Έριας Σαββίδη ν. Loyal Services Consultants Ltd, Αίτηση Αρ. Ε2/07, 31/1/2013

(15)δικασίμους, κατά τη διάρκεια των οποίων ακούσθηκαν, συνολικά, πέντε

(5)μάρτυρες, τρεις

(3)εκ μέρους της Αιτήτριας και, δύο

(2)εκ μέρους της Καθ' ης η Αίτηση. Εδώ, πρέπει να σημειωθεί ότι, η ακροαματική διαδικασία, αναβλήθηκε εκ νέου, επανειλημμένα, για διάφορους λόγους, αφορούντες στο πρόσωπο των διαδίκων και, κυρίως στην πλευρά της Καθ' ης η Αίτηση και ή του συνηγόρου της, μεταξύ των οποίων και ασθένειας του συνηγόρου ή/και άλλα προσωπικά κωλύματα αυτού, στα οποία, η πλευρά της Αιτήτριας ουδέποτε έφερε ένσταση. Η Μαρτυρία Η Μαρτυρία για την Αιτήτρια: Πρώτη Μάρτυρας Αιτήτριας, (Μ.Α.1), η ίδια η Αιτήτρια, Έρια Σαββίδη, εγγεγραμμένη, όπως είπε, Κτηματομεσίτης, από τους έτους 2005, (αρ. Μητρώου 459), Ασκεί το επάγγελμα της, σε διαμέρισμα, στο 2ο όροφο πολυκατοικίας, επί της Λεωφόρου Γρίβα Διγενή, στη Λάρνακα, το οποίο όμως, ουδόλως τη διευκολύνει, Όλοι οι Κτηματομεσίτες έχουν ισόγεια καταστήματα, ενώ, η ίδια, υποχρεώνεται να κλείνει ραντεβού με τους πελάτες της, σε διάφορα σημεία -ουσιαστικά, στο δρόμο, «γιατί, δεν καταλαβαίνουν που βρίσκεται, ώστε να τη βρουν», «Έψαξε για άλλο κατάστημα, «σε αρκετά μεγάλη ακτίνα», γύρω από το επίδικο και, δεν βρήκε υποστατικό, με ενοίκιο παρόμοιο με το επίδικο», «Στην περιοχή αυτή, βασικά, δεν υπάρχει υποστατικό, προς ενοικίαση, Δεν μιλά για ακτίνα, 500 μέτρων μόνο γύρω από το επίδικο, αλλά και ενός χιλιομέτρου», «Όταν αναζήτησε κατάστημα στη Λεωφόρο Λεμεσού, η οποία είναι κοντά στη δουλειά της, δεν βρήκε τίποτε, όπως, δεν βρήκε ούτε στις Λεωφόρους Γρίβα Διγενή και Στρατηγού Τιμάγια, όπου είναι η Πυροσβεστική, Ούτε στους μικρούς δρόμους, εκεί γύρω, όπου έψαξε, Τα Κτηματομεσιτικά γραφεία είναι όλα ισόγεια και, σε κύριες αρτηρίες.» «Λέγοντας: «αυτό το ενοίκιο», εννοεί το ενοίκιο το οποίο της πληρώνει ο ενοικιαστής της, δηλαδή, €1.460,85σ. το μήνα», «Δεν υπάρχει και, δεν βρήκε προς ενοικίαση άλλο κατάστημα, ούτε και με άλλο ενοίκιο», «Το επίδικο, είναι μεγάλο κατάστημα, με εμβαδόν, γύρω στα 260 τμ και, το χρειάζεται, γιατί, θέλει να δημιουργήσει μια σωστή δουλειά ως επαγγελματίας Κτηματομεσίτης με Άδεια, σε ένα σωστό χώρο». «Τα σοβαρά γραφεία, χρησιμοποιούν μεγάλους χώρους, για να διαφημίζουν τη δουλειά τους, Χρειάζεται χώρο για στέγαση γραμματέως, Αίθουσα Συνεδριάσεων, δικό της γραφείο, γραφείο για τον υιό της, ο οποίος πρόκειται να έλθει στη δουλειά, αλλά και, για να επεκταθεί». Αυτά, δεν μπορούν να γίνουν στο διαμέρισμα των δύο υπνοδωματίων, που χρησιμοποιεί τώρα, το οποίο βρίσκεται επάνω από το επίδικο και, το οποίο, χρησιμοποιούν τα παιδιά της, κάποτε ως γραφείο και, κάποτε ως κατοικία, Η ίδια, ενοικιάζει κατοικία αλλού, όπου διαμένει μαζί με τα παιδιά της, Aντίθετα, η Καθ' ης η Αίτηση, ασχολείται με ανακαινίσεις και διαμορφώσεις, εσωτερικών χώρων και, πιστεύει ότι, επειδή, διατηρεί Εργοστάσιο στη Βιομηχανική Περιοχή, Αραδίππου, άνετα, μπορεί να διεξαγάγει εκεί, την εργασία της, Στο χώρο του επίδικου, δεν βλέπει τόσο κόσμο, όσο, κατά τη γνώμη της, θα έπρεπε να έχει. Αντεξεταζόμενη η Μ.Α.1, είπε ότι, το επίδικο, είναι εγγεγραμμένο επ' ονόματι της και, η ενοικίαση του από την Καθ' ης η Αίτηση, ξεκίνησε, νομίζει, το έτος 1991, όταν ήταν παντρεμένη και, δεν είχε οικονομική ανάγκη, ώστε να το χρησιμοποιήσει. Το 1989 όμως, χώρισε. Παρουσίασε ως Τεκμήριο 2, φωτοτυπία του ενοικιαστηρίου εγγράφου, λέγοντας: «Ότι γράφει αυτό». Άδεια Κτηματομεσίτη, πήρε Μάιο του 2004, Αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το επίδικο, τώρα, που μεγάλωσαν τα παιδιά της. Ο υιός της, 31 ετών, εργάζεται ως διευθυντής Marketing, στην ΑΕΚ, Έχει σπουδάσει διοίκηση επιχειρήσεων και, θέλει να εργασθεί στον ίδιο χώρο μαζί της. «Έχει κάποια πείρα στο επάγγελμα του Κτηματομεσίτη, διότι, παλαιότερα, είχε εργαστεί κοντά στον πατέρα του, ενώ, στη συνέχεια, έφυγε στο εξωτερικό όπου πήρε το master του. Επέστρεψε το 2006 και πήγε στην ΑΕΚ, Η μία της κόρη, 28 ετών, δικηγόρος, εργάζεται στην Εταιρεία Columbia, στη Λεμεσό, πηγαινοερχόμενη καθημερινά, ενώ, η άλλη, 25 ετών, σπούδασε αναλογίστρια και, επέστρεψε στην Κύπρο πριν δύο με τρείς μήνες, Επιστρέφοντας, ξεκίνησε με τη σκέψη να εργασθεί μαζί της, όμως, όταν στην πορεία, κατάλαβε ότι, έπρεπε να πηγαίνουν αυτές να βρίσκουν τους πελάτες, βρήκε δουλειά στη Λευκωσία, ως προγραμματίστρια σε Ρωσική Εταιρεία, τη Renaissance, εδώ και ενάμισι μήνα, Πρόθεση όλων, είναι, να ασχοληθούν, όλοι μαζί, με τα Κτηματομεσιτικά, δεδομένου, ότι, ο μεν υιός της, εργάζεται προσωρινά στην ΑΕΚ, η δε κόρη της, δεν μπορεί να πηγαινοέρχεται καθημερινά στη Λεμεσό, και να επιστρέφει 8.00 και 9.00 το βράδυ, Τα τέκνα της, δεν έχουν Άδεια Κτηματομεσίτη. Έχει συστήσει Εταιρεία, για τα παιδιά της, «θα κάνουν investment, και κτηματομεσιτικά». Μόλις πήρε την Άδεια Κτηματομεσίτη, έψαξε να βρει υποστατικό, αλλού, και, επειδή δεν βρήκε, χρησιμοποίησε το διαμέρισμα της, στο 2ο όροφο. Εργάζεται, προσωπικά, όχι ως Εταιρεία και, κερδίζει περί τις £50.000 - £60.000, το χρόνο, Πιστεύει, ότι η Καθ' ης η Αίτηση, κρατά το επίδικο, για διαφημιστικούς σκοπούς, «για να φαίνεται ως Εταιρεία η οποία ανακαινίζει εσωτερικούς χώρους», Δεν βλέπει εκεί, πελάτες, μόνο κάπου κάπου, κάποιο αυτοκίνητο, «Δεν βλέπω κόσμο, είμαι στο 2ο όροφο. Όποτε κατέβω, δεν βλέπω κανένα», ενώ, στις υποβολές ότι, από Ιανουάριο μέχρι Οκτώβριο του 2008 και, αντίστοιχα, του 2009, μπήκαν στο επίδικο, 2.223 και 2.343 άτομα, αντίστοιχα, απάντησε: «Άρα, η Εταιρεία, είναι ανθηρή, το οποίο και σημαίνει ότι, μπορεί να πάει παρακάτω», Το επίδικο, το επισκέφθηκε μία φορά, πριν χρόνια, πριν πάρει την Άδεια Κτηματομεσίτη, Σ' αυτό, η Καθ' ης η Αίτηση, εργοδοτεί δύο κορίτσια, ενώ, στην υποβολή, ότι εργοδοτεί τέσσερα άτομα, απάντησε: «Δεν ξέρω», Τέλος, στην υποβολή, ότι, έχει γίνει μία πολύ ωραία, διαμόρφωση και διακόσμηση του χώρου, από την Καθ' ης η Αίτηση, το κόστος της οποίας, υπερβαίνει τις £250.000 απάντησε: «Και εγώ ενοικιάζω σπίτι, το οποίο και έβαψα απέξω, έριξα τοίχο, κουζίνα και άλλες αλλαγές. Και εγώ, αυθαίρετα έκανα τα έξοδα, γιατί έτσι θέλω εγώ», Παραδέχθηκε ότι, προηγουμένως, το επίδικο ήταν ενοικιασμένο από τον πατέρα της, σε κάποιον κ. Καλλένο, Δεν γνωρίζει, εάν τότε, το ενοίκιο ήταν £25, Σήμερα, είναι €1.460,85σ. το μήνα, Δεν γνωρίζει εάν η Καθ' ης η Αίτηση πλήρωσε £25.000- αέρα στον προηγούμενο ενοικιαστή, για να φύγει, Η Καθ' ης η Αίτηση, διατηρεί, μεγάλο εργοστάσιο, στη Βιομηχανική Περιοχή Αραδίππου, μπροστά από το οποίο, πιστεύει ότι, μπορεί άνετα, να φτιάξει μία βιτρίνα, ενώ, στην υποβολή ότι, εκεί, είναι αποθήκες και χώρος εργασίας των υπαλλήλων της Καθ' ης η Αίτηση, απάντησε ότι, «και άλλες εταιρείες έκαναν κάτι τέτοιο». Αναφορικά με τον χρόνο κατά τον οποίο, άρχισε για πρώτη φορά να ψάχνει για άλλο χώρο για να στεγάσει την επιχείρηση της, είπε: «2004 πήρα Άδεια. Μέχρι 2005 και 2006, έψαχνα υποστατικά, στην τιμή του ενοικίου που παίρνω από την Καθ' ης η Αίτηση και δεν εύρισκα ισόγειο -που, όλα τα Κτηματομεσιτικά γραφεία, χρησιμοποιούν ισόγεια-. Τις καλές εποχές, οι άλλοι Κτηματομεσίτες -που ήταν σε ισόγεια-, κτυπούσαν περισσότερα έσοδα», «Έψαξα σε κεντρικές αρτηρίες, δηλαδή, Λεωφόρους Γρίβα Διγενή, Λεμεσού, Στρατηγού Τιμάγια», «Γρηγόρη Αυξεντίου, δεν έψαξα. Πέφτει μακριά απ' εκεί που μένω», «Και να έψαχνα, ίδιες τιμές υπάρχουν. Είναι ακριβά τα ενοίκια. €2.000 και πάνω, μικρά καταστήματα των 60 με 70 τ.μ.», Ρώτησα ένα κατάστημα κοντά στην Αστυνομία. Τηλεφώνησα και μου είπαν €2.

1. Ρώτησα ως Κτηματομεσίτης», Σε υποβολή ότι, στη Γρηγόρη Αυξεντίου, στο τελευταίο τμήμα της, προς την Αστυνομία, πριν τα Φώτα, σε απόσταση 150 μέτρων, υπάρχουν 4 Κτηματομεσιτικά Γραφεία, απάντησε: «Ναι, και κάποια έφυγαν, γιατί δε δούλευαν», ενώ, στην υποβολή ότι, τα τελευταία 2 χρόνια, υπήρχαν διαθέσιμα προς ενοικίαση 3 με 4 καταστήματα, με πολύ καλό ενοίκιο, στα επίπεδα του ενοικίου το οποίο λαμβάνει από την Καθ' ης η Αίτηση, απήντησε: «Μα, και στη δική μου γειτονιά. Τελευταίως, στείλατε επιστολή, (Τεκμήριο 3), για διαθέσιμα καταστήματα, αλλά οι περιοχές αυτές, είναι μακριά». Σε υποβολή, ότι, στη Γρηγόρη Αυξεντίου, υπάρχουν 2 Κτηματομεσιτικά Γραφεία, του Ανδρέα Γεωργίου και του γαμπρού του, δίπλα, ο Μάμας, ακριβώς απέναντι, το Γραφείο των Α/φών Ιακώβου, προς τη θάλασσα, του Εκτιμητή Αντώνη Λοΐζου και της Χριστιάνας Αλεξάνδρου και, πριν από αυτό, το Κτηματομεσιτικό Γραφείο Migata, απάντησε: «Ναι, αλλά για πόσο άνοιξε;» «Η Cyber είναι μεγάλη εταιρεία και το έκλεισε. Ο Αφρικάνος το έκλεισε. Δεν έχει τόπο να σταθμεύσει. Εγώ, για να πάω στη Γρηγόρη Αυξεντίου, πάω με τα πόδια.» «Δεν έχει χώρους στάθμευσης. Είναι γνωστό.» «Είμαστε Κύπριοι και θέλουμε να πηγαίνουμε με τα αυτοκίνητα, εκεί που θέλουμε,» «Ρώτησα σε 2 - 3 καταστήματα στη Γρίβα Διγενή. Ένα που ενοικιάστηκε εκεί είναι €550-.» «Εγώ, στη γειτονιά μου έψαξα. Αν δεν δουλεύει κάποιο εξαρτάται από το χαρακτήρα του. Εγώ είμαι στο δεύτερο όροφο και δουλεύω. Εγώ τους τρέχω τους πελάτες.» «Με την κατάλληλη διακόσμηση που θα κάμω πάνω στη βιτρίνα, θα υπάρχει προσέλευση, διότι στο δεύτερο όροφο δεν θα φαίνονται οι πινακίδες.» «Όταν βάλω ταμπέλλες, μεγάλες, όπως έβαλε ο Aldecor, στον 5ο όροφο, και φαίνονται από χιλιόμετρα μακριά, πιστεύω πως, ναι, θα υπάρχει προσέλευση». «Για να βάλει και η ίδια ταμπέλες, θα πρέπει να φύγουν οι ταμπέλλες του κου Aldecor», «Δεν υπάρχει μέρος για άλλες ταμπέλλες», «Το έχω μελετήσει. Στην απ' εκεί πλευρά, πίσω, δεν έχει. Μπροστά, έχει δύο πλευρές που μπορεί να διαφημίσει ο κ. Aldecor, πήρε τις καλύτερες πλευρές». Στην ερώτηση: «Αν τις μετακινήσει ο Aldecor, να τις βάλει με τρόπο, ώστε να έχετε χώρο για τις πινακίδες σας;» απάντησε: «Εγώ σας είπα ότι χρειάζομαι το κατάστημα και για εμένα και για τα παιδιά μου. Δικαιούνται οι νέοι να προχωρήσουν», «Θα έλθουν και οι τρεις, δεδομένου ότι, οι μισθοί τους είναι χαμηλοί, και, αντί να ταξιδεύουν καθημερινά», «Το θέλει και για το γιο της και για τα κορίτσια, τα οποία, επιστρέφουν η ώρα 8.00 το βράδυ. Δεν μπορούν να δημιουργήσουν οικογένεια». «Εάν ανακτήσει το επίδικο θα έχει υπαλλήλους», «Η κόρη της θα είναι σύμβουλος, ο γιος της θα ασχολείται με τα κτηματομεσιτικά και, η μικρή της κόρη θα είναι στο Property Investment». «Τώρα, έχουμε και κρίση. Δε μπορεί να ξέρει αν οι ΛΚ50.000 - ΛΚ60.000 θα γίνουν ΛΚ100.000 το χρόνο. Όμως, θα διπλασιαστεί η δουλειά όταν υπάρχουν 3 - 4 άτομα που θα την τρέχουν». Δεν θα ασχολούνται μόνο με Κτηματομεσιτικά αλλά και με Property Investments». Παραδέχθηκε την υποβολή ότι, αυτή τη στιγμή, στη Γρηγόρη Αυξεντίου, δίπλα στο κατάστημα Destalo, υπάρχει γραφείο διαθέσιμο, το οποίο, πριν ένα χρόνο, ήταν Κτηματομεσιτικό, λέγοντας: «Στη Γρηγόρη Αυξεντίου ξενοικιάστηκαν 3, διότι δεν εργάζονταν. Ο Αφρικάνος έφυγε. Είναι επόμενο να φύγουν, διότι, δεν δουλεύουν». Αρνήθηκε, κατηγορηματικά ότι: (α) δεν έχει πραγματική ανάγκη να απαιτεί το επίδικο, (β) ο λόγος για τον οποίο ζητά έξωση την Καθ' ης η Αίτηση είναι, διότι, θέλει να το ενοικιάσει αλλού, με μεγαλύτερο ενοίκιο, (γ) δεν προέβη σε οποιαδήποτε προσπάθεια ανεύρεσης κατάλληλου καταστήματος, για στέγαση της επιχείρησης της, (δ) στη Γρηγόρη Αυξεντίου, υπήρχαν καταστήματα κατάλληλα, και «εσκεμμένα, δεν έψαξε εκεί, παρόλο που, σ' αυτό το σημείο, είναι οι Κτηματομεσίτες,» επιμένουσα ότι, εκεί, είναι οι Developers», (ε) «το δήθεν ενδιαφέρον ανάκτησης του επίδικου», είναι πρόφαση και, τα παιδιά της δεν έχουν πρόθεση να εργαστούν εκεί», λέγοντας: «Ο πατέρας τους είχε επιχειρήσεις δικές του. Τα παιδιά, είναι υπάλληλοι, αυτή τη στιγμή, και, δεν έχουν καμία πρόθεση να παραμείνουν έτσι.» «Ο πατέρας τους ήταν Κτηματομεσίτης και developer και, διατηρούσε γραφείο πίσω από τη Γρηγόρη Αυξεντίου, αλλά, εκεί, είναι developers οι περισσότεροι». Σε σχέση με το, εάν είναι εύκολο, για την η Καθ' ης η Αίτηση, να μεταφερθεί και να βρει άλλο κατάστημα, είπε: «Είναι εταιρεία ανακαίνισης εσωτερικού χώρου», «Μπορεί να κάμει Show-room στο χώρο του, στη Βιομηχανική Περιοχή», «Από ότι αντιλαμβάνομαι, ο Aldecor ανθεί σαν Εταιρεία», «Δεν πιστεύω ότι έχει πρόβλημα, οικονομικό, να πάει σε άλλο κατάστημα», «Εγώ, του εισηγήθηκα χώρο για να αγοράσει, σε κεντρική αρτηρία». Παραδέχθηκε ότι, εδώ και μερικούς μήνες έχει τοποθετήσει στην είσοδο του καταστήματος, μπροστά στη βιτρίνα της Καθ' ης η Αίτηση, ένα παλαιό αυτοκίνητο, το οποίο δεν χρησιμοποιεί, λέγοντας: «Είναι χώρος δικός μου και δικαιούμαι, μου είπε η Αστυνομία». «Η ίδια, κυκλοφορεί με άλλο αυτοκίνητο». Για να προσθέσει: «Ναι, το έβαλα», «Για να σταματήσει ο κ. Aldecor να παρενοχλεί την πολυκατοικία.» Σε υποβολή ότι, τα τελευταία χρόνια, δημιουργούν συνεχώς, προβλήματα, στην Καθ' ης η Αίτηση, με διάφορους τρόπους, για να εξαναγκασθεί να φύγει», απάντησε, «Ο κ. Aldecor προσπάθησε να με εξαναγκάσει να φύγω εγώ από εκεί με τον τρόπο του και τη συμπεριφορά του. Έβαλε κουτί στην είσοδο της πολυκατοικίας χωρίς να με ρωτήσει, Πήγε και έσκαψε τάφρους μπροστά στην πολυκατοικία χωρίς τη δική μου συγκατάθεση, που ήταν του Δήμου, διαμαρτυρήθηκα, έσκαψε αλλού, τάφρο, χωρίς την συγκατάθεση μου. Συνεχώς, αυτό γίνεται. Πολύ κουραστικό.» Τέλος, σε περαιτέρω υποβολή, ότι, εάν πράγματι ήθελε να βρει άλλο κατάστημα ή χώρο για να στεγάσει την επιχείρηση της, υπήρχαν πολλοί διαθέσιμοι, αλλά δεν ενδιαφέρθηκε να βρει, απάντησε: «Ενδιαφέρθηκα. Όμως αυτή τη στιγμή, έχω τρία παιδιά που θα δημιουργήσουν επαγγέλματα και οφείλω να τα προστατεύσω.» Δεύτερος Μάρτυρας Αιτήτριας, (Μ.Α.2), ο Παναγιώτης Παπαευθυμίου, Aδειούχος Κτηματομεσίτης, [Τεκμήριο 4]. «Η Αιτήτρια, του ανέθεσε, να βρει κατάστημα στην περιοχή του επίδικου, το οποίο γνωρίζει, περίπου, ίδιο με αυτό, για να το χρησιμοποιήσει, ως Κτηματομεσιτικό γραφείο», «Έκανε σχετική έρευνα», [Τεκμήριο 5]. Εξήγησε ότι, ο αριθμός 51, ο αναγραφόμενος στο Τεκμήριο 5, αναφέρεται στο επίδικο, ενώ, ο αριθμός 53, στην ταχυδρομική διεύθυνση της Πολυκατοικίας, «Η εντολή του, ήταν, να βρει στην περιοχή, κατάστημα παρόμοιο και, κατάλληλο για τη χρήση για την οποία το ήθελε η Αιτήτρια», «Από την έρευνα που έκανε, κατέληξε στο συμπέρασμα, ότι, δεν υπάρχει στην περιοχή, άλλο κατάστημα κατάλληλο για τη χρήση για την οποία το θέλει η Αιτήτρια. Στο Κτηματικό Σχέδιο του Τεκμηρίου 5, το επίδικο, σημειούται με πράσινο χρώμα, ενώ τα, με κίτρινο χρώμα σημειούμενα κτήματα, δεικνύουν τις περιοχές, τα σημεία, όπου, υπάρχουν καταστήματα, αλλά, κανένα δεν ήταν ξενοίκιαστο κατά την περίοδο της έρευνας του, η οποία έγινε 26.11.2008 και, η οποία, ήταν και η μοναδική που έκανε για την Αιτήτρια, Η πείρα του, ως επαγγελματία, είναι ότι, τα Κτηματομεσιτικά Γραφεία, στη Λάρνακα, βρίσκονται όλα σε ισόγειο χώρο, Το ίδιο και το δικό του γραφείο, στην οδό Σταδίου, Ένα διαμέρισμα, δεν είναι κατάλληλο για τέτοιο γραφείο, Πρέπει να βρίσκεται σε εμφανή και προσβάσιμο χώρο, για να προσελκύει την προσοχή, Η έρευνα του, περιορίστηκε στη συγκεκριμένη περιοχή, διότι, τη θεωρεί κατάλληλη για τέτοιο γραφείο και, διότι, τα καταστήματα εκεί, είναι εφάμιλλα του επίδικου. Δεν πήγε και σε άλλη, καλή, για παρόμοιας φύσης επιχειρήσεις, περιοχή, διότι, η εντολή του, ήταν, να βρει κατάστημα, ισότιμο και εφάμιλλο του επίδικου και, θεώρησε ότι, τα γύρω υποστατικά, προσφέρονται για το σκοπό αυτό. Πέραν της έρευνας του Τεκμηρίου 5, μπορεί να προσθέσει ότι, και σε άλλες, παρόμοιες περιοχές, δεν είναι δυνατό, να βρεθεί παρόμοιο κατάστημα, Αυτό, το γνωρίζει, διότι, λόγω της δουλειάς του, ως εκ της οποίας, κυκλοφορεί σε όλη την πόλη, βλέπει εάν υπάρχουν καταστήματα προς ενοικίαση, δεν μπορούσε όμως, να παρουσιάσει μελέτη και Χάρτη για όλη την πόλη, Η Αιτήτρια, του είναι γνωστή, εδώ και πολλά χρόνια, ούτε που θυμάται από πότε. Αντεξεταζόμενος ο Μ.Α.2, διευκρίνισε ότι, λέγοντας «ισότιμο και εφάμιλλο υποστατικό», εννοεί, ότι, πέραν των άλλων ιδιοτήτων που πρέπει να έχει ένα υποστατικό, θα πρέπει να είναι περίπου, και στην ίδια περιοχή. Ερωτηθείς: «Δηλαδή, η Αιτήτρια δεν σας είπε για κατάστημα, παρόμοιο, στην ίδια περιοχή;» απάντησε: «Όταν σου λέει για «κατάλληλο και εφάμιλλο», αυτό σημαίνει και την τοποθεσία», Η έρευνα του, περιορίστηκε γύρω από το επίδικο, Όμως, πέραν της γύρω περιοχής, ως εκ της φύσης της εργασίας του, δεν είδε παρόμοια καταστήματα, σε άλλη, εφάμιλλη περιοχή», «Παρόμοιο κατάστημα», εμπεριέχει και την έννοια της περιοχής», «Κατάλληλο κατάστημα», σε σχέση με το επίδικο, εννοεί, κατάστημα ισόγειο, με χώρους στάθμευσης και, στην ίδια ή εφάμιλλη περιοχή με την περιοχή του επίδικου και/ή εκεί όπου είναι το επίδικο», «Μπορεί να πει με βεβαιότητα, πως, όταν έγινε η έρευνα, στη Γρηγόρη Αυξεντίου, δεν υπήρχε παρόμοιο κατάστημα», «Στη Γρηγόρη Αυξεντίου, τα καταστήματα έχουν πρόβλημα χώρου στάθμευσης», «Λέγοντας, «άλλα, παρόμοια, κατάλληλα καταστήματα», εννοεί, καταστήματα σε περιοχές, με ίδια προσόντα με την περιοχή του επίδικου», Εκείνη την εποχή, δεν περιήλθε σε γνώση του να υπήρχε κάτι κατάλληλο προς ενοικίαση, σε κατάλληλη περιοχή. Όταν υπάρχει κάτι προς ενοικίαση, οι πρώτοι που το μαθαίνουν είναι οι Κτηματομεσίτες, Σε σχέση με το ποία άλλη περιοχή στη Λάρνακα, είναι εφάμιλλη του επίδικου, είπε: «Δεν υπάρχει παρόμοια», «Η Γρηγόρη Αυξεντίου, έχει πρόβλημα στάθμευσης. Το ίδιο και η Λεωφόρος Μακαρίου», «Η επίδικη περιοχή, είναι από τις καλύτερες περιοχές για το συγκεκριμένο σκοπό», «Στην περιοχή του επίδικου, δεν υπάρχουν άλλα Κτηματομεσιτικά Γραφεία και, αυτό, είναι πλεονέκτημα», «Tότε, δεν υπήρχαν κατάλληλα καταστήματα, σε ολόκληρη τη Λάρνακα, της ίδιας καταλληλότητας με το επίδικο και, εάν υπήρχαν σε παρόδους ή δευτέρας κατηγορίας περιοχές, αυτό, σημαίνει ότι, δεν είναι εφάμιλλα», «Δεν μπορεί να διαφοροποιήσει τα δύο, «Κατάλληλο» και «Εφάμιλλο» σημαίνει ότι, έχει τα ίδια προσόντα με το επίδικο», «Η έρευνα μου, έγινε για συγκεκριμένη περιοχή. Για να βρεθεί κατάστημα κατάλληλο, θα έπρεπε να γίνει μια νέα έρευνα που να συμπεριλαμβάνει και άλλες περιοχές, αλλά, εμπειρικά μιλώντας, μπορώ να πω ότι, την ημέρα της έρευνας, δεν υπήρχαν» «Είμαι κάτοικος Λάρνακας και, έχω Γραφείο και ασχολούμαι με ενοικιάσεις. Στα πλαίσια της εργασίας μου, γυρίζω όλη την πόλη και, βλέπω εάν υπάρχουν καταστήματα προς ενοικίαση. Επιπλέον, οι ενοικιάσεις, είναι η δουλειά μου ως Κτηματομεσίτη». «Το 2006, στην επίδικη περιοχή, δεν υπήρχαν προς ενοικίαση, καταστήματα παρόμοια και, εφάμιλλα του επίδικου, όπως, δεν υπήρχαν ούτε το 2007, ούτε το 2008, ούτε το 2009, Δεν μπορεί όμως να γνωρίζει, εάν υπήρχαν ή όχι σε όλη τη Λάρνακα. Το επίδικο, δεν το έχει δει από μέσα, μόνο απ' έξω και, δεν το έχει μετρήσει επί τόπου, αλλά, επί σχεδίου με κλίμακα. Δεν έχει εξετάσει για «πατούς-ορόφους», γιατί δεν πρόκειται για κατάστημα με ορόφους αλλά για ισόγειο κατάστημα, Δεν γνωρίζει εάν έχει πατάρι, δεν μπήκε μέσα. Μπροστά από το επίδικο, υπάρχει ένας μικρός χώρος στάθμευσης, όπου σταθμεύουν αυτοκίνητα, αλλά, υπάρχουν και οι πάροδοι, όπου, μπορούν να σταθμεύουν αυτοκίνητα. Για τα 'εφάμιλλα' υποστατικά, λήφθηκαν υπόψη οι ευκολίες στάθμευσης. Σε υποβολή ότι, μπροστά από το επίδικο δεν υπάρχει χώρος στάθμευσης, απάντησε: «Είπα, πως σταθμεύουν αυτοκίνητα», Ερωτηθείς, βάσει ποίων στοιχείων έψαχνε για 'εφάμιλλα' καταστήματα, εφόσον δεν είδε και δεν μέτρησε τις διαστάσεις του επίδικου, ούτε το εσωτερικό, ούτε τη διαμόρφωση του χώρου, ούτε τον τρόπο και σκοπό για τον ποίο χρησιμοποιείται, απάντησε: «Για να κάμω αυτή τη σύγκριση, θα έπρεπε να δω καταστήματα που ενοικιάζονταν και, εφόσον καταστήματα προς ενοικίαση δεν υπήρχαν, δεν θεώρησα απαραίτητο να κάνω οποιαδήποτε σύγκριση». Επανέλαβε, ότι, στο Τεκμήριο 5, τα εμφαινόμενα με κίτρινο χρώμα, είναι κτίρια και, με τον τρόπο αυτό, δεικνύει, πού ακριβώς, έγινε η έρευνα του, Στα κτίρια που δεικνύονται με κίτρινο χρώμα, υπάρχουν καταστήματα, παρόμοια, αλλά δεν είναι διαθέσιμα προς ενοικίαση, Δεν αποκλείει το ενδεχόμενο, να υπάρχουν στις παρόδους, αλλά, δεν είναι «εφάμιλλα», Το δικό του Κτηματομεσιτικό Γραφείο, εργοδοτεί δύο με επτά άτομα, ανάλογα, Όμως, οι πλείστοι, εργάζονται εκτός, δεν κάθονται στο γραφείο, Έχει εμβαδόν 32 τμ περίπου και, τη δουλειά του την κάνει, χωρίς να έχει πρόβλημα χώρου, γιατί στο γραφείο είναι μόνο η Γραμματέας του και αυτός, Δεν γνωρίζει εάν, σήμερα, εν έτει, 2010, υπήρξαν ή υπάρχουν και/ή, εάν συνεχίζουν να υπάρχουν ελεύθερα προς ενοικίαση, καταστήματα στη Γρηγόρη Αυξεντίου, πολύ πλησίον του Αστυνομικού Σταθμού, όπως, δεν γνωρίζει ούτε εάν υπήρξαν ή υπάρχουν στις Λεωφόρους Γρίβα Διγενή ή Μακαρίου. Ο ίδιος, πριν μετακινηθεί στο σημερινό του γραφείο, διατηρούσε, για 10 χρόνια περίπου, ισόγειο κατάστημα, στη Λεωφόρο Μακαρίου, δεν θυμάται το εμβαδόν του, ούτε πότε έφυγε, «Ως γραφείο, τον ικανοποιούσε, η δε περιοχή, μπορούσε να θεωρηθεί και, ως κατάλληλη για Κτηματομεσιτικό Γραφείο, Ήταν πιο κεντρική περιοχή από αυτή που βρίσκεται σήμερα, όμως, το σημερινό του γραφείο, είναι ιδιόκτητο και το προτιμά. Δεν έχει πολλές απαιτήσεις», Οι Εκτιμήσεις Ακινήτων, αποτελούν το 80% της δουλειάς του, ενώ, το 20%, τα Κτηματομεσιτικά, τα οποία, εκτελούνται εκτός γραφείου, Έχει πωλητές γι' αυτό το σκοπό οι οποίοι εργάζονται εκτός γραφείου. Εξ όσων γνωρίζει, σήμερα, όπως και τα προηγούμενα χρόνια, στη Λεωφόρο Μακαρίου, δεν υπάρχουν καταστήματα ελεύθερα, διαθέσιμα προς ενοικίαση, όπως ούτε και στη Γρηγόρη Αυξεντίου. Για το 2010, γνωρίζει, ότι, δεν υπάρχουν. Είναι Κτηματομεσίτης και, ως τέτοιος, πληροφορείται τι είναι διαθέσιμο, αλλά, πρόκειται και για δρόμο από τον οποίο περνά και, δεν πρόσεξε, να υπήρχαν, τα πρόσφατα χρόνια, καταστήματα προς ενοικίαση. Αρνήθηκε ότι, στη Γρηγόρη Αυξεντίου, υπάρχουν πέραν των 2 - 3 καταστημάτων, διαθέσιμων προς ενοικίαση, όπως και, ότι υπήρχαν τέτοια και, τα τελευταία 3 - 4 χρόνια, όπως, αρνήθηκε ότι, στο Francis Court, τα τελευταία 4 - 5 χρόνια, υπήρχαν πολλά ελεύθερα και διαθέσιμα προς ενοικίαση, καταστήματα, για πολλούς μήνες, μεταξύ των οποίων, και ένα πολύ μεγάλο όπου στεγαζόταν το πρακτορείο, Transline and Tours Ltd, λέγοντας: «Δεν το έχω προσέξει», ενώ, σε υποβολή, ότι, στη Γρηγόρη Αυξεντίου, απέναντι από το Ξενοδοχείο FranGiorgio, υπήρχαν, τα τελευταία χρόνια, 2 πολύ καλά καταστήματα, εκ των οποίων το ένα, το ενοικίασε ο δικηγόρος, Άντρος Κλαϊδης, απάντησε: «Δεν τo γνωρίζω», γνωρίζει όμως το κατάστημα του Κτηματομεσίτη Μάμα, το οποίο είναι γωνιακό, κοντά στο γραφείο του. Δεν γνωρίζει που βρίσκεται το Κτηματομεσιτικό Γραφείο Ανδρέα Γεωργίου [Destalo], στη Γρηγόρη Αυξεντίου, παρόλο που γνωρίζει την ύπαρξη του, ενώ, σε υποβολή, ότι, αυτό το γραφείο, το οποίο είναι πολύ μεγάλο και πολύ καλό, είναι ελεύθερο προς ενοικίαση εδώ και ένα μήνα και, πώς είναι δυνατό, να μην το γνωρίζει, αφού γνωρίζει όλη τη Λάρνακα, απάντησε: «Ποτέ δεν ισχυρίστηκα ότι ξέρω όλη τη Λάρνακα», Τέλος, σε περαιτέρω υποβολές, ότι, στη Γρηγόρη Αυξεντίου, απέναντι από την πολυκατοικία όπου είναι το γραφείο του κου Μαθηκολώνη, καθώς και, προς την Αστυνομία, τον τελευταίο καιρό υπήρχαν ξενοίκιαστα και άλλα διπλανά καταστήματα, μεταξύ των οποίων και ένα πολύ μεγάλο, απάντησε: «Δεν το γνωρίζω», «Τα υποστατικά στο FranGiorgio και Francis Court, δεν τα έχει υπόψη, αλλά, γενικά, δεν υπάρχουν χώροι στάθμευσης». Τρίτος Μάρτυρας Αιτήτριας, (Μ.Α.3), ο υιός της, Ευθύμιος Ευθυμιάδης. Βρίσκεται στο Δικαστήριο για να στηρίξει την υπόθεση της μητέρας του και, γενικότερα, της οικογένειας του, για ανάκτηση της κατοχής του επίδικου, το οποίο χρειάζονται. Επιθυμούν, να ξεκινήσουν μια οικογενειακή επιχείρηση μαζί με τη μητέρα και τις δύο αδελφές του, εκμεταλλευόμενοι την Άδεια Κτηματομεσίτη της μητέρας του, αλλά και, γιατί, πιστεύουν ότι, το επίδικο, είναι ο καταλληλότερος χώρος για το σκοπό αυτό, Προς τούτο, το 2007, συνέστησαν Εταιρεία, υπό την ονομασία Eria & E.M.T. Estates Ltd, στην οποία, μέτοχοι είναι, ο ίδιος, η μητέρα και οι δύο αδελφές του. [Πιστοποιητικά Σύστασης και Μετόχων της Εταιρείας, κατατέθηκαν ως Τεκμήρια 6 και 7, αντίστοιχα], Ο ίδιος, αποπερατώνοντας τις σπουδές του, επέστρεψε Κύπρο, Μάϊο του 2006, ενώ, οι αδελφές του, η μεν Μαρία, την ίδια περίοδο, η δε Τατιάνα, Σεπτέμβριο του
2. Αυτή τη στιγμή και, από 1.11.2006, εργάζεται ως Διευθυντής Marketing, στο Αθλητικό Σωματείο ΑΕΚ Λάρνακας, με μισθό €1.200.- το μήνα, Η αδελφή του, Μαρία, σπούδασε νομικά και, εργάζεται ως Νομικός Σύμβουλος, σε Εταιρεία, στη Λεμεσό, ενώ, η Τατιάνα, Διοίκηση Επιχειρήσεων και, από το Μάϊο του 2010, εργάζεται ως Βοηθός Αναλυτή, σε Εταιρεία, στη Λευκωσία, με μισθούς περί τα €2.000- και €1.900- μηνιαίως, αντίστοιχα. Οι αδελφές του, διαμένουν στη Λάρνακα, συγκατοικούσες, σε σπίτι άλλο, από το σπίτι της μητέρας των, η οποία είναι Κτηματομεσίτης. Επιθυμεί να εισέλθει, στον Τομέα του Κτηματομεσίτη, διότι (α) πρέπει και αυτός να ασχοληθεί με κάτι το οποίο θα του επιτρέψει να αναπτυχθεί επαγγελματικά και οικονομικά, δεδομένου ότι, η σημερινή του εργασία, δεν του επιτρέπει να ανταπεξέρχεται οικονομικά και (β) πρόκειται για επάγγελμα, το οποίο, τον ενδιέφερε από μικρό, αφού και ο πατέρας του ήταν Κτηματομεσίτης και, όταν ακόμη σπούδαζε, τα καλοκαίρια, στις διακοπές του, πήγαινε στο γραφείο του και τον βοηθούσε, θέση την οποία επανέλαβε και κατά την Αντεξέταση του. Ο πατέρας του, αφυπηρέτησε πριν 5 - 6 χρόνια, και, έκλεισε το γραφείο, Και οι αδελφές του, επιθυμούν να εισέλθουν στον Τομέα του Κτηματομεσίτη, αφού, και για εκείνες, είναι πολύ δύσκολο, με τα έξοδα που έχουν και την ταλαιπωρία του να πηγαινοέρχονται καθημερινά σε άλλες Επαρχίες για δουλειά. Πιστεύουν, ότι, το επίδικο είναι ο πλέον κατάλληλος χώρος για τον σκοπό για τον οποίο το θέλουν. Πρόκειται για χώρο αρκετά μεγάλο, ο οποίος, μπορεί να στεγάσει όλη την οικογένεια, ώστε να μπορέσουν να προσφέρουν τις υπηρεσίες που θέλουν, Διαθέτει, χώρο στάθμευσης για πελάτες, μπροστά και πίσω, βρίσκεται σε κύριο δρόμο, με showroom ώστε να τραβά πελατεία και, σημαντικό, είναι και, το γεγονός ότι, στο ίδιο κτίριο, βρίσκεται και το διαμέρισμα όπου διαμένει και εργάζεται η μητέρα του, Στο επίδικο, ασκείται, επιχείρηση πώλησης κουρτινών, υφασμάτων, χαλιών και άλλων παρόμοιων προϊόντων υπό την ονομασία «ALDECOR», χώρο τον οποίο επισκέπτεται συχνά, λόγω της μητέρας του, και, τα τελευταία τουλάχιστον χρόνια, δεν βλέπει κόσμο να μπαίνει μέσα, συχνά, Η περισσότερη κίνηση που βλέπει είναι από το προσωπικό της Εταιρείας. Προτού ξεκινήσουν τη διαδικασία ανάκτησης κατοχής του επίδικου, «κοίταξαν», και αυτός και οι αδελφές του, μαζί με τη μητέρα τους, αλλά δεν βρήκαν κάτι ανάλογο ή, έστω, κάποιο «καλό, ας το πούμε, κατάστημα», διαθέσιμο, το οποίο, να πληροί τα κριτήρια για τέτοια δουλειά, δηλαδή, να βρίσκεται σε κύριο δρόμο, να είναι αρκετά μεγάλο, με χώρο στάθμευσης και βιτρίνα εκθεσιακού χώρου (showroom). Προς τούτο, μέσω του δικηγόρου των, απέστειλαν προς την Καθ' ης η Αίτηση, επιστολή, ημερομηνίας 6.11.2006, Τεκμήριο 8, με την οποία, ζητούν ανάκτηση κατοχής για «ιδιοχρησία και άσκηση ιδίας επαγγελματικής δραστηριότητας». Αντεξεταζόμενος ο Μ.Α.3, είπε ότι, στα 4 χρόνια που βρίσκεται Κύπρο, υπέβαλε αίτηση για εργασία σε διάφορες επιχειρήσεις, στον Ιδιωτικό Τομέα, στον τομέα Διοίκησης Επιχειρήσεων και, σε Εταιρείες ασχολούμενες με Οικοδομικές Επιχειρήσεις και Ανάπτυξη, Η Εταιρεία που συνέστησαν, περί τα μέσα του 2006, ποτέ, από της ίδρυσης της, δεν είχε Άδεια Κτηματομεσίτη, αλλά, η μητέρα του, Εγγεγραμμένη Κτηματομεσίτης, έχει τέτοια Άδεια. Σκοπός και των τριών αδελφιών είναι να ασχοληθούν με Κτηματομεσιτικές Επιχειρήσεις, σκοπό, τον οποίο, όπως παραδέχθηκε, δεν είχαν όταν ξεκίνησαν τις σπουδές των, αλλά, αποφάσισαν στην πορεία, Στον ίδιο, αρέσει το επάγγελμα αυτό, του Κτηματομεσίτη, από παιδικής ηλικίας, Για τις αδελφές του, δεν γνωρίζει εάν το ήθελαν από μικρές, Κανένας, δεν ακολούθησε σπουδές σε Τομέα σχετιζόμενο με Κτηματομεσιτικά, αλλά, σε κλάδους που μπορούσαν να τους φανούν χρήσιμοι στο μέλλον, καθώς και, στη δουλειά του Κτηματομεσίτη, Για λήψη Άδειας Κτηματομεσίτη, δεν χρειάζεται πανεπιστημιακό δίπλωμα, μόνο κάποια χρόνια εμπειρίας, εξετάσεις, και, έγκριση από το Συμβούλιο Κτηματομεσιτών Κύπρου. Ο ίδιος, άρχισε να ψάχνει για άλλο χώρο, κατάλληλο, μόλις επέστρεψε από το εξωτερικό, περί το Μάιο με Ιούνιο 2006, διότι, γνώριζε ότι, είχαν σκοπό να ξεκινήσουν την Εταιρεία που συνέστησαν, «Το να θέλει να γίνει Κτηματομεσίτης προέκυψε», «δεν γεννήθηκε για να γίνει Κτηματομεσίτης», αλλά, «εφόσον ο πατέρας σου και η μητέρα σου ασχολούνται επί δεκαετίες με το επάγγελμα αυτό, από το οποίο και μεγαλώνεις και ζεις, τότε, παίρνεις μια κλήση προς αυτό». «Ο λόγος για τον οποίο θέλουν και αυτοί να ασχοληθούν με το συγκεκριμένο Κλάδο, είναι, γιατί, θέλουν να κάνουν το γραφείο της μητέρας των, πιο επαγγελματικό και, να προσφέρουν διάφορες υπηρεσίες στο χώρο, ώστε, να μπορούν να συντηρηθούν 4 οικογένειες, παρόλο που και, με το κατά καιρούς εισόδημα του γραφείου της μητέρας των, θα μπορούσαν άνετα να συντηρηθούν», Ο μισθός του, είναι πολύ χαμηλός και, πιστεύει πως, εάν δούλευε και ο ίδιος στο γραφείο της μητέρας του, σε χώρο σωστό και κατάλληλο, σίγουρα, θα καλυπτόταν ο μισθός του των €1.200- το μήνα, ίσως και περισσότερο, και, σίγουρα, θα είχαν περισσότερη δουλειά. Αυτή τη στιγμή, στο γραφείο της μητέρας του, ένα διαμέρισμα δύο υπνοδωματίων, όπου και διαμένει. απασχολείται μόνο η ίδια. Στην ίδια πολυκατοικία, έχουν και άλλα ιδιόκτητα διαμερίσματα στους, 2ο και 3ο όροφο, δυάρια, όλα ενοικιασμένα. «O ίδιος, δεν έχει Άδεια Κτηματομεσίτη, αλλά, από τον καιρό που επέστρεψε στην Κύπρο, «βοηθά τη μητέρα του, στο γραφείο», με τους διάφορους πελάτες της και, ασχολείται με το αντικείμενο, Σε ότι αφορά στις αδελφές του, «και αυτές, τη βοηθούσαν, τα Σαββατοκυρίακα», εάν είχε κάποιο πελάτη, λόγω του ότι εργάζονται εκτός Λάρνακας, όσο λίγο χρόνο και αν διαθέτουν. Ο ίδιος, τη μητέρα του, τη βοηθούσε ακόμη και όταν σπούδαζε, όταν ερχόταν διακοπές, τα καλοκαίρια, Χριστούγεννα και Πάσχα, όπως βοηθούσε και τον πατέρα του, όταν ήταν ακόμα, Κτηματομεσίτης, Τον ενδιέφερε να πάρει Άδεια Κτηματομεσίτη επειδή θα ασχολείτο με το αντικείμενο, «Μέχρι σήμερα, όμως, δεν έχει κάμει αίτηση για τέτοια Άδεια, ούτε προσπάθησε να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για απόκτηση της, Πίστευε, πως, αφού είχαν την Άδεια οι γονείς του, δε χρειαζόταν να κάνει αίτηση εκείνη την περίοδο, δεδομένου ότι, ήταν δηλωμένος ως εργαζόμενος με πλήρη απασχόληση (full-time) στην ΑΕΚ». Ούτε οι αδελφές του έκαναν αίτηση για τέτοια Άδεια, Γνωρίζει ότι, για να εγκριθείς ως Κτηματομεσίτης, εκτός από τις εξετάσεις τις οποίες πρέπει να δώσεις, πρέπει να έχεις και πείρα, μερικών ετών, την οποία και να αποδείξεις, Δεν θυμάται, πότε ακριβώς το έμαθε αυτό, εάν είναι πριν ή μετά την καταχώρηση της υπό εκδίκαση αίτησης, αλλά, το γνώριζε, «Τη μητέρα του, τη βοηθά με τον τρόπο που είπε, αφότου επέστρεψε στην Κύπρο, από τον Ιανουάριο του 2007, μεταξύ Σεπτεμβρίου 2006 και Ιανουαρίου 2007 για να μην πει, ότι, τη βοηθά από την εποχή των σπουδών του, αλλά δεν θυμάται από πότε ακριβώς», «Στην ΑΕΚ, ξεκίνησε εργασία Νοέμβριο του 2006», Το κατάστημα, το ζητά η μητέρα του, για να ασκήσει σ' αυτό, το επάγγελμα του Κτηματομεσίτη, να επεκταθεί το γραφείο της και, να ασχοληθεί και ο ίδιος, full-time, σ' αυτό, ώστε να μπορέσει να ξεκινήσει, και, να ζητήσει κατ' ευθείαν την Άδεια, μαζί με την πείρα που χρειάζεται, Ο πατέρας του, γνωστός και, επιτυχημένος Κτηματομεσίτης, έπαυσε να ασχολείται με το αντικείμενο, νομίζει, το 2005, «Το γραφείο του πατέρα του, βρισκόταν όχι σε κεντρικό δρόμο, αλλά, σε κεντρικό σημείο της Λάρνακας», «Δεν θεωρεί όμως την τοποθεσία εκείνη, καλή τοποθεσία για Κτηματομεσιτικό Γραφείο». Σε σχέση με ποίο δρόμο ή δρόμους θεωρεί κεντρικούς, όπου θα μπορούσε ο οποιοσδήποτε Κτηματομεσίτης να βρει κατάστημα, είπε: «Μα δεν είναι μόνο θέμα δρόμου. Υπήρχαν αρκετά γραφεία στη Γρηγόρη Αυξεντίου, που είναι κεντρικός δρόμος και, λόγω του ότι, δεν είχε κατάλληλο χώρο στάθμευσης, τα τελευταία χρόνια, έκλεισαν όλα». «Κεντρικός δρόμος είναι και η Γρίβα Διγενή και ο δρόμος Λεμεσού και η Στρατηγού Τιμάγια, αλλά, για να πληρούν κάποια κριτήρια, όπως θεωρώ εγώ, επιτυχημένα, πρέπει να έχει τις κατάλληλες συνθήκες, δηλαδή, χώρο για στάθμευση, χώρο για βιτρίνα κλπ». Ερωτηθείς: «Τώρα, εσύ, θεωρείς δηλαδή, ότι, στη Γρηγόρη Αυξεντίου όπου υπάρχουν αρκετά Κτηματομεσιτικά Γραφεία, δεν υπάρχουν οι υπόλοιπες προϋποθέσεις, δηλαδή, του χώρου στάθμευσης που λέεις; έτσι είναι;», απάντησε: «Δεν είναι οι ίδιες συνθήκες για όλα τα καταστήματα. Μπορεί να υπάρχουν καταστήματα που έχουν parking. Εννοώ, είτε δίπλα, είτε ιδιωτικούς. Συνθήκες που μπορεί ο πελάτης να παρκάρει κοντά στο κατάστημα, είτε στο ίδιο το κατάστημα για να γίνει η δουλειά του». Σε σχέση με το, εάν έψαξε σ' αυτές τις Λεωφόρους που λέει πως είναι κεντρικοί δρόμοι, για να βρει κατάστημα που να τους ικανοποιεί και, εάν βρήκε συγκεκριμένο κατάστημα και πήρε πληροφορίες, απάντησε: «Από το 2006 με 2007, αρχές του 2007, ψάχναμε με τη μητέρα μου, να βρούμε κάποιο κατάστημα σε κάποιες από τις περιοχές που ανέφερα. Εγώ, δεν μίλησα με κάποιο, ούτε ρώτησα πληροφορίες. Αυτό το έκανε η μητέρα μου και, δεν είχαμε βρει κάτι παρόμοιο ή κατάλληλο κατάστημα που να πληρούσε τα κριτήρια που είχαμε πει.» Ερωτηθείς: «Δηλαδή, είναι η μητέρα σου που έψαχνε; όχι εσύ;» απάντησε: «Κοιτάζαμε και μαζί, αλλά, οποιεσδήποτε περισσότερες πληροφορίες, τις έψαχνε η μητέρα μου», «Δεν βρήκαμε κάποιο που να πληροί τα κριτήρια, δεν υπήρχε». «Τον καιρό που έψαχναν δεν υπήρχε άδειο κατάστημα, Μιλά για την περίοδο Σεπτεμβρίου 2006 και ότι, για ενάμιση χρόνο τουλάχιστον, έψαχνε μαζί με τη μητέρα του, Τα τελευταία 2 - 3 χρόνια -τώρα έχουμε 2011-, ο ίδιος προσωπικά, δεν έψαχνε, διότι έψαχνε η μητέρα του». Σε υποβολή, ότι, τόσο το 2006 όσο και πριν το 2006 αλλά και μέχρι σήμερα, υπήρχαν και υπάρχουν πολλά καταστήματα, διαθέσιμα και κατάλληλα για Κτηματομεσιτικά Γραφεία, είπε: «Για τη χρονική περίοδο που έψαχνε και αυτός δεν υπήρχε ούτε ένα, για τα επόμενα χρόνια, δεν μπορεί να μιλήσει, γιατί, ο ίδιος δεν έψαχνε αρκετά, έψαχνε η μητέρα του». Σε υποβολή ότι, ακόμα και αυτή τη στιγμή, υπάρχουν κατάλληλα κενά καταστήματα, σε όλους τους δρόμους στους οποίους αναφέρθηκε και, συγκεκριμένα, στην πολυκατοικία FRANCIS COURT και στο ξενοδοχείο FRANGIORGIO, όπου, τα τελευταία χρόνια, υπήρχαν πολλά και μεγάλα καταστήματα, τα οποία χρησιμοποιούντο ως Κτηματομεσιτικά Γραφεία, απάντησε: «Σ' εκείνη την περιοχή, στο δρόμο εκείνο, υπήρχαν αρκετά Κτηματομεσιτικά Γραφεία, αλλά έκλεισαν όλα, διότι, δεν υπήρχε ούτε μια θέση στάθμευσης.» Σε υποβολή ότι, σε απόσταση 10 μέτρων από το γραφείο του πατέρα του, τα τελευταία χρόνια, υπάρχουν δύο τεράστια parking και, τώρα, κτίζεται εκεί, και ένα τεράστιο πολυώροφο parking, είπε ότι, «δε νομίζει να υπάρχουν τέτοια parking και μάλιστα στο σημείο που του υποδείχθηκε». «Το γραφείο του πατέρα του, δεν μπορούν να το χρησιμοποιήσουν, διότι, οι γονείς του είναι διαζευγμένοι και, ούτε και για τον ίδιο θα ήταν εύκολο να του δοθεί το συγκεκριμένο γραφείο, γιατί, σε κάποιες οικογενειακές σχέσεις, είναι λίγο περίπλοκα τα πράγματα. Επί πλέον, δεν είναι ούτε κατάλληλο γιατί δεν είναι σε κεντρικό σημείο, δεν έχει βιτρίνα, ούτε parking και, τέλος, ο πατέρας του, δεν θα του έδινε το γραφείο για να το δουλέψει με την Άδεια της μητέρας του. Επέμενε ότι, θέλουν το κατάστημα για να κάνουν μια οικογενειακή επιχείρηση και να επεκτείνουν το γραφείο της μητέρας του. Ότι, η περιοχή του επίδικου είναι πάρα πολύ καλή και, πάρα πολύ καλό το σημείο, για διάφορους λόγους, μεταξύ των οποίων, γιατί, είναι η είσοδος/έξοδος Λάρνακας προς Λευκωσία αλλά και, γιατί, είναι σημείο από το οποίο περνούν πολλά αυτοκίνητα. Σε σχέση με την αναφορά, ότι, στην περιοχή του επίδικου, υπάρχουν parking, ρωτήθηκε, πόσα parking υπάρχουν και που, για να πει: «Εγώ μιλώ για το συγκεκριμένο κατάστημα, ότι υπάρχουν parking μπροστά από το κατάστημα», «Υπάρχουν αρκετά σημεία, τουλάχιστον για 6 - 7 αυτοκίνητα», για να παραδεχθεί στη συνέχεια, ότι, αναφέρεται στο σημείο όπου έβαλε η μητέρα του το ακινητοποιημένο αυτοκίνητο, μπροστά από τη βιτρίνα του Καθ' ου η Αίτηση». Επανεξεταζόμενος ο Μ.Α.3, σε σχέση με το κατάστημα στην πολυκατοικία «FRANCIS COURT», για το οποίο, του υποβλήθηκε ότι, είναι άδειο, είπε: «Όχι, δεν το γνωρίζω, γνωρίζω την περιοχή, δεν γνωρίζω αν υπάρχει ή αν ξενοικιάστηκε χθες ένα κατάστημα στην πολυκατοικία «FRANCIS COURT», «Δεν γνωρίζω εάν έχει εκεί, άδεια καταστήματα. Όταν έψαχνα εγώ, δεν υπήρχε εκεί άδειο κατάστημα.» Σε διευκρινιστική ερώτηση του Δικαστηρίου: «Οι προσπάθειες κύριε μάρτυς, για ανεύρεση άλλου υποστατικού, κατάλληλου, όπως το θέλετε, εκτός από τις δικές σας, που μας είπατε ότι έγιναν τέλη του 2006, αρχές του 2007 ή και μεταγενέστερα, και της μητέρας σας, συνεχίζουν ή έχετε σταματήσει να ψάχνετε;» απάντησε: «Ξέρω ότι η μητέρα μου συνεχίζει, αλλά, δυστυχώς, δεν βρήκε για διάφορους λόγους. Είτε είναι ακατάλληλο, είτε είναι πάρα πολύ ακριβό το ενοίκιο.» Ενώ, σε περαιτέρω ερώτηση: «Δηλαδή, βρήκε και, αυτά που βρήκε, θα ήταν κατάλληλα, αλλά το ενοίκιο ήταν ακριβό;» απάντησε: «Σίγουρα», «Άμα ένα κατάστημα είναι κατάλληλο αλλά έχει ενοίκιο της τάξης των €10.000- το μήνα, σίγουρα δεν είναι κατάλληλο», «Μιλούμε για δρόμο Λεμεσού, Γρίβα Διγενή», ενώ, σε περαιτέρω ερώτηση του Δικαστηρίου: «Και, υπάρχουν εκεί, ενοίκια της τάξης των €10.000-;» απάντησε: «Υπάρχουν των €6.000-», δεν ήταν όμως σε θέση να πει, σε ποίο συγκεκριμένο υποστατικό, αναφερόταν, «Εγώ, μιλώ ασχέτως του μεγέθους του. Ένα κατάστημα το οποίο είναι κατάλληλο, κατά τη γνώμη μας, το οποίο έχει parking, βιτρίνα. Ρωτήσαμε 2 - 3 καταστήματα τα οποία ενοικιάστηκαν τον τελευταίο μήνα και, τα ενοίκια, ξεκινούν από €5.500 και πάνω, εμβαδού μεταξύ 250 και 400 τμ.». Ερωτηθείς, εάν οι ίδιοι, για την επιχείρηση Κτηματομεσιτικού Γραφείου, χρειάζονται 250 τμ εμβαδόν, απάντησε: «Αν είναι να δουλέψουμε όλοι μαζί, τις υπηρεσίες που θέλουμε να προσφέρουμε, τότε, χρειαζόμαστε ένα μεγάλο κατάστημα», «Δεν θέλουμε να είναι μόνο Κτηματομεσιτικό Γραφείο. Θέλουμε να είναι και συμβουλή δικηγόρου και συμβουλευτικά, Κτηματομεσιτικά κλπ.. Θα είναι διάφορες υπηρεσίες που μπορούμε να προσφέρουμε γύρω από αυτό το επάγγελμα». Ενώ, στην ερώτηση: «Όταν λέτε, να δουλέψουμε, εννοείτε να εγκαταλείψετε όλοι τις δουλειές σας, και οι αδελφές σας και εσείς και, να ασχοληθείτε με τα Κτηματομεσιτικά;» απάντησε: «Και διάφορες υπηρεσίες». Σε σχέση με το, που βρίσκονται τα καταστήματα με το ενοίκιο των €6.000-, είπε: «Σας λέω, δρόμο Λεμεσού. Στο δρόμο Γρίβα Διγενή», «Ο ίδιος προσωπικά, δεν έχει πάρει πληροφορίες για το εμβαδόν των καταστημάτων στα οποία αναφέρθηκε, για την, ανά τετραγωνικό μέτρο ενοικιαστική αξία εκάστου εξ αυτών, ούτε, κατά πόσο, είναι κατάλληλα, «Νομίζει», ότι, τα έχει δει η μητέρα του, εξ όσων του έχει πει, δεν είναι σίγουρος, ο ίδιος δεν τα είδε». Η Μαρτυρία για την Καθ' ης η Αίτηση Πρώτος μάρτυρας Καθ' ης η Αίτηση, (Μ.Κ.1), ο κ. Απόστολος (Λάκης) Χ. Αποστόλου, Διευθυντής αυτής, παρέδωσε στο Δικαστήριο, Γραπτή Κατάθεση - Δήλωση, [Τεκμήριο 9], ως μέρος της κυρίως εξέτασης του, σύμφωνα με το οποίο, είναι μέτοχος και διευθυντής Εταιρειών, μεταξύ των οποίων και η Καθ' ης η Αίτηση, η οποία, την 28.11.1990, συνήψε με την Αιτήτρια, συμφωνία ενοικίασης του επίδικου, έναντι ενοικίου, Λ.Κ.300-, [Τεκμήριο 10], Το επίδικο, πριν, και, μέχρι την ενοικίαση του από την Καθ' ης η Αίτηση, ήταν ενοικιασμένο αλλού, με μηνιαίο ενοίκιο Λ.Κ.25.-. Πλήρωσε ο ίδιος και/ή οι εταιρείες του, δεν θυμάται, στον προηγούμενο ενοικιαστή, αποζημίωση Λ.Κ.35.000.-, για να αποχωρήσει. Εάν του ζητηθεί, μπορεί να το αποδείξει όπως μπορεί να αποδείξει και το ποσό που πλήρωσε για ανακαίνιση του επίδικου, το οποίο, βρισκόταν σε πολύ άσχημη κατάσταση.Επένδυσαν ένα σοβαρό κεφάλαιο για γενική αναδιαμόρφωση του εσωτερικού χώρου, συμπεριλαμβανομένων των βιτρινών, της πρόσοψης του καταστήματος και, του περιβάλλοντος χώρου, το κόστος εργασιών των οποίων, ανήλθε, εν έτει 1990, σε Λ.Κ.130.000.- περίπου, Η επένδυση των δικαιώθηκε και, οι Εταιρείες των έγιναν παγκύπρια γνωστές, και, ιδιαίτερα, πολύ γνωστές στις πόλεις και επαρχίες Λάρνακας και Αμμοχώστου, θέση την οποία επανέλαβε και κατά την Αντεξέταση του, λέγοντας ότι «ο χώρος όπου κείται το επίδικο, είναι γνωστός στους πελάτες των τα τελευταία 20 και πλέον έτη και, τους παρέχει τη δυνατότητα να διενεργούν το μεγαλύτερο μέρος των οικονομικών των δραστηριοτήτων», «για τις επιχειρήσεις των, ο χώρος αυτός είναι τόσο αναγκαίος όσο και ο αέρας που αναπνέουμε». Προς υποστήριξη τούτου, κατέθεσε ως Τεκμήριο 11, δέσμη Πινάκων, τιτλοφορούμενων «Ανάλυση Πελατών που Επισκέπτονται τα Καταστήματα», Πίνακες, οι οποίοι προκύπτουν από έρευνες και μελέτες που διεξάγουν εδώ και μερικά χρόνια οι Εταιρείες των, παγκύπρια, καταγράφοντας καθημερινά, σε ειδικό έντυπο, τον αριθμό των επισκεπτόμενων τα καταστήματα των, ατόμων. Επειδή οι Εταιρείες των, ασχολούνται με ανακαινίσεις και ευπρεπισμό χώρων, εισάγοντας συνεχώς νέα προϊόντα, τα οποία, πρέπει να εκτεθούν στα καταστήματα των, γι' αυτό και, σχεδόν κάθε χρόνο, προβαίνουν σε μερική ή και ολική ανακαίνιση των καταστημάτων [Τεκμήρια 12(α) - 12(χ)]. Στη Βιομηχανική Περιοχή Αραδίππου, διατηρούν μεγάλες αποθήκες και γραφεία, για αποθήκευση των εμπορευμάτων των Εταιρειών των και, στέγαση των εργαστηρίων και γραφείων της Εταιρείας. Λαμβάνοντας υπόψη, το είδος της επιχείρησης των, το οποίο απαιτεί ύπαρξη χώρου, κατάλληλου για τον σκοπό του, όπου θα προβάλλονται και θα εκτίθενται τα προϊόντα της επιχείρησης των, με επιτυχία, δεν είναι δυνατή η μεταστέγαση των, στους εν λόγω χώρους. Ο Μ.Κ.1 αναφέρθηκε στην, προς αυτούς, ως ενοικιαστές του χώρου, συμπεριφορά της Αιτήτριας, ισχυριζόμενος, «ότι εκδικητικά, κακόβουλα και κακόπιστα», με αλλεπάλληλες αγωγές «τους διαβάλλει και διασύρει», αναφερόμενος σε διάφορα γεγονότα, όπως (α) στο μετακινούμενο container, το οποίο, με άδεια των, είχαν, τοποθετήσει στο χώρο, το οποίο, μετά παρέλευση 5 - 6 χρόνων, τους ζητήθηκε να απομακρύνουν, το οποίο και έπραξαν, (β) στη ταμπέλα που είχαν τοποθετημένη για αρκετά χρόνια, σε χώρο μπροστά από το κατάστημα των, την οποία έκοψαν και πέταξαν μπροστά στην είσοδο του καταστήματος των. [Σχετικές είναι οι φωτογραφίες, Τεκμήρια 13(α) - 14(δ)], (γ) στα σκουπίδια και άλλα απορρίμματα, μπροστά στο κατάστημα των, (δ) στα γδαρμένα αυτοκίνητα, δικά των προσωπικά ή/και των Εταιρειών των, (ε) στην, εδώ και τρία χρόνια, στάθμευση από την Αιτήτρια, «ενός παλαιού αυτοκινήτου, ακινητοποιημένου, λειωμένου», ακριβώς μπροστά από τη βιτρίνα των, (Σχετικές είναι οι φωτογραφίες, Τεκμήρια 14(α) - 14(β)], (στ) στην επίμονη άρνηση της Αιτήτριας προς απομάκρυνση του αυτοκινήτου αυτού, η οποία, «επί λέξει», του είπε: «Εννά σε κάψω ώστε να φύεις που δαμέσα». (ζ) στο γεγονός ότι, σε σχέση με το αυτοκίνητο αυτό, κάποιος γνωστός του, ο οποίος, έχει το ίδιο αυτοκίνητο και χρειάζεται εξαρτήματα, τα οποία δεν βρίσκει στην αγορά, αποτάθηκε στην Αιτήτρια για να του το πωλήσει, εξηγώντας της τον λόγο για τον οποίο το θέλει, και, αυτή, του απάντησε, επί λέξει: «Το αυτοκίνητο εν θα φύει που τζιαμέ, πίεννε πιάσε ότι εξαρτήματα θέλεις, αλλά το αυτοκίνητο εν να μείνει τζιαμέ», (η) στους κομπρεσσόρους των κλιματιστικών, οι οποίοι, ενώ, με άδεια της Αιτήτριας, για πάνω από 15 χρόνια βρίσκονταν σε σημείο παραπλεύρως του καταστήματος, κοντά στην είσοδο της πολυκατοικίας, τους ζητήθηκε να απομακρύνουν ή τοποθετήσουν αλλού, διότι, όπως τους είπε, θα προέβαινε σε γενική ανακαίνιση της πολυκατοικίας και ριζική αλλαγή της εισόδου, αίτημα στο οποίο συγκατένευσαν αμέσως, με κόστος ΛΚ.1500.-, Ακόμη αναμένουν τον ευπρεπισμό και ανακαίνιση του κτιρίου, (θ) στις διάφορες δικαστικές διαδικασίες, εναντίον των, λέγοντας ότι, «παρά τα βάσανα και περιπέτειες του με την Αιτήτρια, δεν μπορεί να εγκαταλείψει το χώρο, διότι, αυτή η οικογενειακή επιχείρηση, έγινε με πολλές θυσίες και αναμένει, σύντομα, οι τέσσερεις γιοι του να έρθουν στην Εταιρεία», για να παραδεχθεί, κατά την Αντεξέταση του, ότι, σε ότι αφορά στο Container και στην ταμπέλλα, αυτά, τα μετακίνησαν κατόπιν δικαστικού διατάγματος, [Τεκμήριο 15], λέγοντας: «Αυτό δεν αναιρεί ποσώς την Κατάθεση μας, όπου αναφέραμε με κάθε αλήθεια, τι έγινε. Μετά από προφορική άδεια της Αιτήτριας, είχαμε τοποθετήσει το Container και την ταμπέλα, Η απόφαση του Δικαστηρίου ήταν καθ' όν χρόνο ή και αργότερα, που αποφάσισε η ιδιοκτήτρια να μας κηρύξει πόλεμο για να μας εξαναγκάσει να εγκαταλείψουμε το κατάστημα» «Ζητήσαμε την άδεια. Μας επετράπη και, η ιδιοκτήτρια ήλθε μετά από 13 με 14 χρόνια να μας πει να το μετακινήσουμε». Σύμφωνα με το μάρτυρα, τυχόν έξωση των, θα προκαλέσει στην Εταιρεία και επιχείρηση των, τεράστιες και ανεπανόρθωτες απώλειες και ζημιές. Θα απωλέσουν την εμπορική εύνοια του κεντρικού των καταστήματος, Θα υποστούν σημαντικό κόστος μετακίνησης και, θα είναι πάρα πολύ δύσκολο, εάν όχι αδύνατο, να εξεύρουν κατάλληλο κατάστημα σε εμπορική περιοχή της Λάρνακας, λαμβάνοντας υπόψη και το εμβαδόν του επίδικου, Υπολογίζει, ότι, σε τέτοια περίπτωση, η ζημιά που θα υποστούν, θα υπερβαίνει το €1.000.000.-. Πιστεύει ότι, η απαίτηση της Αιτήτριας, είναι και αδικαιολόγητη και, κακόπιστη, Δεν πιστεύει ότι, απαιτεί, λογικά, ανάκτηση της κατοχής, για μεταστέγαση σ' αυτό, του Κτηματομεσιτικού της Γραφείου, ούτε ότι, τα παιδιά της, προτίθενται να εργαστούν ως Κτηματομεσίτες. Θέση του είναι, ότι, το επίδικο, είναι και εντελώς ακατάλληλο για στέγαση Κτηματομεσιτικού Γραφείου, γιατί, είναι πολύ μεγάλο, σε τοποθεσία όπου, δεν υπάρχουν άλλα τέτοια Γραφεία και, η περιοχή, δεν θεωρείται κατάλληλη για στέγαση τέτοιων Γραφείων. Ο κύκλος εργασιών της Αιτήτριας, είναι τέτοιος, ώστε, θα μπορούσε πολύ εύκολα να βρει άλλο, κατάλληλο χώρο, με λογικό ενοίκιο, εάν πράγματι ήθελε να μετακινηθεί σε καταλληλότερο χώρο. Πιστεύει ότι, έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, δεν είναι λογική υπό τις περιστάσεις και, εν πάση περιπτώσει, θα προκαλέσει στην Καθ' ης η Αίτηση και επιχείρηση των, πολύ μεγαλύτερη και ανεπανόρθωτη ζημιά ή ταλαιπωρία σε σχέση και, σε σύγκριση με την, κατά την γνώμη του, ανύπαρκτη ζημιά ή ταλαιπωρία που μπορεί να προκληθεί στην Αιτήτρια και οικογένεια της, σε περίπτωση που δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Ο ετήσιος κύκλος εργασιών της Καθ' ης η Αίτηση, παγκύπρια, τα τελευταία 4 - 5 χρόνια, κυμαίνεται, μεταξύ €3.000.000 - €5.000.000 και, επειδή, το επίδικο καλύπτει περίπου το 55% του κύκλου των δραστηριοτήτων των, η ζημιά την οποία θα τους προκαλούσε τυχόν δικαστική απόφαση έξωσης των, θα υπερέβαινε κατά πολύ το ποσό του €1.000.000-. Η εταιρεία των, εργοδοτεί περί τα 40 άτομα, εκ των οποίων, τα 28 στη Λάρνακα και, σε περίπτωση έξωσης των, το 79% αυτών, θα επηρεαστούν άμεσα, δεδομένου ότι οι εργασίες εκπηγάζουν από το κατάστημα των πωλήσεων, δηλαδή, το επίδικο. Σε διευκρινιστική ερώτηση του Δικαστηρίου «δεν βρίσκονται όμως σ' αυτό το χώρο» απάντησε: «Είναι τεχνικοί κλπ. Στο κατάστημα, εργάζονται 5 πωλήτριες, όπου με την παραγωγικότητα τους, πιάνουν εργασία για να δουλεύουν οι τεχνικοί. Όταν σταματήσει η πώληση, σταματούν και τα υπόλοιπα». «Θα μειωθεί άμεσα ο κύκλος εργασιών μας», «Η διεξαγωγή της επιχείρησης στο επίδικο έχει άμεση σχέση με την τοποθεσία του καταστήματος, επειδή, εκεί γεννήθηκε και δημιουργήθηκε η Εταιρεία». «Οι πελάτες των, είναι επαναλαμβανόμενοι και γνωρίζουν το κατάστημα, Το κόστος τυχόν μετακίνησης των θα είναι άμεσο και, πολύ χοντρά, το υπολογίζει γύρω στις €350.000 με €400.000.», «Επειδή η εταιρεία των ασχολείται με τη διακόσμηση, δια τούτο, θα πρέπει το κατάστημα να είναι άρτια διακοσμημένο και, με ακριβά υλικά, Σε περίπτωση μετακίνησης, η υφιστάμενη διαρρύθμιση και διακόσμηση, κατά ένα 80%, δεν μπορεί να μετακινηθεί ή χρησιμοποιηθεί ξανά», «Στο ποσό των €350.000 - €400.000 που ανέφερε ως κόστος ζημιάς, περιλαμβάνεται και το κόστος αυτής της ζημιάς. Τη διακόσμηση την έκαναν πριν δύο χρόνια και τους στοίχισε €200.000». Παραδέχθηκε ότι, «πριν δύο χρόνια, η υπό εκδίκαση αίτηση ήταν εκκρεμής, όμως, δεν μπορούσαν να αφήσουν το κατάστημα με προϊόντα και διακόσμηση προηγούμενης 5-ετίας, δεδομένου ότι, η διακόσμηση, η μόδα, αλλάζει ραγδαία κάθε χρόνο και, δε μπορούν να μένουν πίσω, διότι, βασικά, πωλούν μόδα στο χώρο της διακόσμησης». Αντεξεταζόμενος o M.K.1, είπε ότι, «Για την επιχείρηση και δραστηριότητα των, η τοποθεσία και ο χώρος του επίδικου, είναι υψηλής εμπορικής δραστηριότητας». «Οι εταιρείες των, ονομάζονται «Aldecor», «Έξω από το επίδικο, υπάρχει ταμπέλα με την ονομασία αυτή, υπό την οποία είναι γνωστοί, για κάθε μία από τις δραστηριότητες των». Αρνήθηκε, ότι, η επιχειρηματική των δραστηριότητα βρίσκεται στη Βιομηχανική Περιοχή Αραδίππου, λέγοντας ότι: «Oι εμπορικές δραστηριότητες των Εταιρειών των, διενεργούνται ως επί το πλείστον στα 3 των καταστήματα, Στη Βιομηχανική Ζώνη Αραδίππου, είναι οι Αποθήκες μαζί με τα Εργαστήρια και το γραφείο των Εταιρειών. «Το κυριότερο μέρος και η ουσία των εμπορικών των δραστηριοτήτων, το οποίο είναι οι πωλήσεις και οι εισπράξεις, διεξάγεται στα καταστήματα, Το επίδικο, απασχολεί συνολικά, 4 υπαλλήλους, τρεις με κανονικό ωράριο και, ένα με μειωμένο, οι οποίοι εξυπηρετούν τους πελάτες και διεκπεραιώνουν τις παραγγελίες των. «Σε όλα τα καταστήματα των, εκθέτουν όλη τη γκάμα των προϊόντων τα οποία διαθέτουν στους πελάτες των, η οποία, είναι πολύ μεγάλη και, αποτελείται από ψευδοροφές, διαχωριστικά, πατώματα, κουρτίνες, κλινοσκεπάσματα και άλλα είδη διακόσμησης και επένδυσης, Στη βιτρίνα των, ο περαστικός βλέπει όλα τα πιο πάνω προϊόντα». Στη Βιομηχανική Περιοχή Αραδίππου, υπάρχουν εργοστάσια, αποθήκες και, επιχειρήσεις σαν τις δικές τους, αλλά, όχι κατάστημα πωλήσεων, όπως το επίδικο. «Τα υποστατικά των, στη Βιομηχανική Περιοχή Αραδίππου, είναι μόνο Αποθήκες και Γραφεία, Δεν υπάρχει εκεί, ούτε χώρος για να γίνει κατάστημα, ακόμα και αν μπορούσαν. Διαφώνησε ότι, μπορούν να μεταφέρουν την επιχείρηση την οποία ασκούν στο επίδικο, στη Βιομηχανική Περιοχή Αραδίππου, χωρίς κόστος από πλευράς πελατείας, όπως διαφώνησε και, ότι, μπορούν να σταθούν εκεί, ως επιχείρηση, λέγοντας ότι, για να λειτουργήσει, ένα κατάστημα λιανικών πωλήσεων, πρώτιστα, χρειάζεται πελάτες και όχι χώρους στάθμευσης. Σε ότι αφορά στον τρόπο υπολογισμού της ζημιάς την οποία, ισχυρίζεται ότι θα υποστεί, σε περίπτωση μετακίνησης του, είπε: «΄Ενα πολύ σοβαρό ποσοστό του ποσού που αναφέραμε, είναι η φήμη, η πελατεία και τα απωλεσθέντα κέρδη που θα προκύψουν από την απώλεια της εμπορικής εύνοιας. Μετά, είναι και το κόστος της μετακίνησης, η εξεύρεση του κατάλληλου χώρου σε μέγεθος και location (τοποθεσία καταστήματος με την εμπορική της έννοια), το κόστος της νέας διακόσμησης του χώρου και, ένα πολύ μεγάλο κόστος θα έχουμε στη διαφήμιση για να μάθει ο κόσμος που είμαστε». Δεύτερος μάρτυρας Καθ' ης η Αίτηση, (Μ.Κ.2), ο Ανδρέας Γεωργίου, εγγεγραμμένος Κτηματομεσίτης, από το 1980, με αριθμό εγγραφής 204, παρέδωσε στο Δικαστήριο, Γραπτή Δήλωση - Κατάθεση. [Τεκμήριο 16]. Διατηρεί Κτηματομεσιτικό Γραφείο, επί της Λεωφόρου Μακαρίου, στη Λάρνακα, (όπως και όταν πρωτοξεκίνησε), στα Ακίνητα «DESTALO». Πριν 20 περίπου χρόνια, στεγάστηκε επί της Λεωφόρου Γρηγόρη Αυξεντίου και, στη συνέχεια, στην Πολυκατοικία «FRANCIS COURT», επί της ίδιας Λεωφόρου. Γνωρίζει πολύ καλά την Κτηματομεσιτική Αγορά, στη Λάρνακα και, γενικά, ότι αφορά σε πωλήσεις και εκμισθώσεις καταστημάτων, διαμερισμάτων και άλλων υποστατικών. Τα περισσότερα και πιο γνωστά και σοβαρά Κτηματομεσιτικά γραφεία, στη Λάρνακα, βρίσκονται επί της Λεωφόρου Γρηγόρη Αυξεντίου, μετά την Πλατεία Ακροπόλεως και, στη γύρω περιοχή, όπως και, στις περιοχές Αγίου Λαζάρου και Λεωφόρου Μακαρίου, οι οποίες θεωρούνται κατάλληλες για τέτοιες εργασίες. Σύμφωνα με το Τεκμήριο 16, στις περιοχές αυτές, επί της Λεωφόρου Γρηγόρη Αυξεντίου, βρίσκονται τα γραφεία:

(1)Αντώνη Λοΐζου, επί της «Πολυκατοικίας EΛΠΑ Λειβαδιώτης»,

(2)Χριστιάνας Αλεξάνδρου, στο «ΑΒΕΝΣΙΑ 2»,

(3)KKAM ESTATES (Κώστας Μάμα), επί της («Πολυκατοικίας FRANGIORGIO»),

(4)Αδελφοί Ιακώβου, μέχρι πολύ πρόσφατα, («Μέγαρο Σκούρος»),

(5)Γραφείο «INVESTIA», επί της Πλατείας Βασιλέως Παύλου (έναντι Παλαιών Δικαστηρίων) αλλά και στην Πλατεία Αγίου Λαζάρου, επί της Λεωφόρου Μακαρίου, τα γραφεία:

(1)«MAYFAIR", αρχές της Λεωφόρου, έναντι του Κεντρικού Αστυνομικού Σταθμού,

(2)«ΠΑΛΟΥΡΤΗΣ»,

(3)«HORSNEY", επί της Πλατείας των Κεντρικών Γραφείων Αρχής Τηλεπικοινωνιών Λάρνακας, τα γραφεία:

(1)«BUYSELL» και,

(2)«ΕΝΤΕΛΙΑ». Γνωρίζει ότι, επί της Λεωφόρου Γρίβα Διγενή, και, ιδιαίτερα, από την περιοχή της Ιεράς Μονής Αγίου Γεωργίου μέχρι και το ύψος της Αμερικανικής Ακαδημίας, δεν υπάρχουν Κτηματομεσιτικά Γραφεία, εκτός από τα γραφεία των:

(1)Εκτιμητών Γεωργιάδη, κοντά στα Κεντρικά Γραφεία της ALPHA BANK,

(2)«AFRICANOS», στα «Ακίνητα KAΡΙΔΕΣ», επί της ίδιας Λεωφόρου, απέναντι από το Δημόσιο Κήπο και την Αμερικανική Ακαδημία, και,

(3)το Γραφείο της Αιτήτριας, το οποίο στεγάζεται σε διαμέρισμα επί της «Πολυκατοικίας ΣΑΒΒΙΔΗΣ», στην ίδια Λεωφόρο, στο ύψος των Φώτων της Πυροσβεστικής Λάρνακας. Την περιοχή του επίδικου, τη γνωρίζει. Κατά τη γνώμη του, η Λεωφόρος Γρίβα Διγενή, δεν είναι περιοχή κατάλληλη για λειτουργία Κτηματομεσιτικού Γραφείου, ενώ, πάντα κατά τη γνώμη του, οι καταλληλότερες περιοχές για τέτοιες εργασίες, είναι, οι Λεωφόροι Γρηγόρη Αυξεντίου και Μακαρίου, η Πλατεία Αγίου Λαζάρου και, οι χώροι γύρω από τις περιοχές αυτές, στις οποίες, από το 2005 μέχρι και σήμερα, αλλά και προηγουμένως, υπήρχαν και συνεχίζουν να υπάρχουν πολλά διαθέσιμα προς ενοικίαση καταστήματα, κατάλληλα για να στεγάσουν Κτηματομεσιτικό Γραφείο και σχετική Επιχείρηση. Τέτοια καταστήματα, υπήρχαν διαθέσιμα, συνεχώς, μετά το 2005 και, συγκεκριμένα:

(1)στο «Μέγαρο Σκούρος», δύο καταστήματα πολύ κατάλληλα για τέτοιο Γραφείο, εκ των οποίων, το ένα είναι διαθέσιμο ακόμα μέχρι και σήμερα. Πρόκειται για το κατάστημα στο οποίο στεγαζόταν το κατάστημα πωλήσεων της Κατασκευαστικής Εταιρείας «Αδελφοί Ιακώβου»,

(2)στο «Μέγαρο Λειβαδιώτης 1», την ίδια περίοδο και για αρκετό χρόνο, υπήρχαν διαθέσιμα δύο καταστήματα, Στις «Πολυκατοικίες:

(3)FRANCIS COURT», το ίδιο διάστημα και, για αρκετό επίσης χρόνο, υπήρχαν διαθέσιμα τρία

(3)καταστήματα,

(4)στην «ΕΛΠΑ ΛΕΙΒΑΔΙΩΤΗΣ αρ. 5», δύο

(2)καταστήματα,

(5)στην «ΑΒΕΝΣΙΑ», δύο

(2)καταστήματα,

(6)στην «ΑΒΕΝΣΙΑ COURT 2», δύο

(2)καταστήματα,

(7)στην «ΚΙΤΙΟΝ», δύο

(2)καταστήματα και,

(8)στην «FRANGIORGIO», άλλα δύο

(2)καταστήματα. Σύμφωνα με το μάρτυρα και το Τεκμήριο 16, όλα τα πιο πάνω καταστήματα, μπορούσαν να ενοικιαστούν την περίοδο που αναφέρει και, να χρησιμοποιηθούν για Κτηματομεσιτικό Γραφείο, έναντι λογικών ενοικίων, κυμαινόμενων περί τα €1.000- με €1.300- μηνιαίως, Τέλος, «κατά τη γνώμη του και, σύμφωνα με την εμπειρία που έχει, για λειτουργία Κτηματομεσιτικού Γραφείου, στη Λάρνακα, δεν απαιτούνται, ούτε χρειάζονται μεγάλοι χώροι, είναι αρκετός ένας χώρος μεταξύ 50 και 100 τμ και, εξ όσων γνωρίζει, όλα τα Κτηματομεσιτικά Γραφεία που ο ίδιος γνωρίζει και στα οποία αναφέρθηκε, δεν έχουν χώρους μεγαλύτερους των 50 με 100 τμ». Σε σχέση με την επιστολή, ημερ. 12.6.2009, μέρος του Τεκμηρίου 3, την οποία αναγνώρισε ως δική του, είπε ότι, «τα καταστήματα τα οποία υποδεικνύονται με αυτή, βρίσκονταν στις περιοχές Γρηγόρη Αυξεντίου και Μακαρίου και, πως, όταν στάλθηκε η επιστολή εκείνη, ήταν άδεια, νομίζει δε, ότι, ακόμη, ορισμένα εξ αυτών είναι άδεια, όχι βέβαια και τα τρία, αλλά, για ένα κατάστημα είναι σίγουρος ότι είναι άδειο», «Aπό αυτά, το ένα ήταν εμβαδού 50 έως 100 τμ, και το άλλο 90 τμ», «Τα τελευταία χρόνια, στην πόλη και Επαρχία Λάρνακας, υπάρχουν συνολικά 36 εγκεκριμένα Κτηματομεσιτικά Γραφεία, τα οποία λειτουργούν σε χώρους με εμβαδόν 50 - 100 τμ, το οποίο είναι αρκετό.» Σε ότι αφορά στην περίοδο από το 2006 μέχρι και σήμερα, είπε, ότι: «υπήρχαν και υπάρχουν πολλά καταστήματα μέχρι σήμερα. Έκανε μια έρευνα, ακόμα και σήμερα, [την ημέρα που έδιδε τη μαρτυρία του], έκανε ένα γύρο για να δει και, εντόπισε πάνω από 12 καταστήματα, μόνο στις Λεωφόρους Γρηγόρη Αυξεντίου και Μακαρίου, οι οποίες, είναι οι δύο καταλληλότεροι δρόμοι για τους Κτηματομεσίτες. Οι περισσότεροι βρίσκονται εκεί». «Κατά την αντίληψη του δε, τα τελευταία χρόνια, λόγω της κρίσης, τα ενοίκια μειώθηκαν κατά 35% περίπου». Αντεξεταζόμενος ο Μ.Κ.2, επανέλαβε ότι, η έρευνα του, έγινε 12.6.2009 και, σύμφωνα με την επιστολή, ίδιας ημερομηνίας, μέρος του Τεκμηρίου 3, τα διαθέσιμα προς ενοικίαση, σε κεντρικά σημεία της πόλης της Λάρνακας, καταστήματα, τα κατάλληλα για λειτουργία Κτηματομεσιτικού Γραφείου, είναι:

(1)κατάστημα αριθμός 3, επί της Λεωφόρου Γρηγόρη Αυξεντίου,

(2)κατάστημα αριθμός 5, στο «ΛΕΙΒΑΔΙΩΤΗΣ COURT» και,

(3)κατάστημα επί της Λεωφόρου Μακαρίου. Αναφορικά με τις διευθύνσεις των καταστημάτων αυτών, είπε, ότι, του ζητήθηκε να ερευνήσει γύρω του, εάν υπάρχουν καταστήματα και, ότι, εννοείται, πως, εφόσον ο ίδιος βρίσκεται στη Γρηγόρη Αυξεντίου, στο «FRANCIS COURT», αναφέρεται στην περιοχή εκείνη. «Όταν ρωτήθηκε από τον κ. Μαθηκολώνη, δε γνώριζε για ποιο σκοπό επρόκειτο. Απλά, ρωτήθηκε εάν, γύρω από το γραφείο του, υπάρχουν διαθέσιμα προς ενοικίαση καταστήματα. Τόνισε ότι, υπήρχαν και υπάρχουν καταστήματα διαθέσιμα προς ενοικίαση», «Ασκεί το επάγγελμα του εδώ και 30 χρόνια και, δεν είχε κανένα συμφέρον να πει ψέματα». «Τα πιο αναγνωρισμένα γραφεία, με υπαλλήλους, βρίσκονται στη Γρηγόρη Αυξεντίου και, γύρω από την Εκκλησία Αγίου Λαζάρου. Αυτό πιστεύει μετά από 30 χρόνια στο επάγγελμα». «Βρίσκονται τόσο σε ισόγειο όσο και σε όροφο. Θα έλεγε όμως, ότι, οι πλείστοι λειτουργούν σε ισόγειο, το οποίο, πιστεύει, ότι, είναι καλύτερο, παρόλο που υπάρχουν και άλλοι που λειτουργούν σε όροφο και κάνουν πολύ καλές δουλειές». Θεωρεί ότι, η Γρηγόρη Αυξεντίου και η Μακαρίου είναι οι πιο κατάλληλοι δρόμοι για Κτηματομεσίτες. Η Λεωφόρος Λεμεσού, σε σχέση με τις Λεωφόρους Γρηγόρη Αυξεντίου, Μακαρίου και Γρίβα Διγενή, είναι μηδέν, κατά τη γνώμη του, πάντα σε ότι αφορά στους Κτηματομεσίτες, όχι σε άλλες επιχειρηματικές δραστηριότητες». «Για ένα τέτοιο Γραφείο σημασία έχει ο τόπος, το position, και οι υπάλληλοι που θα το δουλεύουν, έστω και αν είναι 50 τμ μόνο», «Ως τόπος», εννοεί, να υπάρχει parking, δηλαδή, ευκολία πρόσβασης κλπ» και, επέμεινε ότι, «η Γρηγόρη Αυξεντίου, ακόμη και εάν ένα κατάστημα είναι 50 τμ, είναι αρκετό, αφού, εκεί, στις Κοινωνικές Ασφαλίσεις, πίσω από το MERCEDES, βάζεις περισσότερα και από 2.000 αυτοκίνητα», «Τόσο η Γρηγόρη Αυξεντίου όσο και η Μακαρίου, διαθέτουν χώρους στάθμευσης στο σημείο εκείνο. «Τα ενοίκια ξεκινούν από €900- - €1.200- το ένα. Για ένα συνηθισμένο κατάστημα των 55 - 60 τμ., το ενοίκιο είναι γύρω στα €900- το μήνα. Αυτό το ποσό πληρώνω και εγώ, το γνωρίζω γιατί και εγώ είμαι μέσα στο FRANGIORGIO και πληρώνω ενοίκιο». Αρνήθηκε ότι, σε ουδεμία έρευνα προέβη και ουδόλως γνωρίζει τα υποστατικά τα οποία αναφέρονται στο Τεκμήριο 16, λέγοντας: «Επαναλαμβάνω τα ίδια», «Μέχρι τώρα που μιλούμε υπάρχει ένα κατάστημα εκεί, στο «FRANCΙS COURT» και, ένα, στο «AVENSIA», «Είμαι εκεί, το γνωρίζω και το βλέπω κάθε μέρα». Ακολούθησαν, γραπτές, οι αγορεύσεις των συνηγόρων των διαδίκων και, ακολούθως, το Δικαστήριο επεφύλαξε την απόφαση του. Αξιολόγηση Μαρτυρίας - Αποδεκτή Μαρτυρία - Πραγματικά Γεγονότα - Ευρήματα. Σε ότι αφορά στη Μ.Α.1, δεν μας έχει πείσει για τις προθέσεις της ίδιας και των παιδιών της, σε ότι αφορά στο γνήσιο και λογικό της απαίτησης της, όπως, ούτε και, σε ότι αφορά στις, όποιες «προσπάθειες» που, όπως ισχυρίσθηκε, κατάβαλε προς ανεύρεση άλλου, κατάλληλου για χρήση ως Κτηματομεσιτικού Γραφείου, υποστατικού, ανάλογου με το επίδικο και, με ανάλογο/λογικό ενοίκιο. Σημειώνουμε ότι, σε αρκετά σημεία, περιέπεσε, σε αντιφάσεις και, ασαφείς και αόριστες τοποθετήσεις, οι οποίες γεννούν ερωτηματικά, όπως π.χ. όταν (α) στην κύρια εξέταση της, είπε ότι, έλαβε Άδεια και/ή είναι εγγεγραμμένη Κτηματομεσίτης από το 2005, ενώ, στην Αντεξέταση της, ότι, «Άδεια Κτηματομεσίτη πήρε το 2004». Σημειώνουμε ότι, η προσκομισθείσα Ετήσια Άδεια του Συμβουλίου Εγγραφής Κτηματομεσιτών, Τεκμήριο 1, είναι Άδεια για το

1. Θα ανέμενε κάποιος, να είχε προσκομιστεί τόσο η πρώτη Ετήσια Άδεια όσο και η τελευταία, του 2009, του χρόνου δηλαδή, κατά τον οποίο έδιδε τη μαρτυρία της, και, τούτο, χωρίς να αμφισβητούμε το γεγονός ότι, είχε Άδεια και, ότι εξακολουθούσε μέχρι και τον εν λόγω χρόνο να ασκεί το επάγγελμα του Κτηματομεσίτη. Όμως, διατηρούμε επιφυλάξεις σε σχέση με το χρονικό σημείο λήψης της σχετικής Άδειας, (β) ενώ αντεξεταζόμενη, είπε ότι, η ενοικίαση του επίδικου ξεκίνησε το 1991, όταν ακόμη ήταν παντρεμένη και, δεν είχε οικονομική ανάγκη, ώστε να το χρησιμοποιήσει, στη συνέχεια, είπε ότι, το 1989 χώρισε και, το χρειάζεται, θέση η οποία, είναι εντελώς αντιφατική και, διαψεύδει τα λεγόμενα της, αφού, πώς είναι δυνατό το 1989 που χώρισε να χρειάζεται το επίδικο, ενώ, το 1991 (Νοέμβριο του 1990 για την ακρίβεια, σύμφωνα και με το Τεκμήριο 2) να μην το χρειάζεται γιατί είναι ακόμη παντρεμένη και, δεν έχει οικονομική ανάγκη. Ερωτηματικά, ως προς την αξιοπιστία της μάρτυρος δημιουργεί και η αναφορά ότι, υποχρεώνεται να κλείνει ραντεβού με τους πελάτες της, σε διάφορα σημεία, στο δρόμο, «γιατί δεν καταλαβαίνουν που βρίσκεται, ώστε να τη βρουν και, τούτο, επειδή βρίσκεται σε όροφο, ενώ, όλοι οι Κτηματομεσίτες έχουν ισόγεια καταστήματα». Και, διερωτώμαστε: «Η δουλειά ενός Κτηματομεσίτη, είναι μόνο σε γραφείο που διεξάγεται; Δεν θα πρέπει ο Κτηματομεσίτης να υποδείξει και επιδείξει σ' έναν υποψήφιο αγοραστή ή ενοικιαστή το, προς πώληση ή ενοικίαση ακίνητο ή/και η ίδια η Κτηματομεσίτης να συναντήσει επί τόπου τον υποψήφιο πωλητή ή εκμισθωτή ώστε να γνωρίσει τα προς αγορά, πώληση ή ενοικίαση προσφερόμενα ακίνητα;» Eρωτηματικά και αμφιβολίες ως προς την αξιοπιστία και το αληθές των ισχυρισμών, θέσεων και προθέσεων της, δημιουργεί και η αναφορά στη μικρή της κόρη, η οποία, ενώ, όπως μας είπε, επέστρεψε στην Κύπρο πριν 2 - 3 μήνες, ξεκίνησε για να εργασθεί μαζί της, στο 2ο όροφο, ενώ, όταν αντιλήφθηκε ότι πρέπει να πηγαίνουν αυτές να βρίσκουν τους πελάτες, πριν 1½ μήνα ανέλαβε εργασία στη Λευκωσία, ως προγραμματίστρια. Πώς είναι δυνατό να πιστέψουμε ότι, ένα κορίτσι 25 ετών, το οποίο μόλις τελείωσε τις σπουδές του και, επιστρέφει πριν 2 - 3 μήνες, αμέσως, ξεκινά εργασία μαζί της, κατά τέτοιο τρόπο, ώστε, αμέσως, να αντιλαμβάνεται τα προβλήματα του επαγγέλματος και, αμέσως, να βρίσκει και εργασία, εντός χρόνου, 15 ημερών έως ενάμιση μηνός από της επιστροφής του και, αφού ήδη έχει εργασθεί με τη μητέρα του και, έχει αποκομίσει εντυπώσεις και απόψεις περί του επαγγέλματος, το οποίο και σκόπευε να ασκήσει. Ερωτηματικά και αμφιβολίες, δημιουργούν και οι ισχυρισμοί, ότι, χρειάζεται το επίδικο για να το χρησιμοποιήσει ως Κτηματομεσιτικό Γραφείο για την ίδια και τα τρία της παιδιά. Σε ότι αφορά στη μικρή της κόρη, έχουμε ήδη παραθέσει τις αμφιβολίες και ερωτηματικά μας, ενώ, σε ότι αφορά στην άλλη της θυγατέρα, 28 ετών, δικηγόρο, με σταθερή εργασία στην εταιρεία «Columbia», στη Λεμεσό, δεν μπορούμε να πιστέψουμε και, δεν μας έχει πείσει, ότι, θα εγκαταλείψει το επάγγελμα, τη βεβαιότητα και σταθερότητα την οποία της παρέχει η εργασία της, στην εν λόγω Εταιρεία, για να ασχοληθεί μόνο με Κτηματομεσιτικές Εργασίες, ακόμα και ως Νομικός Σύμβουλος σ' αυτήν. Επιπρόσθετα, αξιοσημείωτο είναι, ότι, καμιά από τις θυγατέρες της Αιτήτριας, δεν παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο για να υποστηρίξει τα λεγόμενα της ή και να μας πείσει περί των προθέσεων της, ενώ, σε ότι αφορά στον υιό της, (Μ.Α.3), με την αξιολόγηση της μαρτυρίας του οποίου θα ασχοληθούμε πιο κάτω, και πάλι, δεν μας έχει πείσει για το ειλικρινές των προθέσεων του, ότι δηλαδή, θα εγκαταλείψει την εργασία του στην ΑΕΚ Λάρνακας, όπου εργάζεται ως Διευθυντής Marketing για να ασχοληθεί μόνο με τα Κτηματομεσιτικά, όπως, δεν έχουμε πεισθεί, ούτε και για τις αναφορές της μάρτυρος αλλά και του ίδιου του υιού της, ότι, ενώ ήταν ακόμη φοιτητής, ερχόμενος τα καλοκαίρια στην Κύπρο «εργαζόταν» κοντά στον πατέρα του, επίσης Κτηματομεσίτη και, έτσι απέκτησε κάποια πείρα και κλήση στο επάγγελμα. Περαιτέρω, η Μ.Α.1, δεν μας έχει πείσει, ότι, κατέβαλε τις, υπό του Νόμου και της Νομολογίας απαιτούμενες προσπάθειες και ενέργειες για ανεύρεση άλλου, ανάλογου υποστατικού, με ανάλογο/λογικό ενοίκιο για να στεγάσει την, κατά τους ισχυρισμούς της, προτιθέμενη να στεγάσει στο επίδικο, επιχείρηση. Στη μαρτυρία της, είπε, ότι, «έψαξε για άλλο κατάστημα σε αρκετά μεγάλη ακτίνα, γύρω από το επίδικο και, δεν βρήκε υποστατικό, με ενοίκιο παρόμοιο με το επίδικο», Ότι, «στην περιοχή του επίδικου, δεν υπάρχει βασικά υποστατικό προς ενοικίαση» και, ότι, «δεν μιλά για ακτίνα 500 μόνο μέτρων από το επίδικο αλλά και ενός χιλιομέτρου», Όμως, πέραν του γεγονότος, ότι, δεν αναφέρθηκε στους χρόνους κατά τους οποίους προέβη στις εν λόγω ενέργειες «ανεύρεσης άλλου υποστατικού ανάλογου και, με ανάλογο/λογικό ενοίκιο», πλην μόνο, εντελώς αόριστα, ότι, «2004 πήρα Άδεια. Μέχρι 2005 και 2006 έψαχνα υποστατικά στην τιμή του ενοικίου που παίρνω από της Καθ' ης η Αίτηση και δεν εύρισκα ισόγειο», «Έψαχνα σε κεντρικές αρτηρίες, δηλαδή Λεωφ. Γρίβα Διγενή, Λεμεσού, Στρατηγού Τιμάγια». «Γρηγόρη Αυξεντίου, δεν έψαξα. Πέφτει μακριά από εκεί που μένω». «Και να έψαχνα, ίδιες τιμές υπάρχουν. Είναι ακριβά τα ενοίκια. €2.000- και πάνω, μικρά καταστήματα των 60 με 70 τ.μ.», διαπιστώνουμε ότι, οι όποιες ενέργειες της, αν θεωρήσουμε ότι έλαβαν χώρα ενέργειες, σοβαρές και σημαντικές προς την κατεύθυνση αυτή, ήταν συνυφασμένες και, σε συνάρτηση πάντα, τόσο με το ποσό ενοικίου το οποίο η ίδια λαμβάνει από το επίδικο, όσο και, σε συνάρτηση με τον τόπο όπου η ίδια μένει, όχι με τον τόπο ή την περιοχή του επίδικου. Τούτο ενόψει της αναφοράς της μάρτυρος, «Γρηγόρη Αυξεντίου δεν έψαξα, πέφτει μακριά απ' εκεί που μένω». Σύμφωνα δε με τη μαρτυρία της, δεν μένει/δεν διαμένει στο χώρο του επίδικου, αλλά, αλλού, σε άλλο χώρο, άγνωστης σ' εμάς τοποθεσίας. Επιπρόσθετα, από τη μαρτυρία της, φαίνεται ότι, οι «όποιες προσπάθειες» ανεύρεσης άλλου υποστατικού, περιορίστηκαν μόνο, στην ακριβώς γύρω από το επίδικο περιοχή, και, δεν επεκτάθηκαν και σε άλλες περιοχές, όπου, θα μπορούσαν να ανευρεθούν άλλα ανάλογα υποστατικά, όπως η Λεωφ. Γρηγόρη Αυξεντίου, όπου, σύμφωνα με το Μ.Κ.2, υπήρχαν διαθέσιμα προς ενοικίαση υποστατικά, κατάλληλα για τον σκοπό για τον οποίο το ήθελε ή και η Λεωφ. Μακαρίου. Ούτε και ο Μ.Α.2, κος Παπαευθυμίου, στον οποίο ανατέθηκε, η ανεύρεση τέτοιου υποστατικού, επεξέτεινε την έρευνα του, πέραν της, ακριβώς δίπλα στο επίδικο, περιοχής. Μία μόνο ματιά στο Τεκμήριο 5 και, στον συνημμένο σ' αυτό Χάρτη, καταδεικνύει, ότι, η έρευνα του εν λόγω μάρτυρα, περιορίστηκε: (α) στα ακριβώς διπλανά, του επίδικου, κτίρια (αρίθμηση 2 και 3), (β) σε ένα κτίριο, που βρίσκεται πιο πέρα από το υπ' αριθμόν 2 κτίριο (αρίθμηση 1), επί της Λεωφ. Λεμεσού, (γ) σε ένα κτίριο ακριβώς απέναντι από το επίδικο (αρίθμηση 4), επί της Λεωφ. Γρίβα Διγενή, (δ) σε δύο κτίρια ακριβώς δίπλα στο ακριβώς διπλανό του επίδικου, κτίριο, με αριθμό 3 (αρίθμηση 5 και 6,) επί της Λεωφ. Γρίβα Διγενή και, (ε) σε ένα ακόμη κτίριο ακριβώς απέναντι του κτιρίου με αριθμό 6 (αρίθμηση 7), επί της ίδιας Λεωφόρου. Τα πιο πάνω, σε συνδυασμό και με το γεγονός, ότι, η έρευνα του Μ.Α.2, έλαβε χώρα σε μία μόνο συγκεκριμένη, σύμφωνα με τη μαρτυρία του, ημερομηνία, σε συνδυασμό και με το γεγονός ότι, ο εν λόγω μάρτυρας, μας έδωσε απλά, πληροφορίες, ασαφείς και αόριστες σε σχέση με τα πέριξ του επίδικου, κτίρια, χωρίς αναφορά σε συγκεκριμένο υποστατικό, πλην, εντελώς αόριστα, ότι, «στις γύρω πολυκατοικίες, η έρευνα κατέδειξε ότι δεν υπάρχει παρόμοιο ή ανάλογο κατάστημα στην γύρω περιοχή, προς ενοικίαση», και, τούτο, χωρίς να έχει εισέλθει είτε εντός του επίδικου, το οποίο έχει δει μόνο απ' έξω, χωρίς να γνωρίζει το εμβαδόν, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και τα πλεονεκτήματα ή μειονεκτήματα του, όπως ούτε και των υποστατικών των γύρω κτιρίων, για τα οποία και κατέληξε ότι, δεν υπάρχει παρόμοιο ή ανάλογο κατάστημα, μας οδηγούν στο συμπέρασμα, ότι, η Αιτήτρια και ο Μ.Α.2, στον οποίο ανέθεσε την ανεύρεση άλλου, κατά τους ισχυρισμούς της, κατάλληλου προς ενοικίαση, ανάλογου υποστατικού, δεν προέβησαν στις δέουσες ή σε επαρκείς ενέργειες για την ανεύρεση τέτοιου υποστατικού και/ή, ότι, οι όποιες ενέργειες των, ήταν, όχι μόνο ανεπαρκείς αλλά, και επιπόλαιες και, παντελώς επιφανειακές και, ότι, ακόμη και εάν υπήρχαν στην πέριξ περιοχή, κατάλληλα διαθέσιμα προς ενοικίαση καταστήματα, δεν μπόρεσαν, λόγω του ανεπαρκούς και επιπόλαιου της έρευνας των, να τα εντοπίσουν ή ότι, ακόμη και στην πέριξ του επίδικου, περιοχή, εάν δεν υπήρχαν κατάλληλα υποστατικά, τέτοια υποστατικά δεν αποκλείεται να υπήρχαν -όπως και σύμφωνα με τον Μ.Κ.2, υπήρχαν-, σε άλλες περιοχές, στις οποίες, η Αιτήτρια, όχι μόνο δεν έψαξε, αλλά, τις οποίες και απέκλεισε από τις, προς διεξαγωγή ερεύνης, περιοχές, αφενός γιατί, είναι μακριά «τελευταίως, στείλατε επιστολή, (Τεκμήριο 3) για διαθέσιμα καταστήματα αλλά οι περιοχές αυτές είναι μακριά» και, αφετέρου γιατί, «στη Λεωφ. Γρηγόρη Αυξεντίου δεν υπάρχουν parking και, όσοι ήταν εκεί έκλεισαν και φεύγουν, γιατί δεν δουλεύουν», αναφορά και ισχυρισμός, ο οποίος, έρχεται σε αντίθεση με την αναφορά της» «Εγώ, στη γειτονιά μου έψαξα. Αν δεν δουλεύει κάποιο εξαρτάται από το χαρακτήρα του. Εγώ, είμαι στο δεύτερο όροφο και δουλεύω. Εγώ τους τρέχω τους πελάτες», θέση, η οποία αντιφάσκει με τα όσα σε σχέση με την έλλειψη χώρων στάθμευσης, έχει αναφέρει και, το γιατί δεν έψαξε, και, στην εν λόγω Λεωφόρο, όπου, όπως φαίνεται και από τη μαρτυρία του Μ.Κ.2 υπήρχαν και εξακολουθούν να υπάρχουν διαθέσιμα καταστήματα. Άλλωστε, και η ίδια, παραδέχτηκε: «Στη Γρηγόρη Αυξεντίου ξενοικιάστηκαν 3, διότι δεν εργάζονταν. Ο Αφρικάνος έφυγε, Είναι επόμενο να φύγουν διότι δεν δουλεύουν». Όμως, η ίδια, παραδέχεται πως, «τρέχει τους πελάτες της και, ακόμα και από το 2ο όροφο που βρίσκεται, δουλεύει και, αν κάποιος δε δουλεύει, εξαρτάται από το χαρακτήρα του», αναφορά η οποία, δε δικαιολογεί το ότι δεν έψαξε στην εν λόγω Λεωφόρο, γιατί, εκεί, δεν έχει parking και, όσοι είναι εκεί, κλείνουν και φεύγουν. Τέλος, διαπιστώνουμε, ότι, μεταξύ Αιτήτριας και Μ.Κ.1, ιδιοκτήτη της Καθ' ης η Αίτηση, υπήρξαν, τα τελευταία τουλάχιστον χρόνια, προστριβές, οι οποίες, σε αρκετές περιπτώσεις, οδήγησαν και σε δικαστικές διαδικασίες μεταξύ των, από την πλευρά της Αιτήτριας. Επιπλέον, η Αιτήτρια, με κάποιες από τις ενέργειες της, όπως π.χ. τη στάθμευση ενός παλαιού, ακινητοποιημένου αυτοκινήτου, μπροστά στη βιτρίνα της Καθ' ης η Αίτηση, παρενοχλεί αυτήν. Άλλωστε, και η ίδια παραδέχτηκε, ότι η στάθμευση του εν λόγω οχήματος, «έγινε σκόπιμα για να σταματήσει ο κ. Aldecor να παρενοχλεί την πολυκατοικία». Tα πιο πάνω δημιουργούν αμφιβολίες περί του κατά πόσο πράγματι, η ανάκτηση της κατοχής απαιτείται επειδή, η Αιτήτρια και τα παιδιά της, θέλουν να χρησιμοποιήσουν το επίδικο για το λόγο και σκοπό τον οποίο επικαλούνται ή κατά πόσο, ο λόγος και ο σκοπός αυτός, είναι πρόφαση και, ο πραγματικός λόγος είναι οι τεταμένες, όπως προέκυψε, μεταξύ των διαδίκων, σχέσεις. Σε ότι αφορά στο Μ.Α.2, δεν μας έχει πείσει για την επάρκεια της έρευνας την οποία διεξήγαγε για την Αιτήτρια. Η έρευνα του, διεξήχθη και αφορά σε μία μόνο συγκεκριμένη ημέρα ερεύνης, την 26.11.2008 και, περιορίστηκε σε μερικά μόνο, διπλανά του επίδικου, κτίρια, όπου, όπως είπε, κατά τη μοναδική ημέρα διεξαγωγής της «έρευνας του», δεν υπήρχαν διαθέσιμα προς ενοικίαση, υποστατικά, κατάλληλα για Κτηματομεσιτικό Γραφείο. Η έρευνα του Μ.Α.2, υστερεί περαιτέρω, ως προς το ότι, δεν έχει εισέλθει εντός του επίδικου, δεν έχει δει, δεν έχει μετρήσει και δεν γνωρίζει την κατάσταση, το εμβαδόν, τη διαρρύθμιση και τα ιδιαίτερα, χαρακτηριστικά του, εσωτερικά τουλάχιστον, όπως ούτε τα πλεονεκτήματα ή μειονεκτήματα αυτού. Το έχει δει, μόνο εξωτερικά και, στη βάση της εξωτερικής αυτής «γνωριμίας» με το επίδικο, προχώρησε σε «έρευνα» για κατάλληλα «παρόμοια» και «εφάμιλλα» υποστατικά, τα οποία, ακόμη και εάν υπήρχαν, δεν ήσαν διαθέσιμα (βλ. Τεκμήριο 5), για τα οποία, και πάλι, δεν μας δίδει κανένα στοιχείο, πλην μόνο, περιγραφή των Κτηματικών στοιχείων των κτιρίων και την οδό επί της οποίας τα κτίρια αυτά, κείνται, χωρίς καν τον αριθμό της οδού. Σημειώνουμε ότι, δεν προέβη σε οποιαδήποτε σύγκριση του επίδικου και των υποστατικών στα κτίρια του Τεκμηρίου 5, για τα οποία, ουδεμία αναφορά κάνει, αφού, η μόνη του αναφορά, είναι στα κτίρια, όπου, υπήρχαν μεν υποστατικά, αλλά μη διαθέσιμα προς ενοικίαση. Ουδεμία απολύτως πληροφορία μας έχει δώσει είτε σε σχέση με οτιδήποτε αφορά σε αυτά, είτε σε σύγκριση με το επίδικο, ακόμα και, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι, όπως είπε «για να κάμει τη σύγκριση έπρεπε να δει καταστήματα τα οποία ενοικιάζοντο και, εφόσον δεν υπήρχαν, δεν θεώρησε απαραίτητο να κάμει οποιαδήποτε σύγκριση». Θεωρούμε την πιο πάνω «έρευνα», αόριστη, ανεπαρκή, ελλιπή και επιφανειακή. Περαιτέρω, έχει διεξαχθεί, σε πολύ περιορισμένη έκταση, ακριβώς δίπλα και γύρω από το επίδικο, σε ακτίνα 50 - 150 ή το πολύ 200 μέτρων από αυτό και, δεν επεκτάθηκε και σε άλλη ή άλλες κατάλληλες περιοχές ή, ακόμη έστω λίγο πιο πέρα από τα 200 μέτρα στα οποία περιορίστηκε, όπου θα μπορούσαν, ίσως, να υπήρχαν παρόμοια, διαθέσιμα προς ενοικίαση υποστατικά. Επί πλέον, ενώ, στην κύρια εξέταση του, είπε ότι «η εντολή του ήταν να βρει στην περιοχή, παρόμοιο και κατάλληλο προς ενοικίαση υποστατικό», στη συνέχεια είπε ότι, «η εντολή του, ήταν να βρει κατάστημα ισότιμο και εφάμιλλο του επίδικου και, ότι, θεώρησε ότι τα γύρω υποστατικά, προσφέρονται για το σκοπό αυτό». Διαπιστώνουμε ότι, ο μάρτυρας αυτός, έχει συσχετίσει/ταυτίσει τους όρους «ισότιμο» και «εφάμιλλο» υποστατικό, με την ύπαρξη υποστατικών μόνο στην ίδια περιοχή, γι' αυτό και, η έρευνα του, περιορίστηκε μόνο, ακριβώς γύρω από το επίδικο, αλλά και, γιατί, στις Λεωφ. Μακαρίου και Γρηγόρη Αυξεντίου, όπου του υποβλήθηκε, ότι, υπήρχαν και υπάρχουν διαθέσιμα υποστατικά, υπάρχει πρόβλημα χώρου στάθμευσης και, γιατί, η περιοχή του επίδικου είναι από τις καλύτερες για τη χρήση για την οποία το θέλει η Αιτήτρια, στην οποία, δεν υπάρχουν άλλα Κτηματομεσιτικά Γραφεία, το οποίο θεωρεί πλεονέκτημα. Άλλο σημείο στο οποίο, πάσχει η «έρευνα» και η μαρτυρία του, είναι ότι, ενώ ισχυρίζεται, ότι, ως Κτηματομεσίτης, γνωρίζει αμέσως, τί είναι διαθέσιμο και, δεν πρόσεξε να υπάρχουν ούτε σε άλλες περιοχές, κατάλληλα υποστατικά, σε υποβολές σε σχέση με την ύπαρξη τέτοιων υποστατικών σε άλλες περιοχές, είπε ότι, «δεν το γνωρίζει», «δεν το έχει προσέξει», «δεν ισχυρίσθηκε ότι γνωρίζει όλη τη Λάρνακα», όπως και, ότι, «δεν έχει υπόψη και, δεν γνωρίζει τα υποστατικά στο Frangiorgio και Francis Court». Αξίζει να σημειωθεί ότι, ενώ, παραδέχθηκε ότι, η έρευνα του έγινε για συγκεκριμένη μόνο περιοχή, ταυτόχρονα, παραδέχθηκε ότι, «για να βρεθεί κατάστημα κατάλληλο, θα έπρεπε να γίνει μια νέα έρευνα που να περιλαμβάνει και άλλες περιοχές» και, ότι, «εμπειρικά μιλώντας, χωρίς να έχει διεξαγάγει οποιαδήποτε σχετική έρευνα, σε άλλες περιοχές, μπορεί να πει, ότι, την ημέρα της έρευνας του δεν υπήρχαν και, τούτο, γιατί, λόγω της δουλειάς του, γνωρίζει τι υπάρχει διαθέσιμο, προς ενοικίαση», αναφορά η οποία, όμως, στη συνέχεια και, βάσει των όσων σε υποβολές απάντησε, δεν φαίνεται να αποδίδει την πραγματικότητα, αφού, στις πλείστες υποβολές, η απάντηση του ήταν, ότι, «δεν γνωρίζει». Αξιοσημείωτο επίσης είναι, ότι, ενώ έκανε την «έρευνα» του, 26.11.2008, εντούτοις, με μεγάλη ευκολία, είπε ότι, στην περιοχή του επίδικου δεν υπήρχαν διαθέσιμα υποστατικά, ούτε το 2006, ούτε το 2007, ούτε το 2008, ούτε το 2009, όπως και, ότι, δεν γνωρίζει να υπήρχαν σε ολόκληρη τη Λάρνακα, κατά τους εν λόγω χρόνους, τέτοια υποστατικά, Και, διερωτώμαστε, πώς είναι δυνατόν να μπορεί να αναφέρεται με βεβαιότητα σε χρόνους, κατά τους οποίους δεν του είχε ανατεθεί να ερευνήσει το θέμα. Επί πλέον, δεν γνωρίζει, εάν, κατά την ημέρα που έδιδε μαρτυρία, το 2010 (25.11.2010) υπήρχαν, υπάρχουν ή συνεχίζουν να υπάρχουν διαθέσιμα προς ενοικίαση, υποστατικά, στη Γρηγόρη Αυξεντίου, στη Μακαρίου ή στη Γρίβα Διγενή που είναι η περιοχή του επίδικου. Ο Μ.Α.2, δεν μας έχει πείσει για την επάρκεια της «έρευνας» την οποία διεξήγαγε, την οποία θεωρούμε, το λιγότερο, ανεπαρκή, εάν όχι, ανύπαρκτη, όπως ούτε για το αληθές των λεγόμενων του. Απορρίπτουμε τη μαρτυρία του, ως μη αξιόπιστη, στο σύνολο της, πλην της θέσης, ότι, τα πλείστα Κτηματομεσιτικά Γραφεία, βρίσκονται σε ισόγειους χώρους. Όσον αφορά στο Μ.Α.3, υιό της Αιτήτριας, ούτε και αυτός, μας έχει πείσει για το αληθές των όσων ανέφερε, σε σχέση με όλα τα σημεία της μαρτυρίας του, την οποία και απορρίπτουμε στο σύνολο της, ως μη ειλικρινή και αξιόπιστη. Χωρίς να παραγνωρίζουμε την ύπαρξη «επιθυμίας» ανάκτησης της κατοχής του επίδικου, εντούτοις, δεν έχουμε πεισθεί ότι, η «επιθυμία» αυτή, είναι συνυφασμένη με την ύπαρξη λογικής, πραγματικής και γνήσιας ανάγκης, ανάκτησης του επίδικου, για χρήση του για τον σκοπό τον οποίο τόσο ο Μ.Α.3 όσο και η Μ.Α.1 προσπάθησαν να πείσουν το Δικαστήριο, ότι το χρειάζονται. Δεν έχουμε πεισθεί ότι, οποιαδήποτε από τις αδελφές του, προτίθεται ή επιθυμεί να εγκαταλείψει την εργασία της και, να ασχοληθεί με Κτηματομεσιτικές και/ή άλλες συναφείς εργασίες και επιχειρήσεις στο χώρο του επίδικου ή/και αλλού, όπως, δεν έχουμε πεισθεί ούτε για τις προθέσεις, επιθυμίες και ενδιαφέροντα του ίδιου του μάρτυρα, σε σχέση με το θέμα αυτό, ούτε για την, κατά τον ισχυρισμό του, «βοήθεια και εργασία» κοντά στον πατέρα του, όταν ήταν φοιτητής και ερχόταν στην Κύπρο για διακοπές το καλοκαίρι. Διερωτώμαστε, πόσους, ποίους και, πότε, τους βοηθούσε ο Μ.Α.3, κατά την περίοδο των διακοπών του, ως φοιτητής, τον πατέρα ή τη μητέρα του ή και τους δύο και, σε ποίο ελεύθερο του χρόνο! Τούτο ενόψει της αναφοράς, σε κάποιο σημείο της μαρτυρίας του, ότι, βοηθούσε τον πατέρα του, τα καλοκαίρια, και σε άλλο σημείο ότι βοηθούσε τη μητέρα του, καλοκαίρια, Πάσχα και Χριστούγεννα. Δεν έχουμε επίσης πεισθεί, ότι ενώ τον ενδιέφερε το συγκεκριμένο επάγγελμα, για λήψη άδειας εξάσκησης του οποίου, απαιτείται η πλήρωση ορισμένων προϋποθέσεων, μεταξύ των οποίων και η πείρα ορισμένων ετών, εντούτοις δεν προέβη σε οποιαδήποτε ενέργεια εξασφάλισης των απαιτούμενων για το σκοπό αυτό, προϋποθέσεων, γιατί τέτοια Άδεια, έχει η μητέρα του. Δεν μας έχει πείσει, ότι, οι αδελφές του, παρά την ταλαιπωρία την οποία προϋποθέτει η, σε άλλη πόλη και επαρχία, καθημερινή απασχόληση των, ως εκ της οποίας και επιστρέφουν 8.00 ή 9.00 μ.μ., το μόνο το οποίο τις απασχολεί, είναι, τα Σαββατοκύριακα, να βοηθούν τη μητέρα τους, στην εργασία της, όταν έχει πελάτη. Δεν έχουμε επίσης, πεισθεί ότι, ο Μ.Α.3, έχει προβεί σε οποιαδήποτε έρευνα ανεύρεσης άλλου, κατάλληλου υποστατικού, σε οποιοδήποτε χρόνο, είτε μόνος είτε μαζί με τη μητέρα του. Άλλωστε, παραδέχθηκε ότι, «ο ίδιος δεν έψαξε» και, ότι, «είναι η μητέρα του που έψαξε». Ανακριβείς και αντιφατικές ήταν και, οι αναφορές του, σε σχέση με το χρόνο σύστασης της Εταιρείας των, η οποία, όπως προκύπτει από το Τεκμήριο 6, συστάθηκε 7.2.2007, δηλαδή, μετά την καταχώρηση, στις 8.1.2007, της υπό εκδίκαση αίτησης. Περαιτέρω, η μαρτυρία του, σε σχέση με την ύπαρξη χώρου η χώρων στάθμευσης στην περιοχή του επίδικου, δεν υπήρξε, όπως, ούτε και των Μ.Α.1 και Μ.Α.2, συγκεκριμένη, σε σχέση με το, ή, τα σημεία, όπου τέτοιοι χώροι υπάρχουν. Αντίθετα, από το σύνολο της μαρτυρίας του Μ.Α.3, αλλά και, όλων των μαρτύρων της Αιτήτριας, αντιλαμβάνεται κάποιος, ότι, η περιοχή όπου κείται το επίδικο, (η Λεωφ. Γρίβα Διγενή) είναι κεντρική Λεωφόρος, η οποία, περιτριγυρίζεται από άλλες Λεωφόρους, ήτοι, τις Λεωφόρους Λεμεσού και Στρατηγού Τιμάγια, στις οποίες, λογικά και, δεν θα πρέπει να επιτρέπεται η στάθμευση οχημάτων. Δεν μας έχει υποδειχθεί το σημείο ή τα σημεία της περιοχής όπου υπάρχει ή υπάρχουν χώροι στάθμευσης. Από τη μαρτυρία του, συνάγεται, ότι, η αναφορά σε χώρους στάθμευσης, αφορά στον ιδιωτικό χώρο στάθμευσης, πίσω, στην αυλή της πολυκατοικίας και επί του πεζοδρομίου, ακριβώς μπροστά από τη βιτρίνα του επίδικου, στο χώρο όπου, σήμερα είναι σταθμευμένο το παλαιό ακινητοποιημένο αυτοκίνητο της Αιτήτριας, καθώς και, σε παρόδους, όπου, δυνατό να υπάρχουν τέτοιοι χώροι. Και, διερωτόμαστε: «οι Λεωφόροι Γρηγόρη Αυξεντίου και Μακαρίου, δεν έχουν παρόδους, όπου, προτιθέμενος πελάτης, θα μπορούσε να σταθμεύσει», και, τούτο, ανεξάρτητα από τις υποβολές ότι, στην εκεί περιοχή, υπάρχει, κοντά στις Κοινωνικές Ασφαλίσεις, χώρος στάθμευσης 2.000 οχημάτων. Περαιτέρω, ενώ παραδέχεται, ότι, δεν είναι για όλα τα καταστήματα, ίδιες οι συνθήκες, και, ότι, μπορεί να υπάρχουν, ακόμη και στη Γρηγόρη Αυξεντίου, όπου ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχουν χώροι στάθμευσης, καταστήματα που έχουν parking, είτε δίπλα, είτε ιδιωτικά, εντούτοις δεν έχει ψάξει είτε αυτός είτε η Αιτήτρια στην περιοχή αυτή, με την πρόφαση ότι, δεν υπάρχουν εκεί, χώροι στάθμευσης. Επί πλέον, οι αναφορές του Μ.Α.3, σε σχέση με τη χρήση του διαμερίσματος, επάνω από το επίδικο, όπου η μητέρα του έχει το γραφείο της, έρχονται σε αντίθεση με τα όσα η Αιτήτρια ανέφερε σχετικά, αφού, ο Μ.Α.3 είπε, ότι, η μητέρα του στεγάζει το γραφείο της στο διαμέρισμα στο οποίο διαμένει, ενώ, η Αιτήτρια, είπε, ότι, εκεί, είναι το γραφείο της, το οποίο χρησιμοποιούν τα παιδιά της άλλοτε ως γραφείο και άλλοτε ως κατοικία, ενώ, η ίδια, διαμένει αλλού, σημείο ως προς το οποίο και την πιστεύουμε, αφού, σε κάποιο σημείο της μαρτυρίας της, είπε ότι, «ενοικιάζει σπίτι όπου έριξε τοίχο και έκανε τροποποιήσεις γιατί έτσι ήθελε». Σημειώνουμε επίσης, ότι, και ο Μ.Α.3, έχει συνδυάσει την ανεύρεση άλλου κατάλληλου υποστατικού, με το ύψος του ενοικίου το οποίο λαμβάνουν από το επίδικο, δεδομένου, ότι, όπως μας είπε, «δεν βρήκαν κατάλληλο υποστατικό, για διάφορους λόγους, είτε γιατί είναι ακατάλληλο, είτε γιατί είναι πάρα πολύ ακριβό το ενοίκιο», για να παραδεχθεί και, μάλιστα, με ασαφείς υπερβολές, πως, άμα ένα κατάστημα είναι κατάλληλο, αλλά, έχει ενοίκιο της τάξης των €10.000- ή €6.000- το μήνα, σίγουρα, δεν είναι κατάλληλο, για να παραδεχθεί στη συνέχεια: «Ρωτήσαμε δύο - τρία καταστήματα τα οποία ενοικιάστηκαν τον τελευταίο μήνα στο Δρόμο Λεμεσού και Γρίβα Διγενή και, τα ενοίκια, ξεκινούν από €5.500- και πάνω, εμβαδού 250 και 400 τ.μ.» Αξιοσημείωτο είναι, ότι, το επίδικο, σύμφωνα με το Μ.Α.2 είναι εμβαδού μόνο 260 τ.μ. περίπου και, όχι 400 τ.μ. Από την πιο πάνω, όμως, αναφορά του μάρτυρα, προκύπτει σαφώς, ότι, διαθέσιμα προς ενοικίαση υποστατικά, ακόμη και στην περιοχή του επίδικου, υπήρχαν, ακόμη και ένα περίπου μήνα πριν την ημερομηνία κατά την οποία ο μάρτυρας έδινε τη μαρτυρία του, το ύψος ενοικίου, των οποίων σαφώς, είναι συνάρτηση και του εμβαδού αυτού. Περαιτέρω, ουδεμία ικανοποιητική μαρτυρία έχει προσκομιστεί για το ύψος των ενοικίων για ανάλογα, κατάλληλα υποστατικά, για τη χρήση για την οποία το επίδικο απαιτείται. Σε ότι αφορά στο Μ.Κ.1, παρά το γεγονός ότι, σε αρκετά σημεία της μαρτυρίας του, [χωρίς με οποιοδήποτε τρόπο να αμφισβητούμε ότι, σε σχέση με τα εν λόγω σημεία, έγιναν έξοδα και, καταβλήθηκαν σημαντικά χρηματικά ποσά ή, ότι θα υποστεί σημαντικό κόστος μετακίνησης], βρίσκουμε, ότι, υπερέβαλλε, ειδικά, σε ότι αφορά στο ύψος των ποσών στα οποία αναφέρθηκε είτε ως κόστος ευπρεπισμού, ανακαίνισης και αναδιαμόρφωσης του επίδικου, είτε ως κόστος ζημιάς, λόγω απώλειας εμπορικής εύνοιας κ.λ.π. την οποία θα υποστεί σε περίπτωση μετακίνησης του, είτε ως κόστος μετακίνησης σε άλλο υποστατικό, είτε ως κόστος διακόσμησης, την οποία, όπως είπε, έκαναν πριν 2 χρόνια, εντούτοις, πιστεύουμε το μάρτυρα και, αποδεχόμαστε τη μαρτυρία του, στο σύνολο της, με τις όποιες επιφυλάξεις μας σε σχέση με τις αναφορές σε ποσά για τα οποία, πιστεύουμε ότι υπερέβαλλε και, για τα οποία, άλλωστε, ουδεμία μαρτυρία προς απόδειξη τούτων, προσκομίστηκε. Το μόνο σημείο της μαρτυρίας του το οποίο μας προβλημάτισε κάπως είναι, η μη αναφορά, κατά την κύρια εξέταση του, στην ύπαρξη δικαστικού διατάγματος εναντίον των, σε σχέση με το μετακινούμενο container και την ταμπέλα/πινακίδα με την ονομασία Aldecor, την ύπαρξη του οποίου όμως, παραδέχθηκε κατά την Αντεξέταση του. Αυτή η παράλειψη, η οποία, δεν αποκλείουμε να μην έγινε σκόπιμα, αφού άλλωστε ο μάρτυρας αναφέρθηκε, γενικά, στα προβλήματα που του δημιούργησε η Αιτήτρια, είμαστε της γνώμης, ότι, δεν είναι αρκετή ώστε να κλονίσει την αξιοπιστία του μάρτυρα. Σε ότι αφορά στο Μ.Κ.2, πιστεύουμε ότι, ο μάρτυρας έλεγε την αλήθεια, και αποδεχόμαστε τη μαρτυρία του, στο σύνολο της, ως αληθή, αξιόπιστη και, χωρίς υπερβολές. Πραγματικά γεγονότα - Νομική Πτυχή - Κατάληξη: Ta πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης, όπως προκύπτουν από την ενώπιον μας, αποδεκτή μαρτυρία, συνοψίζονται στα πιο κάτω: H Aιτήτρια, είναι ιδιοκτήτρια υποστατικού, επί της Λεωφ. Γρίβα Διγενή 51, στη Λάρνακα, ενώ, η Καθ' ης η Αίτηση, ενοικιαστής αυτού, δυνάμει γραπτής συμφωνίας ενοικίασης, (Τεκμήριο 2 και 10), η οποία ξεκίνησε 1.12.1990 και έληξε 30.11.
2. Μετά τη λήξη της εν λόγω περιόδου, η Καθ' ης η Αίτηση, συνέχισε κατέχουσα το υποστατικό, το οποίο χρησιμοποιεί ως κατάστημα ειδών προίκας, επένδυσης, διακόσμησης και ανακαινίσεων εσωτερικών χώρων. Στις 6.11.2006, της απεστάλη, εκ μέρους της Αιτήτριας, η οποία είναι Κτηματομεσίτης και ασκεί το επάγγελμα της, σε διαμέρισμα, στον 2ο όροφο της ίδιας πολυκατοικίας όπου και το επίδικο, επιστολή μέσω δικηγόρου, ίδιας ημερομηνίας (Τεκμήριο 8), με την οποία, πληροφορείται ότι, η Αιτήτρια ζητά ανάκτηση κατοχής του υποστατικού, γιατί, τούτο, «απαιτείται λογικά και εύλογα από την ιδιοκτήτρια για ιδιοχρησία και άσκηση ιδίας επιχειρηματικής δραστηριότητας. Της δίδεται, προς παράδοση, χρόνος «ενός μηνός από σήμερα», ήτοι, από της ημερομηνίας της επιστολής, με την προσθήκη, ότι, «η ιδιοκτήτρια είναι έτοιμη να καταβάλει σχετικές αποζημιώσεις στα πλαίσια της σχετικής Νομοθεσίας». Παρά το γεγονός, ότι, ουδεμία μαρτυρία έχει προσκομισθεί σε σχέση με το χρόνο λήψης της επιστολής, Τεκμήριο 8, εντούτοις, η λήψη της δεν αμφισβητήθηκε από την Καθ' ης η Αίτηση, με οποιοδήποτε τρόπο, όπως, δεν αμφισβητήθηκε ούτε και η πάροδος του ενός μηνός μέχρι την καταχώρηση της, υπό εκδίκαση, Αίτησης, η οποία καταχωρήθηκε 8.1.
3. Από το ενώπιον μας μαρτυρικό υλικό, προκύπτει, ότι, η Αιτήτρια επιθυμεί, ανάκτηση της κατοχής του επίδικου, για να το χρησιμοποιήσει προς επέκταση της επιχειρηματικής της δραστηριότητας, ως εγγεγραμμένης Κτηματομεσίτριας, με Άδεια, τόσο για την ίδια όσο και για τα 3 τέκνα της, τα οποία, ισχυρίζεται, ότι, θα δραστηριοποιηθούν στον τομέα Κτηματομεσιτικών και συναφών δραστηριοτήτων, εγκαταλείποντας τις σημερινές των εργασίες. Σε ότι αφορά στο ειλικρινές και γνήσιο των προθέσεων της ίδιας και των τέκνων της να δραστηριοποιηθούν, ως ανωτέρω, έχουμε ήδη παραθέσει, πιο πάνω, τις απόψεις μας, όπου και, προς αποφυγή επαναλήψεων, παραπέμπουμε, όπως, επίσης, παραπέμπουμε πιο πάνω και, στα συμπεράσματα μας, αναφορικά με τις, όποιες ενέργειες, έγιναν, εκ μέρους της Αιτήτριας και των μαρτύρων της, προς ανεύρεση άλλου ανάλογου, κατάλληλου για τη χρήση την οποία το θέλει, υποστατικού και, με ανάλογο και/ή λογικό ενοίκιο, συμπεράσματα από τα οποία, έχει προκύψει, ότι, η Αιτήτρια, δεν προέβη και δεν κατέβαλε τις κατάλληλες και/ή τις απαιτούμενες για το σκοπό αυτό, προσπάθειες, ανεύρεσης άλλου κατάλληλου υποστατικού, η ανεύρεση του οποίου υπήρξε και/ή ήταν, πάντοτε, σε συνάρτηση και, άμεσα συνδεδεμένη τόσο με το ύψος του ενοικίου το οποίο η ίδια λαμβάνει ως ενοίκιο από το επίδικο, όσο και με την ακριβώς δίπλα στο επίδικο περιοχή, αφού αυτές περιορίστηκαν μόνο, στα ακριβώς διπλανά και, ακριβώς απέναντι του επίδικου κτίρια, όσο και, σε συνάρτηση με την ύπαρξη χώρου στάθμευσης, μπροστά, ουσιαστικά από το κατάστημα. Η Αιτήτρια, έχει αγνοήσει, δεν έχει λάβει υπόψη και, δεν έχει ερευνήσει, δεδομένου ότι, όπως κατέθεσε, στην περιοχή του επίδικου δεν υπήρχαν διαθέσιμα ανάλογα υποστατικά, την ύπαρξη ή το ενδεχόμενο ύπαρξης τέτοιων υποστατικών και σε άλλες, κατάλληλες για λειτουργία Κτηματομεσιτικών γραφείων, περιοχές, όπως οι Λεωφ. Γρηγόρη Αυξεντίου και Μακαρίου, όπου λειτουργούν και άλλα Κτηματομεσιτικά Γραφεία αλλά και, όπου, σύμφωνα και με τη μαρτυρία του Μ.Κ.2, την οποία έχουμε αποδεχθεί στο σύνολο της, υπήρχαν και εξακολουθούν να υπάρχουν κατάλληλα και διαθέσιμα προς ενοικίαση υποστατικά. Η Αιτήτρια, «κοίταξε» στην περιοχή, γύρω από το επίδικο, στις Λεωφόρους Γρίβα Διγενή και Λεμεσού σε ακτίνα 500 μέτρων ή/και ενός χιλιομέτρου, όπως είπε, για να βρει, άλλο, «ανάλογο υποστατικό», «για να το ενοικιάσει», πλην όμως, πάντοτε σύμφωνα με τη δική της θέση, δε βρήκε ούτε τέτοιο υποστατικό, αλλά, ούτε και με «ανάλογο ενοίκιο». H πιο πάνω ενέργεια της Αιτήτριας, υπήρξε κατά τη γνώμη μας, καθαρά επιφανειακή και, εντελώς επιπόλαιη. Αρκέστηκε μόνο στο, «να ψάξει ακριβώς δίπλα στο επίδικο. Δεν έχουμε επίσης, πεισθεί ότι, η έρευνα της επεκτάθηκε μέχρι και ένα χιλιόμετρο, όπως ισχυρίσθηκε μακριά από το επίδικο, όπως δεν επεκτάθηκε σε τέτοια έκταση, ούτε και η έρευνα του Μ.Α.2». Πρέπει να σημειώσουμε πως, όταν η Μ.Α.1, αναφέρθηκε σε έρευνα μέχρι και ένα χιλιόμετρο μακριά από το επίδικο, δεν μας διευκρίνισε προς ποία κατεύθυνση έψαξε, δεξιά ή αριστερά του επίδικου ή πλαγίως/καθέτως σε σχέση με αυτό, ούτε και καθόρισε συγκεκριμένα την οδό ή τη Λεωφόρο επί της οποίας έψαξε και, από ποίο σημείο μέχρι ποίο. Είμαστε της γνώμης, ότι, «έψαξε»/«κοίταξε» μόνο σε μία πολύ μικρή ακτίνα, ακριβώς πέριξ του επίδικου, όπως ακριβώς έπραξε και ο Μ.Α.2, και, πιστεύουμε ότι, περιόρισε την «έρευνα αναζήτησης της», σε πολύ μικρότερη ακτίνα από αυτή των 500 μέτρων ή του ενός χιλιομέτρου, στην οποία αναφέρθηκε. «Η έρευνα» της, «δεν επεκτάθηκε» όχι μόνο σε όλο το μήκος της Λεωφόρου Γρίβα Διγενή, αλλά ούτε στις Λεωφόρους Στρατηγού Τιμάγια ή Λεμεσού, πολύ πλησίον του επίδικου. Πιστεύουμε ότι, περιορίστηκε, μόνο, στα ακριβώς διπλανά και απέναντι τετράγωνα και/ή κτίρια. Σύμφωνα με τη νομολογία, η έρευνα για ανεύρεση άλλου ανάλογου υποστατικού δεν πρέπει να περιορίζεται μόνο γύρω από το επίδικο υποστατικό, αλλά, μπορεί και, θα πρέπει, σε περίπτωση αδυναμίας ανεύρεσης υποστατικού γύρω ή κοντά στο επίδικο, να εκτείνεται και σε άλλη περιοχή, αντίστοιχης εμπορικότητας. (Βλ. Υπόμνημα αρ. 206, Παναγιώτης Χριστοδουλίδης ν. Μαρίας Ολυμπίου

(1989)1 Α.Α.Δ.838). Η θέση της Αιτήτριας και του υιού της, ότι, πέραν του ότι δεν μπόρεσαν να εξασφαλίσουν «άλλη ανάλογη στέγη» για την επιχείρηση που σκέφτονται να δημιουργήσουν, δεν βρήκαν ούτε και κατάστημα «με ανάλογο ενοίκιο» και, το γεγονός, ότι, όπως συνάγεται από τις σχετικές αναφορές των, «ανάλογο ενοίκιο» θεωρούν το ενοίκιο το οποίο τους καταβάλλεται από την Καθ' ης η Αίτηση, ενοικιαστή των, δηλαδή, ενοίκιο της τάξης των €1.460,85σ.- το μήνα, δηλοί ότι, έχουν εσφαλμένη αντίληψη και, συγχύζουν το, τί είναι «ανάλογο ενοίκιο» σε τέτοιες περιπτώσεις, θεωρούντες, ότι, τέτοιο ενοίκιο είναι το ενοίκιο το οποίο οι ίδιοι λαμβάνουν από την ενοικίαση του δικού των υποστατικού, παραγνωρίζοντες, ότι, «ανάλογο ενοίκιο», είναι το ενοίκιο, το οποίο, καταβάλλεται για υποστατικά τα οποία ασκούν επιχείρηση παρόμοια/ανάλογη με την επιχείρηση την οποία η Αιτήτρια προτίθεται να ασκήσει στο επίδικο (Βλ. Υπόμνημα αρ. 206, Παναγιώτης Χριστοδουλίδης ν. Μαρίας Ολυμπίου, πιο πάνω). Επισημαίνουμε, ότι, η Καθ΄ ης η Αίτηση, ασκεί στο επίδικο, επιχείρηση εμπορίας ειδών προίκας, επένδυσης, διακόσμησης και ανακαίνισης εσωτερικών χώρων, ενώ, η Αιτήτρια, προτίθεται να ασκήσει σ΄ αυτό, εντελώς διαφορετικής φύσης, επιχείρηση. Δεν έχουμε όμως, καμία απολύτως μαρτυρία σε σχέση με το ύψος ενοικίου το οποίο καταβάλλεται, σήμερα, για υποστατικά στα οποία λειτουργούν παρόμοιας φύσης, επιχειρήσεις, ήτοι επιχειρήσεις Κτηματομεσιτικών Γραφείων με διευρυμένες εργασίες, πλην μόνο, ότι, στις Λεωφ. Γρηγόρη Αυξεντίου και Μακαρίου, υποστατικά εμβαδού 50 τ.μ. - 100 τ.μ. ενοικιάζονται προς €900 - €1.000 - €1.200- και, τούτο, ανεξάρτητα της, σ' αυτά ασκούμενης δραστηριότητας. Από τη μαρτυρία της Αιτήτριας και του υιού της, διαπιστώνουμε, ότι, ακόμα και κενό, «ανάλογο κατάστημα» εάν ανευρίσκετο, και πάλι, δεν θα το ενοικίαζαν, αλλά, θα επέμεναν σε έξωση της Καθ' ης η Αίτηση, εάν το ενοίκιο του υπερέβαινε το ύψος του ενοικίου το οποίο οι ίδιοι λαμβάνουν από την ενοικίαση του δικού των υποστατικού, όπως και, ότι, το ίδιο θα έπρατταν ακόμη και εάν «ανάλογο κατάστημα» με «ανάλογο ενοίκιο» ανευρίσκετο, λόγω και των τεταμένων μεταξύ των σχέσεων. Στη γνώμη μας αυτή, καταλήγουμε ενόψει των όσων, πιο πάνω, αναλυτικά αναφέραμε, κατά την αξιολόγηση και ανάλυση της μαρτυρίας, της Αιτήτριας και του Μ.Α.3, στην οποία και παραπέμπουμε. Τέλος, από τη μαρτυρία του Μ.Κ.2, την οποία αποδεχθήκαμε στο σύνολο της, προκύπτει ότι, στις Λεωφόρους Γρηγόρη Αυξεντίου και Μακαρίου, τις οποίες και θεωρεί ως τις πλέον κατάλληλες για λειτουργία Κτηματομεσιτικού Γραφείου, κατά πάντα ουσιώδη για την παρούσα υπόθεση χρόνο, τόσο πριν την καταχώρηση της υπό εκδίκαση αίτησης όσο και, διαρκούσης της ακροαματικής διαδικασίας αυτής, υπήρχαν και, εξακολουθούν να υπάρχουν κενά, διαθέσιμα προς ενοικίαση υποστατικά, κατάλληλα για τη χρήση για την οποία η Αιτήτρια τα χρειάζεται. Επιπρόσθετα και, χωρίς να παραγνωρίζουμε το μέγεθος του επίδικου, το οποίο, σύμφωνα με το Μ.Α.2, ο οποίος, όπως είπε, το μέτρησε από τα σχέδια, έχει εμβαδόν 260 τ.μ. περίπου, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τις αναφορές του Μ.Κ.2, ότι, για ένα Κτηματομεσιτικό Γραφείο, δεν χρειάζεται χώρος μεγαλύτερος των 50-90 τ.μ. Εάν δεχόμασταν τη μαρτυρία της Αιτήτριας και του υιού της, ότι, η ίδια και τα τρία τέκνα της θα εργάζονταν όλοι μαζί σε ένα τέτοιο γραφείο, τότε, ίσως, θεωρούσαμε, ότι, ο χώρος των 260 τ.μ., τους ήταν αναγκαίος. Όμως, δεν έχουμε πιστέψει, τους μάρτυρες ως προς το σημείο αυτό και, ακόμη και, εάν η «ανάγκη της Αιτήτριας να μετακινηθεί σε ισόγειο χώρο», έστω και με ένα μόνο εκ των τέκνων της, ήθελε κριθεί εύλογη, και πάλι, ο χώρος των 260 τ.μ. του επίδικου, θα ήταν υπερβολικός. Όπως άλλωστε και ο Μ.Α.2, μάρτυρας της Αιτήτριας είπε, ο ίδιος εργάζεται σε γραφείο 32 τ.μ., με 2 - 7 υπαλλήλους εκ των οποίων οι πλείστοι εργάζονται εκτός γραφείου. Σίγουρα και στην περίπτωση της Αιτήτριας, κάποιοι, θα εργάζονται εκτός. Νομική Πτυχή Θα εξετάσουμε ακολούθως, κατά πόσο, υπό τις περιστάσεις και, τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, δικαιολογείται η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, για το λόγο της ιδίας χρήσης, τον προβλεπόμενο στο άρθρο 11

(1)(ζ) του Νόμου. Προτού όμως, εξετάσουμε τις ιδιαίτερες προϋποθέσεις του συγκεκριμένου λόγου έξωσης, και, τη συνδρομή ή μη αυτών, θα εξετάσουμε, κατά πόσο, η υπόθεση εμπίπτει στη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου αυτού. Ως γνωστόν, αποκλειστική αρμοδιότητα για έκδοση διαταγμάτων έξωσης ενός ενοικιαστή έχουν τα Δικαστήρια Ελέγχου Ενοικιάσεων, νοουμένου ότι, η διαφορά αναφύεται κατά την εφαρμογή του Περί Ενοικιοστασίου Νόμου, Ν.23/83 όπως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα [από τώρα και στο εξής «ο Νόμος»], η ενοικίαση εμπίπτει στη δικαιοδοσία αυτών [(άρθρο 4

(1)] και, η διαφορά υπάγεται στο Ενοικιοστάσιο. Όμως, για να υπάγεται μια διαφορά στο Ενοικιοστάσιο, θα πρέπει, να συντρέχουν, σωρευτικά, οι πιο κάτω προϋποθέσεις: (α) Το ακίνητο να υπάγεται στο Ενοικιοστάσιο, ήτοι: (αα) να βρίσκεται εντός των ορίων Ελεγχόμενης, σύμφωνα με το Νόμο, περιοχής, (ββ)να συμπληρώθηκε μέχρι την ημερομηνία έναρξης της ισχύος του Περί Ενοικιοστασίου (Τροποποιητικού) Νόμου 20(Ι)/01, δηλαδή, μέχρι την 31η Δεκεμβρίου, 1999. (β)Να υφίσταται ενοικίαση, έγγραφη ή άλλη ή κατοχή ακινήτου δυνάμει της οποία δημιουργείται η σχέση ιδιοκτήτη και ενοικιαστή. (γ) Ο ενοικιαστής να είναι θέσμιος και, συνεπώς, η ενοικίαση θέσμια, ήτοι, κατά την λήξιν ή τον τερματισμό της πρώτης ενοικιάσεως να εξακολουθεί να κατέχει το ακίνητο, [άρθρο 2 του Νόμου, όπως έχει τροποποιηθεί από τον Τροποποιητικό Περί Ενοικιοστασίου Νόμο 102

(1)/95]. Στην υπό εκδίκαση Αίτηση, το ακίνητο, κείται επί της Λεωφόρου Γρίβα Διγενή, στη Λάρνακα, στο Δήμο Λάρνακας, δηλαδή, εντός των ορίων Ελεγχόμενης από το Ενοικιοστάσιο, Περιοχής, και, συνεπώς, η προϋπόθεση αυτή, ικανοποιείται. Αναφορικά με το χρόνο συμπλήρωσης του ακινήτου, ουδεμία αναφορά έχει γίνει από οποιοδήποτε των διαδίκων και, ουδεμία μαρτυρία έχει προσκομιστεί από την οποία να προκύπτει, ο χρόνος συμπλήρωσης του. Όμως, από το ενοικιαστήριο έγγραφο, ημερ. 28.11.1990, (Τεκμήριο 2 και 10), καθίσταται εμφανές ότι, τούτο, ανοικοδομήθηκε πριν την 31.12.1999 αφού η ενοικίαση έγινε το 1990. Ως εκ τούτου, βρίσκουμε, ότι, η προϋπόθεση αυτή ικανοποιείται. Η ύπαρξη ενοικίασης, είναι παραδεκτή από αμφότερους τους διαδίκους, όπως, παραδεκτή είναι και η κατοχή του ακινήτου από την Καθ΄ ης η Αίτηση, ενοικιαστή. Ως εκ τούτου, και η προϋπόθεση αυτή, ικανοποιείται, αφού, υφίσταται σχέση ιδιοκτήτη - ενοικιαστή. Αναφορικά με, το, κατά πόσο η Καθ΄ ης η Αίτηση, είναι θέσμια, από την ενώπιον μας μαρτυρία και, το κατατεθέν, ως Τεκμήριο 2 και 10, ενοικιαστήριο έγγραφο, προκύπτει ότι, η πρώτη ενοικίαση, χρονικής διάρκειας 6 ετών, έληξε την 30.11.1996, ενώ, η Καθ΄ ης η Αίτηση συνέχισε να κατέχει το υποστατικό, το οποίο και εξακολουθεί να κατέχει μέχρι σήμερα, γεγονός το οποίο, δηλοί, ότι, κατέστη θέσμια ενοικιαστής με την, κατά τη λήξη της πρώτης ενοικίασης, την 30.11.1996, συνέχιση κατοχής αυτού. Συνεπώς και η προϋπόθεση αυτή ικανοποιείται. Ενόψει των ανωτέρω, καταλήγουμε, ότι, η υπόθεση, υπάγεται στο Ενοικιοστάσιο και, το Δικαστήριο μας, κέκτηται δικαιοδοσίας εκδίκασης της. Ως εκ τούτου, προχωρούμε να εξετάσουμε, εάν πληρούνται ή όχι, οι προϋποθέσεις ανάκτησης κατοχής του επίδικου, για το λόγο της «ιδίας χρήσης». Ιδία χρήση: Η υπό εκδίκαση Αίτηση, αφορά σε αίτημα ανάκτησης κατοχής καταστήματος και, καλύπτεται από τις πρόνοιες του άρθρου 11

(1)(ζ) του Νόμου, όπως αυτός, έχει τροποποιηθεί με τον Περί Ενοικιοστασίου Τροποποιητικό Νόμο 102(Ι)/95, σύμφωνα με το οποίο: «11.-

(1)Ουδεμία απόφασις και ουδέν διάταγμα εκδίδεται δια την ανάκτησιν της κατοχής οιασδήποτε κατοικίας ή καταστήματος, δια το οποίον ισχύει ο παρών Νόμος, ή δια την εκ τούτου έξωσιν θεσμίου ενοικιαστού, πλην των ακολούθων περιπτώσεων: ------------ ------------ (ζ) εις περίπτωσιν καθ' ήν το κατάστημα απαιτείται λογικώς προς κατοχήν υπό του ιδιοκτήτου, της συζύγου ή των τέκνων του και όπου οιοσδήποτε εξ αυτών δεν ηδυνήθη να εξασφαλίσει ετέραν ανάλογον και με λογικόν ενοίκιον στέγην δια την επιχείρησιν του ή δια σκοπούς επιχειρήσεως και το Δικαστήριον θεωρεί λογικήν την έκδοσιν τοιαύτης αποφάσεως ή τοιούτου διατάγματος: Νοείται ότι ουδεμία απόφασις και ουδέν διάταγμα θα εκδίδωνται δυνάμει της παραγράφου αυτής, εάν το Δικαστήριον πεισθή ότι, λαμβανομένων υπ΄ όψιν όλων των περιστάσεων της υποθέσεως, θα επροξενείτο μεγαλυτέρα ταλαιπωρία δια της εκδόσεως του διατάγματος ή της αποφάσεως παρά δια της αρνήσεως εκδόσεως τούτου». Σύμφωνα με το εδάφιο

(2)του άρθρου 11 του Νόμου, όπως έχει τροποποιηθεί με τον Περί Ενοικιοστασίου (Τροποποιητικό) Νόμο 102(Ι)/95: «11.-

(2)Σε όσες περιπτώσεις δεν απαιτείται από το άρθρο αυτό άλλη γραπτή προειδοποίηση για έξωση, ο ιδιοκτήτης οφείλει να επιδώσει στον ενοικιαστή γραπτή προειδοποίηση έναν τουλάχιστο μήνα προηγουμένως, χωρίς αυτό να επηρεάζει τις εκκρεμούσες ενώπιον του Δικαστηρίου υποθέσεις από της δημοσίευσης του περί Ενοικιοστασίου (Τροποποιητικός) Νόμος του 1995.» Τα Δικαστήρια Ελέγχου Ενοικιάσεων, εκδίδουν διατάγματα έξωσης, βάσει της παραγράφου (ζ) του εδαφίου

(1)του άρθρου 11 του Νόμου, μόνον, εφόσον συντρέχουν, όλες ανεξαιρέτως, οι πιο κάτω προϋποθέσεις, ήτοι: (α) η ενοικίαση καλύπτεται από τον Νόμο Περί Ενοικιοστασίου, (β) το κατάστημα «απαιτείται λογικώς» (γ) προς κατοχήν υπό του ιδιοκτήτου, της συζύγου ή των τέκνων του (δ) οποιοσδήποτε από αυτούς δεν ηδυνήθη να εξασφαλίσει άλλην ανάλογη και με λογικό ενοίκιο στέγη για την επιχείρηση του ή για σκοπούς της επιχείρησης του (ε) το Δικαστήριο θεωρεί λογική την έκδοση τέτοιου διατάγματος (στ) το Δικαστήριο πεισθεί, αφού λάβει υπόψη, όλες τις περιστάσεις, ότι, με την έκδοση του διατάγματος θα προξενηθεί μικρότερη ταλαιπωρία παρά ότι με την άρνηση έκδοσης του και, τέλος, (ζ) ο ιδιοκτήτης έχει επιδώσει στον ενοικιαστή, γραπτή προειδοποίηση για να εκκενώσει το κατάστημα τουλάχιστον ένα μήνα προηγουμένως (άρθρο 11.

(2)του Νόμου). Έχουμε ήδη, καταλήξει, ότι, η ενοικίαση καλύπτεται από το Νόμο Περί Ενοικιοστασίου. Ως εκ τούτου, θα εξετάσουμε, κατά πόσο, βάσει των ενώπιον μας, πραγματικών γεγονότων, δικαιολογείται η άσκηση της διακριτικής μας ευχέρειας προς όφελος της Αιτήτριας, η οποία, φέρει και το βάρος απόδειξης, της συνδρομής όλων των, υπό του Νόμου, απαιτούμενων προϋποθέσεων. Επίδοση γραπτής προειδοποίησης ενός μηνός Παρόλο που την προϋπόθεση υπό στοιχείο (ζ), πιο πάνω, την αναφέρουμε τελευταία, εντούτοις, επειδή, η συνδρομή αυτής της προϋπόθεσης, απαραίτητα, απαιτείται δυνάμει των προνοιών του εδαφίου

(2)του άρθρου 11 του Νόμου, όπως συντρέχει, διά τούτο, θα μας απασχολήσει και, θα ασχοληθούμε με την εξέταση της, πριν προχωρήσουμε να εξετάσουμε τη συνδρομή των ιδιαίτερων προϋποθέσεων του λόγου έξωσης ενοικιαστή καταστήματος, για ιδία χρήση. Είναι φανερό, τόσο από τη χρονολογία καταχώρισης της υπό εκδίκαση αίτησης, το 2007 όσο και από το περιεχόμενο του κειμένου της παραγράφου (ζ) του άρθρου 11, εδάφιο

(1)του Νόμου, ότι, όσον αφορά σε αιτήματα έξωσης στηριζόμενα σε αυτό το λόγο έξωσης, εφαρμόζονται οι πρόνοιες του εδαφίου

(2)του άρθρου 11, δηλαδή, ο ιδιοκτήτης, οφείλει να επιδώσει στον ενοικιαστή του, γραπτή προειδοποίηση ένα τουλάχιστον μήνα προηγουμένως, πριν δηλαδή, προχωρήσει στην καταχώριση της αίτησης του. Αυτή η υποχρέωση, είναι επιτακτική και, συνιστά προϋπόθεση η οποία, θα πρέπει, απαραίτητα, να συντρέχει, πριν ακόμα ο ιδιοκτήτης καταχωρήσει την αίτηση του, εναντίον του ενοικιαστή, παράλειψη αποστολής της οποίας, έχει ως αποτέλεσμα την, εκ προϊμίου, απόρριψη της αίτησης, λόγω μη συνδρομής των απαιτούμενων από το αντίστοιχο άρθρο, αναγκαίων προϋποθέσεων, ακόμα και, για εξέταση αυτού του λόγου έξωσης που επικαλείται η Αιτήτρια. Σύμφωνα με την ενώπιον μας μαρτυρία, αλλά, και, την κατατεθείσα ως Τεκμήριο 8, επιστολή του δικηγόρου της Αιτήτριας προς την Καθ΄ ης η Αίτηση, η Αιτήτρια, απηύθυνε προς την Καθ΄ ης η Αίτηση, πριν την καταχώρηση της παρούσας, επιστολή ημερ. 6.11.2006. Ουδεμία μαρτυρία προσκομίστηκε σε σχέση με την επίδοση ή μη της επιστολής αυτής ή το χρόνο επίδοσης της ή το άτομο προς το οποίο, αυτή, επιδόθηκε. Σημειώνουμε όμως, ότι, δεν υπήρξε άρνηση λήψης της εν λόγω επιστολής, από την Καθ' ης η Αίτηση, όπως ούτε και ισχυρισμός ότι, μέχρι την καταχώριση της Αίτησης, δεν παρήλθε ο χρόνος του ενός μηνός που επιβάλλει ο Νόμος, γεγονός από το οποίο θα μπορούσαμε να συμπεράνουμε, ότι, αυτή, παραλήφθηκε από την Καθ' ης η Αίτηση και, ότι, παρήλθε ο χρόνος του ενός μηνός από της λήψης της μέχρι την καταχώρηση της Αίτησης. Το Τεκμήριο 8, φέρει ημερομηνία 6.11.2006 και, μέχρι την καταχώριση, στις 8.1.2007, της υπό εκδίκαση Αίτησης, παρήλθε χρόνος δύο ολόκληρων μηνών. Σημειώνουμε όμως ότι, η Καθ' ης η Αίτηση, με την Απάντηση της, αναφέρει ότι, η επιστολή, Τεκμήριο 8, απαντήθηκε με επιστολή των δικηγόρων της, ημερ. 12.12.2006, γεγονός το οποίο δηλοί παραδοχή της λήψης της επιστολής, μεν, αλλά, και πάλι δεν μας παρέχει πληροφόρηση περί του χρόνου λήψης της επιστολής. Από την 12.12.2006 μέχρι την καταχώρηση, στις 8.1.2007 της υπό εκδίκαση αίτησης, δεν συμπληρώνεται χρόνος ενός μηνός. Ως εκ τούτου δε μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι η προϋπόθεση του εδαφίου

(2)του άρθρου 11 του Νόμου, ικανοποιείται. Παρά τούτο θα προχωρήσουμε να εξετάσουμε κατά πόσο πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 11

(1)(ζ) του Νόμου και θα επανέλθουμε επί του θέματος, εκ νέου και, μόνον, εάν και εφόσον, οι άλλες προϋποθέσεις ικανοποιούνται. Σημειώνουμε επίσης ότι, με το Τεκμήριο 8, η Αιτήτρια, διεκδικεί ρητά το υποστατικό για ιδιοχρησία και άσκηση ίδιας επιχειρηματικής δραστηριότητας, και παρέχει στην Καθ' ης η Αίτηση χρόνο ενός μηνός, από σήμερα, ήτοι από της ημέρας της επιστολής, για να εγκαταλείψει το υποστατικό. Άρθρο 11

(1), (ζ) του Νόμου 23/83. Στην Πολιτική Έφεση αρ. 7901, Τάκης Μακρίδης ν. Μόνικας Μιχαηλίδη (Αρ.2)

(1990)1 Α.Α.Δ. 943, στην οποία υιοθετήθηκαν οι αρχές που τέθηκαν στην υπόθεση Παναγιώτης Χριστοδουλίδης ν. Μαρίας Ολυμπίου,

(1989)1 Α.Α.Δ. 838, αναλύονται οι προϋποθέσεις του Νόμου. Παραθέτουμε το σχετικό απόσπασμα από τις σελ. 949-951, της απόφασης: «Στο Υπόμνημα Αρ. 206, Παναγιώτης Χριστοδουλίδης ν. Μαρίας Ολυμπίου, που εκδόθηκε στις 29.11.1989 [

(1989)1 Α.Α.Δ. 838], γίνεται ανάλυση των προϋποθέσεων που θέτει ο νόμος για ανάκτηση κατοχής. Οι προϋποθέσεις είναι: «(α) Η ύπαρξη λογικής ανάγκης του ιδιοκτήτη για χρήση του καταστήματος. Η ανάγκη πρέπει να είναι υποκειμενικά γνήσια και αντικειμενικά εύλογη όχι όμως απαραίτητα επιτακτική. Εναπόκειται στον ιδιοκτήτη να τεκμηριώσει το εύλογο της απαίτησης στα πλαίσια της εξεταστικής διαδικασίας ενώπιον του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων. (β) Αδυναμία εξεύρεσης άλλου κατάλληλου καταστήματος με λογικό ενοίκιο. Η θεμελίωση αυτών των στοιχείων βαρύνει τον ιδιοκτήτη. Ο Νομοθέτης θέτει δύο σχετικές αλλά αυτοτελείς προϋποθέσεις: (ι) έλλειψη ανάλογου καταστήματος που μπορεί να ενοικιαστεί με (ιι) λογικό ενοίκιο Ο όρος «ανάλογο κατάστημα» συσχετίζει το κατάστημα του οποίου η ανεύρεση επιδιώκεται με τα αντικειμενικά δεδομένα του καταστήματος του οποίου επιζητείται η ανάκτηση κατοχής, δηλαδή, την τοποθεσία (εμπορικότητα), τις διαστάσεις, τις διευκολύνσεις, την ηλικία και άλλα συναφή δεδομένα. Η αναλογία ανευρίσκεται με τη σύγκριση. Ο αντίστοιχος όρος που χρησιμοποιείται στην αγγλική νομοθεσία ελέγχου ενοικιάσεων είναι "comparable" όρος εννοιολογικά ταυτόσημος με τον όρο «ανάλογος» στα πλαίσια της συγκεκριμένης νομοθεσίας. Το ενοίκιο που υποδηλώνεται από τον όρο «λογικό ενοίκιο» δε συσχετίζεται με το ενοίκιο του καταστήματος που αποτελεί το αντικείμενο της θεσμίας ενοικίασης. Η λογικότητα του ενοικίου νέου καταστήματος συναρτάται κυρίως με την επιχείρηση την οποία ο ιδιοκτήτης προτίθεται να εγκαθιδρύσει, και τί συνιστά εύλογο ενοίκιο για εκείνο τον κύκλο εμπορικής δραστηριότητας. Ο όρος «ενοίκιο» δεν περιλαμβάνει την καταβολή επιμισθίου (αέρα) αλλά περιορίζεται στην περιοδική καταβολή χρηματικού ποσού για τη μίσθωση καταστήματος. (γ) Η έκδοση διατάγματος κρίνεται λογική από το Δικαστήριο. Ο νομοθέτης παρέχει διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να συνεκτιμήσει το σύνολο των περιστάσεων των μερών σε συσχετισμό με τους σκοπούς της νομοθεσίας για να προσδιοριστεί αν είναι αντικειμενικά δικαιολογημένη η έκδοση διατάγματος. ΄Εστω και αν κρίνεται εξ αντικειμένου δικαιολογημένη η έκδοση διατάγματος, το Δικαστήριο δεν προβαίνει στην έκδοση του αν, (δ) Ο ενοικιαστής πείσει το Δικαστήριο μετά από συνεκτίμηση όλων των περιστατικών της υπόθεσης ότι θα προξενείτο μεγαλύτερη ταλαιπωρία σ' αυτόν σε σύγκριση με τον ιδιοκτήτη από την έκδοση του διατάγματος. Όπως τονίζεται στην απόφαση Antoniades v. Panteli and Another

(1979)1 C.L.R. 57, η συνεκτίμηση της εκατέρωθεν ταλαιπωρίας που θα προκύψει από την άρνηση των θέσεων της μιας ή της άλλης πλευράς είναι κατεξοχή θέμα γεγονότων που εκτιμάται από τον πρωτόδικο δικατή.» «Απαιτείται λογικώς» Όπως ήδη, αναφέραμε, η Αιτήτρια δεν μας έχει πείσει για τις προθέσεις και την ανάγκη της ίδιας και των τέκνων της για ανάκτηση κατοχής του υποστατικού, όπως, ούτε για το γνήσιο και αληθές των προθέσεων και της απαίτησης της. Κατά τη γνώμη μας, η ισχυριζόμενη «ανάγκη», της Αιτήτριας, στην πραγματικότητα συνίσταται σε «επιθυμία» ανάκτησης του υποστατικού, παρά, σε ειλικρινή, πραγματική ανάγκη. Αυτό, έχει προκύψει από το σύνολο της μαρτυρίας της Αιτήτριας και του υιού της, και, τις αναφορές των, στις οποίες, αναλυτικά, αναφερθήκαμε πιο πάνω, κατά την ανάλυση και αξιολόγηση της μαρτυρίας των, όπου και παραπέμπουμε, προς αποφυγή επαναλήψεων. Επίσης, προς αποφυγή επαναλήψεων, θα υπαγάγουμε τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης, μαζί με τα επ΄ αυτών ευρήματά μας, όπως τα έχουμε πιο πάνω, παραθέσει, απευθείας στο Νόμο, προκειμένου να διαπιστώσουμε, εάν πληρούνται ή όχι, οι προϋποθέσεις της παραγράφου (ζ) του άρθρου 11, εδάφιο

(1)του Νόμου. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξης μας, είμαστε της γνώμης, ότι, η «επιθυμία» ανάκτησης της κατοχής του υποστατικού από την Αιτήτρια και, η ισχυριζόμενη πρόθεση λειτουργίας σ' αυτό, επιχείρησης Κτηματομεσιτικού Γραφείου, με διευρυμένες δραστηριότητες, από την ίδια και τα 3 τέκνα της - πρόθεση για την οποία δεν μας έχει πείσει, δεν είναι αρκετή ώστε να ικανοποιήσει την προϋπόθεση του «απαιτείται λογικώς», η οποία, βρίσκουμε, ότι, δεν απεδείχθη. Ακόμα και εάν λάβουμε υπόψη, την επιθυμία της Αιτήτριας και του υιού της για δημιουργία δικής των επιχείρησης, επιθυμία η οποία, φαίνεται μεν να υπάρχει, αλλά, χωρίς, πιστεύουμε, να υφίσταται με τον τρόπο με τον οποίο την παρουσιάζουν, είμαστε της άποψης, ότι, η επιθυμία αυτή, δεν είναι απόλυτα γνήσια, τόσο υποκειμενικά όσο και αντικειμενικά, γιατί, από το σύνολο της μαρτυρίας των, προκύπτει αφενός, ότι, αυτής της φύσης, επαγγελματική δραστηριότητα της Αιτήτριας, ήδη υφίσταται και, δεν είναι συνάρτηση της ανάκτησης της κατοχής του υποστατικού, όπως και, ότι, η ισχυριζόμενη διεύρυνση της επιχειρηματικής δραστηριότητας της Αιτήτριας, δεν φαίνεται να είναι ανεξάρτητη και βέβαιη ότι θα γίνει ακόμα και σε περίπτωση αποτυχίας της Αίτησης των και μη ανάκτησης της κατοχής, και, αφετέρου, ότι, διεκδικούν το υποστατικό, θεωρούντες ότι, και ανάλογο υποστατικό και με λογικό ενοίκιο, εάν υπάρχει, θα πρέπει να ανακτήσουν το δικό των υποστατικό, το οποίο διαθέτει χώρους στάθμευσης, ενώ, άλλα υποστατικά δεν διαθέτουν τέτοιους χώρους. Ακόμα και, εάν η ανάγκη της Αιτήτριας, ήθελε κριθεί υποκειμενικά γνήσια, εντούτοις, αντικειμενικά κρινόμενη, για τους λόγους τους οποίους, κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας των, παραθέσαμε, δεν κρίνεται γνήσια. Είμαστε της γνώμης, ότι, η «οποιαδήποτε ανάγκη για ιδία χρήση» δεν είναι το αποτέλεσμα πραγματικής υφιστάμενης ανάγκης δημιουργίας επιχείρησης στο χώρο του επίδικου, ως η επιχείρηση την οποία ισχυρίσθηκαν ότι θέλουν να δημιουργήσουν στο χώρο, ούτε και έχουμε πεισθεί ότι ο υιός και οι δύο θυγατέρες της Αιτήτριας - κυρίως οι θυγατέρες της - θα εγκαταλείψουν τις εργασίες των για να επανδρώσουν το Κτηματομεσιτικό Γραφείο της μητέρας των. ΄Ολες οι ενώπιον μας αναφορές της Αιτήτριας και του υιού της, δηλούν απλά, τις «σκέψεις» και την «επιθυμία» ανάκτησης του υποστατικού. Η λογικότητα και το εύλογο της επιθυμίας ανάκτησης κατοχής του υποστατικού, είμαστε της γνώμης, πως, δεν θα πρέπει να κριθεί, ούτε σε συνάρτηση με τη διεύρυνση των δραστηριοτήτων της επιχείρησης της Αιτήτριας, ούτε με το, κατά πόσο, τα τέκνα της θα έρθουν ή όχι να εργασθούν μαζί της, εγκαταλείποντας τις εργασίες των. Πουθενά στη μαρτυρία της Αιτήτριας ή του υιού της δεν έγινε αναφορά πως, είτε ανακτήσουν την κατοχή του υποστατικού, είτε όχι, θα δημιουργήσουν τη διευρυμένη επιχείρηση Κτηματομεσιτικών εργασιών που σκέφτονται να δημιουργήσουν στο χώρο του υποστατικού, εάν όχι στο επίδικο, κάπου αλλού. Είμαστε της γνώμης, ότι, η δημιουργία και διεξαγωγή επιχείρησης, με τον τρόπο τον οποίο η Αιτήτρια και ο υιός της, ισχυρίζονται ότι θα δημιουργήσουν, είναι συνάρτηση της ανάκτησης κατοχής του υποστατικού και, μόνο, και, δεν θα δημιουργηθεί τέτοια επιχείρηση, παρά μόνο εάν αυτό, ανακτηθεί, γεγονός το οποίο και προσθέτει ακόμα ένα λόγο στην άποψη μας, ότι, ούτε υποκειμενικά αλλά ούτε και αντικειμενικά, είναι γνήσια και λογική η απαίτηση της Αιτήτριας, όπως ούτε και υφιστάμενη. Στην απόφαση στην υπόθεση Παμπορίδης v. Χουλιώτης κ.α.

(1996)1(A) A.A.Δ. 604, σε αναφορά στο άρθρο 11

(1)(ζ), λέχθηκε: «Η φράση απαιτείται λογικώς ερμηνεύθηκε σε αριθμό υποθέσεων. Έχει αποφασιστεί ότι η φράση προϋποθέτει την ύπαρξη ανάγκης η οποία πρέπει να είναι γνήσια υφιστάμενη ανάγκη, κάτι περισσότερο από απλή επιθυμία αν και κάτι κατά πολύ λιγότερο της απόλυτης ανάγκης (βλ. Υiannopoulos v. Theodoulou

(1979)1 C.L.R. 215) ενώ στην υπόθεση Αndreou v. Christodoulou

(1978)1 C.L. 192, λέχθηκε ότι η ανάγκη θα πρέπει να είναι οριστική και άμεση». Στην απόφαση στην υπόθεση Paphos Stone C. Estates Ltd. v. Ζαβρού κ.ά.

(1998)1(Γ) Α.Α.Δ. 1854, λέχθηκε στη σελίδα 1860: «Σκοπός του νόμου δεν είναι ούτε η στέρηση της κατοχής καταστημάτων από ιδιοκτήτες, όταν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις που θέτει, ούτε και ο εκβιασμός τους ή η εκμετάλλευση της ανάγκης τους για την απόσπαση μεγάλων χρηματικών ποσών υπό μορφή επιμισθίου. Τα Δικαστήρια θα πρέπει να αποθαρρύνουν μια τέτοια πρακτική γιατί σκοπός του Περί Ενοικιοστασίου Νόμου δεν ήταν η δημιουργία νέων ηθών στην αγορά, αλλά η προστασία της κατοχής των ενοικιαστών εκεί όπου δικαιολογείται με βάση κάποιες προϋποθέσεις που τίθενται». Ενόψει των πιο πάνω, είμαστε της γνώμης, ότι, το «απαιτείται λογικώς» δεν απεδείχθη. «Η ανάγκη», κατά τη γνώμη μας, δεν κρίνεται λογική με την έννοια που η νομολογία έχει καθιερώσει. Πιστεύουμε ότι, η ανάγκη της Αιτήτριας, κρινόμενη υποκειμενικά, δεν είναι γνήσια, αλλά και αντικειμενικά κρινόμενη, δεν είναι εύλογη και, συνεπώς, η Αιτήτρια δεν έχει τεκμηριώσει το εύλογο της απαίτησής των. Απαιτείται υπό του ιδιοκτήτου ή της συζύγου ή των τέκνων αυτού Παρά το ότι έχουμε καταλήξει, ότι, δεν απεδείχθη το εύλογο της απαίτησης, εν τούτοις, θα προχωρήσουμε να εξετάσουμε την άλλη προϋπόθεση, υπό στοιχείο (γ), πιο πάνω, δηλαδή, κατά πόσο σε περίπτωση που η κατάληξή μας ήταν διαφορετική, το υποστατικό του οποίου η κατοχή απαιτείται «λογικώς» «απαιτείται υπό του ιδιοκτήτου ή της συζύγου αυτού ή των τέκνων των». Από το ενώπιον μας μαρτυρικό υλικό, είναι εμφανές, ότι, ιδιοκτήτης του επίδικου είναι η Αιτήτρια, η οποία, ζητά ανάκτηση της κατοχής του, για ιδία χρήση, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί από την ίδια και τα 3 τέκνα της, για να στεγάσουν σ' αυτό, την, κατά τους ισχυρισμούς της, διευρυμένη επιχείρηση Κτηματομεσιτικών Εργασιών, εφόσον ανακτήσει τούτο. Βρίσκουμε, ως εκ τούτου, ότι, το υποστατικό απαιτείται προς κατοχή από την