← Κύπρος

Παναγιώτη Καλαφάτη κ.α. ν. Γιαννάκη Ροτσίδη κ.α., Αρ. Αιτήσεως: Κ55/13, 28/3/2014

Παναγιώτη Καλαφάτη κ.α. ν. Γιαννάκη Ροτσίδη κ.α., Αρ. Αιτήσεως: Κ55/13, 28/3/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:DEELEF:2014:7 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Λ.Σ. Καμμίτση, Προέδρου Αρ. Αιτήσεως: Κ55/13 Μεταξύ׃

  1. Παναγιώτη Καλαφάτη
  2. Κώστα Καλλικά Αιτητών και
  3. Γιαννάκη Ροτσίδη
  4. Αθηνάς Ροτσίδη Καθ' ων η αίτηση --------------------------------------------------------------------------------------- Αίτηση ημερομηνίας 28.1.2014 για αναστολή εκτέλεσης 28.3.2014 Για τους Αιτητές 1 και 2: κα. Κ. Λιασίδου για κ. Ευστάθιο Κ. Ευσταθίου Για τους Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2: κ. Χρ. Παναγίδης για κ.κ. Κάκκουρα, Παναγίδη & Χρυσάνθου Δ.Ε.Π.Ε. Ενδιάμεση Απόφαση Την 28.1.2014 καταχωρίστηκε μονομερής αίτηση υπό των Αιτητών στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση (εν τοις εφεξής «οι Αιτητές»), με την οποία εξαιτούνταν ως ακολούθως: «Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να διατάζει την αναστολή εκτέλεσης της απόφασης στην αίτηση αρ. Ε216/2013 του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λευκωσίας, ημερομηνίας 1.11.2013, μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου και/ή μέχρι τελικής εκδίκασης και/ή εκδόσεως τελικής αποφάσεως στην αίτηση των ως άνω αιτητών με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό περί παραμερισμού και/ή ακυρώσεως (set aside judgment) της εκδοθείσας απόφασης ημερομηνίας 1.11.2013 στην αίτηση Ε216/
  5. Β. Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να διατάζει όπως το ένταλμα writ no. 001588 αρ. 2/14, sheriff no. 167/14,και/ή η ειδοποίηση για την εκκένωση του καταστήματος επί της οδού Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ 108 στα Λατσιά, το εκδόθηκε στις 15.1.2014 δυνάμει αποφάσεως του Δικαστηρίου ημερομηνίας 1.11.2013 στην Αίτηση Αρ. Ε216/2013, ανασταλεί και/ή ακυρωθεί μέχρι τελικής εκδίκασης και/ή εκδόσεως τελικής αποφάσεως στην αίτηση των ως άνω αιτητών με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό περί παραμερισμού και/ή ακυρώσεως (set aside judgment) της εκδοθείσας απόφασης ημερομηνίας 1.11.2013 στην Αίτηση Ε216/
  6. Γ. Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να διατάζει όπως το ένταλμα κατάσχεσης και/ή πώλησης κινητής περιουσίας των αιτητών, το εκδόθηκε δυνάμει αποφάσεως του Δικαστηρίου ημερομηνίας 1.11.2013 στην Αίτηση αρ. Ε216/2013, ανασταλεί και/ή ακυρωθεί και/ή η εκτέλεση του εντάλματος κατάσχεσης ανασταλεί και/ή ακυρωθεί μέχρι τελικής εκδίκασης και/ή εκδόσεως τελικής αποφάσεως στην αίτηση των ως άνω αιτητών με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό περί παραμερισμού και/ή ακυρώσεως (set aside judgment) της εκδοθείσας απόφασης ημερομηνίας 1.11.2013 στην αίτηση Ε216/
  7. Δ. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να παρέχεται άδεια στους αιτητές να αποσύρουν την ενδιάμεση αίτηση ημερομηνίας 4.12.2013, η οποία καταχωρήθηκε στα πλαίσια της αίτησης με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό. Ε. Οποιανδήποτε περαιτέρω και/ή άλλη θεραπεία την οποία ήθελε το Δικαστήριο κρίνει εύλογη και δίκαιη υπό τις περιστάσεις.» Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται στον περί Δικαστηρίων Νόμο, άρθρο 32, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6, άρθρο 9, στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, άρθρα 25 και 30, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.40 θθ.1, 7 και 11, Δ.43Α, Δ.44 και Δ.48 θθ.1, 2, 3, 8

(1)(ll), 8
(4)και 9, στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο Ν.23/83, άρθρα 4 και 6, στους περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς, Καν. 3(στ), 4, 7(ζ) και 11, στην Νομολογία και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα επί των οποίων βασίζεται η αίτηση αναφέρονται στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση του κ. Κώστα Καλλικά, από τη Λευκωσία, της ιδίας ημερομηνίας. Ο ενόρκως δηλών λέγει ότι είναι ο Αιτητής 2 στην υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό Αίτηση και είναι δεόντως εξουσιοδοτημένος από τον Αιτητή 1, ο οποίος είναι ο πενθερός του, να προβεί στην ένορκο δήλωση του. Γνωρίζει πολύ καλά και προσωπικά τα γεγονότα στα οποία αναφέρεται. Όπου αναφέρεται σε θέματα νομικής φύσεως, είναι κατόπιν συμβουλής των δικηγόρων των Αιτητών. Στις 4.12.2013 οι Αιτητές καταχώρησαν την κυρίως Αίτηση με την οποίαν αιτούνται από το Δικαστήριο παραμερισμό και/ή ακύρωση της απόφασης ημερομηνίας 1.11.2013 που εκδόθηκε στην Αίτηση Ε216/
  1. Επίσης την ίδια ημερομηνία, δηλαδή στις 4.12.2013, καταχώρησαν μονομερή ενδιάμεση αίτηση για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης μέχρι την έκδοση τελικής απόφασης στην Αίτηση παραμερισμού. Η αίτηση κατέστη δια κλήσεως κατόπιν οδηγιών του Δικαστηρίου, επιδόθηκε στους Καθ' ων η Αίτηση οι οποίοι καταχώρησαν ένσταση και ήταν ορισμένη στις 4.2.
  2. Ενώ εκκρεμούσαν ενώπιον του Δικαστηρίου η κυρίως και η ενδιάμεση αίτηση υπ' αριθμό Κ55/2013, οι Καθ' ων η Αίτηση προχώρησαν με μονομερή αίτηση και εξασφάλισαν από το Δικαστήριο την έκδοση εντάλματος ανάκτησης κατοχής, καθώς και την έκδοση εντάλματος κατάσχεσης και πώλησης της κινητής περιουσίας των Αιτητών. Ένεκα του ότι το θέμα έχει καταστεί εξαιρετικά επείγον ως εκ της επιδόσεως στους Αιτητές την 21.1.2014 της ειδοποιήσεως του Δικαστικού επιδότη, σύμφωνα με την οποίαν καλούνται να εκκενώσουν το επίδικο υποστατικό μέχρι την 31.1.2014, ο δικηγόρος τους συμβούλευσε να καταχωρήσουν την υπό εξέταση αίτηση μονομερώς. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να διασφαλίσουν το αντικείμενο της Αίτησης Κ55/2013 και να διατηρηθεί το status quo, αφού αν συμμορφωθούν με την ειδοποίηση του επιδότη, η Αίτηση τους θα καταστεί άνευ αντικειμένου και θα δημιουργηθούν μη αναστρέψιμες καταστάσεις, ενώ αντίθετα δε θα δημιουργηθεί οποιαδήποτε βλάβη στους Καθ' ων η αίτηση στην περίπτωση εκδόσεως των αιτούμενων διαταγμάτων. Λόγω της καταχώρισης της υπό εξέταση αίτησης, η ενδιάμεση αίτηση ημερομηνίας 4.12.2013 θα πρέπει να αποσυρθεί και οι Αιτητές ζητούν άδεια για την απόσυρση της. Άδεια δόθηκε και η πρώτη αίτηση απορρίφθηκε την 4.2.2014, με έξοδα υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση. Η απόφαση για τον παραμερισμό και/ή ακύρωση της απόφασης ημερομηνίας 1.11.2013, καθώς και για την αναστολή εκτέλεσης αυτής ανάγονται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, σε συνάρτηση πάντα προς τα γεγονότα και τα περιστατικά της υπόθεσης. Παρά το γεγονός ότι τόσον η ακρόαση της Αίτησης παραμερισμού υπ' αριθμό Κ55/2013, όσον και της αιτήσεως για αναστολή της εκκαλούμενης απόφασης και η ολοκλήρωσή της, είναι θέμα ολίγων ημερών, οι Καθ' ων η αίτηση απαίτησαν και απαιτούν και επιμένουν στην εκτέλεση της δικαστικής απόφασης εξ' ου και η ειδοποίηση του Δικαστικού επιδότη. Το γεγονός αυτό καταδεικνύει κακοπιστία και το καταχρηστικό της διαδικασίας. Η Αίτηση για παραμερισμό εδράζεται σε ουσιώδη και σημαντικά στοιχεία και έχει αυξημένες πιθανότητες επιτυχίας. Οι Αιτητές έλαβαν γνώση της απόφασης εναντίον τους στις 16.11.2013, ημερομηνία κατά την οποίαν επιδόθηκε στον Αιτητή 1 αντίγραφο της απόφασης και καταχώρησαν αμέσως μόλις το επέτρεψαν οι συνθήκες, την Αίτηση παραμερισμού. Στις 16.11.2013 ήταν Σάββατο και ο ενόρκως δηλών προσπάθησε να επικοινωνήσει τηλεφωνικώς με το δικηγόρο του τη Δευτέρα 18.11.
  3. Τελικά, κατάφερε να μιλήσει μαζί του την Τετάρτη 20.11.2013 και τον επισκέφθηκε την Πέμπτη 21.11.2013, οπότε του έδωσε το αντίγραφο της απόφασης. Ο δικηγόρος του τον συμβούλευσε όπως οι Αιτητές καταχωρήσουν αίτηση παραμερισμού, γιατί έχουν πολύ καλή και γνήσια υπεράσπιση. Ο ενόρκως δηλών λέγει πως η επίδοση της Αίτησης Ε216/2013 προς τον ίδιο είναι κακή και/ή παράτυπη και/ή ανύπαρκτη και/ή αντικανονική δια τους πιο κάτω λόγους: Πρώτον, μετά την επίδοση της επίδικης απόφασης ο Αιτητής 2 ενημερώθηκε από τον Αιτητή 1, ο οποίος τυγχάνει ηλικιωμένο άτομο, ότι κάποιες ημέρες πριν είχε έρθει ένας κύριος - προφανώς ο επιδότης - και του παρέδωσε μερικά έγγραφα. Κατά τη συνάντηση που είχε ο ενόρκως δηλών με το δικηγόρο των Αιτητών ενημερώθηκε ότι τα έγγραφα αυτά είναι αντίγραφα της Αίτησης Ε216/2013 και ότι επιδόθηκε στον Αιτητή 1 αντί στον Αιτητή
  4. Το γεγονός αυτό επιβεβαιώθηκε και από έρευνα του δικηγόρου των Αιτητών στον φάκελο του Δικαστηρίου. Ο ενόρκως δηλών έλαβε γνώση της Αίτησης Ε216/2013 στις 16.11.2013 που επιδόθηκε στον Αιτητή 1 η επίδικη απόφαση. Δεύτερον, κατά τον ουσιώδη χρόνο, ο Αιτητής 1 δεν ενημέρωσε τον Αιτητή 2 για την επίδοση της Αίτησης Ε216/013 διότι δεν είχε αντιληφθεί ότι αυτή αποτελούσε δικαστικό έγγραφο και ότι θα έπρεπε να καταχωρηθεί εμφάνιση και/ή Απάντηση εντός συγκεκριμένης προθεσμίας, ή να ενημερωθεί ο δικηγόρος των Αιτητών. Αυτό διότι, μεταξύ των Αιτητών και των Καθ' ων η Αίτηση εκκρεμεί ήδη δικαστική διαδικασία στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας σε σχέση με το επίδικο κατάστημα, η Αγωγή Αρ. 6718/12, υπό των Καθ' ων η Αίτηση εναντίον των Αιτητών. Ο κ. Καλλικάς λέγει ότι ο κ. Καλαφάτης είναι ο πενθερός του. Αρχικά, ο Αιτητής είχε ενοικιάσει το επίδικο κατάστημα και το λειτουργούσε ως φρουταρία με την επωνυμία «Αμερικάνος». Τη λειτουργία της επιχείρησης με το πέρασμα του χρόνου ανέλαβε από κοινού με τον Αιτητή 1 ο Αιτητής 2, από Νοέμβριο 2011 μέχρι Ιανουάριο 2012, οπότε ουσιαστικά, ο Αιτητής παρέδωσε την επιχείρηση στον Αιτητή 2 και τη σύζυγο του που είναι θυγατέρα του Αιτητή
  5. Σήμερα ο κ. Καλαφάτης λειτουργεί φρουταρία στη Λεωφόρο Λάρνακος, στην Αγλαντζιά. Ο Αιτητής 2 ισχυρίζεται ότι οι Καθ' ων η Αίτηση γνωρίζουν πως ο ίδιος και η σύζυγός του Αντωνία Καλαφάτη, λειτουργούν την επιχείρηση και ότι ο ίδιος καταβάλλει τα ενοίκια των επίδικων καταστημάτων σ' αυτούς, ενίοτε με επιταγές και το τελευταίο διάστημα σε μετρητά. Οι Καθ' ων η Αίτηση γνωρίζουν και έχουν αποδεχθεί την υποκατάσταση του κ. Καλλικά ως ενοικιαστή και νόμιμου κατόχου των επίδικων καταστημάτων. Έχουν καθημερινή επαφή μαζί του στο χώρο λόγω γειτνίασης και αποδέχονται την πληρωμή των ενοικίων από τον ίδιο. Είναι ισχυρισμός του Αιτητή 2 ότι οι Καθ' ων η Αίτηση αποδέχτηκαν διά συμπεριφοράς ή δι' εγγράφου την περιγραφόμενη κατάσταση πραγμάτων. Ο ενόρκως δηλών και η σύζυγός του κατοικούν στην οδό Περικλέους 9, στα Λατσιά, ενώ ο Αιτητής 1 κατοικεί στην οδό Ξερού 5, στο Γέρι. Πέραν της ξεχωριστής διεύθυνσης διαμονής, διαφέρει και η διεύθυνση εργασίας. Επομένως, ουδέποτε υπήρξε επίδοση της Αιτήσεως Ε216/2013 στον Αιτητή
  6. Οποιαδήποτε επίδοση και εάν έγινε στον Αιτητή 1 δεν ήταν ούτε και θεωρείται ότι αφορά τον Αιτητή
  7. Αυτό το γεγονός έχει καταλυτική επίδραση στο ζήτημα της καλής επίδοσης και οδηγεί από μόνο του στην ακύρωση της απόφασης λόγω κακής επίδοσης, τουλάχιστον όσον αφορά τον Αιτητή 2 και συμπαρασύρει ως εκ τούτου, σε ακυρότητα ολόκληρη την απόφαση αλλά και την μέχρι τούδε διαδικασία. Ο Αιτητής 2 δηλώνει πως σε καμία περίπτωση ο ίδιος ή ο Αιτητής 1 είχαν οποιαδήποτε πρόθεση να αγνοήσουν ή να περιφρονήσουν το Δικαστήριο ή να επιδείξουν αδιαφορία ή να καθυστερήσουν τη διαδικασία, γεγονός που επιβεβαιώνεται από την άμεση καταχώρηση της Αίτησης με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό και της ενδιάμεσης αίτησης ημερομηνίας 4.12.2003 ευθύς μετά την επίδοση της απόφασης. Είναι ορθό και δίκαιον να τους δοθεί το δικαίωμα να απαντήσουν στην Αίτηση των Καθ' ων η Αίτηση αρ. Ε216/13 και να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους, καθ' ότι έχουν πολύ καλή και γνήσια υπεράσπιση την οποία δεν μπόρεσαν να παρουσιάσουν στο Δικαστήριο. Ο Αιτητής 2 έχει υποκαταστήσει τον Αιτητή 1 στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του ως κατόχου των επίδικων καταστημάτων. Από το έτος 2012 οι Καθ' ων η Αίτηση άρχισαν να τους δημιουργούν διάφορα προβλήματα τα οποία ουσιαστικά αποσκοπούσαν στο να τους αναγκάσουν να εγκαταλείψουν το υποστατικό. Ο ενόρκως δηλών καταγράφει κάποια περιστατικά, μεταξύ άλλων, ότι οι Καθ' ων η Αίτηση καταχώρησαν την Αγωγή αρ. 6718/12, η οποία εκκρεμεί στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας και ότι από τον Ιούνιο 2013 οι Καθ' ων η Αίτηση αρνούνται να παραλάβουν το μηνιαίο ενοίκιο των επίδικων καταστημάτων. Από το Σεπτέμβριο 2013 ο Αιτητής 2 αναγκάστηκε να καταβάλλει το ενοίκιο μέσω ταχυδρομείου διά ταχυδρομικής επιταγής, αφού οι Καθ' ων η Αίτηση δεν το παραλαμβάνουν. Οι Καθ' ων η Αίτηση, εκμεταλλευόμενοι την κατάσταση την οποία στοχευμένα και εκ προθέσεως οι ίδιοι δημιούργησαν, δηλαδή την καθυστέρηση ενοικίων, καταχώρησαν την Αίτηση Ε216/13, επικαλούμενοι και βασιζόμενοι στις ίδιες αυτών πράξεις. Ο ενόρκως δηλών εισηγείται ότι η υπάρχει κατάχρηση διαδικασίας λόγω της εκκρεμοδικίας της Αγωγή αρ. 6718/12, αφού αυτή αποσκοπεί στο διωγμό τους από τα επίδικα καταστήματα και αφορά θέματα παρεμπίπτοντα και συμπληρωματικά της ενοικιάσεως, γεγονός το οποίο καταμαρτυρεί ότι στην ουσία οι ίδιοι οι Καθ' ων η αίτηση αμφισβητούν τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων από την μια, ενώ από την άλλη προσφεύγουν σε αυτό κατά βούληση και αναλόγως της περιπτώσεως. Τέλος, ο ενόρκως δηλών ισχυρίζεται ότι η επιχείρηση που ασκεί με την σύζυγο του στο επίδικο, με σκληρή εργασία όλης της οικογένειας έχει αποκτήσει φήμη, πελατεία και καλό όνομα. Τυχόν εκτέλεση του διατάγματος εξώσεως πριν την εκδίκαση της Αίτησης παραμερισμού, θα έχει ως αποτέλεσμα την άμεση οικονομική καταστροφή της επιχείρησης και εξανεμισμό της φήμης και πελατείας της. Σε τέτοια περίπτωση, οποιαδήποτε μεταγενέστερη απόφαση παραμερισμού της απόφασης στην Αίτηση Ε216/13, θα καταστεί άνευ περιεχομένου και θα είναι αδύνατο να αποκατασταθεί η δικαιοσύνη στο μέλλον, ενώ θα αποτελεί ουσιαστικά άρνηση της δικαστικής προστασίας. Για την εύρυθμη λειτουργία της επιχείρησης και για σκοπούς ικανοποίησης των προμηθευτών, ο ενόρκως δηλών έχει χρέος περί τις €170.000 το οποίο αποπληρώνει από τα έσοδα της επιχείρησης. Περαιτέρω, σε επιχειρήσεις παρόμοιου είδους, η πελατεία της επιχείρησης η οποία αποκτάται με κόπους χρόνων και λόγω της συγκεκριμένης τοποθεσίας, συναρτάται άμεσα με την συνεχή και απρόσκοπτη λειτουργία της επιχείρησης. Η πελατεία της επιχείρησης χάνεται στην περίπτωση αλλαγής της τοποθεσίας της επιχείρησης, οπόταν και η επιχείρηση αδυνατεί να επιβιώσει. Ένσταση: Ένσταση εκ μέρους των Αιτητών καταχωρίστηκε την 18.2.2014 και βασίζεται στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο, Ν.23/83, άρθρα 2, 4, 6, 11
(1)(α), 15, 16, 29 και 31, στους περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς, Κανονισμός 3(στ), 7, 8(α) και 12(α), στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.26 θθ.7, 40, θ.1, 7, 11, Δ.48 θθ.2, 8, 9, 11, 12, 13, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6, άρθρο 6, στον περί Δικαστηρίων Νόμο, άρθρο 32, στο άρθρο 30 του Συντάγματος και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Οι συγκεκριμένοι λόγοι ένστασης είναι οι ακόλουθοι: (α) Η Αίτηση είναι εξόφθαλμα ανυπόστατη και αυθαίρετη, τουλάχιστον από τον Αιτητή 1, πραγματικά και ουσιαστικά αβάσιμη, καταχρηστική και δε δικαιολογεί τη νομική θεραπεία που επιδιώκουν οι Αιτητές. (β) Η διαδικασία έκδοσης απόφασης στην Αίτηση Ε216/2013 διεξήχθη νομότυπα και ακολουθήθηκε η κανονική διαδικασία με βάση τον Νόμο και τους Θεσμούς. Η επίδοση της Αίτησης Ε216/2013 στον Αιτητή 2 ήταν νομότυπη και κατ' επέκτασην και η Απόφαση ημερομηνίας 1.11.2013 και εναντίον του ήταν νομότυπη λόγω παράλειψης καταχώρησης Απάντησης και παράλειψης εξόφλησης των καθυστερημένων ενοικίων. (γ) Οι Καθ' ων η Αίτηση αποκάλυψαν στην Ε216/13 όλα τα πραγματικά γεγονότα, τα οποία ήταν συναφή με όλα τα επίδικα θέματα και η όλη διαδικασία μέχρι και την έκδοση της απόφασης αλλά και αργότερα, ήταν η πρέπουσα και όπως προβλέπεται στους σχετικούς Νόμους και Κανονισμούς. (δ) Δεν προβάλλονται και δε συντρέχουν οποιοιδήποτε ουσιαστικοί λόγοι που να δικαιολογούν αναθεώρηση και/ή παραμερισμό της εκδοθείσας απόφασης ημερομηνίας 01.11.2013 στην Αίτηση Ε216/2013, ούτε και το παρόν Δικαστήριο μπορεί να λειτουργήσει ως Εφετείο του εαυτού του. (ε) Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για έκδοση ή συνέχιση ισχύος του προσωρινού διατάγματος ημερομηνίας 29.1.2014 για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης που εκδόθηκε στις 1.11.2013 στην Ε216/2013 και ιδίως:
  1. Οι Αιτητές δεν έχουν καταδείξει ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση και ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούνται οι Αιτητές σε θεραπεία επί της κυρίως Αιτήσεως.
  2. Δεν συντρέχει και/ή δεν έχει καταδειχθεί με σχετική και/ή ικανοποιητική μαρτυρία η πρόκληση ανεπανόρθωτης ζημιάς και/ή ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εκτός εάν συνεχίσει να ισχύει το προσωρινό Διάταγμα.
  3. Οι Αιτητές δεν προσήλθαν με καθαρά χέρια ενώπιον του Δικαστηρίου και/ή απέκρυψαν και/ή προσπάθησαν εντέχνως και ανεπιτυχώς να διαφοροποιήσουν, γεγονότα στην προσπάθεια τους, μονομερούς εξασφάλισης του προσωρινού Διατάγματος. (στ) Οι Αιτητές δεν έχουν αποδείξει έστω και στο ελάχιστο ότι δεν όφειλαν ή δεν οφείλουν καθυστερημένα ενοίκια είτε κατά την έκδοση της επίδικης απόφασης ημερ. 1.11.2013, είτε κατά την καταχώρηση της κυρίως Αιτήσεως τους για αναθεώρηση ημερ. 4.12.2013, είτε κατά την καταχώρηση της υπό εξέταση αίτησης ημερομηνίας 29.01.2014, ώστε να δικαιολογείται η αναθεώρηση, τροποποίηση ή ακύρωση της απόφασης ημερομηνίας 01.11.2013 στην Ε216/2013, η νομική βάση της οποίας ήταν τα καθυστερημένα ενοίκια, τα οποία και παραμένουν οφειλόμενα μέχρι σήμερα. (ζ) Υπάρχει αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην καταχώρηση της αίτησης αναθεώρησης έστω μετά την ισχυριζόμενη καθυστερημένη γνώση του Αιτητή 2 για την επίδικη απόφαση της οποίας επιζητείται η αναστολή. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η παρούσα ένσταση αναφέρονται στην ένορκο δήλωση του κ. Γιαννάκη Ροτσίδη, της ιδίας ημερομηνίας. Ο ενόρκως δηλών λέγει ότι είναι ο Καθ' ου η Αίτηση 1 στην παρούσα και Αιτητής 1 στην Αίτηση Ε216/2013, ενώ η Καθ' ης η Αίτηση 2 είναι η σύζυγος του. Οι Καθ' ων η Αίτηση είναι συνιδιοκτήτες των επίδικων καταστημάτων και ο κ. Ροτσίδης είναι πλήρως εξουσιοδοτημένος από την Καθ' ης η Αίτηση 2 να προβεί στην ένορκο δήλωση του. Γνωρίζει πλήρως τα γεγονότα και σε περίπτωση που αναφέρεται σε γεγονότα για τα οποία δεν έχει προσωπική γνώση, διευκρινίζει την πηγή της γνώσης του. Ο ενόρκως δηλών λέγει ότι η υπό εξέταση αίτηση είναι νομικά και πραγματικά αβάσιμη. Δε συμφωνεί με την αναφορά του Αιτητή 2 ότι ο ίδιος και η σύζυγος του νοίκιασαν ποτέ τα επίδικα στον Αιτητή
  4. Τα υποστατικά νοικιάστηκαν στον Αιτητή 1 και σε πολύ μεταγενέστερο στάδιο ο Αιτητής 2 απέκτησε κατοχή και του παραχωρήθηκε η χρήση από τον Αιτητή 1, χωρίς ποτέ οι Καθ' ων η Αίτηση να συγκατατεθούν σ' αυτό. Άλλωστε, όπως φαίνεται και από την απόφαση στην Ε216/2013 ότι ο Αιτητής 2 έλκει δικαιώματα από τον Καθ' ου η Αίτηση 1 και όχι απευθείας από τους ιδιοκτήτες. Όντως οι Αιτητές καταχώρισαν Αίτηση για ακύρωση της απόφασης ημερομηνίας 1.11.2013 στην Αίτηση Ε216/2013, χωρίς να συγκεκριμενοποιούν τους λόγους αναθεώρησης. Από την κυρίως Αίτηση αλλά και την υπό εξέταση αίτηση συνάγεται ότι ως κύριο λόγο αναθεώρησης επικαλούνται την αντικανονική επίδοση στον Αιτητή
  5. Αυτό από μόνο του, ακόμα και αν αποδειχθεί, δε μπορεί να δικαιολογήσει αναθεώρηση της απόφαση εναντίον του Αιτητή 1, που είναι και ο μοναδικός νόμιμος κάτοχος του επίδικου, εκ του οποίου πηγάζει και το δικαίωμα του Αιτητή
  6. Περαιτέρω, το παρόν Δικαστήριο δε μπορεί να λειτουργήσει ως Εφετείο του εαυτού του και να ξανακρίνει αν ορθά την 1.11.2013 εφάρμοσε τον Νόμο, έκρινε την ενώπιον του μαρτυρία ή τις επιδόσεις. Ο ενόρκως δηλών επισημαίνει επίσης ότι η καταχώριση μονομερούς αίτησης για την εξασφάλιση της έκδοσης εντάλματος ανάκτησης κατοχής έγινε νομότυπα και κατά τη συνήθη πορεία μετά την έκδοση και επίδοση απόφασης για ανάκτηση κατοχής. Έγινε δε, πριν καν καταχωρηθεί η κυρίως Αίτηση υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο. Η συγκεκριμένη αίτηση των Καθ' ων η Αίτηση στην Ε216/2013 ορίστηκε την 9.12.2013 και την ίδια μέρα ορίστηκε και η αρχική μονομερής αίτηση των Αιτητών στα πλαίσια της παρούσας υπόθεσης. Την 9.12.2013, αντιλαμβανόμενοι ότι μεσολαβούν οι διακοπές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, οι Καθ' ων η Αίτηση αποδέχθηκαν όπως η αίτηση τους παραμείνει την 14.1.2014, που ορίστηκε γι' ακρόαση η αρχική μονομερής αίτηση των Αιτητών. Την εν λόγω ημερομηνία, οι Αιτητές ζήτησαν χρόνο για την τροποποίηση της αίτησης τους και η υπόθεση ορίστηκε την 4.2.2014, οπότε ο δικηγόρος των Καθ' ων η Αίτηση ζήτησε την έκδοση διατάγματος στην Ε216/
  7. Ήδη έχει δημιουργηθεί βλάβη στα δικαιώματα των Καθ' ων η Αίτηση αφού η απόφαση που εξασφάλισαν δεν έχει ακόμα εκτελεστεί, ενώ σήμερα με βάση και όλο το νέο μαρτυρικό υλικό των Καθ' ων η Αίτηση, αποδεδειγμένα οφείλονται τα ενοίκια του Νοεμβρίου και του Δεκεμβρίου 2013, καθώς και τα αντίστοιχα των μηνών Ιανουαρίου και Φεβρουαρίου
  8. Εάν είναι κακοπιστία και κατάχρηση της διαδικασίας, ως διατείνονται οι Αιτητές, το γεγονός ότι οι Καθ' ων η Αίτηση ως ιδιοκτήτες των επιδίκων προσπαθούν να εκτελέσουν την απόφαση ημερομηνίας 1.11.2013 στην Ε216/2013, δεν αποτελεί, διερωτάται ο ενόρκως δηλών, κατάχρηση της διαδικασίας και προσβολή κάθε κανόνα δικαίου το γεγονός ότι οι Αιτητές, χωρίς να καταβάλουν τα οφειλόμενα ενοίκια, ζητούν την επιείκεια του Δικαστηρίου και την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του υπέρ των; Ο κ. Ροτσίδης αρνείται κατηγορηματικά ότι η κυρίως Αίτηση εδράζεται σε ουσιώδη και σημαντικά στοιχεία και ότι έχει αυξημένες πιθανότητες επιτυχίας, αφού ακόμα και σήμερα να κρινόταν αν καθυστερούν ενοίκια οι Αιτητές, στην ίδια κατάληξη θα έφτανε το Δικαστήριο. Εδώ και τρεις και πλέον μήνες ο Αιτητής 2 έλαβε γνώση της εναντίον του απόφασης κατά τους ισχυρισμούς του, αν και δεν αρνείται την οφειλή του, δεν καταβάλλει τα ενοίκια και επιτυγχάνει τη διατήρηση της κατοχής. Οι Αιτητές δεν καταχώρισαν αμέσως Αίτηση παραμερισμού, αλλά 18 μέρες μετά την αποδεδειγμένη λήψη γνώσης της επίδικης απόφασης και αφού προέβησαν σε πληρωμή δύο καθυστερημένων ενοικίων την 25.11.2013 και την 17.11.
  9. Ο ενόρκως δηλών συμφωνεί ότι η απόφαση στην Ε216/2013 περιήλθε για πρώτη φορά σε γνώση των Αιτητών την 16.11.2013, αφού εκείνη την ημέρα έγινε προσωπική επίδοση της απόφασης και στους δύο Αιτητές, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έλαβαν γνώση της εναντίον τους διαδικασίας στην Ε216/2013 σε προγενέστερο στάδιο. Οι Αιτητές δεν έχουν πολύ καλή και γνήσια υπεράσπιση, για να δικαιολογείται αναθεώρηση της απόφαση στην Ε216/2013 εναντίον τους. Η επίδοση στον Αιτητή 2 ήταν νομότυπη και κανονική. Η Αίτηση Ε216/2013 καταχωρίστηκε την 17.9.2013 και δόθηκε για επίδοση στη διεύθυνση εργασίας των Αιτητών 1 και 2, δηλαδή στη διεύθυνση των επιδίκων. Η καθημερινή παρουσία και επαφή δε του Αιτητή 1 στα επίδικα είναι δεδομένη. Συνεπώς, η επίδοση της Αίτησης Ε216/2013 την 10.10.2013 τόσο στον Αιτητή 1 όσο και στον ίδιο για τον Αιτητή 2, στον κοινό χώρο εργασίας τους ήταν καθ' όλα νομότυπη επίδοση. Με βάση τις ένορκες δηλώσεις του επιδότη, το Δικαστήριο ορθώς αποφάσισε ότι υπήρχε νομότυπη και καλή επίδοση και δεν έχει εξουσία να κρίνει εκ νέου το ίδιο θέμα. Ο κ. Ροτσίδης αρνείται ότι ο Αιτητής 1 είναι πρόσωπο που αν και διευθύνει δύο φρουταρίες, δε μπορούσε να αντιληφθεί ότι το έγγραφο που του επιδόθηκε την 10.10.2013 αποτελούσε νέο δικαστικό έγγραφο, στο οποίο θα έπρεπε να απαντήσει τόσο ο ίδιος όσο και ο Αιτητής 2 και ότι το γεγονός πως το αγνόησε μπορεί να κριθεί δικαιολογημένο ή να αποτελεί ικανοποιητική δικαιολογία για την παράλειψη ή αμέλεια του να εμφανιστεί στην Ε216/
  10. Για την Αγωγή αρ. 6718/2012 ο ενόρκως δηλών λέγει ότι από την απλή ανάγνωση των αιτούμενων με αυτή θεραπειών, διαφαίνεται ότι ο λόγος ύπαρξης της δεν είναι η ανάκτηση κατοχής των επιδίκων, αλλά η ανάκτηση κατοχής διαφόρων άλλων χώρων περιμετρικά των επιδίκων που αυθαίρετα κατέχουν οι Αιτητές. Πιθανή επιτυχής έκβαση της Αγωγής δε θα στερούσε τη δυνατότητα στους Αιτητές να συνεχίσουν να κατέχουν τα επίδικα, εάν φυσικά κατέβαλλαν κανονικά και συστηματικά τα ενοίκια τους. Αρνείται ότι αποδέχθηκαν τον Αιτητή 2 ως νέο ενοικιαστή ή ότι αυτός υποκατάστησε τον Αιτητή
  11. Αρνείται επίσης ότι η πληρωμή των ενοικίων γίνεται αποκλειστικά από τον Αιτητή
  12. Όπως αποδεικνύει η δέσμη των εγγράφων που ο ίδιος καταχώρισε, ακόμα και οι πρόσφατες τρεις πληρωμές που πληρώθηκαν μέσω του Ταχυδρομείου, έχουν σαν αποστολέα τους από κοινού τους δύο Αιτητές. Οι δύο τελευταίες έχουν ως αποστολές τη «Φρουταρία Αμερικάνος». Μέχρι το Μάρτιο ή Απρίλιο 2013, παραδίδονταν στους Αιτητές, μεταξύ άλλων, επιταγές που υπογράφονταν από τον Αιτητή 1 με εκδότη τη «Φρουταρία Αμερικάνος». Συνεπώς, το γεγονός ότι οι Αιτητές για τους δικούς του λόγους, πιθανόν να επέλεξαν να καταβάλουν σε μετρητά τους μήνες Απρίλιο και Μάιο 2013, δεν αποδεικνύει ότι οι Καθ' ων η Αίτηση αποδέχθηκαν ως νέο ενοικιαστή τον Αιτητή
  13. Απ' όσα επικαλείται ο Αιτητής 1 για να ισχυριστεί ότι οι Αιτητές έχουν πολύ καλή και γνήσια υπεράσπιση, αρκετά είναι άσχετα με τα επίδικα θέματα και επιβεβαιώνουν τουλάχιστον, την έλλειψη προσωπική γνώσης αρκετών γεγονότων από τον Αιτητής 2, αφού ο ίδιος εμφανίστηκε στα επίδικα στο τέλος του 2011 και χωρίς οι μεταξύ των Αιτητών συγγενικές ή επαγγελματικές σχέσεις να επηρεάζουν την νομική σχέση των Καθ' ων η Αίτηση με τον Αιτητή
  14. Στην αλληλογραφία των δικηγόρων των Καθ' ων η Αίτηση την οποία επικαλείται ο Αιτητής 2 δεν τέθηκε ποτέ θέμα υποκατάστασης του Αιτητή 2 στα δικαιώματα του Αιτητή
  15. Οι Καθ' ων η Αίτηση-ιδιοκτήτες ουδέποτε δημιούργησαν τα προβλήματα στα οποία αναφέρεται ο Αιτητής 2, παρά μόνο επισήμαναν την αυθαίρετη χρήση του πεζοδρομίου, των κοινόχρηστων και άλλων χώρων περιμετρικά των επιδίκων. Η παρουσίαση των προβλημάτων αυτών δε βοηθά το Δικαστήριο να σχηματίζει ολοκληρωμένη άποψη. Γίνεται επιλεκτική παράθεση από τους Αιτητές γεγονότων που έλαβαν χώρα κατά καιρούς και είναι άσχετα με τα επίδικα θέματα στην Ε216/2013, η οποία αφορά καθυστερημένα ενοίκια. Ο δε ισχυρισμός ότι τα επίδικα θέματα στην Αγωγή μεταξύ των ιδίων διαδίκων θα μπορούσε να αποτελέσουν παρεμπίπτοντα και συμπληρωματικά θέματα Αίτησης στο παρόν Δικαστήριο, δεν ευσταθεί. Η παράνομη επέμβαση επί ακινήτου εκφεύγει της αρμοδιότητας του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων. Άλλωστε οι Αιτητές δεν προέβαλαν προδικαστική ένσταση στην Αγωγή ή άλλο ισχυρισμό περί έλλειψης δικαιοδοσίας του Επαρχιακού Δικαστηρίου. Ο Καθ' ου η Αίτηση 1 λέγει ακόμα ότι ο ισχυρισμός περί κατάχρησης δικαστικής διαδικασίας εκ μέρους των Καθ' ων η Αίτηση, τον οποίο αρνούνται, δεν αποτελεί καν πιθανό λόγο αναθεώρησης απόφασης. Εξάλλου οι Αιτητές αυτοαναιρούνται όταν ισχυρίζονται ότι η απόφαση πρέπει να ακυρωθεί λόγω έλλειψης δικαιοδοσίας. Οι Καθ' ων η Αίτηση δεν είναι υπεύθυνοι για την καθυστέρηση ή μη έγκαιρη καταβολή μηνιαίων ενοικίων, ενώ το Τεκμήριο Ε της ενόρκου δηλώσεως του Αιτητή 2 είναι καταλυτικό της αδυναμίας των Αιτητών να εξοφλήσουν τα οφειλόμενα ενοίκια. Οι Καθ' ων η Αίτηση αρνούνται ότι τους προσφέρθηκε οποιοδήποτε ενοίκιο και αυτοί αρνήθηκαν την παραλαβή του. Δεν ευσταθεί ο ισχυρισμός των Αιτητών ότι από τον Ιούνιο 2013 αρνήθηκαν οι Καθ' ων η Αίτηση να παραλάβουν ενοίκια με αποτέλεσμα να συσσωρευτούν τα ενοίκια Ιουνίου - Σεπτεμβρίου
  16. Επισυνάπτει δε απόδειξη ενοικίου του μηνός Μαΐου 2013, το οποίο καταβλήθηκε την 10.6.
  17. Οι δικηγόροι των Καθ' ων η Αίτηση έστειλαν επιστολή στον Αιτητή 1 με ημερομηνία 5.8.2013 με την οποία τον πληροφορούσαν για την ύπαρξη τριών τότε καθυστερημένων ενοικίων. Είχαν την ευκαιρία και θα μπορούσαν οι Αιτητές να εξοφλήσουν απευθείας προς τους δικηγόρους των Καθ' ων η Αίτηση τα καθυστερημένα ενοίκια τους. Οι Αιτητές απέστειλαν στους Καθ' ων η Αίτηση ταχυδρομικές επιταγές στις 5.11.2013, 25.11.2013 και 27.11.2013 από €1.320 σε κάθε ημερομηνία και εξόφλησαν τα ενοίκια Ιουνίου, Ιουλίου και Αυγούστου
  18. Αυτά επιβεβαιώνονται και με το Τεκμήριο Ε στην ένορκο δήλωση του Αιτητή
  19. Έκτοτε και μέχρι σήμερα ουδέν περαιτέρω ενοίκιο καταβλήθηκε με αποτέλεσμα σήμερα οι Αιτητές ή ο Αιτητής 1 να οφείλει τέσσερα καθυστερημένα ενοίκια ύψους €5.
  20. Επί της Λεωφόρου όπου κείτονται τα επίδικα και σε πολύ κοντινή απόσταση από αυτά, υπάρχουν διάφορα διαθέσιμα προς ενοικίαση υποστατικά, στα οποία θα μπορούσε να μεταφερθούν άμεσα οι Αιτητές, διατηρώντας έτσι την όποια πελατεία, φήμη και καλό όνομα της επιχείρηση τους. Έτσι, δεν τίθεται θέμα ανεπανόρθωτης ζημιάς των Αιτητών εάν τα αιτούμενα διατάγματα δεν συνεχίσουν να παραμένουν σε ισχύ. Άλλωστε, υπάρχει νομοθετική πρόνοια για απόδοση αποζημιώσεων στον ενοικιαστή σε περίπτωση που ακυρωθεί το διάταγμα έξωσης μετά από την εξέταση της κυρίως Αίτησης των Αιτητών και αφού αυτοί θα έχουν ήδη απολέσει κατοχή του μίσθιου. Ιστορικό:
  21. Σύμφωνα με το Τεκμήριο Α στην ένορκο δήλωση που συνοδεύει την υπό εξέταση αίτηση, το οποίο είναι παραδεκτό όπως φαίνεται από το περιεχόμενο της ενόρκου δηλώσεως που συνοδεύει την ένσταση, το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων την 1.11.2013 στα πλαίσια της Αίτησης αρ. Ε216/2013 μεταξύ των Καθ' ων η Αίτηση στην παρούσα ως Αιτητών και των Αιτητών στην παρούσα ως Καθ' ων η Αίτηση, εξέδωσε την εξής απόφαση, ερήμην των Καθ' ων η Αίτηση: «ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ: (α) Όπως ο Καθ' ου η Αίτηση 1, ως θέσμιος ενοικιαστής και ο Καθ' ου η Αίτηση 2 ως έλκων δικαιώματα εκ του Καθ' ου η Αίτηση 1, και οι αντιπρόσωποι και/ή υπάλληλοι των, εκκενώσουν και παραδώσουν στους Αιτητές, εντός 15 ημερών από την ημερομηνία της επιδόσεως του παρόντος διατάγματος, κενή και ελευθέρα την κατοχή των καταστημάτων Α και Β, επί τους Αρχ. Μακαρίου Γ' 108, στα Λατσιά. (β) Όπως ο Καθ' ου η Αίτηση 1 καταβάλει υπέρ των Αιτητών 1 και 2, τα κάτωθι ποσά: (i) €7.920,00 οφειλόμενα ενοίκια για την περίοδο Ιουνίου - Νοεμβρίου, 2013, εντόκως προς 5,5% ετησίως από 17.9.2013 μέχρις εξοφλήσεως. (ii) €1.320,00 μηνιαίως ως ενδιάμεσα οφέλη από 1.12.2013 μέχρι παράδοσης της κατοχής, εντόκως προς 5,5% ετησίως επί εκάστου ποσού εκ €1.320,00 από την ημέρα που καθίσταται πληρωτέο μέχρις εξοφλήσεως. (iii) €538,00 δικηγορικά έξοδα, εντόκως προς 5,5% ετησίως από 17.9.2013 μέχρις εξοφλήσεως, πλέον €20,00 έξοδα εκδόσεως της παρούσης αποφάσεως, πλέον Φ.Π.Α. (γ) Οι θεραπείες υπό Β(β), Β(γ) και Β(ε), απορρίπτονται εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση 2, εφόσον μεταξύ του και των Αιτητών 1 και 2 δεν υφίσταται ή υφίστατο ενοικιαστική σχέση.» Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Καθ' ου η Αίτηση 1 η οποία δεν αμφισβητήθηκε, σήμερα οφείλονται ενοίκια από το Σεπτέμβριο 2013, δηλαδή οφείλονται ενοίκια από το ποσό υπό (β)(i) της απόφασης πιο πάνω.
  22. Η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση καταχωρίστηκε την 4.12.2013 και μ' αυτήν οι Αιτητές 1 και 2 εξαιτούνται ως ακολούθως:
  23. «Διάταγμα με το οποίο να παραμερίζεται η απόφαση ημερομηνίας 1.11.2013, την οποία εξέδωσε το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων Λευκωσίας στην αίτηση υπ' αριθμό Ε216/2013 εναντίον των αιτητών στην παρούσα αίτηση
  24. Διάταγμα με το οποίο να ακυρώνεται η απόφαση ημερομηνίας 1.11.2013 την οποία εξέδωσε το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων Λευκωσίας στην αίτηση υπ' αριθμό Ε216/2013 εναντίον των αιτητών στην παρούσα αίτηση λόγω κακής και/ή ανυπάρκτου επιδόσεως της αιτήσεως υπ' αριθμό Ε216/2013 στον καθ' ου η αίτηση αρ.2/αιτητή αρ.2 στην παρούσα αίτηση.
  25. Διάταγμα με το οποίο να επιτρέπεται στους ως άνω αιτητές/καθ' ων η αίτηση στην αίτηση υπ' αριθμό Ε216/2013 να παρουσιάσουν την Απάντηση/Υπεράσπιση τους εις την αίτηση υπ' αριθμό Ε216/2013, χωρίς όρους.
  26. Δήλωση του Δικαστηρίου ότι οι αιτητές δικαιωματικά δικαιούνται σε παραμερισμό και ακύρωση της εναντίον τους εκδοθείσας δικαστικής απόφασης ημερομηνίας 1.11.2013 στην αίτηση υπ' αριθμό Ε216/
  28. Οιανδήποτε άλλη θεραπεία ή οδηγίες το Σεβαστό Δικαστήριο ήθελε θεωρήσει ορθές και δίκαιες υπό τις περιστάσεις.»
  29. Στις 29.1.2014, στα πλαίσια της υπό εξέταση αίτησης, το Δικαστήριο εξέδωσε μονομερώς τα πιο κάτω προσωρινά διατάγματα: «ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ ΟΠΩΣ: (α) Ανασταλεί η εκτέλεση της απόφασης ημερ. 1.11.2013 εις την Αίτηση Αρ. Ε216/2013, και δη δια του παρόντος αναστέλλεται μέχρις εκδικάσεως και τελείας αποπερατώσεως της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτησης, ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. (β) Ανασταλεί το ένταλμα writ Νο. 001588, Αρ. 2/14, sheriff No. 167/14, το οποίο αφορά το κατάστημα επί της οδού Αρχ. Μακαρίου Γ' 108, στα Λατσιά, και δη δια του παρόντος αναστέλλεται μέχρις εκδικάσεως και τελείας αποπερατώσεως της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτησης, ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου.» Το Δικαστήριο άκουσε τις αγορεύσεις των ευπαιδεύτων συνηγόρων την 25.2.2014 και επιφύλαξε την απόφαση του για να εκδοθεί σήμερα. Ερμηνεύοντας τις σχετικές πρόνοιες των περί Ενοικιοστασίου Κανονισμών και εφόσον η υπό εξέταση αίτηση αφορά ενδιάμεσο, νομικό σημείο, έκρινα ότι η παρουσία Παρέδρων δεν είναι αναγκαία. Το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. Προϋποθέσεις και νομολογία για έκδοση / οριστικοποίηση προσωρινών διαταγμάτων: Εξέταση κυρίως Αίτησης: Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται, μεταξύ άλλων, στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Για να οριστικοποιηθούν τα προσωρινά διατάγματα πρέπει να ικανοποιηθώ ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά την επ' ακροατηρίω διαδικασία, ότι υπάρχει πιθανότητα οι Αιτητές να δικαιούνται σε θεραπεία και ότι, εκτός αν οριστικοποιηθεί το Διάταγμα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση ικανοποιείται από την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης. Η πιθανότητα επιτυχίας ικανοποιείται από το αποδεικτικό υλικό του Αιτητή. Τα δύο κριτήρια είναι αλληλένδετα όμως το πρώτο εξετάζεται σε σχέση με τη νομική θεμελίωση της αξίωσης και το δεύτερο συσχετίζει τη νομική θεμελίωση με την προσφερόμενη μαρτυρία για την πραγματική θεμελίωση της αίτησης. Αν ο Αιτητής είναι σε θέση να δείξει κάτι πέρα από την απλή πιθανολόγηση και λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που απαιτείται κατά το τέλος της υπόθεσης, θεωρείται ότι έχει επιτύχει να ικανοποιήσει και το δεύτερο κριτήριο. Άρθρο 6: Η βασική Αίτηση υπέχει θέση αγωγής έναντι της υπό εξέταση αίτησης. O περί Ενοικιοστασίου Νόμος, Ν.23/83όπως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα, προνοεί ρητά τις περιπτώσεις στις οποίες δυνατόν να ακυρωθεί, αναθεωρηθεί ή τροποποιηθεί προηγούμενη απόφαση του Δικαστηρίου, τι πρέπει να αποδειχθεί και ποιες συνέπειες ή δικαιώματα απορρέουν από την ακύρωση, ή αναθεώρηση (βλέπετε άρθρα 6 και 15 του Νόμου και Μιχαηλίδου v. Μακρίδη
(1995)1 Α.Α.Δ. 679). Για σκοπούς ακύρωσης της απόφασης του Δικαστηρίου τούτου ημερομηνίας 1.11.2013 στην Αίτηση Ε216/2013, οι Αιτητές πρέπει να αποδείξουν ένα ή περισσότερους από τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 6 του Ν. 23/
  1. Με την Αίτηση τους ουσιαστικά επικεντρώνονται σε ένα λόγο, που αντιστοιχεί στο εδάφιο (δ): «το Δικαστήριο έχει εξουσία, κατόπιν προς τούτο αιτήσεως, να αναθεωρεί, τροποποιεί ή ακυρώνει διάταγμα ή απόφαση του, σε ορισμένες περιπτώσεις, ήτοι, μεταξύ άλλων: (δ) Εις περίπτωσιν καθ' ην το διάταγμα ή η απόφαση εξεδόθη εν τη απουσία του διαδίκου, η απουσία του οποίου δεν ωφείλετο εις οιανδήποτε παράλειψιν ή αμέλειαν εκ μέρους του. Πρώτον, ο ισχυρισμός ότι η απόφαση της 1.11.2013 είναι λανθασμένη νομικά και ουσιαστικά και εν πάση περιπτώσει είναι άδικη (παρ. Δ.2 κυρίως Αίτησης), δεν είναι λόγος ακύρωσης και/ή παραμερισμού της απόφασης από το παρόν Δικαστήριο, δυνάμει του άρθρου
  2. Δεύτερον, στην περί Ενοικιοστασίου Νομοθεσία και Κανονισμούς επί του θέματος καταχώρισης Απάντησης, ο Κανονισμός 8(α) είναι ξεκάθαρος και δεν επιδέχεται ερμηνείας. Η προθεσμία που τάσσεται είναι υποχρεωτική. Η επιλογή του Καθ' ου η Αίτηση συνίσταται στην καταχώριση, ή μη, Απάντησης και στη καταβολή ή μη παντός οφειλομένου ποσού. Οι προθεσμίες τάσσονται για να τηρούνται. Αυτό συνάδει και με το γεγονός ότι η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου είναι συνοπτική (Καν. 3(στ)). Ο Καθ' ου η Αίτηση μπορεί να καταχωρήσει Απάντηση εντός 14 ημερών και/ή να καταβάλει τα υπ' αυτού οφειλόμενα ενοίκια εντός 14 ημερών. Αν δεν το πράξει, ο Αιτητής δύναται να καταχωρήσει αίτηση για απόφαση δυνάμει του Καν. 12(α) και της Δ.26 θ.7, η οποία μπορεί να είναι μονομερής δυνάμει της Δ.48 θ.8
(1)(y) και να μην συνοδεύεται από ένορκη δήλωση δυνάμει της Δ.48 θ. 8
(2). Όπως έγινε, άλλωστε, στην Ε216/2013 μεταξύ των παρόντων διαδίκων. Είναι πάντα υποχρέωση του ιδίου του διαδίκου να βεβαιώνεται ότι οι προθεσμίες που τάσσονται είτε από το Νόμο και τους Κανονισμούς είτε από το Δικαστήριο, τηρούνται, αφού ο διάδικος είναι υπόλογος για τις προθεσμίες αυτές και είναι υποχρέωση του να δείχνει ενδιαφέρον για το στάδιο στο οποίο ευρίσκεται η υπόθεση του ανά πάσα στιγμή. Είμαι της άποψης ότι ο σκοπός του νομοθέτη όταν θεσπιζόταν το εδάφιο (δ) του άρθρου 6, ήταν η παροχή ευκαιρίας σε διάδικο να ακυρώσει απόφαση του Δικαστηρίου που εκδόθηκε εναντίον του, όταν αυτός έπραξε ότι ήταν δυνατόν υπό το φως των προσωπικών του περιστάσεων να εμφανιστεί ή εκπροσωπηθεί σε υπόθεση ενώπιον του Δικαστηρίου ή να εξοφλήσει την οφειλή του και αυτό δεν κατέστη δυνατόν, ή όπου ήταν παντελώς αδύνατον ή εξαιρετικά δύσκολο για το διάδικο έστω να λάβει μέτρα ή να προνοήσει για την εμφάνιση ή εκπροσώπηση του ενώπιον του Δικαστηρίου ή την εξόφληση οφειλόμενου ποσού. Πιστεύω ότι η κατάληξη μου σε οποιοδήποτε άλλο συμπέρασμα, κυρίως σε υπόθεση ενώπιον τούτου του Δικαστηρίου, θα εγκυμονούσε κινδύνους για την ορθή απονομή της δικαιοσύνης, την έγκαιρη διάγνωση των δικαιωμάτων των διαδίκων και την επίλυση των διαφορών που ανάγονται ενώπιον του Δικαστηρίου, μεθ' όλης της λογικής ταχύτητος, σύμφωνα και με το άρθρο 4 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου με το οποίο καθιδρύθηκε το Δικαστήριο τούτο. Έρεισμα για τούτη τη κρίση μου, βρίσκω στη Νομολογία και αναφέρω ενδεικτικά την αυθεντία Καλλής v. Alpha Bank Ltd.
(2002)1(Α) Α.Α.Δ. 793. Βλέπετε επίσης σχετικά την αυθεντία, αφορώσα την επαναφορά Έφεσης, Αναφορικά με την Deux L Designs Ltd.(Αρ. 1),
(2002)1(Α) Α.Α.Δ.64, στη σελίδα 66 της απόφασης του εντίμου Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου ως ήταν τότε, κ. Γ. Πική [1]. Ο Αιτητής 1, τον οποίο αφορά κατά βάσην η απόφαση της 1.11.2013 δε διαμαρτύρεται για την επίδοση στον ίδιο, ούτε ισχυρίζεται ότι είχε ή έχει σήμερα εξοφλήσει το οφειλόμενο ποσό ή ότι αυτό δεν οφείλεται. Ποια είναι η καλή υπεράσπιση του; Ο Αιτητής 2 αναφέρεται στην απόφαση της 1.11.2013 μόνο αναφορικά με την παράδοση της κατοχής και περιοριστικά, ως έλκων δικαιώματα από τον Αιτητή 1 (βλέπετε πιο πάνω). Ο ίδιος συμφωνεί ότι έλκει τα δικαιώματα του σε σχέση με το επίδικο από τον Αιτητή
  1. Συνεπώς, γιατί να παραμεριστεί η απόφαση; Ούτε ο Αιτητής 2 εισηγείται ότι είχε ή έχει εξοφλήσει τα οφειλόμενα ποσά ή ότι αυτά δεν οφείλονται. Τρίτον, κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, παραμένει λοιπόν το θέμα της επίδοσης. Αυτός δεν είναι λόγος ακύρωσης της απόφασης του Δικαστηρίου με βάση το άρθρο
  2. Γενικά, οι λόγοι ακύρωσης και/ή παραμερισμού της απόφασης της 1.11.2013 στην Ε216/2013 συνοψίζονται στην παράγραφο Ε της κυρίως Αίτησης. Κανένας από αυτούς δε βρίσκει έρεισμα στο άρθρο
  3. Περαιτέρω, οι ισχυρισμοί των Αιτητών στην κυρίως Αίτηση, και αυτό το αναφέρω για σκοπούς εξέτασης της παρούσας ενδιάμεσης αίτησης και μόνο, και οι αντίστοιχοι ισχυρισμοί στην ένορκο δήλωση που συνοδεύει την υπό εξέταση αίτηση, αντικρούονται και καταρρίπτονται με την ένορκο δήλωση που συνοδεύει την ένσταση. Η μαρτυρία του κ. Ροτσίδη δεν έχει αμφισβητηθεί και ο ενόρκως δηλών δεν έχει αντεξεταστεί. Τέταρτον, το δικαίωμα του διαδίκου να ακουστεί, που διασφαλίζεται με το άρθρο 30.3(β) και (γ) του Συντάγματος, πρέπει να συμβαδίζει με το δικαίωμα ακρόασης μίας υπόθεσης σε εύλογο χρόνο δυνάμει του άρθρου 30.2 του Συντάγματος, που επίσης συνιστά θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα και εχέγγυο για τη διασφάλισης της λειτουργίας της δικαστικής εξουσίας. Βλέπετε Μουγής v. Σπανούδης
(1996)1 (Β) Α.Α.Δ. 997 και Εφορεία Ελληνικών Εκπαιδευτηρίων Λευκωσίας v. Sazen Fast Food Ltd.,
(2003)1 (Β) Α.Α.Δ. 1283, όπου γίνεται και αναφορά στη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Πέμπτον, υπογραμμίζεται ότι το Δικαστήριο δε μπορεί να λειτουργήσει ως Εφετείο του εαυτού του. Η αναστολή μέτρων εκτέλεσης δε δύναται να καταλήγει στην μετατροπή του Δικαστηρίου σε Εφετείο του εαυτού του για τον έλεγχο της ορθότητας της απόφασης του και/ή την εξέταση ισχυρισμών που έπρεπε να είχαν εγερθεί ως υπεράσπιση (βλέπετε σχετικά σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 17, παράγραφος 451). Σε Αιτήσεις για αναθεώρηση αποφάσεων ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου, ουδόλως λαμβάνεται υπόψη εάν ο Καθ' ου η Αίτηση στην πρώτη υπόθεση, έχει ή όχι καλή υπεράσπιση. Η Δ.17 θ.10 δεν τυγχάνει εφαρμογής σε διαδικασία ως η παρούσα, ούτε και η σχετική νομολογία (δηλαδή, μεταξύ άλλων, οι αυθεντίες Evans v. Bartlam
(1937)1 All ER 646, Βίκα Πίκα Ντίσκο κ.α. v. Χάπυ Στρητς Ντίσκο Λτδ
(1997)1 Α.Α.Δ.28). Έκτον, ο σκοπός του άρθρου 6 δεν είναι ο έλεγχος από το ίδιο το Δικαστήριο της ορθότητας της απόφασης του υπό το φως των ισχυρισμών του διαδίκου που ζητεί την αναθεώρηση. Αυτός είναι ο ρόλος του Ανωτάτου Δικαστηρίου στη δευτεροβάθμια δικαιοδοσία του. Ο σκοπός αυτού του άρθρου είναι η αναθεώρηση, τροποποίηση ή ακύρωση απόφασης του Δικαστηρίου από το ίδιο το Δικαστήριο σε περίπτωση που αποδεικνύονται τα όσα αναφέρονται σε ένα τουλάχιστον από τα εδάφια του άρθρου. Τίποτε απ' αυτά δεν συνεπάγεται τον έλεγχο του κατά πόσον το Δικαστήριο ορθά εφάρμοσε το Νόμο, ορθά έκρινε τη μαρτυρία, οι προϋποθέσεις του Νόμου πληρούνταν και ελήφθησαν υπόψη όλα όσα έπρεπε να ληφθούν υπόψη. Όλα αυτά εμπίπτουν στη δικαιοδοσία Εφετείου και όχι του ιδίου του πρωτόδικου Δικαστηρίου. Έρεισμα για τη ρηθείσα θέση βρίσκω στην ίδια τη νομοθεσία και στις αποφάσεις Kennedy Hotels Ltd. v. Georghiou
(1982)2 J.S.C. 173 και Savvides v. Boscovits
(1965)1 C.L.R. 116. Για σκοπούς ευκολότερης κατανόησης, σημειώνω ότι τα άρθρα 6 και 15 του Νόμου 23/83 απαντώνται, με παρόμοιο ή πανομοιότυπο λεκτικό, στο Rent (Control) Law, Cap. 86, ως άρθρα 14 και 21, στο Rent Control (Business Premises) Law 1961 Νόμος 17/61, ως άρθρα 5 και 13 και στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο του 1975, Ν. 36/75, άρθρα 5 και 19, αντίστοιχα. Με τη δεύτερη αυθεντία πιο πάνω, κατέστη ξεκάθαρο ότι, κάτω από το άρθρο 5 του Νόμου 17/61, η εξουσία του πρωτόδικου Δικαστηρίου ουδόλως επηρεάζει τη δευτεροβάθμια δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και οι περιπτώσεις στις οποίες το πρωτόδικο Δικαστήριο δύναται να αναθεωρήσει ή παραμερίσει δική του απόφαση δεν αποτελούν λόγους έφεσης. Το κατά πόσον πληρούνταν οι προϋποθέσεις του Νόμου για τους σκοπούς έκδοσης της συγκεκριμένης απόφασης τη συγκεκριμένη ημερομηνία, δηλαδή την 1.11.2013 στην Αίτηση Ε216/2013, εκφεύγει από την εμβέλεια της δικαιοδοσίας εξέτασης του παρόντος Δικαστηρίου στα πλαίσια Αίτησης για αναθεώρηση απόφασης. Καταληκτικά, είναι η κρίση μου πως, εκ πρώτης όψεως, φαίνεται ότι στην κυρίως Αίτηση δεν υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, ούτε και καλές πιθανότητες επιτυχίας. Προϋποθέσεις επιφύλαξης άρθρου 32: Η έκδοση προσωρινών διαταγμάτων επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου (βλέπετε Karydas Taxi Co. Ltd. v. Komodikis
(1975)1 C.L.R. 321). Έχω λάβει υπόψη τόσο την καθαρή γλώσσα της επιφύλαξης του άρθρου 32
(1)[2], όσο και τη νομολογία που την ερμηνεύει καθώς και σχετικές Αγγλικές αυθεντίες (βλέπετε Constantinides v. Makriyiorghou
(1978)1 C.L.R. 585, Attorney General & Another v. Savvides
(1979)1 C.L.R. 349, Odysseos v. Pieris Estates and Others
(1982)1 C.L.R. 557, Acropol Shipping Co. Ltd. and Others v. Rossis
(1976)1 C.L.R. 38, Papastratis v. Petrides
(1979)1 C.L.R. 231, Hadjikyriacos & Co. v. United Biscuits
(1979)1 C.L.R. 689, American Cyanamid Co. v. Ethicon Ltd.
(1975)1 All E.R. 504, Fellowes and Another v. Fisher
(1975)2 All E.R. 829, Jonitexo v. Addidas
(1984)1 C.L.R. 263, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Χ''Βασίλη
(1989)1 Α.Α.Δ. 152, Cyprus Sulphur κ.ά. ν. Παραρλάμα κ.ά.
(1990)1 Α.Α.Δ. 1040 και 1051, Πουργουρίδη κ.ά. ν. Μέζου κ.ά.
(1994)1 Α.Α.Δ. 201), Κοσμά v. Χατζηκυπρή κ.ά.
(2000)1(Α) Α.Α.Δ. 169, Χρ. Κούνουνα v. C. & A. Simonos Ltd.,
(2002)1(Β) Α.Α.Δ. 1361, Papapetrou Bros Ltd. v. Παπαπέτρου
(2003)1 (Β) Α.Α.Δ. 741, Polyford Holdings Ltd. κ.ά. v. Rosestage Enterprises Ltd.
(2007)1(Β) Α.Α.Δ. 1042). Έχω ήδη αποφανθεί επί των πρώτων δύο προϋποθέσεων (βλέπετε πιο πάνω). Αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση, παραπέμπω στην αυθεντία Κ. Κυρισάββα κ.α. v. Κύζη,
(2001)1 (Β) Α.Α.Δ. 1245), όπου το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι (στη σελίδα 1253): «Η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρης απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο περιλαμβάνει και άλλα, μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη (βλέπε Παπαστράτης v. Πετρίδης
(1979)1 ΑΑΔ 231)». Υπό το φως της ενώπιον μου μαρτυρίας, οι προϋποθέσεις δεν πληρούνται. Σημειώνω δε ότι: "Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του" (βλέπετε T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd. v. Microsoft Corporation,
(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1802, στη σελίδα 1809). Κρίνω ότι είναι δεν εύλογο ή δίκαιο να οριστικοποιηθούν τα προσωρινά διατάγματα και ότι το ισοζύγιο του βολικού (balance of convenience) γέρνει υπέρ της διατήρησης της κατάστασης (status quo) όπως διαμορφώθηκε με την έκδοση της απόφασης της 1.11.2013. Το ισοζύγιο του βολικού κρίνεται με βάση τα ενώπιον του Δικαστηρίου κατά τον ουσιώδη χρόνο, στοιχεία (βλέπετε σχετικά Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστοφόρου κ.ά.,
(1995)1 Α.Α.Δ. 248). Απόφαση: Ως εκ των ανωτέρω, η υπό εξέταση αίτηση απορρίπτεται και τα προσωρινά Διατάγματα ημερομηνίας 29.1.2014 ακυρώνονται. Τα έξοδα της παρούσης αιτήσεως επιδικάζονται υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τη Γραμματέα και εγκριθούν από το Δικαστήριο, στην κλίμακα της απόφασης ημερομηνίας 1.11.2013 στην Αίτηση Ε216/2013. (Υπ.) ................. Λ. Σ. Καμμίτση Πρόεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας ΛΣΚ/ΕΠ [1] «Καθώς επισημαίνεται στη Cyprus Import Corporation Ltd., v. Σενέκη Κώστα
(1998)1 Α.Α.Δ. 1108, το δικαίωμα το οποίο κατοχυρώνει το Άρθρο 30.3(β) απολήγει στη διασφάλιση λογικής ευκαιρίας στο διάδικο να θέσει την υπόθεση του ενώπιον του Δικαστηρίου. Διευκρινίζεται στην ίδια υπόθεση 'Αυτό δε συμβαίνει εκεί όπου η μη άσκηση του δικαιώματος οφείλεται σε αδιαφορία, αμέλεια, ή σφάλμα του.' Διαφωτιστικές επί του ιδίου θέματος και επεξηγηματικές ως προς τις παραμέτρους άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου να επαναφέρει απορριφθείσα έφεση είναι και οι αποφάσεις στις ακόλουθες υποθέσεις: Τουβλ. Γίγας Λτδ v. Ουστά (Αρ. 2) (ανωτέρω), Πάνου Π. Βαρδιάνου v. Edwin John Thomas Richards
(1998)1 Α.Α.Δ. 698, A. N. Stasis Estates Co Ltd (Avlida Hotel) v. Χαράλαμπου Ιωάννου
(2000)1 Α.Α.Δ. 1082, Deux L Designs Limited v. Κατερίνας Κλεόπα κ.ά.
(2000)1 Α.Α.Δ. 2072.» [2] 32
(1)«Τηρουμένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού έκαστον δικαστήριον, εν τη ασκήσει της πολιτικής αυτού δικαιοδοσίας, δύναται να εκδίδη απαγορευτικόν διάταγμα (παρεμπίπτον, διηνεκές, ή προστατικόν) ή να διορίζη παραλήπτην εις πάσας τας περιπτώσεις εις ας το δικαστήριον κρίνει τούτο δίκαιον ή πρόσφορον, καίτοι δεν αξιούνται ή χορηγούνται ομού μετ' αυτού αποζημιώσεις ή άλλη θεραπεία: Νοείται ότι παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα δεν θα εκδίδεται εκτός εάν το δικαστήριον ικανοποιηθή ότι υπάρχει σοβαρόν ζήτημα προς εκδίκασιν κατά την επ' ακροατηρίου διαδικασίαν, ότι υπάρχει πιθανότης ότι ο αιτών διάδικος δικαιούται θεραπείαν, και ότι εκτός εάν εκδοθή παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα, θα είναι δύσκολον ή αδύνατον να απονεμηθή πλήρης δικαιοσύνη εις μεταγενέστερον στάδιον.» cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.