ABETTI DEVELOPMENTS LTD ν. ΑΝΔΡΕΑ ΠΙΤΖΙΟΛΗ κ.α., Αίτηση Αρ. Ε64/2012, 28/4/2014

(1)(ΙΙ) και Δ.43Β, στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60, άρθρο 32 και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζεται η αίτηση αναφέρονται στην επισυνημμένη ένορκο δήλωση του κ. Ανδρέα Πιτζιόλη, της ιδίας ημερομηνίας. Ο ενόρκως δηλών λέγει ότι είναι ο Καθ' ου η Αίτηση 1 στην κυρίως Αίτηση, γνωρίζει καλά τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης και δύναται να προβεί στην ένορκο δήλωση του. Ο ενόρκως δηλών δεν αναφέρει κατά πόσον είναι εξουσιοδοτημένος από τον Καθ' ου η Αίτηση 2 να προβεί στην ένορκο δήλωση του, εφόσον η υπό εξέταση αίτηση καταχωρίστηκε εκ μέρους και των δύο Καθ' ων η Αίτηση. Ο ενόρκως δηλών αναφέρει ότι κατά/ή περί την 18.6.2012 εκδόθηκε διάταγμα από το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων Λευκωσίας στην υπό τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο Αίτηση, εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση, ως ακολούθως: «(α) €28.200 οφειλόμενα δεδουλευμένα ενοίκια του πιο πάνω περιγραφόμενου υποστατικού αφορώντα στην περίοδο από 01/03/2013 μέχρι και 31/03/2012, εντόκως προς 5.5% ετησίως από 18/06/2012 μέχρι εξοφλήσεως. (β) €1.128 μηνιαίως ως ενδιάμεσα οφέλη από 01/04/2012 και ούτω καθ' εξής καθ' έκαστο μήνα μέχρι εκκενώσεως και παραδόσεως κενής και ελεύθερης της κατοχής του πιο πάνω περιγραφόμενου υποστατικού. (γ) €771 δικηγορικά έξοδα, εντόκως προς 5.5% ετησίως από 18/06/2012 μέχρις εξοφλήσεως, πλέον €42 έξοδα εκδόσεως της απόφασης, πλέον Φ.Π.Α.» Από το φάκελο της υπόθεσης φαίνεται ότι στις 18.6.2012 πράγματι εκδόθηκε απόφαση εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση, περιλαμβάνουσα όμως και διάταγμα ανάκτησης κατοχής εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση 1, ενώ το ποσό των €28.200 ως το (α) ανωτέρω, αφορούσε οφειλόμενα ενοίκια για την περίοδο από 1.3.2010 και όχι 2013, έως 31.3.

1. Η απόφαση είχε εκδοθεί ερήμην των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 και τα ποσά επιδικάστηκαν εναντίον των αλληλεγγύως και κεχωρισμένως. Ο ενόρκως δηλών προχωρεί και λέγει ότι εξ' όσων γνωρίζει και έχει πληροφορηθεί, στις 26.9.2013 καταχωρήθηκε ένταλμα κατά της κινητής του περιουσίας με αριθμό 3484/13, για σκοπούς εκτέλεσης της απόφασης. Τυγχάνει νομικής συμβουλής ότι το ένταλμα δε θα πρέπει να εκτελεστεί εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση. Κατά/ή περί την 9.11.2012 επισκέφθηκε το γραφείο των δικηγόρων των Αιτητών και κατέβαλε το ποσό των €39.000 (τριάντα εννέα χιλιάδων ευρώ) (€10.000 σε μετρητά και €29.000 με μεταχρονολογημένες επιταγές της Νέας ΣΠΕ Γερίου). Για την πιο πάνω πληρωμή των €39.000 έλαβε από το δικηγορικό γραφείο απόδειξη εξοφλήσεως, στην οποία αναφέρεται ρητώς ότι με την εξόφληση των πιο πάνω επιταγών «ικανοποιείται πλήρως η απαίτηση της ABETTI DEVELOPMENTS LTD εναντίον Ανδρέα Πιτζιολή και Γεώργιου Πιτζιολή ως η απόφαση του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λευκωσίας ημερομηνίας 18/6/2012». Οι επιταγές έχουν πλήρως εξοφληθεί, η δε τελευταία επιταγή, υπ' αριθμόν 38232445 εξοφλήθηκε κατά την ημερομηνία που καθίστατο πληρωτέα, δηλαδή την 28/06/
2. Κατά την πιο πάνω συνάντηση που είχε με τους δικηγόρους των Αιτητών, συμφώνησαν, κατόπιν της συγκατάθεσης των πελατών τους, όπως παραδώσει ελεύθερη κατοχή του επίδικου υποστατικού όταν τα νέα του υποστατικά θα ήταν έτοιμα. Περαιτέρω, η συμφωνία τους περιελάμβανε ότι για όσο διάστημα ο Καθ' ου η Αίτηση 1 θα συνέχιζε να είχε κατοχή του επίδικου υποστατικού, δε θα πλήρωνε οποιοδήποτε περαιτέρω ενοίκιο. Ο ενόρκως δηλών εγκατέλειψε το επίδικο υποστατικό την 1.6.2013 και μετακόμισε στα νέα του υποστατικά. Ο κ. Κωνσταντίνος Μαραθεύτης, διευθυντής των Αιτητών και ενόρκως δηλούντας στην ένορκο δήλωση ημερομηνίας 10.9.2013 που συνοδεύει το ένταλμα για εκποίηση της κινητής περιουσίας των Καθ' ων η Αίτηση, προβάλλει ανυπόστατους ισχυρισμούς τους οποίους ο κ. Πιτζιολής απορρίπτει κατηγορηματικά. Σε καμία περίπτωση δεν υποσχέθηκε ο τελευταίος ότι θα εγκατέλειπε το επίδικο υποστατικό μέχρι τις 30.11.2012, αφού η συμφωνία ήταν αυτή που περιγράφει ο ίδιος πιο πάνω. Εγκατέλειψε το επίδικο υποστατικό κατά την 1.6.2013, γεγονός για το οποίο οι Αιτητές είχαν ενημερωθεί, και όχι τον Ιούλιο του 2013 όπως αναφέρει στην ένορκο δήλωση του ο κ. Μαραθεύτης, ενώ μετά από επικοινωνία που είχε ο αδελφός του ενόρκως δηλούντα, Σπύρος Πιτζιολής, με τους δικηγόρους των Αιτητών, ο κ. Κωνσταντίνος Μαραθεύτης κατά/ή περί τον Σεπτέμβριο, είχε επισκεφθεί ο ίδιος τα νέα υποστατικά του κ. Πιτζιολή, όπου και του παρέδωσε τα κλειδιά του επίδικου υποστατικού των Αιτητών. Βεβαίως, από αυτή τη δήλωση φαίνεται ότι η κατοχή παραδόθηκε τον Σεπτέμβριο 2013 και όχι ενωρίτερα. Συνεπώς, σύμφωνα με την απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 18.6.2012, οι Καθ' ων η Αίτηση όφειλαν το ποσό των €28.200 ως οφειλόμενα ενοίκια για την περίοδο 1.3.2010 - 31.3.2012 και €1.128 μηνιαίως ως ενδιάμεσα οφέλη από 1.4.2012 έως Σεπτέμβριο 2013, ήτοι άλλες €20.
3. Τα έξοδα στην απόφαση ήταν €771, πλέον €42, πλέον Φ.Π.Α. Χωρίς τόκο και χωρίς το Φ.Π.Α., το σύνολο των ποσών αυτών ανέρχεται σε €49.
4. Ο Καθ' ου η Αίτηση λέγει ότι κατέβαλε μόνο €39.000, ενώ δεν αναφέρει για ποιο ποσό εκδόθηκε το ένταλμα εκποίησης κινητής περιουσίας. Επιπλέον, με τις αναφορές του αυτές ο ενόρκως δηλών αμφισβητεί το περιεχόμενο ενόρκου δηλώσεως που δεν είναι ενώπιον του Δικαστηρίου, ενώ δεν αμφισβήτησε ή αντίκρουσε με οποιοδήποτε τρόπο το περιεχόμενο της ενόρκου δηλώσεως που συνοδεύει την ένσταση και η οποία καταχωρίστηκε στα πλαίσια της διαδικασίας της υπό εξέταση αίτησης. Ο ενόρκως δηλών λέγει ότι από την 9.11.2012 και μέχρι σήμερα, οι Αιτητές ουδέποτε ζήτησαν την καταβολή οποιωνδήποτε ενοικίων όπως προνοούσε και η μεταξύ τους συμφωνία κατά την συνάντηση που είχε ο ίδιος με τους δικηγόρους τους. Περαιτέρω, η απαίτηση των Αιτητών ως η απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 18.6.2012 στην υπό τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο Αίτηση, έχει ικανοποιηθεί πλήρως, ισχυρισμός που ενισχύεται με το επισυναπτόμενο Τεκμήριο 1, δηλαδή την απόδειξη. Η απόφαση του Δικαστηρίου όμως περιλαμβάνει πόσο ενδιαμέσων οφελών το οποίο προστίθεται στο συνολικό ποσό κάθε μήνα. Πώς έχει ικανοποιηθεί πλήρως; Ο Καθ' ου η Αίτηση 1 ισχυρίζεται ότι οι Αιτητές έχουν αποκρύψει τα πραγματικά γεγονότα από το Δικαστήριο και έχουν παραπλανήσει κατά την αίτηση τους για έκδοση εντάλματος για κατάσχεση της κινητής περιουσίας των Καθ' ων η Αίτηση, ενώ δε νομιμοποιούνται να προχωρήσουν στην εν λόγω κατάσχεση. Είναι επείγον όπως ανασταλεί και/ή ακυρωθεί το εν λόγω ένταλμα, αφού σε περίπτωση που κατασχεθεί επαγγελματικός εξοπλισμός από την κτηνιατρική κλινική του Καθ' ου η Αίτηση 1, αυτό θα συνεπάγεται με επαγγελματική/οικονομική καταστροφή και απώλεια πελατείας, αφού θα αναγκαστεί να κλείσει την κλινική του. Ιστορικό:
5. Διάταγμα και απόφαση εκδόθηκε εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, την 18.6.2012, ως ανωτέρω περιγράφεται.
6. Η υπό εξέταση αίτηση καταχωρίστηκε μονομερώς και την ίδια μέρα εκδόθηκε προσωρινό διάταγμα από το παρόν Δικαστήριο, με άλλη σύνθεση, με το οποίο διατάχθηκε η αναστολή εκτέλεσης του εντάλματος κινητών με αριθμό 3484/13 το οποίο εκδόθηκε στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση, μέχρι εκδίκασης και τελείας αποπεράτωσης της αίτησης δια κλήσεως των Καθ' ων η Αίτηση ημερομηνίας 15.10.
8. Την ίδια μέρα που καταχωρίστηκε η υπό εξέταση αίτηση, καταχωρίστηκε και αίτηση για κλήσεως με την οποία ζητείται όπως η εκτέλεση του εντάλματος για εκποίηση κινητής περιουσίας το οποίο εκδόθηκε στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση ανασταλεί και/ή ακυρωθεί μέχρι νεωτέρων διαταγών του Δικαστηρίου και/ή μέχρι εκδικάσεως της αίτησης. Η νομική βάση της αίτησης είναι η ίδια με την νομική βάση της υπό εξέταση αίτησης και συνοδεύεται από ένορκο δήλωση του Καθ' ου η Αίτηση 1 στην οποία προβάλλονται οι ίδιοι ισχυρισμοί ως στην ένορκο δήλωση του στην υπό εξέταση αίτηση.
9. Από το φάκελο της υπόθεσης φαίνεται ότι το διάταγμα ανάκτησης κατοχής και η απόφαση εκδόθηκαν ερήμην την 18.6.2012 και ότι την 28.8.2012 καταχωρίστηκε μονομερής αίτηση για την παραχώρηση άδειας για την έκδοση εντάλματος ανάκτησης κατοχής του επίδικου καταστήματος, καθώς και άδειας όπως το εν λόγω ένταλμα εκτελεστεί και ως ένταλμα κατάσχεσης κινητής περιουσίας προς ικανοποίηση του εξ' αποφάσεως χρέους και εξόδων. Ο ενόρκως δηλών την ένορκο δήλωση που συνόδευε την εν λόγω αίτηση ήταν και πάλι ο κ. Κωνσταντίνος Μαραθεύτης και σ' αυτήν ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι η απόφαση είχε επιδοθεί στους Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 την 31.7.2012 και ότι αυτοί δεν είχαν συμμορφωθεί. Ένορκες δηλώσεις επίδοσης επισυνάπτονταν ως Τεκμήρια. Υπενθυμίζεται ότι το Δικαστήριο δύναται να λαμβάνει υπόψη έγγραφα τα οποία αποτελούν μέρος του φακέλου και αφορούν την ίδια διαδικασία και τους ίδιους διαδίκους (βλέπετε σχετικά Γεωργίου ν. Οργανισμός Χρηματοδοτήσεως Τραπέζης Κύπρου Λτδ., (Αρ.2)

(1999)1 (Γ) 1938, στη σελίδα 1943).

1. Σχετική άδεια παραχωρήθηκε από το Δικαστήριο στις 26.9.
2. Το επόμενο διάβημα ήταν η υπό εξέταση αίτηση.
3. Δεν αντεξετάστηκαν οι ενόρκως δηλούντες και το Δικαστήριο άκουσε τις αγορεύσεις των ευπαιδεύτων συνηγόρων την 12.3.2014, οπότε επιφύλαξε την απόφαση του. Ερμηνεύοντας τις σχετικές πρόνοιες του περί Ενοικιοστασίου Νόμου, Ν. 23/83όπως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα και των περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικών Κανονισμών 1983, όπως αυτοί έχουν τροποποιηθεί μέχρι σήμερα και επειδή η υπό εξέταση αποτελεί αίτηση μετά την εκδίκαση της ουσίας της διαφοράς μεταξύ των διαδίκων, έκρινα ότι η παρουσία Παρέδρων δεν είναι αναγκαία και το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. Ένσταση: Ένσταση εκ μέρους των Καθ' ων η Αίτηση - Αιτητών στην κυρίως Αίτηση (εν τοις εφεξής «οι Αιτητές») καταχωρίστηκε την 21.11.2013 και αυτή βασίζεται στο άρθρο 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, στη Δ.40 θ.7 και Δ.48 θθ. 1-4, 7 & 8 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στο κοινοδίκαιο, στις αρχές της επιείκειας και στην εγγενή εξουσία και πρακτική του Δικαστηρίου. Οι συγκεκριμένοι λόγοι της ένστασης είναι οι ακόλουθοι: i. «Η αίτηση είναι νομικά αβάσιμη και το νόμιμο υπόβαθρο της αίτησης είναι ελλιπές και λανθασμένο. ii. Η αίτηση είναι αντικανονική αφού ο ομνύοντας δεν αποκαλύπτει ότι είναι δεόντως εξουσιοδοτημένος και από τον Αιτητή 2 για να προβεί και εκ μέρους του σε αυτή. iii. Η διαδικασία που ακολουθήθηκε λανθασμένη. iv. Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση είναι αντικανονική ενώ περιέχει ψευδείς, γενικούς και αόριστους ισχυρισμούς και πληροφορίες. v. Οι αιτητές απέτυχαν να αποδείξουν ότι χωρίς το αιτούμενο διάταγμα υπάρχει η δια κλήσεως αίτηση ημερομηνίας 15/10/2013 θα αποστερηθεί της αποτελεσματικότητας της. vi. Οι Αιτητές απέτυχαν να αποδείξουν ότι συντρέχουν οι εξαιρετικές περιστάσεις που απαιτούνται για την έκδοση διαταγμάτων αναστολής εκτέλεσης. Τα γεγονότα στα οποία εδράζεται η αίτηση δεν στοιχειοθετούν οποιοδήποτε λόγο που να δικαιολογεί επέμβαση του Δικαστηρίου με την αναστολή εκτέλεσης. vii. Δεν υπάρχουν οποιεσδήποτε προοπτικές επιτυχία της δια κλήσεως αίτησης ημερομηνίας 15/10/
4. viii. Οι θεραπείες που ζητούνται με την αίτηση και την δια κλήσεως αίτηση ημερομηνίας 15/10/2013 είναι οι ίδιες. ix. Δεν στοιχειοθετούνται οι προϋποθέσεις για τη χορήγηση θεραπείας μονομερώς, ιδίως το κατεπείγον. x. Οι Αιτητές παραπλάνησαν συνειδητά το Δικαστήριο και δεν προσήλθαν σε αυτό με καθαρά χέρια αφού δεν αποκαλύφθηκαν γεγονότα τα οποία ήταν ουσιώδους σημασίας για τη λήψη της απόφασης του Δικαστηρίου.» Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η ένσταση αναφέρονται στην ένορκη δήλωση του κ. Κωνσταντίνου Μαραθεύτη, από τη Λευκωσία, της ιδίας ημερομηνίας. Ο κ. Μαραθεύτης λέγει ότι είναι ένας εκ των διευθυντών και μετόχων των Αιτητών και είναι δεόντως εξουσιοδοτημένος από αυτούς να προβεί στην ένορκο δήλωση του προς υποστήριξη της ένστασης στη μονομερή αίτηση, στα πλαίσια της οποίας εκδόθηκε προσωρινό διάταγμα εναντίον των Αιτητών, με το οποίο αναστέλλεται η εκτέλεση του εντάλματος κινητών με αριθμό 3483/
5. Γνωρίζει πολύ καλά τα σχετικά γεγονότα από προσωπικό χειρισμό της υπόθεσης και στις περιπτώσεις που δεν έχει ιδίαν γνώση, αναφέρει την πηγή της πληροφόρησης του, ενώ για όλα τα νομικά θέματα έτυχε νομικής συμβουλής από το δικηγόρο των Αιτητών. Ο ενόρκως δηλών λέγει ότι έχει διαβάσει το περιεχόμενο της ενόρκου δηλώσεως που συνοδεύει την υπό εξέταση αίτηση και εκτός όπου ρητά προβαίνει σε παραδοχή, αρνείται όλους μαζί και τον καθένα ξεχωριστά τους ισχυρισμούς που περιέχονται σ' αυτήν. Όντως εκδόθηκε απόφαση εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, αλλά σ' αυτή περιλαμβανόταν και διάταγμα έξωσης. Ο ενόρκως δηλών λέγει πως όταν επιδόθηκε στους Καθ' ων η Αίτηση η απόφαση και ο Καθ' ου η Αίτηση 1 πρόσεξε ότι στην οπισθογράφηση της αναφέρεται πως εάν αυτός δε συμμορφωθεί με το περιεχόμενο της, υπόκειται σε σύλληψη και η περιουσία του σε κατάσχεση, ανησύχησε και επικοινώνησε τόσο με τον ίδιο τον κ. Μαραθεύτη όσο και με το δικηγόρο του και ζήτησε χρόνο να συμμορφωθεί. Χρόνο για συμμόρφωση ζήτησε και ο τότε δικηγόρος του Καθ' ου η Αίτηση
6. Υπήρξε συζήτηση και διαπραγμάτευση μεταξύ των δικηγόρων και κατέληξαν στα ποσά που αναφέρονται στην απόδειξη, Τεκμήριο 1 στην ένορκο δήλωση του κ. Πιτζιολή, με τη ρητή όμως προϋπόθεση ότι θα εγκατέλειπε το επίδικο υποστατικό το αργότερο μέχρι 30.11.
7. Ο κ. Μαραθεύτης ισχυρίζεται πως το ότι υπήρχε κοινή πρόθεση και συμφωνία όπως ο Καθ' ου η Αίτηση 1 εγκαταλείψει το επίδικο υποστατικό μέχρι τις 30.11.2012, τεκμαίρεται και από την ανάλυση του ποσού των €39.000 που κατέβαλαν οι Καθ' ων η Αίτηση και τι ακριβώς αυτό αντιπροσωπεύει, ήτοι:
8. Το ποσό των 28.200 που επιδικάζει η Απόφαση ως οφειλόμενα δεδουλευμένα ενοίκια μέχρι 31/3/3012 (παράγραφος β της Απόφασης) + τόκους (€900) €29.100,00
9. Τα ενδιάμεσα οφέλη από 1/4/2012 μέχρι 30/11/2012 (8 μήνες επί του ποσού των €1128 που επιδικάζεται στην παράγραφο γ της Απόφασης) €9.024,00
10. Τα δικηγορικά έξοδα όπως επιδικάζονται στην παράγραφο δ της Απόφασης, ήτοι €771 χ 1.17 (ΦΠΑ) + €42 έξοδα έκδοσης απόφασης €944,07 Σύνολο €39.068,07 Κατά την υπογραφή της απόδειξης επαναλήφθηκε και ξεκαθαρίστηκε μεταξύ του Καθ' ου η Αίτηση 1 και του δικηγόρου των Αιτητών ότι η απόδειξη καλύπτει τα ενοίκια μέχρι 30.11.2012 και ότι θα είναι αρκετή να απαλλάξει τους Καθ' ων η Αίτηση και να ικανοποιήσει την απόφαση, νοουμένου πάντοτε ότι ο Καθ' ου η Αίτηση 1 θα εγκατέλειπε το επίδικο υποστατικό μέχρι 30.11.
11. Περαιτέρω, ο δικηγόρος των Αιτητών, πριν υπογράψει και παραδώσει την απόδειξη, πήρε τηλέφωνο τον τότε δικηγόρο των Καθ' ων η Αίτηση στην παρουσία του Καθ' ου η Αίτηση 1, ο οποίος τον διαβεβαίωσε ότι όντως θα γίνουν αυτά που συμφωνήθηκαν μεταξύ τους και να μην ανησυχεί. Δυστυχώς, ο Καθ' ου η Αίτηση δεν τήρησε τα συμφωνηθέντα και δεν παρέδωσε ελεύθερη κατοχή του επίδικου υποστατικού μέχρι την 30.11.2012, ως όφειλε. Για το λόγο αυτό, περί τις αρχές Απριλίου 2013, ο ενόρκως δηλών έδωσε οδηγίες στους δικηγόρους του να καταχωρήσουν αίτηση για έκδοση εντάλματος ανάκτησης κατοχής του επίδικου υποστατικού και ένταλμα κατάσχεσης κινητής περιουσίας για να εισπραχθούν τα μέχρι τότε ενδιάμεσα οφέλη. Οι δικηγόροι ετοίμασαν τη σχετική αίτηση (Τεκμήριο Α), του απέστειλαν προσχέδιο της για ενημέρωση και για να εγκρίνει το περιεχόμενο της, ιδιαίτερα την ένορκο δήλωση που τη συνοδεύει και την οποία θα υπόγραφε ο ίδιος προσωπικά. Την υστάτη, ο κ. Μαραθεύτης επικοινώνησε προσωπικά με τον Καθ' ου η Αίτηση 1 και του ανάφερε ότι, από τη στιγμή που δεν εγκατέλειψε το επίδικο υποστατικό μέχρι τέλος Νοεμβρίου 2012 ως όφειλε, και ήδη του χρωστούσε 5 μηνών ενοίκια ως ενδιάμεσα οφέλη, θα πρέπει να εγκαταλείψει το υποστατικό το συντομότερο και να του καταβάλει την οφειλή, διαφορετικά ο ίδιος θα έδινε εντολή στους δικηγόρους του να προχωρήσουν ως ήταν έτοιμοι. Τότε, ο Καθ' ου η Αίτηση 1 του ζήτησε χρόνο ακόμη 1, 2 μήνες το πολύ, επειδή δεν ήταν έτοιμα τα υποστατικά στα οποία έχει πρόθεση να εγκαταστήσει την κλινική του, διαβεβαιώνοντας τον για ακόμη μια φορά να μην ανησυχεί αφού θα καταβάλει στους Αιτητές όλα τα ενοίκια για όσο καιρό παραμείνει στο επίδικο υποστατικό. Ο Καθ' ου η Αίτηση 1 παρέμεινε στο επίδικο υποστατικό μέχρι και τις αρχές Ιουλίου 2013, χωρίς όμως να παραδώσει ποτέ τα κλειδιά στον κ. Μαραθεύτη. Ο τελευταίος του ζήτησε να καταβάλει τα ενδιάμεσα οφέλη και ο Καθ' ου η Αίτηση 1 τον παρέπεμψε στο δικηγόρο του. Τότε, ο κ. Μαραθεύτης έδωσε οδηγίες στους δικηγόρους του να προχωρήσουν με μέτρα είσπραξης του ποσού που αντιπροσωπεύει τα ενδιάμεσα οφέλη που οφείλουν οι Καθ' ων η Αίτηση στους Αιτητές και του είπαν ότι τα δικαστήρια ήταν τότε κλειστά και θα λάβουν μέτρα με την έναρξη της νέας δικαστικής περιόδου, όπερ και εγένετο. Σε καμία περίπτωση δεν έχει ικανοποιηθεί πλήρως η Απόφαση. Οι Αιτητές ουδέν γεγονός απέκρυψαν από το Δικαστήριο και νομιμοποιούνται πλήρως να προχωρήσουν με μέτρα εκτέλεσης, αφού μέρος της απόφασης παραμένει ανικανοποίητο. Ο Καθ' ου η Αίτηση 1, εντέχνως και παραπλανητικά αποκρύπτει από το Δικαστήριο ότι το ποσό που αφορά το ένταλμα εκτέλεσης, ανέρχεται μόλις σε €7.896,
12. Ο ενόρκως δηλών επισκέφθηκε προσωπικά την κλινική του Καθ' ου η Αίτηση 1 και γνωρίζει ότι εντός αυτής υπάρχει κινητή περιουσία πολύ μεγαλύτερη των €7.896,
13. Ακόμα και εάν κατασχεθεί μέρος του εξοπλισμού της, η κλινική θα συνεχίσει να λειτουργεί κανονικά. Ο νέος χώρος εντός του οποίου ο Καθ' ου η Αίτηση 1 εγκατάστησε την κλινική του, είναι τουλάχιστον 4 φορές μεγαλύτερος από το επίδικο υποστατικό. Μεγάλο κομμάτι του νέου αυτού χώρου λειτουργεί ως πρατήριο πώλησης τροφών, αξεσουάρ και άλλων προϊόντων για ζώα. Ο ενόρκως δηλών υπολογίζει πως μόνο το stock του πρατηρίου ξεπερνά την οφειλή προς τους Αιτητές. Εν πάση περιπτώσει, εάν ο κ. Πιτζιολής φοβάται ότι η εκτέλεση του εντάλματος θα οδηγήσει σε οικονομική και επαγγελματική καταστροφή του, γιατί δεν πληρώνει το εν λόγω ποσό για να αποφύγει τα χειρότερα και μετά να πάρει μέτρα ανάκτησής του; Δεν υπάρχει οτιδήποτε στην ένορκο δήλωση του που να υποστηρίζει ότι δε μπορεί να καταβάλει το ποσό των €7.896,
14. Περαιτέρω, η απόφαση διατάσσει τους Καθ' ων η Αίτηση να καταβάλουν τα επίδικα ποσά αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα, γεγονός που τους καθιστά υπεύθυνους για καταβολή των ποσών από κοινού και ξεχωριστά (jointly and severally). Τούτο συνεπάγεται ότι ευθύνη για την ικανοποίηση της αξίωσης των Καθ' ων η Αίτηση για €7.896,00 έχει και ο Καθ' ου η Αίτηση 2, Γεώργιος Πιτζιολής, εξ' ου και το ένταλμα στρέφεται εναντίον και των δύο Καθ' ων η Αίτηση. Δεν υπάρχει οτιδήποτε στην ένορκο δήλωση που να υποστηρίζει ότι ο Καθ' ου η Αίτηση 2 δε μπορεί να ικανοποιήσει την εν λόγω αξίωση. Εν πάση όμως περιπτώσει, η οικονομική κατάσταση ενός εξ' αποφάσεως οφειλέτη δε μπορεί να στοιχειοθετήσει λόγο αναστολής εκτέλεσης. Δε συντρέχει οποιοσδήποτε λόγος που να υποστηρίζει ότι χωρίς το Διάταγμα η δια κλήσεως αίτηση ημερομηνίας 15.10.2013, ή γενικά οποιοδήποτε άλλο ένδικο μέσο πιθανόν να λάβουν οι Καθ' ων η Αίτηση για να αντιταχθούν στην αξίωση των Αιτητών για ενδιάμεσα οφέλη, θα αποστερηθεί της αποτελεσματικότητας του. Οποιαδήποτε ποσά τα οποία θα κληθούν να καταβάλουν, θα μπορέσουν να τα επανακτήσουν σε μεταγενέστερο στάδιο σε περίπτωση επιτυχίας του εν λόγω ένδικου μέσου. Οι Αιτητές είναι αξιόχρεη εταιρεία και φερέγγυα και κανένα πρόβλημα δεν θα έχει να επιστρέψει το ποσό των €7.896,00 εάν τελικά αποδειχθεί ότι δεν το δικαιούται. Οι Καθ' ων η Αίτηση απέτυχαν να αποδείξουν ότι συντρέχουν οι εξαιρετικές περιστάσεις που απαιτούνται για την έκδοση διαταγμάτων αναστολής εκτέλεσης. Νομική πτυχή: Απόκρυψη γεγονότων: Οι Αιτητές κατηγορούν τους Καθ' ων η Αίτηση ότι παραπλάνησαν το Δικαστήριο και δεν προσήλθαν με καθαρά χέρια, αφού δεν αποκάλυψαν γεγονότα τα οποία ήταν ουσιώδους σημασίας για τη λήψη της απόφασης του Δικαστηρίου να εκδώσει μονομερώς το προσωρινό διάταγμα. Παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου σε μονομερή αίτηση θεωρείται είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου το οποίο αρνείται να ακούσει πλέον αυτόν που το εξαπάτησε και ακυρώνει τη διαταγή, εάν έχει εκδώσει τέτοια μονομερώς (βλέπετε σχετικά Global Cruises v. Metro Shipping

(1989)1 (E) Α.Α.Δ. 607 και Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστοφόρου κ.ά.

(1995)1 Α.Α.Δ. 248.) Η σημασία της μη αποκάλυψης έγκειται στην αποστέρηση του Δικαστηρίου γνώσης ουσιωδών γεγονότων για την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας. Ουσιώδες, για τους σκοπούς αυτούς, είναι κάθε γεγονός το οποίο άπτεται και μπορεί εξ' αντικειμένου να επιδράσει στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για τη χορήγηση ή όχι της αιτούμενης θεραπείας (βλέπετε M. & Ch. Mitsingas Tr. Ltd. κ.α. v. Timberland Co.

(1997)1(Γ) AAΔ 1791, Resola v. Χρίστου

(1998)1 (Β) Α.Α.Δ. 598, Κυρισάββα v. Kύζη

(2001)1 (Β) Α.Α.Δ. 1245). Η σοβαρότητα της θέματος της απόκρυψης, δεικνύει ακριβώς ότι πρέπει να είναι πολύ σαφές ότι διάδικος είναι ένοχος απόκρυψης για να καταλήξει το Δικαστήριο σ' αυτό το συμπέρασμα. Ο ενόρκως δηλών την ένορκο δήλωση που συνοδεύει την ένσταση συνοψίζει τα σημεία επί των οποίων οι Καθ' ων η Αίτηση δεν προέβησαν σε πλήρη αποκάλυψη: i. Ότι απόκρυψαν από το Δικαστήριο ότι η απόδειξη θα ήταν αρκετή να απαλλάξει τους Αιτητές και να ικανοποιήσει την απόφαση υπό την προϋπόθεση ότι ο Καθ' ου η Αίτηση 1 θα εγκατέλειπε το επίδικο μέχρι την 30.11.

1. ii. Ότι δεν υπέδειξαν στο Δικαστήριο ότι το ποσό του οποίου η είσπραξη επιχειρείται με το ένταλμα ανέρχεται μόλις σε €7.896,
2. iii. Ότι δεν αποκάλυψαν πως η συνολική κινητή περιουσία του Καθ' ου η Αίτηση 1 τόσο εντός όσο και εκτός της κλινικής του, υπερβαίνει κατά πολύ το εν λόγω ποσό. iv. Ότι άφησαν να νοηθεί πως χωρίς την αναστολή του εντάλματος το μόνο ενδεχόμενο είναι η κατάσχεση και πώληση εξοπλισμού της κλινικής του Καθ' ου η Αίτηση 1, ενώ το εν λόγω ένταλμα μπορεί να ικανοποιηθεί με την καταβολή του ποσού είτε από τον Καθ' ου η Αίτηση 1 είτε από τον Καθ' ου η Αίτηση 2 και/ή με την κατάσχεση οποιασδήποτε άλλης περιουσίας του Καθ' ου η Αίτηση 1 ή γενικά, περιουσίας του Καθ' ου η Αίτηση
3. Κρίνω ότι όλα τα πιο πάνω αλλά ιδιαίτερα το πρώτο σημείο, θα επηρέαζαν την κρίση του Δικαστηρίου αναφορικά με την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας στο στάδιο της έκδοσης μονομερώς του προσωρινού διατάγματος. Βρίσκω ότι πράγματι οι Καθ' ων η Αίτηση απέκρυψαν από το Δικαστήριο ή δεν αποκάλυψαν, ουσιαστικά γεγονότα κατά το στάδιο της εξέτασης της υπό εξέταση αίτησης μονομερώς. Το θέμα ουσιαστικά τελειώνει εδώ, αλλά θα προχωρήσω με την εξέταση και των υπολοίπων πτυχών της αίτησης υπό το φως των λόγων ένστασης, για σκοπούς Έφεσης. Πολιτική Δικονομία: Η αίτηση βασίζεται, μεταξύ άλλων, στη Δ.40 θ.7 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία προνοεί ως ακολούθως: «Every person to whom any sum or money or any costs shall be payable under a judgment or order shall, so soon as the money or costs shall be payable, be entitled to apply for the issue of writs to enforce payment thereof, subject nevertheless as follows:- (a) If the judgment or order is for payment within a period therein mentioned, no writ shall be issued until after the expiration of such period; (b) The Court or Judge may, at or after the time of giving judgment or making an order, stay execution until such time as they or he shall think fit.» Είναι η κρίση μου ότι η πιο πάνω διάταξη δε δύναται να αποτελέσει βάση για τις θέσεις των Καθ' ων η Αίτηση όπως αυτές φαίνονται στην υπό εξέταση αίτηση, αφού η αναστολή εκτέλεσης που προνοείται αφορά αφενός το χρόνο έκδοσης της απόφασης ή του διατάγματος και αφετέρου το χρόνο πριν την έκδοση του οποιουδήποτε είδους εντάλματος προς εκτέλεσην (writ). Η Δ.40 θ.11 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας προνοεί ως ακολούθως: «Any party against whom judgment has been given or an order made may apply to the Court or a Judge for a stay of execution or other relief against such judgment upon the ground of facts which have arisen too late to be pleaded; and the Court or Judge may give such relief and upon such terms as may be just.» Οι Καθ' ων η Αίτηση δεν ισχυρίζονται ότι υπάρχουν οποιαδήποτε γεγονότα τα οποία έλαβαν χώραν πριν την έκδοση της απόφασης του Δικαστηρίου τα οποία δεν κατέστη δυνατόν να τα θέσουν ενώπιον του Δικαστηρίου στο δικόγραφο τους. Δεν υπάρχει άλλωστε δικόγραφο τους στο φάκελο του Δικαστηρίου εφόσον δεν καταχώρισαν Απάντηση εμπρόθεσμα. Στην υπόθεση Stavrou v. Christopoulos

(1985)1 C.L.R. 449, το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε έφεση εναντίον απόφασης πρωτόδικου Δικαστηρίου σε αίτηση για την αναστολή εκτέλεσης διατάγματος έξωσης το οποίο εκδόθηκε εκ συμφώνου. Η αίτηση βασιζόταν, όπως και η παρούσα, στην Δ.40, θ.11 και στο άρθρο 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Στη σελίδα 451 ο έντιμος Δικαστής, ως ήταν τότε, κ. Πικής, είπε: «O.40 r.11 is specifically intended to confer jurisdiction to stay a judgement or order pending the determination of an appeal in the proceedings. It is therefore irrelevant to the present proceedings. Nor does s.47 of the Courts of Justice Law confer jurisdiction to impeach in the way sought in this proceedings the finality of a judgement." Συνεπώς η Δ.40 θ.11 ουδόλως βοηθά τους Καθ' ων η Αίτηση στην υπό εξέταση αίτηση. Προσωρινά διατάγματα - προϋποθέσεις και νομολογία: Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται, μεταξύ άλλων, στο άρθρο 32 [1] του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60ως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα. Για να εκδοθεί τελικό διάταγμα, πρέπει να ικανοποιηθώ ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά την επ' ακροατηρίω διαδικασία της αίτησης δια κλήσεως, ότι υπάρχει πιθανότητα οι Καθ' ων η Αίτηση να δικαιούνται σε θεραπεία και ότι, εκτός αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση ικανοποιείται από την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης. Η πιθανότητα επιτυχίας ικανοποιείται από το αποδεικτικό υλικό του Αιτητή. Τα δύο κριτήρια είναι αλληλένδετα, όμως το πρώτο εξετάζεται σε σχέση με τη νομική θεμελίωση της αξίωσης και το δεύτερο συσχετίζει τη νομική θεμελίωση με την προσφερόμενη μαρτυρία για την πραγματική θεμελίωση της αίτησης. Αν ο Αιτητής είναι σε θέση να δείξει κάτι πέρα από την απλή πιθανολόγηση και λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που απαιτείται στην εκδίκαση της ουσίας μίας υπόθεσης, θεωρείται ότι έχει επιτύχει να ικανοποιήσει και το δεύτερο κριτήριο. Δεν έχουν αντεξεταστεί μάρτυρες ούτε καταχωρίστηκαν συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις. Ο ίδιος ο Καθ' ου η Αίτηση 1 λέγει ότι παρέδωσε τα κλειδιά του επίδικου το Σεπτέμβριο 2013 και άρα είχαν μέχρι τότε προκύψει ενδιάμεσα οφέλη σύμφωνα με την απόφαση του Δικαστηρίου η οποία είναι ισχυρή και εκτελεστή, ενώ οι Καθ' ων η Αίτηση δε ζητούν τον παραμερισμό ή την ακύρωση της. Περαιτέρω, οι Καθ' ων η Αίτηση δε ζητούν τον παραμερισμό ή ακύρωση του διατάγματος με το οποίο δόθηκε άδεια για την έκδοση εντάλματος ανάκτησης κατοχής στο οποίο περιλαμβάνεται και πρόνοια για την κατάσχεση και εκποίηση κινητής περιουσίας. Κατ' ακρίβειαν, οι Καθ' ων η Αίτηση δεν αναφέρονται καθόλου στο εάν το ένταλμα εκποίησης αποτελεί μέρος του εντάλματος ανάκτησης κατοχής, ή αποτελεί ξεχωριστό ένταλμα εκτέλεσης ή άλλως πως. Υπάρχει λοιπόν η δυνατότητα να ακυρωθεί ένταλμα που εκδόθηκε με άδεια του Δικαστηρίου η οποία παραμένει σε ισχύ ως Διάταγμα (order); Κρίνω πως η απάντηση είναι αρνητική. Υπό το φώς των πιο πάνω και των όσων έχει ενώπιον του το Δικαστήριο, κρίνω ότι δεν καταδείχθηκε σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, ούτε αποκαλύφθηκε πιθανότητα οι Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 να δικαιούνται θεραπείας στα πλαίσια της αίτησης δια κλήσεως. Προϋποθέσεις επιφύλαξης άρθρου 32: Η έκδοση προσωρινών διαταγμάτων επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου (βλέπετε Karydas Taxi Co. Ltd. v. Komodikis

(1975)1 C.L.R. 321). Έχω λάβει υπόψη τόσο την καθαρή γλώσσα της επιφύλαξης του άρθρου 32

(1)(πιο πάνω), όσο και τη νομολογία που την ερμηνεύει καθώς και σχετικές Αγγλικές αυθεντίες (βλέπετε Constantinides v. Makriyiorghou

(1978)1 C.L.R. 585, Attorney General & Another v. Savvides

(1979)1 C.L.R. 349, Odysseos v. Pieris Estates and Others

(1982)1 C.L.R. 557, Acropol Shipping Co. Ltd. and Others v. Rossis

(1976)1 C.L.R. 38, Papastratis v. Petrides

(1979)1 C.L.R. 231, Hadjikyriacos & Co. v. United Biscuits

(1979)1 C.L.R. 689, American Cyanamid Co. v. Ethicon Ltd.

(1975)1 All E.R. 504, Fellowes and Another v. Fisher

(1975)2 All E.R. 829, Jonitexo v. Addidas

(1984)1 C.L.R. 263, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Χ''Βασίλη

(1989)1 Α.Α.Δ. 152, Cyprus Sulphur κ.ά. ν. Παραρλάμα κ.ά.

(1990)1 Α.Α.Δ. 1040 και 1051, Πουργουρίδη κ.ά. ν. Μέζου κ.ά.

(1994)1 Α.Α.Δ. 201), Κοσμά v. Χατζηκυπρή κ.ά.

(2000)1(Α) Α.Α.Δ. 169, Χρ. Κούνουνα v. C. & A. Simonos Ltd.,

(2002)1(Β) Α.Α.Δ. 1361, Papapetrou Bros Ltd. v. Παπαπέτρου

(2003)1 (Β) Α.Α.Δ. 741, Polyford Holdings Ltd. κ.ά. v. Rosestage Enterprises Ltd.

(2007)1(Β) Α.Α.Δ. 1042), Highgate Primary School Ltd. κ.ά. v. Φυλακτίδη κ.ά.

(2009)1(Α) Α.Α.Δ. 317). Έχω ήδη αποφανθεί επί των πρώτων δύο προϋποθέσεων (βλέπετε πιο πάνω). Αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση, στην αυθεντία Κ. Κυρισάββα κ.α. v. Κύζη,

(2001)1 (Β) Α.Α.Δ. 1245) το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι (στη σελίδα 1253): «Η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρης απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο περιλαμβάνει και άλλα, μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη (βλέπε Παπαστράτης v. Πετρίδης

(1979)1 ΑΑΔ 231)». Δεν έχω ικανοποιηθεί ότι οι οποιεσδήποτε ζημιές τυχόν προκληθούν στους Καθ' ων η Αίτηση από την εκτέλεση του εντάλματος, δε δύναται να αποζημιωθούν με χρήματα και ότι είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Υπό το φως της ενώπιον μου μαρτυρίας, οι προϋποθέσεις δεν πληρούνται. Σημειώνω δε ότι: "Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του" (βλέπετε T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd. v. Microsoft Corporation,

(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1802, στη σελίδα 1809). Κρίνω επίσης ότι δεν είναι εύλογο ούτε δίκαιο να οριστικοποιηθεί το προσωρινό διάταγμα και ότι το ισοζύγιο του βολικού (balance of convenience) γέρνει υπέρ του παραμερισμού του διατάγματος. Οι λόγοι ένστασης των Αιτητών κρίνονται ως ορθοί και επιτυγχάνουν. Απόφαση: Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η υπό εξέταση αίτηση απορρίπτεται και το προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 15.10.2013 ακυρώνεται. Επιδικάζονται έξοδα εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 στην κυρίως Αίτηση και υπέρ των Αιτητών στην κυρίως Αίτηση, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τη Γραμματέα και εγκριθούν από το Δικαστήριο, στην κλίμακα της απόφασης της 18.6.2012, ήτοι €10.000 - €50.000. (Υπ.) ............. Λ.Σ. Καμμίτση Πρόεδρος Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας ΛΣΚ/ΠΑ [1] 32

(1)«Τηρουμένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού έκαστον δικαστήριον, εν τη ασκήσει της πολιτικής αυτού δικαιοδοσίας, δύναται να εκδίδη απαγορευτικόν διάταγμα (παρεμπίπτον, διηνεκές, ή προστατικόν) ή να διορίζη παραλήπτην εις πάσας τας περιπτώσεις εις ας το δικαστήριον κρίνει τούτο δίκαιον ή πρόσφορον, καίτοι δεν αξιούνται ή χορηγούνται ομού μετ' αυτού αποζημιώσεις ή άλλη θεραπεία: Νοείται ότι παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα δεν θα εκδίδεται εκτός εάν το δικαστήριον ικανοποιηθή ότι υπάρχει σοβαρόν ζήτημα προς εκδίκασιν κατά την επ' ακροατηρίου διαδικασίαν, ότι υπάρχει πιθανότης ότι ο αιτών διάδικος δικαιούται θεραπείαν, και ότι εκτός εάν εκδοθή παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα, θα είναι δύσκολον ή αδύνατον να απονεμηθή πλήρης δικαιοσύνη εις μεταγενέστερον στάδιον.» cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο