same charge as that in the earlier action." Μετάφραση στα ελληνικά: "Η διαδικασία αποτελούσε κατάχρηση της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου το οποίο πρέπει να ασκήσει την σύμφυτη εξουσία του για να αποτρέψει τους εναγομένους από το να κληθούν να υπερασπίσουν αυτό που στην ουσία και στην πραγματικότητα ήταν η ίδια κατηγορία στην προηγούμενη αγωγή." . . . ΄Οπως φαίνεται από την πιο πάνω επισκόπηση της Αγγλικής νομολογίας η τελευταία έχει υιοθετήσει κατά κανόνα το μέτρο της αναστολής της μιας από τις δυο διαδικασίες - της μεταγενέστερης. Έχει δε υιοθετήσει το μέτρο της απόρριψης σε ποινικές υποθέσεις (Βλ. Μills, πιο πάνω). Δεν έχει διατυπώσει οποιοδήποτε κανόνα ο οποίος ρυθμίζει το πότε εφαρμόζεται το ένα ή το άλλο από τα δύο μέτρα. Η δική μας νομολογία έχει υιοθετήσει τόσο το μέτρο της απόρριψης (βλ. Περέλλα, πιο πάνω) όσο και το μέτρο της αναστολής (βλ. Κωνσταντινίδης και Υψαρίδης, πιο πάνω). Χωρίς να επιχειρούμε την διατύπωση ενός άκαμπτου κανόνα θεωρούμε ότι εκεί που η μεταγενέστερη διαδικασία καλύπτει ουσιωδώς τα ίδια ζητήματα αυτή πρέπει να απορρίπτεται. Εκεί που καλύπτει ζητήματα τα οποία δεν εγείρονται καθόλου στην προγενέστερη διαδικασία τότε πρέπει να αναστέλλεται μέχρι την εκδίκαση της προγενέστερης διαδικασίας." ΚΑΤΑΛΗΞΗ Παρομοίως και στην παρούσα περίπτωση, η συνύπαρξη των δύο αιτήσεων έξωσης συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας "η οποία πρέπει να αποτραπεί και να παρεμποδιστεί" . Ως εκ των ανωτέρω η αίτηση ημερομηνίας 4/9/2013 απορρίπτεται, χωρίς οποιαδήποτε διαταγή για έξοδα. (Υπ.) ................ Χρ. Ραγουζαίου Πρόεδρος Δικαστηρίου Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας ΧΡ/ΑΓ Subject: Rent Control/Interim Αναφορά: κατάχρηση δικαστικής διαδικασίας [1] Οι αιτούμενες θεραπείες παρατίθενται συνοπτικά. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.