Πέτρου Αντωνίου ν. Εκκλησίας Παναγία των Χαρίτων της Αρχιεπισκοπής Μαρωνιτών Κύπρου, Αίτηση Αρ. K44/2013, 16/4/2014

(1010)Πύλη Πάφου - Λευκωσία Αιτητή και Εκκλησίας Παναγία των Χαρίτων της Αρχιεπισκοπής Μαρωνιτών Κύπρου, Λευκωσία Καθ' ης η Αίτηση ---------------------------------------------------------------------------------------- Αίτηση για αναστολή εκτέλεσης 16.4.2014 Για τον Αιτητή: κα. Μ. Κυπριανίδου για κ.κ. Μιχαήλ Χ. Σταματάρης & Συνεργάτες Για την Καθ' ης η Αίτηση: κ. Δ. Διομήδους για κ.κ. Καλλή & Καλλή Δ.Ε.Π.Ε. Ενδιάμεση Απόφαση Με μονομερή αίτηση ημερομηνίας 13.1.2014, ο Αιτητής στην κυρίως Αίτηση (εν τοις εφεξής «ο Αιτητής») εξαιτείται ως ακολούθως:

1. «Όπως η εκτέλεση του διατάγματος και απόφασης ημερομηνίας 18-6-2013 το οποίο εξεδόθη στην αίτηση με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό ανασταλεί μέχρι νεωτέρων διαταγών του Δικαστηρίου και/ή μέχρις ότου εκδικαστεί η αίτηση του πιο πάνω Αιτητή περί ακύρωσης και/ή παραμερισμού (SET ASIDE) της πιο πάνω απόφασης και διατάγματος.
2. Όπως το Δικαστήριο εκδώσει διάταγμα που να ακυρώνει και/ή παραμερίζει (set aside) την απόφαση ημερομηνίας 18-6-2013 στην αίτηση Ε89/13 μέχρι την εκδίκαση της αίτησης διά κλήσεως με την οποία αιτείται παραμερισμός της απόφασης ως αντικανονικής και/ή παράνομης και/ή άδικης για τους πιο κάτω λόγους: (α) Ο αιτητής δεν είχε την ευκαιρία να καταχωρήσει απάντηση στην αίτηση με αρ. Ε89/13 λόγω ασθένειας του. (β) Ο αιτητής έχει καλήν υπεράσπιση και καλήν υπόθεση. (γ) Η αίτηση με αρ. Ε89/13 είναι παράτυπη και/ή αντικανονική αφού στις αιτούμενες θεραπείες δεν αναφέρεται ο λόγος έξωσης του αιτητή. (δ) Το Δικαστήριο βασίστηκε στην συμφωνία ενοικίασης ημερομηνίας 1-7-2000 η οποία δεν είναι σε ισχύ. (ε) Εκδόθηκε διάταγμα για ανάκτηση κατοχής καταστημάτων των οποίων δεν είναι κάτοχος ο αιτητής ήτοι των καταστημάτων 3, 5 και 7Γ. (στ) Η καθ' ης η αίτηση επέτυχε την έκδοση του διατάγματος ημ. 18-6-2013 συνεπεία απάτης, ψευδών παραστάσεων και ουσιωδών λαθών. (ζ) Δεν επιδόθηκαν στον αιτητή οι απαραίτητες επιστολές που προβλέπονται από τον Νόμο για ανάκτηση κατοχής. (η) Δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις που απαιτούνται από τον Νόμο για την έκδοση του διατάγματος ημ. 18-6-
4. Περαιτέρω ή άλλη θεραπεία.» Είναι προφανές ότι η πρώτη παράγραφος της υπό εξέταση αίτησης περιέχει λάθος, εφόσον αναφέρεται σε διάταγμα και απόφαση ημερομηνίας 18.6.2013 που εκδόθηκαν στην Αίτηση με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο, ενώ, όπως άλλωστε φαίνεται και από τη δεύτερη παράγραφο, αυτά εκδόθηκαν στην Αίτηση αρ. Ε89/13 και όχι στην παρούσα. Θεωρώ το λάθος τυπογραφικό και προχωρώ στην εξέταση ολοκλήρου της αίτησης. Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.17 θ.10, Δ.48 θ.9(h), Δ.40 θ.7(β) και θ.11, Δ.48 θ.2, στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 άρθρο 32, άρθρο 9, Κεφ. 6, στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο και Κανονισμό και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η αίτηση εμφαίνονται στη συνημμένη ένορκη δήλωση του κ. Πέτρου Αντωνίου, από τη Λευκωσία, της ιδίας ημερομηνίας. Ο ενόρκως δηλών λέγει ότι είναι ο Αιτητής στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση. Στις 9.5.2013 του επιδόθηκε η Αίτηση αρ. Ε89/
5. Στις 15.5.2013 αρρώστησε και παρέμεινε κλινήρης μέχρι 16.6.2013, με αποτέλεσμα να μη μπορεί να διορίσει δικηγόρο για να χειριστεί την υπόθεση του. Ο ενόρκως δηλών επισυνάπτει σχετική ιατρική βεβαίωση, ως Τεκμήριο 1, η οποία έχει ημερομηνία 15.5.2013, φαίνεται ότι εκδόθηκε από Ορθοπεδικό Χειρουργό και συνιστούσε αποχή από την εργασία και παραμονή στο κρεβάτι για ένα μήνα, δηλαδή μέχρι την 16.6.
6. Ο Αιτητής λέγει ότι στις 23.8.2013 του επιδόθηκε το διάταγμα έξωσης ημερομηνίας 18.6.2013, με το οποίο ζητείται η εκκένωση και παράδοση στην Καθ' ης η αίτηση εντός 15 ημερών από την επίδοση του διατάγματος, των καταστημάτων 3, 4, 5 και 7Γ στην οδό Αγ. Μάρωνα 10, Πύλη Πάφου, καθώς επίσης και η καταβολή των ενοικίων από Ιανουάριο του 2013 μέχρι Ιούνιο του
7. Αμέσως μετέβηκε στους δικηγόρους του για να λάβει νομική συμβουλή. Ο Αιτητής δεν εξηγεί γιατί δε ζήτησε νομική συμβουλή μεταξύ 16.6.2013 και της επίδοσης της απόφασης δύο μήνες μετά, στις 23.8.
8. Λέγει ότι τυγχάνει συμβουλής ότι έχει καλή υπεράσπιση και καλή υπόθεση. Αφού έγινε έρευνα στο φάκελο του Δικαστηρίου, διαπιστώθηκε ότι η Αίτηση αρ. Ε89/13 είναι παράτυπη και αντικανονική, αφού η Καθ' ης η Αίτηση στις αιτούμενες θεραπείες δεν αναφέρει το λόγο έξωσης του. Όσον αφορά την αιτούμενη θεραπεία στην παράγραφο Β

(1)της εν λόγω Αίτησης, η οποία ειρήσθω εν παρόδω δεν τέθηκε ενώπιον μου, η Καθ' ης η Αίτηση ζητά διάταγμα ανάκτησης κατοχής γενικά χωρίς να αναφέρει για ποιο λόγο θέλει την ανάκτηση κατοχής όλων των καταστημάτων στην οδό Αγ. Μάρωνα που του ενοικιάζει, χωρίς να αναφέρει τους αριθμούς των καταστημάτων. Δεν τέθηκε ενώπιον μου ούτε η συνταγμένη απόφαση στην Ε89/13, ημερομηνίας 18.6.

1. Ο κ. Αντωνίου λέγει ότι στην οδό Αγ. Μάρωνα 10 υπάρχουν περίπου 20 καταστήματα, ιδιοκτησίας της Καθ' ης η Αίτηση. Ο ίδιος νοικιάζει τα καταστήματα με αριθμούς 2, 4, 6 και ένα μικρό δίπλα, χωρίς αριθμό. Το ενοικιαστήριο έγγραφο ημερομηνίας 1.7.2000, αφορά το κατάστημα 7Γ, στην οδό Αγ. Μάρωνα
2. Το συγκεκριμένο κατάστημα παραδόθηκε στην Καθ' ης η Αίτηση από το 2002 και δεν έχει την κατοχή του. Επομένως, το ενοικιαστήριο έγγραφο ημερομηνίας 1.7.2000, δεν έχει καμία σχέση με την παρούσα υπόθεση και το Δικαστήριο βασίστηκε σε μη ισχύουσα συμφωνία. Αφού τα προαναφερθέντα έγγραφα δεν έχουν τεθεί ενώπιον μου ως έχω ήδη σημειώσει, το Δικαστήριο δε μπορεί ούτε εκ πρώτης όψεως να εξετάσει το βάσιμο των ισχυρισμών του Αιτητή. Περαιτέρω, εφόσον ο κ. Αντωνίου νοικιάζει τα καταστήματα, αρ. 2, 4, 6 και ένα ακόμα χωρίς αριθμό, και όχι τα καταστήματα 3, 5 και 7Γ, το τελευταίο μάλιστα το έχει παραδώσει όπως λέει, από το 2002, τότε γιατί κόπτεται εάν έχει εκδοθεί διάταγμα παράδοσης της κατοχής αυτών; Λογικά, δημιουργείται πρόβλημα μόνο αναφορικά με το κατάστημα αρ.
3. Ουδέν λέγει ο Αιτητής για το θέμα αυτό. Ο ενόρκως δηλών συνεχίζει και λέγει ότι, όσον αφορά την αιτούμενη θεραπεία της παραγράφου Β

(2)της Αιτήσεως Ε89/13, η Καθ' ης η Αίτηση ζητεί την πληρωμή των καθυστερημένων ενοικίων για τους μήνες Ιανουάριο μέχρι και Απρίλιο του

1. Ο κ. Αντωνίου ισχυρίζεται ότι ουδέποτε του στάληκε επιστολή σύμφωνα με τον Νόμο, με την οποία η Καθ' ης η Αίτηση να ζητεί την καταβολή των καθυστερημένων ενοικίων και να του δίνεται η απαραίτητη προθεσμία από τον Νόμο για την καταβολή τους. Δε λέγει όμως κατά πόσον όφειλε ενοίκια για την εν λόγω περίοδο στην Καθ' ης η Αίτηση για καταστήματα τα οποία νοικιάζει. Σε σχέση με την επιστολή ημερομηνίας 11.10.2011, η οποία του επιδόθηκε με δικαστικό επιδότη και με την οποία ζητείται η καταβολή των καθυστερημένων ενοικίων για τους μήνες Μάρτιο μέχρι και Οκτώβριο του 2011, αναφέρει πως τα ενοίκια αυτά είχαν πληρωθεί. Μα, απ' ότι φαίνεται, δεν εκδόθηκε απόφαση για τα ενοίκια αυτής της περιόδου ούτε και εκδόθηκε διάταγμα έξωσης του Αιτητή λόγω της οφειλής ενοικίων γι' αυτή την περίοδο. Ο κ. Αντωνίου λέγει ακόμα ότι η Καθ' ης η Αίτηση με την επιστολή της 11.10.2011 τερματίζει την ενοικίαση χωρίς ν' αναφέρει ποια συμφωνία ενοικίασης, προφορική ή γραπτή, ποιας ημερομηνίας και ποια καταστήματα αφορούσε, ή μήπως αναφέρεται στην συμφωνία ημερομηνίας 1.7.2000 που δεν ισχύει; Στην παράγραφο Δ της Αίτησης αρ. 89/13, η Καθ' ης η Αίτηση αναφέρει ότι τα καταστήματα απαιτούνται για δημιουργία Κέντρου Νεότητας για Νέους και Κέντρου για Θρησκευτικές και Πολιτιστικές Δραστηριότητες, για ιδίαν χρήση. Στην αιτούμενη θεραπεία δεν αναφέρεται ο λόγος αυτός ως λόγος έξωσης του Αιτητή. Εν πάση περιπτώσει, η Καθ' ης η Αίτηση έχει δημιουργήσει Κέντρο Νεότητας, το οποίο στεγάζεται στην οδό Αγ. Μάρωνα 10, σε δικά της υποστατικά. Απ' όσα ο Αιτητής θέτει ενώπιον του Δικαστηρίου, φαίνεται ότι το διάταγμα έξωσης εκδόθηκε λόγω καθυστερημένων ενοικίων και όχι για ιδίαν χρήσην. Σύμφωνα με τον Νόμο και την Νομολογία, θα πρέπει ο ιδιοκτήτης να επιδώσει γραπτή προειδοποίηση ένα μήνα τουλάχιστον προηγουμένως σε περίπτωση που ζητά ανάκτηση κατοχής για ιδία χρήση. Η επιστολή ημερομηνίας 15.5.2012, με την οποία η Καθ' ης η Αίτηση ζητούσε ανάκτηση κατοχής για δημιουργία Κέντρου Νεότητας, ουδέποτε του επιδόθηκε. Η επιστολή αυτή στάληκε στην οδό Αγ. Μάρωνα 10, χωρίς να αναφέρει τους αριθμούς των καταστημάτων, ενώ εκεί υπάρχουν γύρω στα 20 καταστήματα. Σύμφωνα με την επιστολή ημερομηνίας 1.7.2011, η οποία πάλι στάληκε στην οδό Αγ. Μάρωνα 10 χωρίς να αναφέρει τον αριθμό καταστήματος και την οποία ουδέποτε παρέλαβε ο ενόρκως δηλών, η Καθ' ης η Αίτηση ζητά ανάκτηση κατοχής και αναφέρει αόριστα ότι ο κ. Αντωνίου έχει παραβεί τους όρους 3 και 9 του ενοικιαστηρίου εγγράφου χωρίς να αναφέρει ποιου ενοικιαστηρίου εγγράφου. Εάν εννοεί το Τεκμήριο 1 στην Αίτηση αρ. Ε89/13, αυτό αφορά το κατάστημα 7Γ και το κατάστημα αυτό παραδόθηκε στην Καθ' ης η αίτηση από το
2. Καταληκτικά, ο Αιτητής αναφέρει ότι αν η Καθ' ης η Αίτηση ζητά ανάκτηση κατοχής λόγω μη καταβολής των ενοικίων για τους μήνες Ιανουάριο μέχρι Απρίλιο του 2013, ο λόγος αυτός δεν μπορεί να ευσταθεί αφού καμία επιστολή σύμφωνα με τον Νόμο δεν του επιδόθηκε για την καταβολή τους. Εν πάση περιπτώσει, τα ενοίκια αυτά έχουν πληρωθεί. Εάν ο λόγος έξωσης είναι για ιδία χρήση, πάλι ο λόγος αυτός δεν μπορεί να ευσταθεί, αφού δεν παρέλαβε καμία επιστολή σύμφωνα με τον Νόμο που να του γνωστοποιεί την πρόθεση της Καθ' ης η Αίτηση και να του δίνεται η απαραίτητη προθεσμία από τον Νόμο. Ο ίδιος νοικιάζει τα καταστήματα με αριθμούς 2, 4, 6 και ένα μικρό κατάστημα δίπλα χωρίς αριθμό. Τα καταστήματα αυτά είναι συνεχόμενα. Τα καταστήματα 3, 5 και 7Γ είναι ενοικιασμένα σε άλλα πρόσωπα και βρίσκονται στην απέναντι πλευρά του δρόμου. Περαιτέρω, σύμφωνα με το άρθρο 11(ζ) του περί Ενοικιοστασίου Νόμου 1983, θα πρέπει το ακίνητο να απαιτείται από τον ιδιοκτήτη του για σκοπούς επιχείρησης. Στην παρούσα υπόθεση, δεν ανέφερε η Καθ' ης η Αίτηση ότι θα δημιουργήσει οποιαδήποτε επιχείρηση. Εάν η Καθ' ης η Αίτηση ζητά παράδοση κατοχής σύμφωνα με το άρθρο 11(ια), σύμφωνα με την Νομολογία μόνο η Δημόσια Αρχή μπορεί να επικαλεστεί ανάκτηση κατοχής βάσει του άρθρου αυτού. Κατά ή περί τις 25.1.1982 ο Αιτητής υπέγραψε ενοικιαστήριο έγγραφο με την Καθ' ης η Αίτηση, με το οποίο του νοίκιασε τα καταστήματα 2 και 4 εντός της Στοάς Μαρωνιτών που βρίσκεται στην οδό Μάρωνα. Το ενοικιαστήριο αυτό έληξε στις 31.1.
3. Στις 3.12.1984 υπέγραψαν νέο ενοικιαστήριο έγγραφο με το οποίο η Καθ' ης η Αίτηση νοίκιασε στον Αιτητή ακόμη δύο καταστήματα, ήτοι το κατάστημα 6 και ακόμη ένα μικρό, χωρίς αριθμό. Το ενοικιαστήριο αυτό ήταν από 1.12.1984 μέχρι 30.11.
4. Μετά τη λήξη του, κατέστη θέσμιος ενοικιαστής. Είναι ο ισχυρισμός του Αιτητή πως από όλα τα πιο πάνω φαίνεται πως η Καθ' ης η Αίτηση πέτυχε την έκδοση του διατάγματος ημερομηνίας 18.6.2013 συνεπεία απάτης, ψευδών παραστάσεων και ουσιωδών λαθών. Ο ίδιος λόγω της ασθένειας του και χωρίς καμία πρόθεση καταφρόνησης του Δικαστηρίου, της δικαστικής διαδικασίας και των δικαιωμάτων των αντιδίκων, δε μπόρεσε να διορίσει δικηγόρο και να εμφανιστεί στη διαδικασία. Ο Αιτητής αποκαλύπτει ότι καταχωρήθηκε για τον ίδιο σκοπό η αίτηση ημερομηνίας 9.9.2013 και ότι εκδόθηκε διάταγμα με ημερομηνία 10.9.2013, με το οποίο αναστέλλετο η εκτέλεση της απόφασης ημερομηνίας 18.6.2013 στην Αίτηση αρ. Ε89/13, με τον όρο της καταβολής των ενδιάμεσων οφειλών εκ €144 την πρώτη ημέρα κάθε μήνα με 5 μέρες χάρη, αρχής γενομένης την 1.10.
5. Εκ παραδρομής και/ή εκ λάθους όμως, τα ενδιάμεσα οφέλη δεν καταβλήθηκαν εντός της προθεσμίας που όριζε το διάταγμα αλλά μεταγενέστερα, με αποτέλεσμα να εκπνεύσει το διάταγμα ημερομηνίας 10.9.2013 και ν' αποσυρθεί στις 10.1.
6. Ο Αιτητής λέγει ότι εργάζεται ως πελεκάνος και διατηρεί την επιχείρηση του από το 1982 στα υποστατικά που ενοικιάζει από την Καθ' ης η Αίτηση. Είναι επείγον όπως δοθεί η αναστολή εκτέλεσης της απόφασης και του διατάγματος ημερομηνίας 18.6.2013 γιατί σε αντίθετη περίπτωση, θα είναι αδύνατον να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, αφού η Καθ' ης η Αίτηση θα λάβει κατοχή των υποστατικών των οποίων δεν είναι κάτοχος. Αφού λοιπόν η Καθ' ης η Αίτηση θα λάβει κατοχή υποστατικών των οποίων δεν είναι κάτοχος ο ίδιος, γιατί είναι για τον ίδιο επείγον και σημαντικό να εκδοθεί διάταγμα με το οποίο να εμποδίζεται η Καθ' ης η Αίτηση να αναλάβει κατοχή των συγκεκριμένων υποστατικών; Επανερχόμεθα στο ίδιο ερώτημα. Στις 20.1.2014, οπότε ορίστηκε για πρώτη φορά η υπό εξέταση αίτηση, δόθηκαν από το Δικαστήριο οδηγίες επίδοσης της και στη συνέχεια, άδεια για την καταχώριση ένστασης εκ μέρους της Καθ' ης η Αίτηση. Ένσταση: Ένσταση καταχωρίστηκε την 28.2.2014 και βασίζεται στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60, άρθρα 9, 22, 29, 30, 31 και 32, στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο 23/1983, ως έχει τροποποιηθεί, άρθρα 6, 11 και 13, στον περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικό Κανονισμό του 1983, Κανονισμοί 2, 11 και 12, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6, άρθρο 9, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.17 θ.10, Δ.39, Δ.40 θθ.1, 7, 10 και 11, Δ.48 θ.1-4, 8 και 9, Δ.64, στο Σύνταγμα και στις συμφύεις εξουσίες του Δικαστηρίου. Οι συγκεκριμένοι λόγοι της ένστασης είναι οι ακόλουθοι:
7. Ο Αιτητής δεν ελκύει δικαίωμα να υποβάλει αίτηση για τα αιτούμενα διατάγματα διότι παρέβηκε την Διαταγή του Δικαστηρίου.
8. Η αίτηση είναι παράνομη και παράτυπη.
9. Ο Αιτητής απέκρυψε από το Δικαστήριο ουσιώδη και/ή ουσιαστικά γεγονότα που αφορούν την αίτηση.
10. Ο Αιτητής απέτυχε να εξηγήσει γιατί παρέλειψε να εμφανιστεί στο Δικαστήριο.
11. Ο Αιτητής προβαίνει σε κατάχρηση της διαδικασίας.
12. Ο Αιτητής ενήργησε με πλήρη περιφρόνηση του Δικαστηρίου.
13. Μεγάλη καθυστέρηση στην καταχώρηση της αίτησης.
14. Ο Αιτητής δεν αποκαλύπτει και/ή δεν έχει καλή υπεράσπιση.
15. Ο Αιτητής υποβάλει την παρούσα αίτηση με πλήρη περιφρόνηση των δικαιωμάτων των Καθ' ων η αίτηση.
16. Ο Αιτητής επανειλημμένα καθυστερεί την πληρωμή ενοικίων. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η ένσταση αναφέρονται στην ένορκο δήλωση του κ. Τζόζεφ Τάρτακ, της ιδίας ημερομηνίας. Ο ενόρκως δηλών λέγει ότι είναι στην υπηρεσία της Εκκλησίας Παναγία των Χαρίτων της Αρχιεπισκοπής Μαρωνιτών Κύπρου και είναι δεόντως εξουσιοδοτημένος να προβεί στην ένορκο δήλωση του. Τα γεγονότα της υπόθεσης τα γνωρίζει μέσα από προσωπική γνώση και για όσα γεγονότα δεν έχει προσωπική γνώση, αποκαλύπτει την πηγή των γνώσεων του, ενώ σχετικά με νομικά θέματα, βασίζεται σε συμβουλή των δικηγόρων του. Έχει αναγνώσει το περιεχόμενο της υπό εξέταση αίτησης και την ένορκο δήλωση που τη συνοδεύει και αρνείται όλους τους ισχυρισμούς σ' αυτή, εκτός όπου ρητά προβαίνει σε παραδοχές. Το καθεστώς του ενόρκως δηλούντος την ένορκο δήλωση που συνοδεύει την αίτηση καθώς και οι ημερομηνίες επίδοσης σ' αυτόν της κυρίως Αίτησης αρ. Ε89/13 και του διατάγματος ημερομηνίας 18.6.2013, είναι παραδεκτές. Από την 9.5.2013, ημερομηνία κατά την οποία ο Αιτητής ισχυρίζεται ότι του επιδόθηκε η Αίτηση αρ. Ε89/13 μέχρι την 15.5.2013, ημερομηνία κατά την οποία αρρώστησε και παρέμεινε κλινήρης ως ο ισχυρισμός του, είχαν περάσει 7 ημέρες χωρίς να ορίσει δικηγόρο και χωρίς να ενδιαφερθεί για την υπόθεση του. Η απόφαση εκδόθηκε την 18.6.
17. Έκτοτε, ο Αιτητής ανέμενε, ως ο ισχυρισμός του, μέχρι και την 23.8.2013 οπότε και του επιδόθηκε το διάταγμα έξωσης, για να δώσει οδηγίες στους δικηγόρους του. Δηλαδή ο Αιτητής, ακόμα και μετά την 16.6.2013, που κατά τον ισχυρισμό του έγινε καλά, δεν ενδιαφέρθηκε για την υπόθεση του χωρίς να δίνει καμία εξήγηση. Επίσης, από τις 18.6.2013 που εκδόθηκε η απόφαση μέχρι την 23.8.2013 που επιδόθηκε στον Αιτητή, και πάλι δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον, ενεργώντας με πλήρη περιφρόνηση του Δικαστηρίου. Ο ενόρκως δηλών αμφισβητεί το περιεχόμενο της ιατρικής βεβαίωσης και ισχυρίζεται ότι ο Αιτητής έχαιρε πλήρης υγείας και πήγαινε κανονικά στην εργασία του κατά πάντα ουσιώδη χρόνο. Μετά την επίδοση στον Αιτητή του Διατάγματος στις 23.8.2013, αυτός καθυστέρησε 18 ημέρες να αποταθεί στο Δικαστήριο. Ως εκ των ανωτέρω, τυγχάνει συμβουλής και πιστεύει ότι ο Αιτητής απέτυχε να επεξηγήσει γιατί παρέλειψε να εμφανιστεί στο Δικαστήριο και επίσης παρέλειψε να δικαιολογήσει την καθυστέρηση του να αποταθεί για τον παραμερισμό της απόφασης. Ο ενόρκως δηλών ισχυρίζεται ότι δεν είναι αναγκαίο στις θεραπείες της Αίτησης να αναφέρεται ο λόγος της έξωσης. Στις θεραπείες αναφέρεται το αιτητικό και όχι ο λόγος και/ή οι λόγοι της Αιτήσεως. Στην παράγραφο Β

(2)των θεραπειών στην Αίτηση αρ. Ε89/13 ζητείται η πληρωμή των καθυστερημένων ενοικίων, άρα αναφέρεται και ο λόγος της έξωσης. Όσον αφορά τους αριθμούς των καταστημάτων, αυτοί δεν είναι αναγκαίο να τεθούν στην Αίτηση. Με την Αίτηση ζητείται η εκκένωση και παράδοση ελεύθερης κατοχής όλων των καταστημάτων που ενοικιάζει ο Αιτητής στην παρούσα. Στην απόφαση που εξεδόθη, τα καταστήματα συγκεκριμενοποιήθηκαν ως το 3, 4, 5 και 7Γ επί της οδό Αγίου Μάρωνα

1. Αυτά είναι τα καταστήματα που ενοικιάζει ο αιτητής και όχι τα καταστήματα με αριθμούς 2, 4, 6 και ένα μικρό, ως ο ισχυρισμός του, χωρίς αριθμό. Το Τεκμήριο 5 στην ένορκο δήλωση του Αιτητή, ομιλεί για 4 καταστήματα εντός της Στοάς Μαρωνιτών τα οποία ενοικιάζει ο Αιτητής και είναι τα ίδια για τα οποία εξεδόθη η απόφαση. Η Καθ' ης η Αίτηση έχει αποστείλει επιστολή σύμφωνα με τις πρόνοιες και προθεσμίες που καθορίζει ο Νόμος, εξ' ου και έχει ικανοποιηθεί το Δικαστήριο εκδίδοντας την απόφαση του. Ο λόγος έξωσης του Αιτητή είναι αυτός που εμφαίνεται επί της παραγράφου (Β) της Αιτήσεως αρ. Ε89/2013 με τίτλο «Αιτούμενη Θεραπεία». Στην Αίτηση αρ. Ε89/13 ο λόγος έξωσης του Αιτητή είναι η συστηματική παράληψη του για καταβολή των ενοικίων, ως εμφαίνεται ξεκάθαρα επί της Αιτήσεως. Είναι ο ισχυρισμός του ενόρκως δηλούντα ότι ο Αιτητής συστηματικά καθυστερεί την καταβολή των οφειλομένων ενοικίων. Τα όσα ο Αιτητής ισχυρίζεται σήμερα είναι σκέψεις εκ δευτέρου για να αποφύγει την εκτέλεση της εκδοθείσας απόφασης. Επί του ενοικιαστηρίου εγγράφου που παρουσιάζει ο Αιτητής ως Τεκμήριο 5, ημερομηνίας 3.12.1984 δεν αναγράφονται πουθενά οι αριθμοί των καταστημάτων τα οποία ενοικιάζει. Περαιτέρω, σύμφωνα με τα αρχεία της Καθ' ης η Αίτηση, ο αιτητής είναι κάτοχος των καταστημάτων που αναφέρονται επί της απόφασης ήτοι των καταστημάτων 3, 4, 5 και 7Γ και με τη συμπληρωματική ένορκο δήλωση του κ. Τάρτακ, ημερομηνίας 17.6.2013 η οποία κατατέθηκε στο Δικαστήριο, για τα καταστήματα τα οποία ενοικιάζει ο Αιτητής, γίνεται ρητή αναφορά στην συμφωνία του
2. Περαιτέρω, στην υπόθεση Κ79/2011 που αφορούσε Αίτηση της Καθ' ης η Αίτηση για καθορισμό ενοικίου εναντίον του Αιτητή, γίνεται ρητή αναφορά στους αριθμούς των καταστημάτων που κατέχει ο Αιτητής και με την καταχωρηθείσα Απάντηση του, προβαίνει σε παραδοχή ότι είναι κάτοχος των καταστημάτων αυτών. Ο ενόρκως δηλών παραδέχεται ότι ο Αιτητής κατά ή περί την 25.1.1982 υπέγραψε ενοικιαστήριο έγγραφο με την Καθ' ης η Αίτηση για την ενοικίαση των καταστημάτων 2 και 4 εντός της Στοάς Μαρωνιτών, στην οδό Μάρωνα, το οποίο έληξε την 31.1.
3. Πράγματι, κατά ή περί την 1.12.1984 υπογράφηκε νέα συμφωνία ενοικίασης, αλλά επί της συμφωνίας δεν αναφέρονται οποιοιδήποτε αριθμοί καταστημάτων. Το Τεκμήριο 1 της ενόρκου δηλώσεως που συνοδεύει την ένσταση είναι αντίγραφο της Αίτησης αρ. Κ79/11 του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λευκωσίας, με την Καθ' ης η Αίτηση ως Αιτήτρια και τον Αιτητή ως Καθ' ου η Αίτηση και αφορά τον καθορισμό ενοικίου για τα καταστήματα αρ. 3, 4 και 5 τα οποία νοικιάστηκαν στον Καθ' ου η Αίτηση δυνάμει συμφωνίας ημερομηνίας 31/7/1978 και χρησιμοποιούνται ως ξυλουργείο. Ο ισχυρισμός αυτός γίνεται παραδεκτός με την παράγραφο 5 της Απάντησης του Αιτητή στην παρούσα, η οποία αποτελεί μέρος του ιδίου Τεκμηρίου. Όσον αφορά την προηγούμενη αίτηση για αναστολή και το προηγούμενο διάταγμα, ο ενόρκως δηλών παραδέχεται την ύπαρξη τους και λέγει ότι αυτό συνιστά κατάχρηση των διαδικασιών και περιφρόνηση του Δικαστηρίου. Ο Αιτητής από μόνος του επιδεικνύει την αδιαφορία και/ή ότι δεν μπορεί να είναι τυπικός στις υποχρεώσεις του, έστω και με διαταγή του Δικαστηρίου. Ο Αιτητής παραβίασε όχι μόνο το Διάταγμα έξωσης αλλά και το Διάταγμα αναστολής ημερ. 10.9.2013 που ο ίδιος εξέδωσε και δε δύναται να αιτείται εκ νέου την έκδοση του, ούτε και αναστολή του εντάλματος ανάκτησης κατοχής. Αυτό είναι εμφανές διότι δεν κατέβαλε ούτε εμπρόθεσμα τα οφειλόμενα ενοίκια, ως το Διάταγμα αλλά ούτε και με το δέοντα τρόπο και διαδικασία. Εάν η Καθ' ης η Αίτηση δεν παραλάβει κατοχή των υποστατικών, ο Αιτητής θα επαναλαμβάνει τακτικά τη μη πληρωμή ενοικίων, με αποτέλεσμα να βρίσκονται εκ νέου στα Δικαστήρια. Ο Αιτητής καταχρηστικά προέβηκε στην καταχώρηση της νέας αίτησης η οποία είναι καταπιεστική και άδικη προς την Καθ' ης η Αίτηση, αφού δε μπορεί να γευτεί τους καρπούς της επιτυχίας της. Ο ενόρκως δηλών τυγχάνει συμβουλής ότι η υπό εξέταση αίτηση δε δύναται να προχωρήσει, διότι είναι εκ του Νόμου και κατ' ουσίαν αστήρικτη και αντικανονική και η ένορκος δήλωση του Αιτητή ημερομηνίας 13.1.2014 δε συνάδει ή έρχεται σε αντίθεση με τους Νόμους και κανονισμούς. Ιστορικό: Επειδή η υπό εξέταση αίτηση όχι μόνο δεν άπτεται της ουσίας της υπόθεσης, ερμηνεύοντας τον περί Ενοικιοστασίου Νόμο, Ν. 23/83όπως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα και τους περί Ενοικιοστασίου Διαδικαστικούς Κανονισμούς, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι η παρουσία Παρέδρων δεν είναι αναγκαία και το Δικαστήριο συνεδρίασε με μονομελή σύνθεση. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι προχώρησαν σε αγορεύσεις την 24.3.2014 και η απόφαση επιφυλάχθηκε για να εκδοθεί σήμερα. Δεν έχουν αντεξεταστεί οι ενόρκως δηλούντες ή οποιοσδήποτε από αυτούς. Η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση καταχωρίστηκε την 9.9.2013 και μ' αυτήν ο Αιτητής εξαιτείται ως ακολούθως: «
4. Όπως το Δικαστήριο εκδώσει διάταγμα που να ακυρώνει και/ή παραμερίζει (set aside) την απόφαση ημερ. 18.6.2013 στην αίτηση Ε89/13 που εκδόθηκε εναντίον του Αιτητή στην παρούσα αίτηση.
5. Όπως το Δικαστήριο εκδώσει διάταγμα διατάττον την αναστολή οποιουδήποτε μέτρου εκτέλεσης της απόφασης στην Ε89/13 ημ. 18.6.2013 μέχρι εκδίκασης και πλήρους απόφασης του Δικαστηρίου στην παρούσα αίτηση για παραμερισμό.
6. Περαιτέρω ή άλλη θεραπεία.
7. Τα έξοδα της αίτησης πλέον Φ.Π.Α.» Ο Αιτητής ενάγει ως ο ενοικιαστής των καταστημάτων 2, 4, 6 και ενός μικρού δίπλα χωρίς αριθμό, στην οδό Αγ. Μάρωνα 10, Πύλη Πάφου και προβάλλει τους ίδιους ισχυρισμούς ως στην υπό εξέταση αίτηση ως λόγους για την ακύρωση ή παραμερισμό της απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 18.6.2013 στην Αίτηση αρ. Ε89/
8. Στις 9.9.2013, δηλαδή την ίδια μέρα που καταχωρίστηκε η κυρίως Αίτηση, ο Αιτητής ζήτησε με μονομερή αίτηση του προσωρινό διάταγμα αναστολής της απόφασης ημερομηνίας 18.6.2013 καθώς και ακύρωση και/ή παραμερισμό της ιδίας απόφασης μέχρι την εκδίκαση της αίτησης δια κλήσεως. Βεβαίως, δεν υπήρχε ούτε υπάρχει αίτηση δια κλήσεως, προφανώς υπονοείται η κυρίως Αίτηση η οποία αποτελεί εναρκτήρια διαδικασία. Εκδόθηκε μονομερώς προσωρινό διάταγμα την 10.9.2013 με το οποίο αναστέλλετο η απόφαση ημερομηνίας 18.6.2013, υπό τον όρο της υπογραφής εγγύησης ύψους €2.000 και την καταβολή του μηνιαίου ενοικίου των €144 από 1.10.2013 και την πρώτη ημέρα κάθε μήνα, με πέντε μέρες χάρη. Στις 15.11.2013 ο δικηγόρος της Καθ' ης η Αίτηση δήλωσε ότι είναι η θέση του πως το Διάταγμα είχε ακυρωθεί εφόσον ο Αιτητής δεν είχε καταβάλει το ενοίκιο. Εν τέλει, η πρώτη αίτηση αποσύρθηκε άνευ βλάβης και με δικαίωμα καταχώρισης νέας αίτησης στις 10.1.
9. Το προσωρινό διάταγμα ακυρώθηκε. Τρεις μέρες αργότερα, καταχωρίστηκε η υπό εξέταση αίτηση. Νομική πτυχή: Διαταγή 40 θεσμός 11: Ο Αιτητής βασίζει την υπό εξέταση αίτηση, μεταξύ άλλων στη Δ.40 θ.11 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία προνοεί ως ακολούθως: «Any party against whom judgment has been given or an order made may apply to the Court or a Judge for a stay of execution or other relief against such judgment upon the ground of facts which have arisen too late to be pleaded; and the Court or Judge may give such relief and upon such terms as may be just.» Δεν υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου ισχυρισμός ότι υπάρχουν γεγονότα που επισυνέβησαν σε τέτοιο χρόνο ούτως ώστε να μην υπήρχε η δυνατότητα περίληψης τους σε δικόγραφο του Αιτητή. Στην υπόθεση Stavrou v. Christopoulos

(1985)1 C.L.R. 449, το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε έφεση εναντίον απόφασης πρωτόδικου Δικαστηρίου σε αίτηση για την αναστολή εκτέλεσης διατάγματος έξωσης το οποίο εκδόθηκε εκ συμφώνου. Η αίτηση βασιζόταν, όπως και η παρούσα, στην Δ.40, θ. 11 αλλά και στο άρθρο 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Στη σελίδα 451 ο έντιμος Δικαστής, ως ήταν τότε, κ. Πικής, είπε: «O.40 r.11 is specifically intended to confer jurisdiction to stay a judgement or order pending the determination of an appeal in the proceedings. It is therefore irrelevant to the present proceedings. Nor does s.47 of the Courts of Justice Law confer jurisdiction to impeach in the way sought in this proceedings the finality of a judgement." [δική μου υπογράμμιση] Είναι η κρίση μου ότι η Δ.40 θ.11 δε βοηθά τον Αιτητή στην υπό εξέταση αίτηση του. Η πιο πάνω δικονομική πρόνοια που αφορά περίπτωση όπου εκκρεμεί Έφεση, δεν προωθεί ούτε στηρίζει την υπό εξέταση αίτηση. Συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και κατάχρηση διαδικασίας: Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται και επί των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου (inherent jurisdiction). Η ερμηνεία της συμφυούς εξουσίας του Δικαστηρίου, απαντάται στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 37, παράγραφος 12 [1]. Υπάρχει πλούσια νομολογία στην Κύπρο επί του θέματος, όπως οι αυθεντίες του Ανωτάτου Δικαστηρίου: Constantinides v. Vima et al

(1983)1 C.L.R. 348, Διευθυντής των Φυλακών v. Τζεννάρο Περέλλα

(1995)1 Α.Α.Δ. 217, Αναφορικά με την Αίτηση της Beogradska D.D.

(1996)1(Β) Α.Α.Δ. 911, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας της Κένυας v. Bank Fur Arbeit Uno Wirtschaft AG

(1999)1(Α) Α.Α.Δ. 585, Κουλέρμος v. Κουμπαρίδου

(2000)1(Α) Α.Α.Δ. 493 και Βασιλείου v. Μακρίδη

(2000)2 Α.Α.Δ. 133. Είναι όμως η παρούσα κατάλληλη περίπτωση για την άσκηση των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου; Το αίτημα της έκδοσης διατάγματος αναστολής εκτέλεσης διατάγματος, σε υπόθεση που είχε ήδη εκδοθεί διάταγμα αναστολής εκτέλεσης του ίδιου διατάγματος στο παρελθόν, και που, κατά γενική ομολογία, δεν υπήρξε συμμόρφωση με τους όρους του (το ερώτημα εάν η μη συμμόρφωση αφορούσε ένα μήνα ή περισσότερους είναι άνευ σημασίας στο παρόν στάδιο), παραπέμπει σε κατάχρηση διαδικασίας. Στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου περιλαμβάνεται και εξουσία απόρριψης αιτήματος λόγω κατάχρησης της διαδικασίας του Δικαστηρίου. Παραθέτω ένα απόσπασμα από την αυθεντία Διευθυντής των Φυλακών v. Τζεννάρο Περέλλα (πιο πάνω), από τη σελίδα 222, που έχει χαρακτηρισθεί ως αποκαλυπτικό της φύσης και προσδιοριστικό των παραμέτρων της δικαιοδοσίας: «Η δικαιοδοσία για την παρεμπόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας που συνιστά κατάχρηση των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου, εκπηγάζει από την ίδια τη φύση της δικαστικής λειτουργίας που έχει ως λόγο το δίκαιο και μέσο τους μηχανισμούς που προάγουν την κατίσχυση του. Γι' αυτό, η δικαιοδοσία για τη χρήση πρόσφορων μέσων για την παρεμπόδιση κατάχρησης των δικαιοδοσιών είναι σύμφυτη, ενυπάρχει σε κάθε Δικαστήριο, απόρροια της κυριαρχίας των Δικαστηρίων στους μηχανισμούς για την απονομή της δικαιοσύνης. Τα μέσα για την αποτροπή της κατάχρησης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, δε συναρτούνται με οποιοδήποτε συγκεκριμένο διάταγμα ή διατάγματα, μπορεί να προσλάβουν οποιαδήποτε μορφή που επιβάλλει η ανάγκη στη συγκεκριμένη περίπτωση για την περιφρούρηση του σκοπού για τον οποίο παρέχονται οι δικαιοδοσίες του Δικαστηρίου.» Επί του θέματος της αναστολής της διαδικασίας και της συμφυούς εξουσίας του Δικαστηρίου τόσο σε σχέση με αυτό αλλά και σε σχέση με την κατάχρηση διαδικασίας, παραπέμπω στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 17, παράγραφος 451, όπου αναφέρονται τα ακόλουθα: «The court's power to stay proceedings should not be confused with its power to stay the execution of a final judgement or order. The court has an inherent jurisdiction to control its own proceedings so as to prevent an abuse of process, and accordingly to stay proceedings which are frivolous, vexatious or harassing, or which are manifestly groundless or in which there is clearly no cause of action in law or equity, or where the justice of the case so requires. The court does not, however, have an inherent jurisdiction over all judgements or orders which it has made under which it can stay execution in all cases. On the contrary, the court's inherent jurisdiction to stay the execution of a judgement or order is limited in its extent and can only be exercised on grounds that are relevant to a stay of the enforcement proceedings themselves and not to matters which may operate as defence in law or relief in equity, for such matters must be specifically raised by way of defence in the action itself.» Ενόψει όλων των πιο πάνω, εν πρώτοις κρίνω ότι η υπό εξέταση αίτηση αποτελεί κατάχρηση διαδικασίας και ότι οι συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου πρέπει να ασκηθούν για την απόρριψη της και όχι για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Εξέταση κυρίως Αίτησης: Η υπό εξέταση αίτηση βασίζεται, μεταξύ άλλων, στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Για να εκδοθεί το προσωρινό διάταγμα πρέπει να ικανοποιηθώ ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά την επ' ακροατηρίω διαδικασία, ότι υπάρχει πιθανότητα ο Αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία και ότι, εκτός αν εκδοθεί το Διάταγμα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση ικανοποιείται από την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης. Η πιθανότητα επιτυχίας ικανοποιείται από το αποδεικτικό υλικό του Αιτητή. Τα δύο κριτήρια είναι αλληλένδετα όμως το πρώτο εξετάζεται σε σχέση με τη νομική θεμελίωση της αξίωσης και το δεύτερο συσχετίζει τη νομική θεμελίωση με την προσφερόμενη μαρτυρία για την πραγματική θεμελίωση της αίτησης. Αν ο Αιτητής είναι σε θέση να δείξει κάτι πέρα από την απλή πιθανολόγηση και λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που απαιτείται κατά το τέλος της υπόθεσης, θεωρείται ότι έχει επιτύχει να ικανοποιήσει και το δεύτερο κριτήριο. Άρθρο 6: Η βασική Αίτηση υπέχει θέση αγωγής έναντι της υπό εξέταση αίτησης. O περί Ενοικιοστασίου Νόμος, Ν.23/83όπως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα, προνοεί ρητά τις περιπτώσεις στις οποίες δυνατόν να ακυρωθεί, αναθεωρηθεί ή τροποποιηθεί προηγούμενη απόφαση του Δικαστηρίου, τι πρέπει να αποδειχθεί και ποιες συνέπειες ή δικαιώματα απορρέουν από την ακύρωση, ή αναθεώρηση (βλέπετε άρθρα 6 και 15 του Νόμου και Μιχαηλίδου v. Μακρίδη

(1995)1 Α.Α.Δ. 679). Για σκοπούς ακύρωσης της απόφασης του Δικαστηρίου τούτου ημερομηνίας 18.6.2013 στην Αίτηση Ε89/2013, ο Αιτητής πρέπει να αποδείξει ένα ή περισσότερους από τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 6 του Ν. 23/

1. Με την Αίτηση του ο Αιτητής βασίζεται, ουσιαστικά, στα εδάφια (β) και (δ): «το Δικαστήριο έχει εξουσία, κατόπιν προς τούτο αιτήσεως, να αναθεωρεί, τροποποιεί ή ακυρώνει διάταγμα ή απόφαση του, σε ορισμένες περιπτώσεις, ήτοι, μεταξύ άλλων: (β) Εις περίπτωσιν καθ' ην το διάταγμα ή η απόφαση επετεύχθη συνεπεία οιασδήποτε απάτης, ψευδών παραστάσεων ή ουσιώδους λάθους. (δ) Εις περίπτωσιν καθ' ην το διάταγμα ή η απόφαση εξεδόθη εν τη απουσία του διαδίκου, η απουσία του οποίου δεν ωφείλετο εις οιανδήποτε παράλειψιν ή αμέλειαν εκ μέρους του. Εδάφιο (δ): Πρώτον, ο ισχυρισμός ότι δε συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις για την έκδοση του διατάγματος ημερομηνίας 18.6.2013 και ότι η Αίτηση αρ. 89/13 ήταν παράτυπη και αντικανονική, δεν είναι λόγος ακύρωσης και/ή παραμερισμού της απόφασης από το παρόν Δικαστήριο, δυνάμει του άρθρου
2. Δεύτερον, στην περί Ενοικιοστασίου Νομοθεσία και Κανονισμούς επί του θέματος καταχώρισης Απάντησης, ο Κανονισμός 8(α) είναι ξεκάθαρος και δεν επιδέχεται ερμηνείας. Η προθεσμία που τάσσεται είναι υποχρεωτική. Η επιλογή του Καθ' ου η Αίτηση συνίσταται στην καταχώριση, ή μη, Απάντησης και στη καταβολή ή μη παντός οφειλομένου ποσού. Οι προθεσμίες τάσσονται για να τηρούνται. Αυτό συνάδει και με το γεγονός ότι η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου είναι συνοπτική (Καν. 3(στ)). Ο Καθ' ου η Αίτηση μπορεί να καταχωρήσει Απάντηση εντός 14 ημερών και/ή να καταβάλει τα υπ' αυτού οφειλόμενα ενοίκια εντός 14 ημερών. Αν δεν το πράξει, ο Αιτητής δύναται να καταχωρήσει αίτηση για απόφαση δυνάμει του Καν. 12(α) και της Δ.26 θ.7, η οποία μπορεί να είναι μονομερής δυνάμει της Δ.48 θ.8

(1)(y) και να μη συνοδεύεται από ένορκη δήλωση δυνάμει της Δ.48 θ.8

(2). Όπως έγινε, άλλωστε, στην Ε80/13 μεταξύ των παρόντων διαδίκων. Είναι πάντα υποχρέωση του ιδίου του διαδίκου να βεβαιώνεται ότι οι προθεσμίες που τάσσονται είτε από το Νόμο και τους Κανονισμούς είτε από το Δικαστήριο, τηρούνται, αφού ο διάδικος είναι υπόλογος για τις προθεσμίες αυτές και είναι υποχρέωση του να δείχνει ενδιαφέρον για το στάδιο στο οποίο ευρίσκεται η υπόθεση του ανά πάσα στιγμή. Είμαι της άποψης ότι ο σκοπός του νομοθέτη όταν θεσπιζόταν το εδάφιο (δ) του άρθρου 6, ήταν η παροχή ευκαιρίας σε διάδικο να ακυρώσει απόφαση του Δικαστηρίου που εκδόθηκε εναντίον του, όταν αυτός έπραξε ότι ήταν δυνατόν υπό το φως των προσωπικών του περιστάσεων να εμφανιστεί ή εκπροσωπηθεί σε υπόθεση ενώπιον του Δικαστηρίου ή να εξοφλήσει την οφειλή του και αυτό δεν κατέστη δυνατόν, ή όπου ήταν παντελώς αδύνατον ή εξαιρετικά δύσκολο για το διάδικο έστω να λάβει μέτρα ή να προνοήσει για την εμφάνιση ή εκπροσώπηση του ενώπιον του Δικαστηρίου ή την εξόφληση οφειλόμενου ποσού. Πιστεύω ότι η κατάληξη μου σε οποιοδήποτε άλλο συμπέρασμα, κυρίως σε υπόθεση ενώπιον τούτου του Δικαστηρίου, θα εγκυμονούσε κινδύνους για την ορθή απονομή της δικαιοσύνης, την έγκαιρη διάγνωση των δικαιωμάτων των διαδίκων και την επίλυση των διαφορών που ανάγονται ενώπιον του Δικαστηρίου, μεθ' όλης της λογικής ταχύτητος, σύμφωνα και με το άρθρο 4 του περί Ενοικιοστασίου Νόμου με το οποίο καθιδρύθηκε το Δικαστήριο τούτο. Έρεισμα για τούτη τη κρίση μου, βρίσκω στη Νομολογία και αναφέρω ενδεικτικά την αυθεντία Καλλής v. Alpha Bank Ltd.

(2002)1(Α) Α.Α.Δ. 793. Βλέπετε επίσης σχετικά την αυθεντία, αφορώσα την επαναφορά Έφεσης, Αναφορικά με την Deux L Designs Ltd.(Αρ. 1),

(2002)1(Α) Α.Α.Δ.64, στη σελίδα 66 της απόφασης του εντίμου Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου ως ήταν τότε, κ. Γ. Πική [2]. Τρίτον, οι ισχυρισμοί του Αιτητή στην κυρίως Αίτηση, και αυτό το αναφέρω για σκοπούς εξέτασης της παρούσας ενδιάμεσης αίτησης και μόνο, και οι αντίστοιχοι ισχυρισμοί στην ένορκο δήλωση που συνοδεύει την υπό εξέταση αίτηση, αντικρούονται αν πολλοίς με την ένορκο δήλωση που συνοδεύει την ένσταση. Η μαρτυρία του κ. Τάρτακ δεν έχει αμφισβητηθεί και ο ενόρκως δηλών δεν έχει αντεξεταστεί. Τέταρτον, το δικαίωμα του διαδίκου να ακουστεί, που διασφαλίζεται με το άρθρο 30.3(β) και (γ) του Συντάγματος, πρέπει να συμβαδίζει με το δικαίωμα ακρόασης μίας υπόθεσης σε εύλογο χρόνο δυνάμει του άρθρου 30.2 του Συντάγματος, που επίσης συνιστά θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα και εχέγγυο για τη διασφάλισης της λειτουργίας της δικαστικής εξουσίας. Βλέπετε Μουγής v. Σπανούδης

(1996)1 (Β) Α.Α.Δ. 997 και Εφορεία Ελληνικών Εκπαιδευτηρίων Λευκωσίας v. Sazen Fast Food Ltd.,

(2003)1 (Β) Α.Α.Δ. 1283, όπου γίνεται και αναφορά στη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Εδάφιο (β): Στρέφομαι στο δεύτερο λόγο ακύρωσης δυνάμει του άρθρου 6. Πρέπει, πρωτίστως, να τονίσω ότι το Δικαστήριο δε μπορεί να λειτουργήσει ως Εφετείο του εαυτού του. Η αναστολή μέτρων εκτέλεσης δε δύναται να καταλήγει στην μετατροπή του Δικαστηρίου σε Εφετείο του εαυτού του για τον έλεγχο της ορθότητας της απόφασης του και/ή την εξέταση ισχυρισμών που έπρεπε να είχαν εγερθεί ως υπεράσπιση (βλέπετε σχετικά σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Τόμος 17, παράγραφος 451, πιο πάνω). Σε Αιτήσεις για αναθεώρηση αποφάσεων ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου, ουδόλως λαμβάνεται υπόψη εάν ο Καθ' ου η Αίτηση στην πρώτη υπόθεση, έχει ή όχι καλή υπεράσπιση. Η Δ.17 θ.10 δεν τυγχάνει εφαρμογής σε διαδικασία ως η παρούσα, ούτε και η σχετική νομολογία (δηλαδή, μεταξύ άλλων, οι αυθεντίες Evans v. Bartlam

(1937)1 All ER 646, Βίκα Πίκα Ντίσκο κ.α. v. Χάπυ Στρητς Ντίσκο Λτδ

(1997)1 Α.Α.Δ.28). Ο σκοπός του άρθρου 6 δεν είναι ο έλεγχος από το ίδιο το Δικαστήριο της ορθότητας της απόφασης του υπό το φως των ισχυρισμών του διαδίκου που ζητεί την αναθεώρηση. Αυτός είναι ο ρόλος του Ανωτάτου Δικαστηρίου στη δευτεροβάθμια δικαιοδοσία του. Ο σκοπός αυτού του άρθρου είναι η αναθεώρηση, τροποποίηση ή ακύρωση απόφασης του Δικαστηρίου από το ίδιο το Δικαστήριο σε περίπτωση που αποδεικνύονται τα όσα αναφέρονται σε ένα τουλάχιστον από τα εδάφια του άρθρου. Τίποτε απ' αυτά δεν συνεπάγεται τον έλεγχο του κατά πόσον το Δικαστήριο ορθά εφάρμοσε το Νόμο, ορθά έκρινε τη μαρτυρία, οι προϋποθέσεις του Νόμου πληρούνταν και ελήφθησαν υπόψη όλα όσα έπρεπε να ληφθούν υπόψη. Όλα αυτά εμπίπτουν στη δικαιοδοσία Εφετείου και όχι του ιδίου του πρωτόδικου Δικαστηρίου. Έρεισμα για τη ρηθείσα θέση βρίσκω στην ίδια τη νομοθεσία και στις αποφάσεις Kennedy Hotels Ltd. v. Georghiou

(1982)2 J.S.C. 173 και Savvides v. Boscovits

(1965)1 C.L.R.

1. Για σκοπούς ευκολότερης κατανόησης, σημειώνω ότι τα άρθρα 6 και 15 του Νόμου 23/83 απαντώνται, με παρόμοιο ή πανομοιότυπο λεκτικό, στο Rent (Control) Law, Cap. 86, ως άρθρα 14 και 21, στο Rent Control (Business Premises) Law 1961, Νόμος 17/61, ως άρθρα 5 και 13 και στον περί Ενοικιοστασίου Νόμο του 1975, Ν. 36/75, άρθρα 5 και 19, αντίστοιχα. Με τη δεύτερη αυθεντία πιο πάνω, κατέστη ξεκάθαρο ότι, κάτω από το άρθρο 5 του Νόμου 17/61, η εξουσία του πρωτόδικου Δικαστηρίου ουδόλως επηρεάζει τη δευτεροβάθμια δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και οι περιπτώσεις στις οποίες το πρωτόδικο Δικαστήριο δύναται να αναθεωρήσει ή παραμερίσει δική του απόφαση δεν αποτελούν λόγους έφεσης. Έχω ήδη προβεί σε σχόλια και έχω καταγράψει ερωτηματικά πιο πάνω, τα οποία αφορούν διάφορες παραμέτρους της υπό εξέταση αίτησης, περιλαμβανομένης και της εφαρμογής ή μη του εδαφίου (β) του άρθρου
2. Τα επαναλαμβάνω και προσθέτω: ποιες είναι οι ψευδείς παραστάσεις ή το ουσιώδες λάθος; Οι αριθμοί των καταστημάτων; Εάν το διάταγμα ημερομηνίας 18.6.2013 καλεί τον Αιτητή να παραδώσει την κατοχή καταστημάτων που δεν κατέχει, τότε το θέμα τελειώνει εκεί. Αφού δεν τα κατέχει, δε μπορεί και να τα παραδώσει αλλά δεν έχει και αρνητικές συνέπειες για τον ίδιο τέτοιο διάταγμα. Εάν η Καθ' ης η Αίτηση κάποια χρονική στιγμή αναφέρθηκε σε ανάγκη για ιδία χρήση των καταστημάτων που ενοικιάζει ο Αιτητής; Τελικά δε φαίνεται ότι εκδόθηκε διάταγμα έξωσης μ' αυτή την αιτιολογία, οπότε δεν υπάρχει λόγος να εξετάσει το Δικαστήριο αυτό το θέμα. Το κατά πόσον πληρούνταν οι προϋποθέσεις του Νόμου για τους σκοπούς έκδοσης της συγκεκριμένης απόφασης τη συγκεκριμένη ημερομηνία, δηλαδή την 18.6.2013 στην Αίτηση Ε89/13, εκφεύγει από την εμβέλεια της δικαιοδοσίας εξέτασης του παρόντος Δικαστηρίου στα πλαίσια Αίτησης για αναθεώρηση απόφασης. Καταληκτικά, είναι η κρίση μου πως, εκ πρώτης όψεως, φαίνεται ότι στην κυρίως Αίτηση δεν υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, ούτε και καλές πιθανότητες επιτυχίας. Προϋποθέσεις επιφύλαξης άρθρου 32: Η έκδοση προσωρινών διαταγμάτων επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου (βλέπετε Karydas Taxi Co. Ltd. v. Komodikis

(1975)1 C.L.R. 321). Έχω λάβει υπόψη τόσο την καθαρή γλώσσα της επιφύλαξης του άρθρου 32

(1)[3], όσο και τη νομολογία που την ερμηνεύει καθώς και σχετικές Αγγλικές αυθεντίες (βλέπετε Constantinides v. Makriyiorghou

(1978)1 C.L.R. 585, Attorney General & Another v. Savvides

(1979)1 C.L.R. 349, Odysseos v. Pieris Estates and Others

(1982)1 C.L.R. 557, Acropol Shipping Co. Ltd. and Others v. Rossis

(1976)1 C.L.R. 38, Papastratis v. Petrides

(1979)1 C.L.R. 231, Hadjikyriacos & Co. v. United Biscuits

(1979)1 C.L.R. 689, American Cyanamid Co. v. Ethicon Ltd.

(1975)1 All E.R. 504, Fellowes and Another v. Fisher

(1975)2 All E.R. 829, Jonitexo v. Addidas

(1984)1 C.L.R. 263, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Χ''Βασίλη

(1989)1 Α.Α.Δ. 152, Cyprus Sulphur κ.ά. ν. Παραρλάμα κ.ά.

(1990)1 Α.Α.Δ. 1040 και 1051, Πουργουρίδη κ.ά. ν. Μέζου κ.ά.

(1994)1 Α.Α.Δ. 201), Κοσμά v. Χατζηκυπρή κ.ά.

(2000)1(Α) Α.Α.Δ. 169, Χρ. Κούνουνα v. C. & A. Simonos Ltd.,

(2002)1(Β) Α.Α.Δ. 1361, Papapetrou Bros Ltd. v. Παπαπέτρου

(2003)1 (Β) Α.Α.Δ. 741, Polyford Holdings Ltd. κ.ά. v. Rosestage Enterprises Ltd.,

(2007)1(Β) Α.Α.Δ. 1042). Έχω ήδη αποφανθεί επί των πρώτων δύο προϋποθέσεων (βλέπετε πιο πάνω). Αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση, παραπέμπω στην αυθεντία Κ. Κυρισάββα κ.α. v. Κύζη,

(2001)1 (Β) Α.Α.Δ. 1245), όπου το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι (στη σελίδα 1253): «Η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρης απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο περιλαμβάνει και άλλα, μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη (βλέπε Παπαστράτης v. Πετρίδης

(1979)1 ΑΑΔ 231)». Υπό το φως της ενώπιον μου μαρτυρίας, οι προϋποθέσεις δεν πληρούνται. Σημειώνω δε ότι: "Σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του" (βλέπετε T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd. v. Microsoft Corporation,

(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1802, στη σελίδα 1809). Κρίνω ότι είναι δεν εύλογο ή δίκαιο να εκδοθεί το προσωρινό διάταγμα και ότι το ισοζύγιο του βολικού (balance of convenience) γέρνει υπέρ της διατήρησης της κατάστασης (status quo) όπως διαμορφώθηκε με την έκδοση της απόφασης της 18.6.2013. Το ισοζύγιο του βολικού κρίνεται με βάση τα ενώπιον του Δικαστηρίου κατά τον ουσιώδη χρόνο, στοιχεία (βλέπετε σχετικά Γρηγορίου κ.ά. ν. Χριστοφόρου κ.ά.,

(1995)1 Α.Α.Δ. 248). Απόφαση: Η αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ της Καθ' ης η Αίτηση, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τη Γραμματέα και εγκριθούν από το Δικαστήριο, στην κλίμακα της απόφασης ημερομηνίας 18.6.2013 στην Αίτηση αρ. Ε89/

1. Η κυρίως Αίτηση ορίζεται για οδηγίες στις 13.5.
2. (Υπ.) ................. Λ. Σ. Καμμίτση Πρόεδρος Δικαστηρίου Πιστό Αντίγραφο Γραμματέας ΛΣΚ/ΕΠ [1] "The overriding feature of the inherent jurisdiction of the court is that it is a part of procedural law, both civil and criminal, and not a part of substantive law; it is exercisable summary process, without a plenary trial; it may be invoked not only in relation to parties in pending proceedings, but in relation to any one, whether a party or not, and in relation to matters not raised in the litigation between the parties; it must be distinguished from the exercise of judicial discretion; and it may exercised even in circumstances governed by rules of court. .. In sum, it may be said that the inherent jurisdiction of the court is a virile and viable doctrine, and has been defined as being the reserve or fund of powers, a residual source of powers, which the court may draw upon as necessary whenever it is just or equitable to do, in particular to ensure the observance of the due process of law, to prevent vexation or oppression, to do justice between the parties and to secure a fair trial between them." [2] «Καθώς επισημαίνεται στη Cyprus Import Corporation Ltd., v. Σενέκη Κώστα

(1998)1 Α.Α.Δ. 1108, το δικαίωμα το οποίο κατοχυρώνει το Άρθρο 30.3(β) απολήγει στη διασφάλιση λογικής ευκαιρίας στο διάδικο να θέσει την υπόθεση του ενώπιον του Δικαστηρίου. Διευκρινίζεται στην ίδια υπόθεση 'Αυτό δε συμβαίνει εκεί όπου η μη άσκηση του δικαιώματος οφείλεται σε αδιαφορία, αμέλεια, ή σφάλμα του.' Διαφωτιστικές επί του ιδίου θέματος και επεξηγηματικές ως προς τις παραμέτρους άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου να επαναφέρει απορριφθείσα έφεση είναι και οι αποφάσεις στις ακόλουθες υποθέσεις: Τουβλ. Γίγας Λτδ v. Ουστά (Αρ. 2) (ανωτέρω), Πάνου Π. Βαρδιάνου v. Edwin John Thomas Richards

(1998)1 Α.Α.Δ. 698, A. N. Stasis Estates Co Ltd (Avlida Hotel) v. Χαράλαμπου Ιωάννου

(2000)1 Α.Α.Δ. 1082, Deux L Designs Limited v. Κατερίνας Κλεόπα κ.ά.

(2000)1 Α.Α.Δ. 2072.» [3] 32

(1)«Τηρουμένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού έκαστον δικαστήριον, εν τη ασκήσει της πολιτικής αυτού δικαιοδοσίας, δύναται να εκδίδη απαγορευτικόν διάταγμα (παρεμπίπτον, διηνεκές, ή προστατικόν) ή να διορίζη παραλήπτην εις πάσας τας περιπτώσεις εις ας το δικαστήριον κρίνει τούτο δίκαιον ή πρόσφορον, καίτοι δεν αξιούνται ή χορηγούνται ομού μετ' αυτού αποζημιώσεις ή άλλη θεραπεία: Νοείται ότι παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα δεν θα εκδίδεται εκτός εάν το δικαστήριον ικανοποιηθή ότι υπάρχει σοβαρόν ζήτημα προς εκδίκασιν κατά την επ' ακροατηρίου διαδικασίαν, ότι υπάρχει πιθανότης ότι ο αιτών διάδικος δικαιούται θεραπείαν, και ότι εκτός εάν εκδοθή παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα, θα είναι δύσκολον ή αδύνατον να απονεμηθή πλήρης δικαιοσύνη εις μεταγενέστερον στάδιον.» cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο