ΚΡΙΤΩΝΑ ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΥ ν. Σάββα Γιαννόπουλου Λτδ κ.α., Αίτηση Αρ. Ε110/2012, 11/3/2014

(9)(δ) και επί των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών του 1983, Καν. 11(α). Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η υπό εξέταση αίτηση καταγράφονται στο κείμενο της αίτησης: «Υπάρχουν κοινά και/ή πραγματικά θέματα τοιαύτης σημασίας ούτως ώστε να καθιστούν αναγκαία ή επιθυμητή τη συνένωση των ή/και μερική συνένωση των, ήτοι ο Αιτητής εις αμφότερες τις αιτήσεις είναι ο ίδιος όπως επίσης και το κυρίως αίτημα του (διάταγμα εξώσεως). Επίσης αμφότερες οι αιτήσεις έχουν την ίδια νομική βάση η οποία είναι το άρθρο 11

(1)(η)(iii). Η βασική μαρτυρία εις αμφότερες τις αιτήσεις τόσο από πλευράς του Αιτητή όσο και των Καθ' ων η Αίτηση προέρχεται κατά το μέγιστο από τους ίδιους μάρτυρες. Με την έκδοση διατάγματος συνενώσεως οι μάρτυρες θα εκθέσουν γεγονότα και τις θέσεις των μια φορά και όχι δύο με συνέπεια να περιορισθεί αισθητά ο χρόνος του Δικαστηρίου και τα έξοδα όλων των πλευρών.» Το Δικαστήριο άκουσε αγορεύσεις την 4.2.2014 και επιφύλαξε την απόφαση του για να δοθεί σήμερα. Επειδή το ενώπιον μου αίτημα δεν άπτεται της ουσίας της υπόθεσης και είναι καθαρά νομικό, ερμηνεύοντας τον περί Ενοικιοστασίου Νόμο, Ν. 23/83όπως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα και τους περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι η παρουσία Παρέδρων δεν είναι αναγκαία και το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. Ενστάσεις:

(1)Ένσταση στην υπό εξέταση αίτηση υπό των Αιτητών στην κυρίως Αίτηση και στην Αίτηση Ε222/2011 (εν τοις εφεξής «οι Αιτητές») καταχωρίστηκε την 13.1.

1. Η ένσταση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.14 θθ.2 - 5, Δ.48 θθ.4 - 7, Δ.64, στον περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικό Κανονισμό 1983, Καν. 3(στ) και 11(α), στο άρθρο 30 του Συντάγματος και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Οι λόγοι ένστασης είναι οι ακόλουθοι:
2. Οι Καθ' ων η Αίτηση δεν προβάλλουν κανένα σοβαρό και εύλογο λόγο που να δικαιολογεί τη συνένωση των κυρίως Αιτήσεων.
3. Στις δύο κυρίως Αιτήσεις δεν υπάρχουν κοινά πραγματικά ή νομικά θέματα που να είναι τέτοιας σημασίας σε σχέση με τα υπόλοιπα επίδικα θέματα ούτως ώστε να καθίσταται επιθυμητή και/ή χρήσιμη η συνένωση.
4. Οι Καθ' ων η Αίτηση καθυστέρησαν υπέρμετρα και/ή αδικαιολόγητα στην καταχώριση της παρούσας.
5. Η παρούσα διαδικασία αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας και σκοπεύει αποκλειστικά στην καθυστέρηση της εκδίκασης της κυρίως Αίτησης και της έκδοσης Διατάγματος έξωσης.
6. Η συνεκδίκαση των κυρίως Αιτήσεων θα περιπλέξει την όλη διαδικασία, και θα προκαλέσει ταλαιπωρία, σύγχυση και καθυστέρηση.
7. Οι Καθ' ων η Αίτηση σε έκαστη των κυρίως Αιτήσεων εκπροσωπούνται από άλλο δικηγόρο.
8. Η Αίτηση είναι παράτυπη καθώς δεν πληροί τις απαραίτητες διαδικαστικές προϋποθέσεις.
9. Είναι ορθό και προς το συμφέρον της δικαιοσύνης όπως οι δύο κυρίως Αιτήσεις εκδικαστούν χωριστά.
10. Η Αίτηση δε συνοδεύεται από ένορκη δήλωση, κάτι το οποίο αποστερεί το δικαίωμα των Καθ' ων η παρούσα Αίτηση να αντεξετάσουν. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκο δήλωση του κ. Κρίτωνα Ερωτοκρίτου, της ιδίας ημερομηνίας. Ο κ. Ερωτοκρίτου λέγει ότι είναι ο Αιτητής, γνωρίζει τα γεγονότα της υπόθεση προσωπικά και από στοιχεία και έγγραφα που έχει στην κατοχή του και για τη νομική πτυχή της υπόθεσης έχει λάβει συμβουλή από τους δικηγόρους του. Έχει καταχωρίσει την Αίτηση Ε222/11 εναντίον άλλων προσώπων οι οποίοι δεν είναι διάδικοι στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση. Εξ' όσων τυγχάνει συμβουλής, για να διαταχθεί η συνεκδίκαση λαμβάνονται υπόψην το κατά πόσον υπάρχει κοινό πραγματικό ή νομικό θέμα προς εκδίκαση, το οποίο να είναι τέτοιας σημασία σε σχέση με τα υπόλοιπα επίδικα ζητήματα που να καθιστά επιθυμητή τη συνένωση. Επίσης, λαμβάνονται υπόψην κατά πόσον η συνεκδίκαση θα διευκολύνει τη διαδικασία και θα εξοικονομήσει πολύτιμο δικαστικό χρόνο ή εάν θα προκαλέσει περισσότερη ταλαιπωρία και ο χρόνος καταχώρισης της αίτησης συνεκδίκασης. Το Δικαστήριο διατηρεί ευρύτατη διακριτική ευχέρεια σε σχέση με την έγκριση ή όχι αίτησης συνεκδίκασης κατά την οποία πρέπει να σταθμίσει όλους τους ανωτέρω παράγοντες. Αναφορικά με την πρώτη ανωτέρω παράμετρο, πράγματι και οι δύο κυρίως Αιτήσεις αφορούν αίτηση έξωσης από το ίδιο ακίνητο για σκοπούς ριζικών αλλαγών σε αυτό. Πρόκειται βεβαίως για ένα πραγματικό ζήτημα το οποίο είναι κοινό και στις δύο κυρίως Αιτήσεις. Απ' ότι τον συμβουλεύουν οι δικηγόροι του όμως, το ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσον, λαμβανομένων υπόψιν και των υπόλοιπων παραγόντων που αναφέρονται πιο πάνω, αυτό το επίδικο ζήτημα είναι τέτοιας σημασίας σε σχέση με τα άλλα επίδικα ζητήματα ούτως ώστε να καθίσταται επιθυμητή η συνένωση. Ο ενόρκως δηλών λέγει πως κατ' αρχάς η παρούσα κυρίως Αίτηση αφορά το υπόγειο (αποθήκη) του κτιρίου, ενώ η Αίτηση Ε222/2011 το ισόγειο του κτιρίου. Ως εκ τούτου, παρόλο που πρόκειται για το ίδιο κτίριο, σε κάθε υπόθεση θα τεθούν θέματα που αφορούν τις προτιθέμενες αλλαγές στον όροφο που κατέχει ο αντίστοιχος ενοικιαστής. Συνεπώς, το γεγονός ότι πρόκειται για το ίδιο κτίριο δε θα διευκολύνει τη διαδικασία αν διαταχθεί η συνεκδίκαση. Άλλο ένα πραγματικό γεγονός που θα ληφθεί υπόψιν από το Δικαστήριο για να εκδώσει Διάταγμα έξωσης είναι οι δυσκολίες (hardship) που θα αντιμετωπίσει ο ενοικιαστής. Αυτές σαφώς διαφέρουν σε έκαστη των Αιτήσεων, εφόσον οι Αιτήσεις στρέφονται κατά διαφορετικών ενοικιαστών και αφορούν την προσωπική κατάσταση του κάθε ενοικιαστή. Περαιτέρω, η Ε222/11 αφορά καταστήματα ενώ η παρούσα υπόθεση αφορά εργαστήρι/αποθήκη, γεγονός το οποίο επηρεάζει τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσει έκαστος ενοικιαστής. Ο ενόρκως δηλών ισχυρίζεται ότι από τα πιο πάνω διαφαίνεται πως η σημασία του κοινού πραγματικού ζητήματος που υφίσταται και στις δύο Αιτήσεις, δηλαδή ότι και οι δύο αφορούν το ίδιο ακίνητο, δεν καθιστά επιθυμητή τη συνένωση λόγω των υπόλοιπων περιστάσεων της υπόθεσης. Συνεπώς, η παρούσα περίπτωση δεν προσφέρεται για συνεκδίκαση των Αιτήσεων. Επίσης, το γεγονός ότι και οι δύο Αιτήσεις έχουν την ίδια νομική βάση, καθώς και το ότι και οι δύο αφορούν έξωση για πραγμάτωση ριζικών αλλαγών στο κτίριο, δεν είναι αρκετό για να καταστήσει χρήσιμη την αιτούμενη συνένωση. Συγκεκριμένα, εάν αυτό ίσχυε, τότε όλες οι Αιτήσεις έξωσης για σκοπούς ριζικών αλλαγών στο κτίριο θα έπρεπε να συνεκδικαστούν. Το ίδιο ισχύει και για το γεγονός πως και στις δύο Αιτήσεις ο Αιτητής είναι ο ίδιος. Άρα ούτε το κοινό νομικό σημείο που επικαλούνται οι Αιτητές στην υπό εξέταση αίτηση αρκεί για να διαταχθεί η συνεκδίκαση. Αναφορικά με τη δεύτερη παράμετρο που πρέπει να ληφθεί υπόψιν από το Δικαστήριο, ήτοι τη διευκόλυνση της διαδικασίας και την εξοικονόμηση χρόνου, αποτελεί μείζων πρόβλημα η εκπροσώπηση των ενοικιαστών σε έκαστη Αίτηση από άλλο δικηγόρο. Αυτό θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε σύγχυση, περιπλοκή και ταλαιπωρία. Επιπλέον, επηρεάζεται και το συνταγματικό δικαίωμα των ενοικιαστών της υπόθεσης που δεν θα είναι οδηγός, να εκπροσωπούνται από δικηγόρο της επιλογής τους. Στο σημείο αυτό σημειώνω ότι την αίτηση για συνένωση υποβάλλουν οι ενοικιαστές στην Αίτηση που δεν θα είναι οδηγός. Ο ενόρκως δηλών προχωρεί και λέγει ότι η τρίτη παράμετρος που καλείται να σταθμίσει το Δικαστήριο είναι ο χρόνος καταχώρισης της υπό εξέταση αίτησης. Η υποβολή της έγινε κυριολεκτικά την υστάτη. Καταχωρίστηκε ακριβώς μία μέρα πριν την έβδομη εμφάνιση για την κυρίως Αίτηση, η οποία ήταν ορισμένη για τρίτη φορά για ακρόαση. Ουδέποτε σε όλες τις προηγούμενες εμφανίσεις η συνήγορος των Καθ' ων η Αίτηση είχε εκφράσει πρόθεση ή επιθυμία όπως η παρούσα συνεκδικαστεί με την Ε222/
11. Αιτήσεις για συνεκδίκαση πρέπει να καταχωρούνται το συντομότερο και κατά προτίμηση την πρώτη φορά που ορίζεται η υπόθεση για οδηγίες. Η υπέρμετρη καθυστέρηση στην καταχώριση της λαμβάνεται υπόψην, με ανοικτό το ενδεχόμενο να οδηγήσει στην απόρριψη της. Ο κ. Ερωτοκρίτου λέγει ότι οι δύο Αιτήσεις είναι ορισμένες ενώπιον άλλων Δικαστών και δε μπορεί να τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου που θα εξετάσει την αίτηση ο φάκελος της Ε222/
12. Από την 21.2.2014 αυτό δεν ισχύει καθότι είναι τώρα μόνος ένας Πρόεδρος στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων Λευκωσίας, αλλά ήταν ορθό κατά την ημερομηνία εκδίκασης της υπό εξέταση αίτησης και πράγματι το Δικαστήριο δεν είχε ή έχει ενώπιον του το φάκελο της Ε222/
13. Ο κ. Ερωτοκρίτου προχωρεί και λέγει ότι το Δικαστήριο δεν έχει ενώπιον του τα στοιχεία που απαιτούνται από την νομολογία να ληφθούν υπόψιν για να μπορέσει να εξασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια και να αποφασίσει κατά πόσον θα διατάξει τη συνένωση. Αν και δεν απαιτείται οι αιτήσεις συνένωσης να συνοδεύονται από ένορκο δήλωση, στην παρούσα περίπτωση είναι άξιον απορίας πως γνωρίζουν οι Καθ' ων η Αίτηση, ποια είναι τα πραγματικά και νομικά ζητήματα που εγείρονται στην Ε222/2011, εφόσον δε συμμετέχουν σ' αυτή. Για το λόγο αυτό θα έπρεπε να στηρίξουν την αίτηση συνεκδίκασης σε ένορκο δήλωση, ούτως ώστε να αποκαλύπτεται η πηγή των γνώσεων τους και η άλλη πλευρά να δικαιούται να αντεξετάσει επί του σημείου τούτου.

(2)Ένσταση στην υπό εξέταση αίτηση υπό των Καθ' ων η Αίτηση στην Αίτηση Ε222/2011 (εν τοις εφεξής «οι Αιτητές») καταχωρίστηκε την 20.1.

1. Η ένσταση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.14 θθ.2 - 5, Δ.48 θθ.4 - 7, Δ.64, στον περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικό Κανονισμό 1983, Καν. 3(στ) και 11(α), στο άρθρο 30 του Συντάγματος και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Οι λόγοι ένστασης είναι πανομοιότυποι με τους λόγους ένστασης στην ένσταση του Αιτητή (βλέπετε πιο πάνω). Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκο δήλωση του κ. Μιχαλάκη Ιωάννου, Καθ' ου η Αίτηση 1 και διευθυντή των Καθ' ων η Αίτηση 2 στην Ε222/2011, της ιδίας ημερομηνίας. Η ένορκος δήλωση είναι πανομοιότυπη με την ένορκο δήλωση του Αιτητή, με εξαίρεση δύο παραγράφους που αφορούν την τρίτη παράμετρο την οποία εξετάζει το Δικαστήριο σε αιτήσεις αυτής της φύσεως, οι οποίες παραλείπονται από την ένορκο δήλωση του κ. Ιωάννου. Δικόγραφα: Η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση καταχωρίστηκε την 8.6.
2. Η Αίτηση υπ' αρ. Ε222/2011 είναι προφανώς προγενέστερη αλλά δεν την έχω ενώπιον μου. Με την παρούσα Αίτηση, ο Αιτητής εξαιτείται απόφασης και/ή Διατάγματος που να διατάσσει τους Καθ' ων η Αίτηση και/ή τους πληρεξουσίους και/ή εξαρτωμένους και/ή υπηρέτες και/ή αντιπροσώπους των και/ή οποιοδήποτε πρόσωπο έλκει δικαίωμα κατοχής από οποιοδήποτε από τους Καθ' ων η Αίτηση, να εκκενώσουν και παραδώσουν στον Αιτητή ελεύθερη και απρόσκοπτη κατοχή του υπογείου (αποθήκης) του κτιρίου επί της οδού Πύθωνος 12 στη Λευκωσία και Διαταγή ότι ο Αιτητής δικαιούται να ανακτήσει την κατοχή δυνάμει του άρθρου 11

(1)(η)(iii). Δεν έχω ενώπιον μου την Αίτηση Ε222/2011 αλλά από τα ενώπιον μου τεθέντα, αντιλαμβάνομαι και είναι κοινό έδαφος ότι, αφορά τον ίδιο λόγο έξωσης, για άλλο υποστατικό στο ίδιο κτίριο, εναντίον άλλων ενοικιαστών. Παρόλο που η διαπίστωση της ύπαρξης κοινού πραγματικού ή νομικού σημείου, που είναι το κριτήριο για τη συνένωση των Αιτήσεων, γίνεται από μελέτη της απαίτησης και όχι της υπεράσπισης και ανταπαίτησης (βλέπετε σχετικά Samata Enterprises Ltd. v. Σταύρου

(1998)1(Γ) Α.Α.Δ. 1876), το Δικαστήριο δεν είναι καν σε θέση να μελετήσει τα δικόγραφα των Καθ' ων η Αίτηση και στις δύο Αιτήσεις διότι δεν είναι ενώπιον του για να διαπιστώσει εάν έχουν κοινά νομικά σημεία. Δε δύναμαι επίσης να διαπιστώσω εάν προβαίνουν, σε γενικές γραμμές, στις ίδιες αρνήσεις και συνεπώς, εάν οι Αιτητές θα έχουν το βάρος να αποδείξουν τα ίδια πράγματα σε κάθε υπόθεση. Εν πάση περιπτώσει, το δικόγραφο των Καθ' ων η Αίτηση στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση δεν περιλαμβάνει Ανταπαίτηση για αποζημιώσεις ή άλλως πως και είναι άγνωστον κατά πόσον το δικόγραφο των Καθ' ων η Αίτηση στην Ε222/11 περιλαμβάνει Ανταπαίτηση. Νομική πτυχή: Διαταγή 14: Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται επί της Δ.14 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, οι οποίοι τυγχάνουν εφαρμογής σε υποθέσεις ενώπιον του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων, δυνάμει του Κανονισμού 12(α) [1] των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών 1983, ως αυτοί έχουν τροποποιηθεί μέχρι σήμερα. Ο θεσμός 1 της Διαταγής 14 αφορά αγωγές λιβέλου, ενώ οι υπόλοιποι προνοούν τα ακόλουθα:

1. «When two or more actions are pending in the same Court, whether by the same or different plaintiffs against the same or different defendants, and the claims of such actions involve a common question of law or fact of such importance in proportion to the rest of the matters involved in such actions as to render it desirable that the actions should be consolidated, the Court or a Judge may order that they be consolidated.
2. Application for consolidation under the last preceding rule may be made by a party to any of such actions as are therein mentioned upon notice to the other parties to such actions.
3. Any order under rule 2 of this Order shall, shave for special reasons to be there in stated, direct that the plaintiff or plaintiffs who first commenced proceedings shall have the conduct of the consolidated action.
4. Where at the trial of a consolidated action it appears that the claims of the plaintiffs in the actions before consolidation or the defences of the defendants therein, as the case may be, are not conflicting, only one set of costs subsequent to the order for consolidation shall as a general rule be allowed.» Η αντίστοιχη παλαιά Αγγλική πρόνοια είναι η Order 49 rule 8 [2]. Στην υποσημείωση κάτω από την επικεφαλίδα Application of Rule, στη σελίδα 1185 του Annual Practice 1958, αναφέρεται ότι: «Actions by the same plaintiff against different defendants, where the issues to be tried are not precisely similar, may, on the application of the plaintiff, be consolidated», κάτι που αντικατοπτρίζεται στο θεσμό 2 της Διαταγής 14 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας (πιο πάνω). Σύμφωνα με τη Δ.48 θ. 9(e) των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, αιτήσεις για τη συνένωση αγωγών (και κατ' επέκτασην Αιτήσεων ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου) πρέπει να καταχωρούνται δια κλήσεως αλλά δύνανται να μη συνοδεύονται από ένορκο δήλωση, όπου όλα τα γεγονότα επί των οποίων βασίζονται είναι εμφανή στο φάκελο της δικογραφίας ("if all the facts relied upon are apparent on the face of the proceedings"). Κρίνω ότι στην παρούσα περίπτωση τα γεγονότα επί των οποίων βασίστηκαν και τα οποία επικαλέστηκαν οι Καθ' ων η Αίτηση ως η βάση της υπό εξέταση αίτησης, δε φαίνονται όλα από τα δικόγραφα στην παρούσα υπόθεση και τα δικόγραφα της Ε222/2011 δεν είναι ενώπιον μου. Παραπέμπω σχετικά στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 37, παρ. 70 [3]. Η συνένωση αγωγών μπορεί να ζητηθεί είτε με την καταχώριση μιας αίτησης στην οποία όμως αναφέρονται όλοι οι τίτλοι των αγωγών των οποίων επιζητείται η συνένωση. Κάτι τέτοιο δεν έγινε στην παρούσα περίπτωση. Περαιτέρω, το σημαντικό είναι οι φάκελοι των υποθέσεων των οποίων επιζητείται η συνένωση, να τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου που εξετάζει το αίτημα. Είναι φανερόν ότι η υπό εξέταση αίτηση πάσχει μόνο από τα προαναφερθέντα. Νομολογία: Καθίσταται σαφές από την νομολογία ότι το Δικαστήριο έχει διακριτική εξουσία να εκδώσει διάταγμα συνένωσης, η άσκηση της οποίας εξαρτάται από τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης και ασκείται κατά τρόπο που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των διαδίκων και επιταχύνοντας την απονομή της δικαιοσύνης (βλέπετε Medcon Constructions Ltd. v. Χρ. Μαρνέρος και Σία Λτδ

(1997)1(Α) Α.Α.Δ. 546, στη σελίδα 548). Σχετική επίσης και ιδιαίτερα διαφωτιστική είναι η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως Λτδ v. APAK AGRO INDUSTRIES κ.ά.

(1999)1(Γ) Α.Α.Δ. 1721, στις σελίδα 1726 και 1727. Παραθέτω σχετικό απόσπασμα από τη σελίδα 1726 [4]: Στην αυθεντία του Ανωτάτου Δικαστηρίου Hadjiathanassiou v. Parperides

(1975)1 C.L.R. 401, είχαν καταχωριστεί αγωγές από διαφορετικούς ενάγοντες εναντίον του ιδίου εναγομένου, οι απαιτήσεις στις οποίες πήγαζαν από το ίδιο αυτοκινητιστικό δυστύχημα, και ο οποίος καταχώρισε αίτηση συνένωσης των αγωγών, αλλά πριν την καταχώριση της έκθεσης απαίτησης. Το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση και το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε την απόφαση, εφόσον το κλητήριο ένταλμα δεν περιείχε αρκετά γεγονότα για να καταδειχθεί κατά πόσον οι απαιτήσεις στις αγωγές είχαν κοινά νομικά και πραγματικά ζητήματα τέτοιας σπουδαιότητας σε σχέση με το υπόλοιπο των αγωγών, ούτως ώστε να καθίσταται επιθυμητή η συνένωση τους. Το Ανώτατο Δικαστήριο αναφέρθηκε σε σχετική Αγγλική νομολογία και απεφάνθη επί των αρχών της συνένωσης αγωγών. Βλέπετε σχετικά στη σελίδα 406 [5]. Στην αυθεντία Yiannakis Agapiou v. Annetta Panayiotou

(1988)1 C.L.R. 257, το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι η συνένωση αγωγών δεν τις συγχωνεύει σε μία αγωγή, ούτε διαγράφει την ξεχωριστή υπόσταση της κάθε μιας ή το διαφορετικό βάρος που έχει ο κάθε διάδικος. Στη σελίδα 264: «The consolidation of the hearing of separate actions that may be directed under Ord. 14 of The Civil Procedure Rules and the hearing together of a claim and counterclaim that may be sanctioned under Ord. 33 r.9, are procedural expedients designed to avoid multiplicity of proceedings and thereby save time and costs. The conjunction does not fuse separate actions into one nor does it obliterate the separateness of the actions or the distinct burden cast on either party.» Στην βασική υπόθεση Μακρίδης v. Μιχαηλίδου (Αρ. 1)

(1990)1 Α.Α.Δ. 416, ενώπιον του Δικαστηρίου υπήρχε αίτημα συνένωσης εφέσεων, όπου πρωτόδικα οι υποθέσεις αφορούσαν Αιτήσεις ενώπιον του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων και όπου είχαν συνενωθεί και συνεκδικαστεί. Ο έντιμος Δικαστής ως ήταν τότε, κ. Γ. Μ. Πικής είπε (στη σελίδα 418): «Το κριτήριο για την ταυτόχρονη εκδίκαση δύο ή περισσοτέρων εφέσεων είναι η ευκολία η οποία μπορεί να προκύψει στην απονομή της δικαιοσύνης, θέμα που ανάγεται κατ' εξοχή στη διακριτική ευχέρεια του εκδικάζοντος εφετείου. Στην υπόθεση Fruit and Vegetables Industry Etc. v. Halco Ltd & Another

(1975)11 J.S.C. 1611 επισημαίνεται ότι αίτηση για τη συνεκδίκαση εφέσεων μπορεί να υποβληθεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας συνεπώς δεν προκύπτει κώλυμα στην έγκριση της αίτησης από το γεγονός ότι η ακρόαση μιας από τις δύο εφέσεις έχει ήδη αρχίσει. Η περίσωση εξόδων είναι ένας από τους παράγοντες που εξειδικεύεται στην υπόθεση Hiddingh (ανωτέρω) ότι συμβάλλει στους σκοπούς που αποβλέπει να εξυπηρετήσει η συνένωση. Άλλος παράγοντας που άπτεται του ιδίου θέματος, όχι ήσσονος σημασίας, είναι η σφαιρική κατανόηση των επιδίκων θεμάτων. Η συνένωση για τους σκοπούς της Δ.35 κ. 8 δε συνεπάγεται ούτε τη συγχώνευση, ούτε την εξομοίωση των επιδίκων θεμάτων που εγείρονται σε κάθε μία από τις εφέσεις που θα συνεκδικαστούν. Τα επίδικα θέματα της κάθε έφεσης διατηρούν την αυτοτέλεια τους. Η περίσωση χρόνου και δαπάνης, η αποφυγή επαναλήψεων καθώς και η ευχερέστερη κατανόηση των επίδικων θεμάτων με τον αποκλεισμό κάθε δυσχέρειας που θα μπορούσε να προκύψει από το διαχωρισμό τους, αποτελούν τους κυριότερους παράγοντες που διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου να διατάξει τη συνεκδίκαση εφέσεων.» Βλέπετε ακόμα σχετικά την αυθεντία Μακρίδης v. Μιχαηλίδου (Αρ. 2)

(1990)1 Α.Α.Δ. 943, όπου αποφασίστηκε ότι χωρεί συνένωση Αιτήσεων εναντίον διαφορετικών μισθωτών για ανάκτηση κατοχής συνεχόμενων καταστημάτων από τον ίδιο ιδιοκτήτη για τον ίδιο λόγο (σελίδα 947), καθώς και την απόφαση του έντιμου Δικαστή κ. Μ. Κρονίδη, στα πλαίσια της Αναθεωρητικής Δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στην υπόθεση Cyprus Airways (Duty-Free Shops) Ltd. v. Κυπριακής Δημοκρατίας, στις Συνεκδικαζόμενες Υποθέσεις Αρ. 551/2004, 552/2004 και 553/2004, ημερομηνίας 10.2.

1. Κατάληξη: Εφαρμόζοντας τις πιο πάνω νομικές αρχές στις ενώπιον μου Αιτήσεις, κρίνω ότι:
2. Δεν γνωρίζω κατά πόσον η δικογραφία είναι συμπληρωμένη στην Ε222/
4. Δεν γνωρίζω κατά πόσον οι Καθ' ων η Αίτηση στην Ε222/2011 εγείρουν Ανταπαίτηση εναντίον του Αιτητή, ούτως διαφοροποιώντας το τι πρέπει να αποδείξουν οι Καθ' ων η Αίτηση σε κάθε υπόθεση αλλά και ο Αιτητής.
5. Η Ε222/2011 χρονικά προηγείται αρκετά της παρούσας Αίτησης.
6. Οι δύο Αιτήσεις αφορούν την έξωση ενοικιαστών από υπό ενοικίαση υποστατικά - μέρη του ιδίου κτιρίου, για ουσιωδώς σημαντικές αλλαγές που συνεπάγονται την ουσιαστική και σημαντική μετατροπή του για σκοπούς αξιοποίησης του.
7. Η ανάγκη των ιδιοκτητών για την ανάκτηση κατοχής των επιδίκων στις δύο Αιτήσεις, αποτελεί κοινό μεταξύ τους νομικό σημείο.
8. Κοινό πραγματικό και νομικό σημείο αποτελεί επίσης, η πλήρωση των προϋποθέσεων του άρθρου 11

(1)(η)(iii) του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, δηλαδή η αποστολή ειδοποιήσεων, η έκδοση των σχετικών αδειών, η αδυναμία να προβεί λογικά ο ιδιοκτήτης στις αλλαγές χωρίς την ανάκτηση της κατοχής, η οικονομική δυνατότητα του Αιτητή να υλοποιήσει τον προβαλλόμενο λόγο έξωσης.

1. Τα τρία πιο πάνω σημεία αποδυναμώνονται από τα πρώτα τρία αλλά και από την αρνητική στάση του Αιτητή ο οποίος έχει το βάρος απόδειξης της υπόθεσης του εναντίον και των δύο ενοικιαστών, να συνενωθούν οι υποθέσεις για σκοπούς συνεκδίκασης. Αποδυναμώνονται περαιτέρω και από την αντίστοιχη αρνητική στάση των Καθ' ων η Αίτηση στην Ε222/2011 οι οποίοι καλούνται να αναλάβουν να ηγηθούν τη διαδικασίας. Λαμβάνοντας αυτά υπόψην κρίνεται ότι το τρίτο, τέταρτο και πέμπτο πιο πάνω σημείο δεν αποτελούν ζητήματα τέτοιας σημασίας σε σχέση προς τα υπόλοιπα ζητήματα που υπάρχουν στις Αιτήσεις, ώστε να καθίσταται επιθυμητή η συνένωση.
2. Από το πιο πάνω σημείο φαίνεται ακριβώς και η δυσκολία όπου η εκπροσώπηση των Καθ' ων η Αίτηση είναι από διαφορετικούς συνηγόρους. Βεβαίως, πρέπει ταυτόχρονα να διαφυλαχθεί και το δικαίωμα του κάθε διαδίκου να εκπροσωπηθεί από δικηγόρο της επιλογής του.
3. Ο Αιτητής δεν επιθυμεί τη συνένωση των Αιτήσεων ενώ είναι η δική του μαρτυρία που θα παρουσιαστεί μία φορά σε περίπτωση συνένωσης, για εξοικονόμηση χρόνου και εξόδων. Το Δικαστήριο διατηρεί τον έλεγχο της διαδικασίας αλλά φρονώ ότι δεν πρέπει και δε μπορεί να επιβάλει στον Αιτητή πως θα χειριστεί την υπόθεση του και πως θα παρουσιάσει τη μαρτυρία του.
4. Δεν έχω πεισθεί ότι η συνένωση των Αιτήσεων για σκοπούς συνεκδίκασης θα διευκολύνει την απονομή της δικαιοσύνης, ούτε ότι θα περισωθεί χρόνος και έξοδα, ή θα κατανοηθούν σφαιρικότερα και ευχερέστερα τα επίδικα θέματα ή θα αποφευχθούν επαναλήψεις ή θα υπάρξει ευχερέστερη κατανόηση των επιδίκων θεμάτων ή θα διαγνωστεί ευκολότερα το λογικό της απαίτησης του ιδιοκτήτη, ούτε και ότι θα αποφευχθεί πολλαπλότητα διαδικασιών.
5. Ο χρόνος καταχώρισης της υπό εξέταση αίτησης είναι ένας παράγων που λαμβάνεται υπόψην και όντως παρατηρείται καθυστέρηση στην καταχώριση της.
6. Από τα πιο πάνω εξάγεται το συμπέρασμα ότι δεν θα προκύψει όφελος από τη συνεκδίκαση. Απόφαση: Ενόψει των πιο πάνω, ασκώ τη διακριτική μου ευχέρεια και απορρίπτω την υπό εξέταση αίτηση, με έξοδα υπέρ του Αιτητή και εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση στην κυρίως Αίτηση, όπως θα υπολογισθούν από τη Γραμματέα και εγκριθούν από το Δικαστήριο στην κλίμακα έως €500 και θα πληρωθούν στο τέλος της διαδικασίας. Δεν επιδικάζω έξοδα υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση στην Ε222/2011 επειδή ουσιαστικά υιοθέτησαν τη θέση του Αιτητή και δεν προέβαλαν οτιδήποτε διαφορετικό και επειδή δεν είναι μέρη στην παρούσα διαδικασία. Η κυρίως Αίτηση ορίζεται γι' ακρόαση στις 15.4.2014 και ώραν 11.00 π.μ. (Υπ.) ............... Λ. Σ. Καμμίτση Πρόεδρος Δικαστηρίου Πιστόν Αντίγραφον Γραμματέας ΛΣΚ/ [1] 12 (α) «Εκτός αν άλλως προβλέπεται στο Νόμο ή στους Κανονισμούς αναφορικά με τη διεξαγωγή της διαδικασίας, τη λήψη μαρτυρίας και τη διασφάλιση τους κύρους του δικαστηρίου εφαρμόζονται οι πρόνοιες του περί Δικαστηρίων Νόμου, 1960 και των Θεσμών με τις αναγκαίες προσαρμογές για να συνάδουν με τους σκοπούς του Νόμου». [2] 49

(8)«Causes or matters pending in the same division may be consolidated by order of the Court or a Judge in the manner in use immediately before November 1, 1875, in the Superior Courts of Common Law.» από Annual Practice 1958, σελίδα 1185. [3] "An application for consolidation is made by summons before the master in the Queen's Bench Division, or by summons or motion in the Chancery Division. It should be made as soon as possible and may be made as soon as the defendants have given notice of intention to defend, although it may also be made on or under the summons for directions. A separate summons should be issued in each action proposed to be consolidated or one summons may be issued, provided it fully sets out the titles of each such action. The principle is that all actions to be consolidated must be before the Court at the same time." [4] «Διάταγμα συνένωσης αγωγών εκδίδεται στις περιπτώσεις όπου αναμένεται ότι θα προκύψει όφελος από τη συνεκδίκαση. Η έκδοση διατάγματος συνένωσης αγωγών προς εκδίκαση ανάγεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας εξαρτάται από τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Το Δικαστήριο ενασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια εξετάζει κατά πόσο η συνεκδίκαση των αγωγών θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των διαδίκων και την καλύτερη απονομή της δικαιοσύνης. Η αποφυγή πολλαπλότητας των διαδικασιών, ο περιορισμός των εξόδων καθώς και η οικονομία του δικαστικού χρόνου είναι παράγοντες που προσμετρούν στην κρίση του Δικαστηρίου επί του θέματος. Βλ. Hadjiathanassiou v. Parperides and Others

(1975)1 C.L.R. και Healey and Others v. A. Waddington and Sons Ltd and Others [1954] 1 All E.R. 861». [5] «We think, and it has not been disputed by counsel, that the trial Court has power to consolidate actions pending in the same Court and that it is exercisable where some common question of law or fact arises in all the actions to be consolidated. From the authorities we are about to quote, it appears that actions brought by the same persons against different defendants in respect of the same libel or other connected cause, as well as for actions for negligence by different plaintiffs against the same defendant arising out of the same accident, the Court can exercise its discretionary powers to order consolidation; and generally when the plaintiffs could have joined in one action under the provisions of Order 9 of our Civil Procedure Rules. That the power of the Court to allow the joinder is unquestionable, has been laid down in a number of cases, and we think the case of Payne v. British Time Recorder Co. [1921] 2 K.B.1 provides the answer. This was a case where the plaintiff sued two defendants in the one case for the price of goods sold and in the other for damages, and both the statement of claim and the defence were filed before an application for consolidation was made. Scrutton, L.J., dealing with the construction of r. 4 of Order 16 said at pp.15-16: - ".where there are common questions of law or fact defendants sued in respect of different causes of action may be joined. Thomas v. Morre [1918] 1 K.B. 555 is one of the latest of such decisions, and since that case was decided there has been the decision in In re Beck, 87 L.J. (Ch.) 335. The result of the later decisions is that you must look at the language of the rules and construe them liberally, and where there are common questions of law or fact involved in different causes of actions you should include all parties in one action, subject to the discretion of the Court, if such inclusion is embarrassing to strike out one or more of the parties. It is impossible to lay down any rule as to how the discretion of the Court ought to be exercised. Broadly speaking, where claims by or against different parties involve or may involve a common question of law or fact bearing sufficient importance in proportion to the rest of the action to render it desirable that the whole of the matters should be disposed of at the same time the Court will allow the joinder of plaintiffs or defendants, subject to its discretion as to how the action should be tried."» cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο